Tinker Tailor Soldier Spy (2011)

Wat een sfeertje creeert Alfredson hier zeg, ongekend. Net als zijn vorige film is het allemaal zeer somber, donker en beetje depri en mysterieus. Wat ook knap is dat hij acteurs die niet zoveel uitstraling hebben, heel dreigend laat overkomen. Een van de voorbeelden is gelijk de beste scene van de film: de close-up van Oldman(natuurlijk een man met flink wat uitstraling) die aan het vertellen is, maar waar zijn verhaal onderschikt is aan de sfeer. Ijzingwekkend! Knap staaltje acteerwerk, ook van rest van cast. Al had ik iets grotere rollen gewild voor bijvoorbeeld Hurt en Hinds. Maar zeker een speciale filmervaring die puur vanwege de sfeer al de moeite waard. Wel een dikke pil, want er wordt veel in gepraat en dan kan de speelduur misschien bepalend worden.

Sterke film.

Wat ik vooral erg goed vond, de sfeer die Alfredson schept, ook visueel, geeft erg goed mee hoe de teneur in de wereld was. Niemand vertrouwde elkaar, wantrouwen kwam van buiten en binnenuit, en ik vind het vooral prachtig hoe je dat visueel terug ziet. Elke keer schigtige blikken over en weer. Het spreekt allemaal erg tot de verbeelding, en ergens is het jammer dat ik die tijd nooit heb meegemaakt. Het heeft iets avontuurlijks en jongensachtigs.

Verder neemt de film alle tijd om een verhaal te vertellen, zeker in het begin. Tegen het einde worden er wat zijlijntjes open gelaten die ik liever wat meer ingevuld had zien worden, maar dat is een beetje een speelfilm euvel. Het is gewoon zo'n uitgebreid en gedetailleerd verhaal, dat is bijna niet in z'n geheel over te nemen. Jammer alleen dat het plot zelf niet wat scherper uitgewerkt werd. Maar verder wel erg intelligent en ingewikkeld speurwerk.

Een bonk acteergeweld natuurlijk ook nog eens, met zo'n beetje alle grote Britse acteurs die bijna allemaal prachtige rollen neerzetten. Minpuntje is dat Oldman zelf niet echt 100% weet te imponeren, in ieder geval niet het meest van allemaal.

Al met al een hele goeie film, alweer eentje dit jaar. 4*

Ik kan goed meegaan in je verhaal en ik kan me voorstellen dat mensen hier wel voor gaan, aan de andere kant is de film zo tergend degelijk in zijn perfectie dat het geheel zo levendig is als een platgereden egeltje. Vreselijk wat een dooie boel. Oldman redt de film met zijn mooie karakter - dat af en toe opvlamt met leven (TOR gaf het al goed aan) en het is op zich wel grappig dat de film ondanks de Westers-Russische (dubbel)spionage gewoon een tragisch liefdesverhaal is. O ja, en wel mooie muziek van Alberto Iglesias.

Bedoel je degelijk hier in de zin van 'goed volgens het boekje' (zoals bijvoorbeeld de films van Ron Howard ontzettend degelijk zijn) of meer dat de perfectie te ver is door gevoeld, zodat het wat steriel wordt allemaal? Dat eerste kan ik me moeilijk voorstellen, daarvoor lijkt de stijl me toch te opvallend. Dat laatste vind ik echter wel waar, maar erg goed bij het verhaal passen. Dat perfecte, galdde uiterlijk, waaronder heel wat duistere bodems liggen: dat is het verhaal en dat zijn de personages. Waarom dan ook niet de stijl?

Mijn nummer 3 van 2011, overigens.

Dat tweede, er wilde maar geen leven ontbranden in de thriller. Ik denk omdat alles zo klopte, personages hier en daar, maar nooit onbegrijpelijk (ik vond het goed te volgen, als je op een gegeven moment tenminste wist wie Percy, Jim, Alleline en zo waren). Zag er zeer 70-ies uit, maar het deed me weinig. Odlman is dan de centrale figuur, maar zoals ik al schreef is het dus een tragisch vriendschap (liefdes???)- verhaal over twee andere personages. Op een bepaalde manier klopte dit niet. Gemiste kans wat mij betreft.

Ik moet zeggen dat ik een uur er voor een spetterend melodrama had gekeken in het Filmmuseum, daar spatte van alles in het rond, wie weet was het contrast te groot. Wel grappig dat ik in de tram naar het station met twee dames zat die ook geweest waren die er geen jota van begrepen hadden en nog net in slaap waren gevallen. Dat had ik dus ook niet. Zij zagen bijvoorbeeld de humor niet in van dat communistische lied op dat feestje. Vond dat een uizonderlijk levedige opleving in de hele film. Erg grappig.

Dat is natuurlijk bij de meeste detectiveverhalen wel zo, dat uiteindelijk al klopt en uiteindelijk goed te volgen is. Er zijn natuurlijk uitzonderingen, maar dat doet er hier niet zo toe. Overigens krijgt de film op veel plaatsen (ook hier) lauwe kritieken omdat het moeilijk te volgen zou zijn. Persoonlijk had ik hetzelfde als jij kennelijk had: even wat verwarring om wie nu wie is en wat waarvoor staat, maar uiteindelijk gewoon goed te volgen. Het doet er wat mij betreft niet veel toe. Mij gaat het bij dit soort films vaak minder om de onthullingen en de hints als wel om de reis en de lagen die erin de karakters naar boven gehaald worden. Dat laatste kwam hier toch wel bijzonder sterk naar voren.



Ja, maar Oldman heeft natuurlijk ook een liefdesverhaal centraal staan: die met zijn vrouw. Een vrouw die net als de hoofdschurk (Carla) nooit goed te zien is en een tragische laag aan Smiley geeft. Uiteindelijk zou je zelfs kunnen stellen dat de film gaat over paranoïa die alle liefde in de weg staat. Die tussen Smiley en zijn vrouw. Die tussen Firth en Strong. Die tussen Hardy (die als enige echt voor de liefde kiest) en zijn vrouw. En zelfs tussen Cumberbatch en zijn vriend (heel kort). Dat de relatie tussen Firth en Strong het sterkste element in de film vormt klopt misschien wel, maar dat het een gemiste kans is om het niet centraal te stellen ben ik het niet mee eens. Ten eerste omdat het wat passende mysterie in de karakters laat (wat knaagt er nou aan Strong?), maar vooral omdat tragische liefdes uiteindelijk een verborgen rode draad vormen.



Wellicht. Ik kan me in ieder geval voorstellen dat het een film is waarvoor je in de stemming moet zijn. Dat afstandelijke (maar niet emotieloze) vond ik erg prettig, maar ik kan me voorstellen dat het niet werkt als je nog in een emotionele stemming bent.

Die nuancering die je aanbrengt over Smiley en zijn vrouw is natuurlijk juist. Maar voor mijn gevoel niet het centrale deel - vanwege de afrekening/frustratie aan het einde en daarom een beetje teveel onbalans. En dus ook geen belans in het thriller element en de persoonlijke drama's. Ik had liever gezien dat het accent (nog meer) op het tweede lag. Nu was dat wellicht ook zo, maar was alles zo 'perfect' uitgewerkt dat het thriller deel ook geheel klopte.

Nu nog The Artist en dan heb ik mijn lijstje voor dit jaar compleet. Ik heb 'Kevin' ook met terugwerkende kracht nog opgewaardeerd, vanwege het blijven-hangen-effect. Misschien dat ik morgen al iets milder ben - maar Top 10 haalt het zeker niet.

Nu voor tweede keer gezien. Veel vraagtekens zijn verdwenen en nu vooral genoten van alle prachtige shots, stilering, acteergeweld. De vale kleuren, groffe korrel, het gebruik van licht. Een film die steeds beter wordt als je je beter kunt focussen op de beelden.

Volgens mij snap ik het eind nu ook. Jim Prideaux, die uit handen van de Russen is gered door zijn gay-vriend annex mol Bill Haydon, krijgt van Smiley de kans om zijn vriend als dank om te leggen om hem de lange pijnvolle ondervragingsmethoden te besparen.

4*

Zoiets zit er wel duidelijk in ja. Zijn wellicht nog meer redenen voor (frustratie of zo), maar dit is er één van. Jij gaat ook uit van dat het echt een liefdesrelatie was. het komt niet 100% naar voren al zijnd e hints duidelijk. Het is niet gewoon alleen een (hele) goede vriendschap??). Denk het ook niet hoor, maar echt duidelijk wordt het niet, toch?

een van de weinige films waar ik erg naar uit keek, en dan draait die niet bij mij in de buurt.

ben benieuwd als ik nog wat mensen mee kan krijgen naar Amsterdam ofzo, tis toch wel een film die ik nog gezien moet hebben dit jaar.

Er zitten wel wat hints in die daarop wijzen de foto's bij die dikke ontslagen vrouw. My sweet, sweet boys...

Alfredson weet wel hoe hij een onderkoelde sfeer moet creëren, en samen met een fijne rol van Gary Oldman zorgt dat voor een aangename thriller die godzijdank trouw blijft aan de ouderwetse thriller en dus niet komt aanzetten met misplaatste actiemomenten. De spanning zit hem in de dialogen waar de onderhuidse spanningen en conflicten naar voren komen en de draden van het spinnenweb verbindt. Het plot is namelijk echt op z'n Le Carre's een spinnenweb waarbij de uitkomst minder belangrijk is dan hoe het geheel bij elkaar komt.

Oldman speelt zijn rol ingetogen en krijgt weinig ruimte om écht zijn talent te laten (zijn verhaal over zijn ontmoeting met Karla is een zeldzame uitzondering) maar daar ligt ook de sterkte van zijn rol. Hij is vaak zo'n sphinx dat de momenten waarop hij beweegt (nog niet eens spreekt maar puur zijn houding verandert) veel weg geven over hetgeen dat er gezegd wordt. Hij vormt daarmee ook de rots in de branding tussen de rest van de ijzersterke cast.

Ik ben normaal iemand die verhalen snel begrijpt, maar hier kon ik geen touw aan vastknopen. Misschien wel omdat ik, naarmate Tinker Tailor Soldier Spy vorderde, überhaupt de energie niet meer had om er een touw aan vast te kunnen knopen. De cast zat echter goed in haar vel, het filmwerk was mooi en sommige stukjes konden me daadwerkelijk raken. Maar het meeste ging voor mijn gevoel nergens over en als het dat wel deed, wat het waarschijnlijk inderdaad ook deed, dan moet meneer de regisseur begrijpen dat zijn nieuwste aanwinst plotloos lijkt. Ik ben nog nooit zo vermoeid de zaal uit gelopen.

De sfeer en Gary Oldman maakte de film.

Ik vond hem goed, maar de film miste op een of andere manier focus. Kan er niet echt mijn vinger op leggen...

Stijlvolle Thriller,

De manier waarop deze film gemaakt is maakt de film tot de goede film die het is, de jaren 70-setting is zo goed gedaan dat ik echt geloofde dat het een 70er jaren film was, de Art Direction is verbazingwekkend goed imo. het 2e sterke punt van de film is de cast, deze Britse sterrencast spelen allemaal erg goed met als uitschieter Gary Oldman als ingetogen Smiley die de situatie moet uitzoeken. ook vond ik de opbouw van de film en de opgebouwde spanning erg goed gedaan, het was zeker spannend.de regisseur levert een erg goed werkje af door het verhaal op deze manier te verfilmen ik heb namelijk geen idee hoe het anders zou moeten. echt petje af voor Alfredson

toch miste de film voor mij wat, maar wat dit precies was kan ik niet echt vertellen. het verhaal is goed en de sfeer uitstekend maar ik mis toch iets. soms vond ik een scene een beetje onnodig en de film hierdoor iets te langdradig worden, maar ook dit gevoel verdween naar het einde van de film omdat die scenes danjuist belangrijk waren voor het geheel. misschien dat dit na een herziening verdwijnt want hoe goed ik de film ook vind hij deed me niet echt wat. maar dat kan ook tijdens een 2e kijkbeurt gebeuren. door de setting, het verhaal en het acteerwerk wil ik de film wel graag nog een keer zien. en de kwaliteit van de film staat zeker buiten discussie.

Uitstekende bloedstollende spionage thriller.

In detail geweldig goed uitgewerkt. Geen absolute top vanwege het ontbreken van een tijdsdruk waardoor de film ook wat lang aanvoelde.

Alles is zo heerlijk beige en bruin.

Erg mooi gemaakte spionagethriller gegoten in een rustige wat donkere sfeer met mooie beelden en dialogen die je pakken en je kalm maar goed het verhaal inzuigen, Ijzersterk geacteerd door een prima

gekozen cast. klasse film!

Deze film afgelopen avond bekeken en daar ik in het eerste half uur nogal slaapoogjes had en mij moeilijk kon concentreren moge het duidelijk zijn dat ik voor deze avond de verkeerde film heb uitgekozen. Deze film vereist uiterste concentratie vanaf het begin tot het eind want anders loop je kans net zoals ik het spoor volledig bijster te raken. Er zit voor mij dus niets anders op deze film nogmaals te gaan bekijken want ik wil toch wel graag weten hoe de vork nu in werkelijkheid aan de steel zit.

Waardering; voorlopig 3,0*

Gary Oldman is hypnotiserend goed als die ietwat melancholische George Smiley die ermee geconfronteerd wordt dat zijn eigen systeem niet meer functioneert. De film weet ontzettend scherp dat gevoel van oudenjongens krentenbrood te brengen, maar tegelijk die onderhuidse spanning van spionage, verraad en intriges. Verwacht geen schietpartijen of achtervolgingen, maar een zinderende rit waarbij elke blik die het ene personage op het andere werpt betekenisvol kan zijn. Uitmuntende thriller!

Na de derde kijkbeurt een halve * erbij. Jaren '70 setting, tempo, acteerwerk, ingewikkeld maar knap plot. Een zeer nostalgische en melancholische ondertoon. Alles is perfect.

There’s a mole, high up in the Circus, and it's been there for years...

Briljant spionage film.

Nog nooit zo'n sterk suspense gevoeld in een film sinds Hitchcock. Een groots compliment. Maar een heerlijke spionage thriller die toch uit een ander vaatje tapt dan vele andere hedendaagse thrillers. De visuele stijl is hier een sterk element in. Alfredson weet met een grauwe en kille sfeer zoveel twijfel te zaaien, het toekomstbeeld is zo negatief en het ontmaskeren van de mol wordt hierdoor zo enorm significant voor een positief toekomstbeeld. De onderhuidse spanning en de uitwerking van het ontrafelen van het web van verraad en intriges is magistraal.

Erg sterke cast ook natuurlijk die de film met verve weten te dragen. Ook wel nodig bij deze afstandelijke personages die geheimen met zich mee dragen maar ook enorm veel lagen bezitten. Ik vind vooral de 'romantische' aard die deze personages met zich meebrengen erg ingenieus. Waar die van Strong en Firth er het meest uit springen en het significantst is. Erg sterk gedaan. Erg fijne shots ook, vooral die Hitchcockiaanse apartment shots . Samenspel tussen Hardy en Khodchenkova is ook subliem.

Een zeer intelligente, spannende, onderhuidse, en gelaagde (en het zijn veel lagen) spionage thriller. Geweldig filmjaar is 2011 zeg en weer een meesterwerk die echt dik leunt tegen de volledige score (dat zien we wel bij herziening). Intelligentere thrillers heb ik zelden gezien. Herzieningswaarde ook enorm hoog. Must see.

Altijd pijnlijk als ik weer even naar de Belgische release datum kijk, 8 februari

Samen met Shame nog mijn laatste meest anticiperende MUST see van 2011..

De film moet het vooral hebben van een geniale cast, zoals de geroutineerde Oldman en Firth (mag je ondertussen ook wel zo noemen) maar ook de nieuwere acteurs als Hardy (die dit jaar echt heeft bewezen een topacteur te zijn) en Benedict Cumberbatch. En natuurlijk de sfeer is goed. Het verhaal heeft zeker de nodige potentie, maar ik vond het af en toe wel erg verwarrend. Het is zeker een goede film, maar er had denk ik wel nog net iets meer in gezeten. Maar de spanning is in ieder geval wel goed aanwezig.

3.5*

Uiteindelijk, na lang piekeren, weken wikken & wegen blijkt Tinker, Tailor... voor mij de beste film van 2011.

Gary Olman schittert in zijn stoïcisme. De Art direction is ongeëvenaard knap, maar dat zie je nauwelijks, maar juist daarom. De Nederlandse touch komt van cameratalent Hoyte Van Hoytema. Als de puzzelstukjes in elkaar zitten, zie je hoe briljant het verhaal is in feite.

Hier een heel rake recensie in Vrij Nederland.

Het wachten is op de remake van Smiley's People.

voor mij mogen ze dan ook een remake maken van de prequel, The Spy Who Came In From The Cold

The Spy Who Came In from the Cold (1965)

@Uzza_Sparta

Ik kende de titel niet, maar het lijkt me een uitstekend idee!

The Spy Who Came in From the Cold is nauwelijks een prequel, maar wel een verfilming van een van de vele romans van Le Carré waarin het personage George Smiley een rol speelt (soms in een hoofdrol, soms in een bijrol). Tinker Tailor is het eerste deel van de zogenaamde Karla-trilogie, waarvan de vervolgen The Honourable Schoolboy en Smiley's People zijn. Die mogen van mij ook absoluut verfilmd worden. Overigens heb ik die boeken niet gelezen.

Vooral erg mooi gestileerde en sfeervol gemaakte spionagethriller die zich veel meer dan de James Bonds van deze wereld richt op de werkelijke stoffige en stiekeme mannetjes die zich in de hoogtijdagen van de Koude Oorlog met informatie bezighielden.

Moet wel zeggen dat het allemaal behoorlijk snel ging qua verhaal. De serie was wat dat betreft veel rustiger, trager en gedetailleerder, wat natuurlijk ook niet verwonderlijk is.

Maar gelukkig zit er nog steeds een goede suspense opbouw in de film en heeft met toch de moeite genomen om het oorspronkelijke verhaal duidelijk over te brengen.

Cast zal wellicht één van de beste zijn die er in 2011 te zien was. Zelfs in de bijrollen topacteurs. Al moet ik zeggen dat Smiley voor mij toch wel onlosmakelijk verbonden is met Alec Guinness. En hoeveel Oldman hem aardig imiteert in mimiek is het toch niet echt hetzelfde.

Het lijkt me toch ook niet de bedoeling dat Oldman de mimiek van Guiness imiteert?