Tinker Tailor Soldier Spy (2011)

Alfredsons verfilming van deze klassieker is veel meer dan een goede spionagethriller. Het is ook een mooi en realistisch portret van de spion als ambtenaar, met een schitterende cast. Gary Oldman kruipt in de huid van een onopvallende, stille, ervaren ex-spion die een mol in de hoogste regionen van de dienst moet ontmantelen. De manier waarop Alfredson het hoofdpersonage voorstelt is subliem en geniaal. Je hebt geen tijd om rustig onderuit te zakken, of je mist een subtiele wending of knipoog van de regisseur. De verschillende personages en verhaallijnen vereisen je maximale concentratie (en waarschijnlijk ook een tweede kijkbeurt), een tip is dan ook om vooraf op IMDb al eens kennis te maken met de personages. Een absolute aanrader, die ik hoger inschat als die Britse topper van vorig jaar: the King's Speech.

Tja, 'k vond het geen misse film, alleen had de film niet zoveel vaart. Toch weet hij wel te boeien door de zoektocht naar de mol. Ook de acteerprestaties maken veel goed, vooral door de hoofdrolspeler. Hij speelde erg overtuigend en het was eigenlijk een rol die op z'n lijf geschreven was.

'k vond de film wel beter dan "The Good Shepherd", die toch een beetje gelijkaardig is.

Niet echt een must-see, maar voor wie graag spionagefilms ziet, is het wel een aanrader.

Absoluut een heel subtiele film Geen bombastische scènes hier maar oh zo heerlijke sfeervolle film. Gary Oldman in misschien wel zijn beste rol ooit.

Een heerlijk fantastische slowburner Geen over the-top-actiescènes, geen James Bondachtige wendingen maar een heel realistisch ogend en grauw beeld van de spionagediensten in de jaren '70. De film zit vol met sublieme scènes (zoals deze waar Oldmans personage een andere spion op de landingsbaan ondervraagt en dezelfde scène een vliegtuig land op datzelfde moment : de camera blijft gewoon gericht op de twee spionnen: superknap!!!),

Visueel ongelooflijk knap, en gedragen door sublieme acteerprestaties waaronder dé meesterlijke Gary Oldman.

Een film die je zeker meerdere keren moeten bekijken

Een film de de intelligentie van de kijker eens níet onderschat. Bond, eat your heart out!

vertrouwen en verraad worden in deze thriller goed in the picture gebracht. Voelt alleen een beetje raar dat je anno 2012 nogeens terug wordt gezet naar begin jaren '70. Dat men in de film de tijd neemt voor alles, zorgt ervoor dat subtiele zaken helder worden belicht. Prima cast trouwens. Heb ervan genoten, ondanks dat ik er door de kou voor moest.

Dit noem ik kleine details die ik weliswaar kan waarderen (ze zeggen inderdaad veel over de personages), maar niet zo zeer iets zeggen over de manier waarop het verhaal verteld wordt.

-

Wordt trouwens wel een beetje moe van dat standaard riedeltje aan zinnetjes als "voor de echte filmliefhebber" ,"geïnteresseerde kijker" en "oplettende kijker". Film is zoveel meer dan alleen een verhaal vertellen (of in dit geval: kan dat zijn )...

Mja, maar film is wel degelijk een zeer geschikt verhalend medium. Veel gebruikers hier wenden de beperkte opvatting aan dat film allereerst een audiovisueel medium is, vaak om maar niet verder te hoeven uitweiden dan "vette visuals en heerlijke sfeer!" imo, terwijl met beeld en geluid juist op unieke wijze narratief en subtext kan worden overgedragen -- waarover het discussieren bovendien stukken interessanter is dan babbelen over mooie plaatjes, soundtrack en extreem ruime begrippen als "sfeer". En TTSS doet dat fantastisch. Dat artikel waar ik eerder naartoe linkte gaat daar ook mooi op in.

Uhm. Film een verhalend medium?

Volgens mij haal je wat zaken door elkaar. Film is een visueel medium. Geluidsfilm is een audio visueel medium. Het audiovisuele medium film is zeer geschikt om verhalen mee te vertellen, daar wel, maar dat wil nite zeggen dat het zonder een verhaal te vertellen geen indrukwekkend medium kan zijn. Het blijft een audio visueel medium is en kan dus ook indruk kan maken met beeld en geluid zonder dat er daar per se een verhaal mee verteld wordt.

Dus de opmerking dat film allereerst een verhalend medium is is niet een beperkte maar een waarachtige. En als je vervolgens de discussie wil voeren of het medium gebruikt moet worden om verhalen te vertellen of om sfeer cq emoties op te wekken dan denk ik beide, maar een sfeerloos verhaal is wat mij betreft minder dan een sfeer zonder verhaal.

De meest ware uitspraak vind ik nog steeds: C'est le ton qui fait la musique" ofterwel, het is de sfeer die de film kleur geeft. Het verhaal is (kan zijn) de kapstok waaraan de filmmaker zijn beeld en geluid op moet hangen, maar ook kleine kapstokjes kunnen prachtige mantels dragen. En een grote kapstok met enkel lorre is ook niets waard.

Ja, ik verwoord het wat ongelukkig. Verder nogal off-topic discussie natuurlijk, maar uiteraard is het mooie aan film dat het al die zaken tegelijkertijd kan bieden. Het punt is meer dat verhaal vaak wordt afgedaan als iets waar je maar een boek voor moet openslaan, waar ik het absoluut niet mee eens ben. Verhaal is een erg ruim begrip natuurlijk, maar hoeft ook niet enkel een kapstok te zijn voor beeld en geluid. Het is maar net hoe de middelen worden ingezet. Wanneer beeld en geluid heel concreet worden gebruikt om bepaalde allegorieen en thema's uit te dragen, dan gaat die omschrijving al niet op.

Dat ben ik met je eens, maar volgens mij wordt de discussie vaak juist omgekeerd gevoerd en is een diepgaand complex verhaal ook helemaal niet nodig om een goede film te maken.

En soms vind ik het zelfs beter als het verhaal niet te complex is, want uiteindelijk is het de sfeer die de film maakt. En als het verhaal zich lastig in beeld laat vatten kun je het wat mij betreft beter vereenvoudigen dan in woord gaan uitleggen. Verder is het bij deze film weer anders. Daar wordt het verhaal expres erg complex verteld om juist een sfeer van paranoia te creeëren. De sfeer wordt nog eens versterkt door de strakke art direction en de grauwe look van de film.

Verhaal kun je inderdaad breder trekken naar het begrip "Idee"

Maar de middelen die je inzet blijven wat mij betreft vergelijkbaar met de jassen die je aan de kapstok hangt. (Wel met als doel een bijzonder totaalbeeld te creeëren natuurijk)

Snap niet goed wat je bedoeld met "beeld en geluid heel concreet worden gebruikt om bepaalde allegorieen en thema's uit te dragen" geef eens een voorbeeld?

Een mooi voorbeeld is dit lange maar erg boeiende essay. Is een lezing over wat Gamer thematisch allemaal neerzet met filmische middelen. Wat meer op scene-niveau is de overgang van het door de lucht vliegende bot naar het ruimteschip in 2001 een mooi voorbeeld. Dat is typische narratieve beeldtaal, in dit geval een prachtige uitbeelding van de evolutie van het gereedschap. Of de scene met de zwevende pen, een beknopte visuele metafoor die laat zien dat de mens langzamerhand de grip op zijn gereedschap aan het verliezen is. In dat soort gevallen is het narratieve onderdeel geen kapstok voor mooie beelden en sterke sfeer, maar komt de thematiek en de subtext voort uit het audiovisuele aspect. Zie ook alles wat Tarkovsky op dat vlak doet.

Sfeer kan een belangrijke factor zijn, maar niet datgene waar elke film naar zou moeten streven of zo. 2001 heeft tamelijk sfeerloze stukken, maar dat draagt juist bij aan de thematiek. Het is maar net waar de filmmaker op uit is en waar de voorkeur van de kijker naar uitgaat. Mijn punt is dus vooral dat film als verhalend medium uitermate geschikt is (ondanks dat bepaalde films met een ingewikkeld plot daar niets mee doen wat je met een boek niet zou kunnen).

Maar dat zijn juist voorbeelden die bekrachtigen dat film een visueel medium is. Immers in een beeld (of 2) wordt een idee gecommuniceerd. Daarbij is sfeerloosheid ook een sfeer en vind ik de voorbeelden die je geeft en zeker die van 2001 zeer sfeervol.

En is het niet het contrast tussen de sfeer die het bot oproept (ondersteunt door oergeluiden) en de sfeer die het ruimteschip oproept (ondersteund door klassieke muziek) wat het idee communiceerd.

Sfeer is wat mij betreft ruimer dan kaarslicht of een poptune. Er is ook zoiets als een intellectuele of wetenschappelijke sfeer zoals je die in 2001 of veel werk van Cronenberg aantreft. Een kilte die juist ruimte geeft aan het intellect.

Okay. Dan zit het 'm blijkbaar in de wijze waarop we begrippen hanteren maar denken we er ongeveer hetzelfde over.

De film met de coolste titel en de beste cast van 2011, dat stond vooraf al vast. Maar Tinker Tailor Soldier Spy blijkt daarnaast ook nog eens een geweldige film. Om maar met die cast te beginnen. Ongelofelijk hoeveel fantastische acteurs er in deze film meespelen. Iedere Britse acteur van naam speelt wel een rol in deze John le Carré verfilming. En waar een dergelijke cast met enkel grote namen vaak afleidt is dat hier totaal niet het geval. Gary Oldman is als hoofdrolspeler George Smiley de absolute topattractie van Tinker Tailor Soldier Spy maar ook Ciarán Hinds, Toby Jones, Colin Firth, David Dencik, Mark Strong, Tom Hardy en John Hurt maken indruk.

Daarnaast is het een verademing om te zien dat regisseur Tomas Alfredson vertrouwen toont in de kijker. Geen uitleggerige dialogen in Tinker Tailor Soldier Spy, maar een lastige puzzel, over de zoektocht naar een mol binnen de Britse geheime dienst, structureel 'The Circus' (een personage op zich) genoemd, die zich langzaam ontvouwt en waarbij opletten een absolute must is. Als Tinker Tailor Soldier Spy dan ook nog op weergaloze wijze het troosteloze Engeland van de Koude Oorlog op het scherm weet te toveren, blijft er werkelijk niets te klagen over.

Mooie review, krijg alweer meer zin in herziening.

Na Tinker, Tailor, Soldier, Spy (1979) en wat beelden (via de awards gisteren e.d.) te hebben gezien, ben ik - ondanks alle acteerkanonnen - niet bepaald benieuwd naar deze 'remake'. Er kan er eigenlijk maar één de echte Smiley zijn...

Ik ook . Veel te lang uitgesteld maar hoorde veel verhalen dat de film totaal onbegrijpelijk zou zijn, en dat waren verhalen van mensen die ik hoog had zitten als het over films gaat. Best raar want vond het eigenlijk nog wel meevallen. Blij dat ik hem toch gekeken heb.

Vond Smiley juist één van de hoogtepunten. Maar ben ook wel benieuwd geraakt naar orginele miniserie.

Gister ook een 'Beste aangepast script'-award voor deze, dus dat spreekt ook in het voordeel. Maar het zal zeker een tijd duren eer ik het (als ik het al) aandurf...

Wat een geweldig sfeervolle film. Die scène in Boedapest aan het begin is ook geweldig en misschien wel het beste voorbeeld van hoe er op een slimme manier suspense wordt opgebouwd. De film roept echt een wat paranoïde gevoel op met van die kleine trucjes. Heel knap. Oldman speelt een erg sterke wat ingehouden rol. Een acteur die voor mijn gevoel al jaren een beetje in de subtop hangt maar wel meer in zijn mars heeft. Leuk dus dat hij nu de erkenning krijgt met deze zeer overtuigende rol.

De fotografie in de film is vaak wonderschoon, de soundtrack maakt ook veel indruk en de art-direction is zeer goed, net als de kostuums en kapsels etc. Je krijgt echt overtuigend het jaren 70-gevoel in de film. Zeer fraaie en passende locaties ook trouwens. En buitenlanders die eens geen Engels praten maar gewoon hun eigen taal.

De cast is zeer goed, met allerlei Britse topacteurs, en de bijrolletjes zijn dan ook erg interessant. Wel moet je erg opletten bij het verhaal, want dat is nog best ingewikkeld en wordt er niet duidelijker op door de vaak wat warrige manier van vertellen. Dat is dan ook gelijk mijn grote en enige kritiekpunt op de film. Anders had ik wel echt een 4.0 gegeven. Alle Oscarnominaties zijn dikverdiend, en Alfredson is duidelijk echt een regisseur om in de gaten te houden. Låt den Rätte Komma In maakt ook al veel indruk op me. Moet zijn vroege werk ook maar eens zien. 3.5*.

Een oerdegelijke spionagefilm met een complex plot en opnieuw die magnetische beelden zoals ook in "Lat den Ratte Komma in" het geval was. Het is aangeraden om hier met een wakkere geest mee te beginnen. Gary Oldman als de stoffige Smiley moet een mol vinden aan de top van de Britse veiligheidsdiensten. Dit na een fiasco met een geheim agent in Hongarije en het overlijden van zijn baas Control. Dit is het begin van een zoektocht om de dubbel agent door de mand te laten vallen met alle geslepenheid en truuks die hij bezit. Het lijkt ook op een machtsspelletje tussen twee meesterspionnen, enerzijds Smiley zelf en anderzijds de Rus met de codenaam "Karla", die de mol onder zijn controle heeft. Sherlock Holmes vs Moriarty op zijn Le Carré? Daar dacht ik wel aan.

De spionagesfeer zit er dik in en voelt zalig aan. De grijze seventies kledij, de kantoren vol dikke dossiers, de rokende spionnen die op die manier hun voortdurende nervositeit kanaliseren en het heen en weer sturen van gecodeerde boodschappen. Dat is wat een spionagefilm hoort te zijn. Ook de acteurs vond ik er goed uitkomen. Oldman komt in aanmerking voor een Oscar, maar eigenlijk kwam hij best droogjes over. Het verhaal van Ricki Tarr (rol van Tom Hardy) vond ik wel leuk en goed gespeeld maar niet geklaagd... het is een heel goede film.

Erg fijne spionagethriller dit.

Het begint gelijk al bij de cast, want wat spelen er veel grote namen mee in deze film, die het allemaal ook nog eens goed doen. Aan de andere kant had ik door de vele namen en rollen aanvankelijk wat moeite om in de film te komen. Het is goed opletten geblazen wie nu precies wie is, maar toen ik dat eenmaal doorhad, ontspon zich een zeer interessante film. Oldman, Strong, Hardy, Hurt en vooral Firth doen het allemaal erg goed.

Daarnaast heeft de film een sterke sfeer. Films die zich in Europa afspelen vind ik op dat gebied vaak al mooie dan de Amerikaanse tegenhangers, omdat de locaties in Europa vaak veel mooier zijn voor dit soort films. Regisseur Alfredson weet hier goed raad mee en schept een sombere grauw sfeer, die erg goed past bij deze film. Ook erg mooi hoe iedereen gefilmd wordt en het wantrouwen richting elkaar dat iedereen uitstraalt, versterkt het paranoïde sfeertje. De muziek is ook erg mooi trouwens, rustig, beetje Fransachtig en goed passend bij de situaties, waardoor de onderhuidse spanning vaak alleen nog maar toeneemt.

Tinker Tailor Soldier Spy is dus een erg boeiende film geworden. Een spionagethriller hoeft niet altijd met veel vaart en actie gebracht te worden, om erg goed te zijn. Het kan natuurlijk wel, maar Afredson bewijst dat je met een sterke regie, fijne sfeerschepping en een handvol topacteurs minstens net zo ver kan komen. Tinker Tailor Soldier Spy is de zoveelste bevestiging van het feit dat 2011 gewoonweg een erg goed filmjaar is.

4,0*

Te koop vanaf 28 maart en te huur vanaf 5 juni. Klopt die info wel?

Heb de blu-ray al een week binnen... Lekkere distributie weer in Nederland.

Een boeiende film die zo nu en dan iets té veel oplettendheid van de kijker vraagt.

Een voorbeeld, dit zit niet letterlijk in de film, maar om aan te geven wat ik ongeveer bedoel.

Een politieagent betrapt een inbreker in een huis. Als kijker weet je dan nog niet dat de inbreker een inbreker is, het kan net zo goed de bewoner van het huis zijn. Er volgt een enigszins betrapte blik van de inbreker als hij de agent aankijkt. In het vervolgshot zijn we ineens een jaar verder, loopt de inbreker zomaar ergens vrolijk straat na zijn straf uitgezeten te hebben. Even denk je: kijk ik nu een flashback? Of een flashforward? Wat is er gebeurd? Het hele stuk ertussen wordt geskipt, want de film veronderstelt dat wij als kijker wel snappen dat hij gearresteerd en bestraft zou worden. Er wordt niet 1 seconde aan vuil gemaakt.

Dit soort dingen maken dat je niet even weg kan lopen om een biertje te halen, of je mist cruciale info, die vaker nonverbaal dan verbaal aan je voorbijtrekken.

Dat vind ik tot op zekere hoogte leuk, maar naast mij (vriendin) ontstond een wat nerveus gewoel op de bank: ze kon het bij vlagen niet volgen (ik soms ook niet) maar wilde niet steeds "huh" roepen, tot na een uur het "pauzeer even en leg het even uit want ik snap er geen hol meer van" kwam. Ja da's best lastig.

Met andere woorden: kop erbij, of je vind er niets aan. Geen film om met een krat bier met vrienden te kijken.

De film veronderstelt ook enig enige kennis van de koude oorlog. Dat alles in het westen was gericht op de vijand in het oosten. Dat geheime diensten toen continu met Rusland bezig waren (en een klein beetje IRA misschien) en met niets anders. Als je daar geen "gevoel" bij hebt, door interesse, geschiedenisles of het kijken van andere films, dan vind je deze film echt niet interessant.

Ik vond het wel aardig maar iets teveel een nichefilm. Muziek, regie en gezichtsuitdrukkingen werden zo nu en dan dik aangezet, maar de ernst of spanning kwam niet altijd op me over.

3 sterren

Het verhaal ging te langzaam, en de gebeurtenissen waren niet boeiend. Ondanks alle tegensprekende positieve reacties welke ik hier lees.

Het is een film waar je onmiddellijk scherp moet opletten, maar zonder het boek te lezen lukt het ook. Ik heb niks van Le Carré gelezen en het viel mee. Spionagefilms zijn vaak heel complex omdat veel van wat er gebeurt onzichtbaar blijft en je het moet doen met wat er gezegd en gesuggereerd wordt. Maar met deze film heb je een rasechte sterke film uit het genre gezien.

Verder gaat het dus om de koude oorlog, dus de verderzetting van de oorlog achter de schermen tussen het Westen en het Oostblok. Daar Le Carré zelf voor de Britse spionagediensten gewerkt heeft is de film uiteraard vanuit Westers perspectief bekeken. Zou interessant zijn om het eens andersom te zien ben ik mee eens.