My Week with Marilyn (2011)

Zojuist gezien in de wereldpremière op het New York Film Festival, in aanwezigheid van Michelle en de regisseur.

Prima film met aardig script vol spitsvondige dialogen, maar die nergens echt verrast. Marilyn wordt neergezet als actrice met tal van onzekerheden waar haar mede cast en crew meermaals gek van wordt, maar echt diep gaat het allemaal niet. Verpakt in een dik aangezette stijl die wat schommelt tussen melodrama en tragikomedie. Mooi is het wel, maar weinig diepere lagen. Het grote publiek, en de academy, zullen het prachtig vinden.

Wat dan weer wel boven de middelmaat uitschiet, en fors ook, is het spel van Michelle Williams. Wat zet zij een prachtige Marilyn neer, iconisch en zwoel waar het moet, spelend met haar opgelegde rol van publieke stoeipoes, enigszins dommig, maar wanneer ze neergezet moet worden als mens verlaat ze deze persona nooit volledig. En daarmee heeft ze een prima balans geworden, waarbij de actrice Michelle Williams volledig verdwijnt. Jawel, dit is Michelle's beste rol tot nu toe, die ongetwijfeld beloond gaat worden met een Oscar nominatie.

Daarnaast acteren ook Kenneth Branagh en Judi Dench heel behoorlijk, waarbij het weer jammer is dat de rol van Dench naarmate de film vordert nauwelijks wordt uitgewerkt, net als bij Emma Watson, die gaandeweg gewoonweg verdwijnt. Het zijn deze minpunten, evenals het gebrek aan een oprechte, naturelle toon, die de prestatie van Michelle nog verder naar voren schuiven. Ga My Week With Marilyn dan ook vooral zien vanwege haar.

All people'll ever see is Marilyn Monroe


Een werkelijk briljante verfilming van de Diary's die Clark in respectievelijk 1995 (The Prince, The Showgirl & Me) en 2000 (My Week With Marilyn) liet uitgeven. Jarenlang stil gezwegen maar om de criticasters die er nu nog steeds zijn de mond te snoeren. Curtis weet van de diary's een samenhangend geheel te maken. Niet te lang op te bouwen maar de sterke elementen uit die boeken samen te smelten. Als klein kritiekpunt dat de film wat milder is voor Laurence Olivier en Clark zelf terwijl Clark zelf in deb oeken enorm uithaalt naar SLO en zichzelf (hield zichzelf zelfs verantwoordelijk voor haar dood). Intiem, oprecht en heartbreaking. Voor het casual publiek een overtuigend drama met een magistrale Michelle Williams, voor Marilyn fans en de fans die het boek kennen een emotioneel zware confrontatie met de tragiek rond Norma Jeane maar wel een film om te koesteren die o zo mooi is.


Het eerste deel gaat om The Prince, The Showgirl and Me. De leuke anekdotes zijn er in verwerkt, de ontmoeting, het wel en wee op de set en daarna gaat de film vloeiend over in My Week With Marilyn. Williams is echt een zeer overtuigende Norma/Marilyn. Vooral als Colin in het begin de filmkamer komt binnenlopen bij Mr. Percival, Williams als Marilyn op beeld, daar kan je als fan alleen maar stil van worden. Spot on. Tuurlijk heeft ze de ongrijpbare klasse, charme en presence niet van Norma Jeane, maar dat is dan ook een oneerlijk referentiekader. Ze lijkt echt enorm op Marilyn. Die charme, haar manier van doen, haar kinderlijke enthousiasme, haar lach, de knipoog en haar manier van praten. Maar vooral de fragiliteit is erg indrukwekkend. Branagh is briljant als Olivier en Redmayne wordt door de pers onterecht niet genoemd als sterkhouder. Hij is geniaal als Colin Clark.


Echt een aaneenschakeling aan mooie scenes. De scenes op Eton College, Windsor Castle, hun onderonsje in het meertje, hun speelse omgang met elkaar, de kleine details die de pijn van Monroe zo treffend weergeven (alleen voor de kenner krijgt dit echt diepe impact), in haar slaapkamer, het moment van het citaat hierboven, hun afscheid, de miskraam erna maar het moment dat Colin Monroe huilend in haar kamer aantreft is toch verreweg het mooiste. Die chemie ook tussen Redmayne en Williams is ongekend, de welbekende spirituele en erotisch geladen romance van Clark en Monroe wordt met succes over gebracht naar het witte doek. Echt tranen met tuiten gehuild. Wat een tragiek kende ze toch, zoveel onzekerheden en demonen. Deze wetenschap blijft door mijn ziel snijden. Het is zowel mooi als pijnlijk confronterend. Al moet je je verdiept hebben in Marilyn zijn om de maximale intensiteit van dit drama te kunnen voelen. Erg mooi geschoten, veel close-up wat resulteert in een intiem portret en een enorm sterk script van Hodges.


Een zeer geslaagde verfilming van de twee diary's van Colin Clark. Zowel Clark als de makers proberen niet te profiteren van de tragiek rond deze zeer ongrijpbare actrice. Zo lief, zo getalenteerd, zo intelligent maar die helaas ook een hele donkere kant kende. Voor de casual filmliefhebber een zeer onderhoudend drama, voor de Marilyn liefhebber een enorm diepgaand en zwaar drama die zowel ontroerend, pijnlijk en enorm confronterend is. Wat wel gaat betekenen dat dit zwaar ondergewaardeerd gaat worden omdat alleen de marilyn sympathisanten die diepgaande kern zullen zien. Een magistrale verfilming, die net als de diary's de persoonlijkheid van Norma Jeane veel eer aan doet. Een godsgeschenk zowel voor de fans van Monroe dan als het publiek die dezerdagen nog steeds gevoed worden door de leugens die er rond haar persoonlijkheid de ronde doen. Bedankt Simon Curtis. Volle mep plus top 10. Hoe kon het ook anders.


O ja, als Streep de oscar wint is dat diefstal.

Ben positief verrast door de film. Had een beetje saaie film verwacht, maar ik heb erg genoten. Het was vaak erg vrolijk en grappig. En toch ook weer erg aangrijpend, ben geen grote kenner van Monroe maar wat ik heb gezien van haar vind ik erg leuk, en ze is natuurlijk wel één van de mooiste vrouwen ooit. Dus ik ben best jaloers op Colin Clark. Michelle Williams speelt Monroe heel erg goed, alleen ze is niet zo knap als Marilyn (wat natuurlijk geen schande is). En ook de rest van de cast is erg goed. De sfeer is ook erg fijn.

4*

Remember boy, when it comes to women, you're never too old for humiliation

Als fervent Marilyn Monroe liefhebber was ik vanzelfsprekend enorm benieuwd naar deze film geworden. Op het eerste zicht leek Michelle Williams me nogal een rare keus maar eenmaal er promotiefoto's opdoken bleek hoe goed ze de echte finesse van Marilyn wist te benaderen. Ik werd er dan ook enorm pissig van dat de film in Nederland al was te zien maar dat ik voor de release in België nog een aantal maanden zou moeten wachten. Gelukkig ligt Antwerpen maar een dik halfuur rijden van Breda dus daarstraks om 16u30 mijn Nederlandse Cinema doop gehad en wat voor een doop is het ook geworden...

Ik heb het boek(en) van Colin Clark zelf nooit gelezen maar ik heb genoeg andere boeken over Monroe gelezen om redelijk in detail haar hele levensverhaal te kennen. Het doet me dan ook enorm deugd om te zien hoe een enorme getrouwheid hier aan te pas komt. De film concentreert zich op de periode van The Prince and the Showgirl en hoewel ik dat persoonlijk niet één van haar beste films vind, is het wel een enorm interessante periode. Het was dan ook rond deze tijd dat Marilyn met Milton Greene haar eigen productiehuis MMP (Marilyn Monroe Productions) oprichtte in de poging om haar eigen rollen te kunnen kiezen en niet alleen te worden getypecast als domme blonde bimbo. Op zich een goed idee ware het niet dat Marilyn nog altijd geplaagd werd door haar persoonlijke demonen en problemen waardoor het uiteindelijk maar bij één film is gebleven. Al deze aspecten komen dan ook (soms maar erg kort) naar voor maar elke keer weet Curtis mijn hart een keer doen overslaan. De bekende quotes, het Brothers Karamazov interview, de boeken zoals Ulysses, het aantekeningenboekje van Arthur Miller, ... Curtis weet overduidelijk waar hij mee bezig is en weet perfect de essentie van Marilyn Monroe naar voor te brengen. Hoe moet je anders de prachtige scène aan het meer uitleggen? Maar hij doet zelfs nog veel meer want hoewel ik Marilyn Monroe praktisch verafgood als actrice (maar vooral als persoon) weet ik ook dat ze haar slechte kanten had. Dat wordt hier dan ook duidelijk tentoongesteld maar tegelijkertijd worden ook haar goede kanten besproken. My Week with Marilyn is dan ook een biografie geworden die enorm eerlijk aanvoelt en dat voelt erg goed aan. Eindelijk is er een mogelijkheid voor het grote publiek om te zien hoe ze feitelijk was en ik had dan ook nooit verwacht dat er ooit een biografie ging aankomen die zich perfect meet met het beeld dat ik van de actrice heb. Het zou me dan ook ten zeerste verbazen dat er nog mensen zullen zijn die na het zien van deze film niet begrijpen hoe complex haar leven eigenlijk was maar stijfkoppen zul je altijd hebben vrees ik. In ieder geval met een gestoorde moeder en een omgeving die enorm veel van haar verwachtte was Norma Jean eigenlijk een enorm kwetsbare vrouw. Het was echter Marilyn Monroe die dit van haar kon afschudden totdat het uiteindelijk teveel werd. Let dan ook vooral op de kleine nuances zoals hoe Norma Jean in Windsor Castle compleet verandert naar Marilyn Monroe na het 'Shall I be here?' zinnetje of het toeschuiven van de vele medicatie. Ik geraak er maar niet over hoe een accuraat beeld Curtis eigenlijk van haar heeft gebracht. Prachtig gewoon.

Maar het zou oneerlijk zijn om alles aan Curtis en het boek van Collins te wijten want een cast doet bij dit soort films enorm veel. Met Michelle Williams heb je een actrice die misschien qua gezicht niet meteen op Marilyn Monroe lijkt maar verdomme, het lijkt wel alsof de geest van de echte Marilyn in haar zit. Wat een ge-ni-ale performance zet ze hier neer! Het heerlijk hese stemmetje, de verleidelijke knipoog, het enorm hoge sex-appeal zonder ordinair over te komen, ... maar het is vooral de breekbaarheid die je bijna doet breken. Die Golden Globe was al enorm dik verdiend en ik hoop dat ze het Oscar beeldje ook mee naar huis mag nemen. Hoe goed Streep ook is als Thatcher, dit is een performance van een lifetime. Onvoorstelbaar hoe ze de rol vertolkt... En alsof dat nog niet genoeg is komt er nog een geniale Kenneth Branagh aan te pas. Toegegeven, Laurence Olivier komt hier af en toe wel iets te goed uit de doeken naar mijn zin maar de performance van Branagh is werkelijk spot on. Het is een tijd geleden dat ik The Prince and the Showgirl nog heb gezien maar de momenten dat ze de film zogezegd aan het filmen zijn is het verschil amper te merken. Nog zo iemand dat de perfecte belichaming is, is Dougray Scott die de rol van Arthur Miller (haar derde echtgenoot) vertolkt. Qua uiterlijk een perfecte match maar ook de manier van doen is uitmuntend. Voor de rol van Emma Watson moet je hier trouwens niet speciaal voor gaan zitten. Het is een leuk rolletje maar ze heeft vrij weinig screentime. Soit, het verbaast me in ieder geval hoe enorm sterk de mensen zijn gecast die zo dicht bij Marilyn stonden. Milton Greene en Paula Strassberg zijn geen onbekenden als je je wat bezig houdt betreffende Monroe maar Dominic Cooper en Zoë Wanamaker zitten er zo knal op dat het zelfs griezelig wordt. Ik vergeet waarschijnlijk nog een paar rollen en dat is zeker en vast niet expres maar het wordt gewoon teveel om op te noemen.

Zelfs een aantal uur later blijf ik compleet overdonderd. Michelle Williams is de perfecte belichaming van Marilyn (die opening met Heat Wave!) maar ook de rest van de cast is perfect gecast. Als enorme Marilyn Monroe fan is dit gewoon een godsgeschenk doordat er eindelijk eens een correct beeld wordt geschept van de actrice. Onvoorstelbaar gewoon, ik weet nu al dat dit sowieso in de persoonlijke top 3 van 2012 zal terecht komen. Ik geef nu eenmaal geen 5* vanaf de eerste keer (ik wacht altijd een herziening af) maar die zit er sowieso aan te komen.

Dikke 4.5*

interessant, de scheiding norma jeane/marilyn is duidelijk. Mooi sfeertje werd er ook gecreeërd. Mooie fotografie. Michelle acteerde erg goed en kwam zeer geloofwaardig over. Williams leek in bepaalde scences fysiek ook erg veel op marilyn maar in andere juist weer niet. Dat was jammer. Vond verder sommige scenes net iets te aangedikt (plotselinge naaktscenes). Kan me niet voorstellen dat dat op waarheid berust.

Bij J. Edgar en The Iron Lady, twee biopics die ik recent zag, stoorde ik me aan de structuur waarin een oude versie van het hoofdpersonage terug kijkt op zijn leven en zo het hele levensverhaal verteld wordt. De beste aanpak voor een biopic is toch vaak een korte periode uit het leven van het beoogde persoon te pakken en hem of haar daarin proberen te vangen. Daarvoor verdient My Week with Marilyn alvast een pluspunt. Helaas wordt er dan wel weer gekozen voor een andere cliché-aanpak voor biopics: het perspectief van een buitenstaander. Dit is Colin Clarks verhaal geworden en de Marilyn Monroe die we hier zien is onvermijdelijk Colin Clarks Marilyn Monroe. De periode waarin we haar zien is goed, maar ik had denk ik liever een film gehad die dicht bij Monroe zelf was gebleven. Nu heeft het me iets teveel van een jongensavontuurtje waarin de jonge vent stiekem een relatie heeft met het ultieme sekssymbool. Persoonlijk zou het me totaal niets verbazen als Colin Clark gewoon alles, of in ieder geval het grootste deel verzonnen heeft. Dat hij pas na het succes van het eerste boek een tweede boek heeft geschreven en daar beweerd heeft intiem met Monroe geweest te zijn is al genoeg redenen om geen woord dat hij geschreven heeft te geloven (al geef ik toe de boeken niet gelezen te hebben). De film wordt dan ook het portret van een jongen die de enige is die Monroe begrijpt en waarvoor Monroe uiteindelijk een hoop liefde en respect koestert, alsof hij het enige lichtpuntje is tijdens een van haar moeilijkste periodes. Jaja, het zal wel.

Zelfs al is het waar dan is het niet bepaald de interessantste manier om het te vertellen. De film is erg luchtig geworden. Monroe's problemen hier waren serieus en de film ontkent dit niet, maar er wordt toch vaak te snel teruggegaan naar het jongensavontuur, naar komische tussenstukken en de vrolijke kleurtjes die iets Technicolor-achtigs hadden. My Week with Marilyn maakt wel duidelijk dat Monroe een complexe persoonlijkheid had, maar maakt het niet invoelbaar. Michelle Williams weet een goed portret neer te zetten van een onzeker, verkeerd ingeschatte, naïeve en bezitterig afhankelijke vrouw die wat al te gemakkelijk in de rol van sexy bimbo weet te vervallen, tot haar eigen nadeel. Ik had vooraf mijn twijfels over Williams in deze rol, ondanks dat ik haar een goede actrice vind, maar ze wist me uiteindelijk wel te overtuigen, zonder dat ze me meesleepte. Daar is het de film niet voor. Stiekem vond ik ook Kenneth Branagh wat pakkender als Olivier. Niet alleen weet hij Olivier naar mijn gevoel qua mimiek perfect te vangen (vooral tijdens de Shakespearestukjes zag ik werkelijk de Olivier van Richard III en Hamlet), maar hij wist ook het conflict in Olivier (enorm ego met bijbehorende onuitputtelijke arrogantie, maar intelligent genoeg om dat zelf te beseffen) boeiend en invoelbaar te maken. Toegegeven, het is een minder groot conflict dan dat er in Monroe heerste, maar niettemin sterk gedaan. Sterke minirol van Dench overigens.

Een slechte film vond ik het niet zozeer, eerder niet de ultieme film over Monroe die het had kunnen zijn. Als jongensavontuurtje is het best vermakelijk en het is ten alle tijden boeiend. Ik moet er ook bij zeggen dat de film het niet mee heeft zitten dat hij ongeloofelijk veel lijkt op Me and Orson Welles. Natuurlijk zijn Welles en Monroe niet met elkaar te vergelijken, maar de films lijken qua structuur en qua ontwikkeling en perspectief van de mannelijke hoofdrol (Zac Efron en Eddie Redmayne) enorm op elkaar.

3*

Aardig.

Al moet ik zeggen dat het fijn meegenomen was de film in kwestie (The Prince and the Showgirl) gezien te hebben. Het levert wat leuke aanknopingsmomenten op die een beetje afleiden van het verder simpele liefdesverhaaltje.

Williams doet het best goed en het is ook aardig om een wat minder charmant beeld van Monroe te zien. Erg subtiel lijkt het me allemaal niet, dus wat er dan allemaal wel en niet aangedikt is zullen we waarschijnlijk nooit weten, toch maakt het Monroe iets menselijker.

Verder is de film niet geweldig speciaal, maar het duur niet te lang en het verhaaltje wordt vlotjes verteld. Beetje drama, beetje humor, beetje romantiek en de 90 minuten zijn zo om

2.5*

Prima film en met momenten een mooie Michelle Williams als Marilyn maar we weten allemaal dat Marilyn niet te vervangen is de echte ster in deze film is voor mijn toch weer Eddie Redmayne die in de mini-serie The Pillars of the Earth al veel indruk maakte en dit nu weer doet ook de kleine rol van Judi Dench werd met verve neergezet.

Bij deze film had 'k niet echt verwachtingen, maar eigenlijk is hij me goed bevallen. Dit is geen volledig levensverhaal over Marilyn (op het einde sterft ze bv. nog niet), maar een korte periode uit haar leven. Ondanks dat het maar een korte periode is, weet de film toch van begin tot einde te boeien. In het eerste deel van de film komt Marilyn erg "diva-achtig", maar ook kwetsbaar over. Halfweg slaat de film een iets andere weg in met dan meer de interactie tussen Marilyn en Colin.

De cast deed het goed en speelden overtuigend. Naast de hoofdrollen waren er ook nog plaats voor twee verrassende kleine bijrollen, nl. Judi Dench en Emma Watson.

De hoofdmoot is natuurlijk drama, maar er is ook wel wat ruimte voor een lach. Onlangs had 'k "The Iron Lady" gezien, maar eigenlijk vind 'k deze film beter.

Agree. Nee, ik weet bitter weinig over de echte Marilyn Monroe, al vind ik het mysterieuze en tragische aan haar leven best fascinerend.
Maar als ze echt was zoals deze film liet uitschijnen, dan had ik haar -sorry Marilyn fans - allang van de set gedropt. Ze wist haar teksten niet, was wispelturig als de wind, totaal onprofessioneel, geen greintje zelfvertrouwen... wat me dan nog het meest verbaasde waren de steeds weer ophemelende reacties aan haar adres die in scherp contrast stonden met haar povere acteerkunsten. De scènes die ze goed deed, had blijkbaar alleen te maken met haar gemoedstoestand. Volgens mij heeft vooral de media haar groot gemaakt. En haar uiteindelijk ook ten gronde gericht. Wat ik wel vind, is dat Marilyn over een enorme dosis charme beschikte, en dat zag ik zeker terug in de rol van Williams.

Hoewel ik niks heb aan te merken op de acteerprestaties (Brannagh, Williams en Dench vond ik super) boeide de verhaallijn langs geen kanten bij me. Er werd teveel op Colin (ik ergerde me dood aan die kerel) gefocust en ZIJN relatie met Marilyn, ipv Marilyn zelf. Maar we krijgen maar een oppervlakkige en cliché schets over 'het gezicht achter het masker'. Mijn vriendinnen en ik waren trouwens ongelooflijk verontwaardigd dat die Colin Emma Watson liet zitten voor Marilyn, en dan vooral dat hij zonder veel gene terug bij haar aanklopte
Anyway, lang geleden dat ik nog zo ontgoochelend de cinemazaal verliet.

2*

Wel een leuk, hoewel nogal erg luchtige film. Probleem is echter dat de charisma en charme van Monroe vrijwel onmogelijk te vangen is en dit leidt tot een nogal ondankbare rol van Williams.

Je ziet haar toch als een soort typetje, maar de beste momenten in de film zijn toch die waarin wordt verbeeld hoe Marilyn werkelijk iedereen en op elke plek de omgeving verblijdt met haar enorme presence en aanwezigheid. Op die momenten probeer ik me toch telkens de echte Marilyn voor de geest te halen.

Buiten dat is het idee van de volstrekt tegenstrijdige karakters van elitaire Olivier en Marilyn wel erg lollig. heb wel zin om Prince and the Showgirl weer eens te herzien.

Ik kreeg helaas totaal geen binding met de hoofdrolspelers. Iets wat voor mij cruciaal is in films als deze. Hierdoor werd het allemaal vrij saai en langdradig. Acteerwerk is verder dik in orde, dus slecht is het zeker niet. Maar geen film die ik snel zal herzien.

2,5*

Michelle Williams stond voor de zware taak om een van de meest legendarische, meest onzekere en daarmee meest onhandelbare actrices uit de filmgeschiedenis te spelen in een lichtvoetig verteld verhaal over het maken van The Prince and the Showgirl (1957).

Het moet gezegd: Williams kwijt zich met verve van die moeilijke taak. Sinds haar rebelse jaren in de tv-serie Dawson’s Creek is zij als actrice enorm gegroeid.

Zoals Marilyn Monroe vroeger moeiteloos het middelpunt vormde van de films waarin zij speelde, zo is Michelle Williams de ster van déze film met een heel overtuigende vertolking, waarvoor zij terecht - voor de derde keer alweer in haar nog korte carrière - een Oscar-nominatie heeft gekregen. Het is vooral dankzij haar dat deze film enorm aan geloofwaardigheid wint en het bekijken meer dan waard is.

Poupoupidou.

My Week with Marilyn is een aardig romcom-tussendoortje, wat voor de fans van de seksbom waarschijnlijk niet als zodanig zal worden gezien. Voor hen is elk extra tipje van de sluier dat wordt opgelicht natuurlijk interessant. En dat is deze korte periode, al dan niet aangedikt, uit het korte leven van de mannenmagneet sowieso wel. Een en ander is immers moeilijk verifieerbaar inmiddels en het verhaal werd destijds, in het jaar 2000, ook met sceptische ogen gelezen.

Het zogenaamd domme blondje versus de intelligente ‘sir’ levert eigenlijk het meeste plezier op. Het uiteindelijke verhaaltje waaraan de titel refereert is echter het romantische plot omtrent Clark. Zijn vermeende affaire met de beeldschone filmactrice is hier het hoofdthema. Ze schijnt hem in het echt nog nèt niet de beroemde zangzinnen, die eindigen met ‘poupoupidou’, te hebben ingefluisterd.

Hoe hoog het waarheidsgehalte wel of niet is, de film hapt er niet minder luchtig om weg. De kijker kan anderhalf uur lang wegdromen met de jongen die zijn misschien wel eerste echte romance beleeft, met niemand minder dan de meest sexy vrouw ter wereld. Zo wordt ze zelfs heden ten dage nog door menigeen gezien. Hij maakt haar voor de kijker bereikbaar. Ook al kan dat niet.

Ondanks de goede performances, met Branagh en Dench voorop, is het juist Williams als Monroe die een beetje teleurstelt. Nu is het natuurlijk ook lastig om een van de meest knappe en beeldvullende vrouwen ooit vorm te moeten geven door middel van de bekende kenmerken als het blonde pruikje en de moedervlek. Ga er maar aanstaan. De actrice komt ver, maar niet helemaal. Echt zwoel was er namelijk maar één.

Redelijk.

Met dank aan Paradiso voor het recensie-exemplaar.

Heel jammer maar hij viel best wel tegen. Ik had verwacht iets meer van Monroe te zien. Ik weet dat het een vertelling is van iemand die haar een bepaalde periode heeft meegemaakt en daarom vind ik dat er teveel in midden blijft omdat je toch te maken hebt met de perceptie van een individu.

Het gehele verhaal zit me sowieso niet echt lekker. Waarom koos Marilyn ervoor om een week met hem door te brengen ? Wat was nou echt het doel erachter ? Waarom vertrouwde ze hem uberhaupt zo snel? Een echte reden komt niet naar voren. Ik trek toch een beetje twijfels bij het hele verhaal.

Sommige momenten vond ik wel ontroerend. Hoe ze zich gedroeg op de set met haar mental coach gaf aan hoe onzeker en kwetsbaar ze was. Die momenten had ik toch wat vaker willen zien. Williams gaf haar tijdens deze scene's zo sterk weer.

Aangename cinema.

Echt geïnteresseerd in (de vrouw achter) Marilyn Monroe ben ik nooit geweest. Ik weet dat ze nogal een getormenteerde ziel was en als kermisattractie werd opgevoerd. Dat is allemaal heel erg spijtig uiteraard, maar vandaag de dag zie je niets anders.
Ook haar ongrijpbare schoonheid zie ik vooralsnog niet. Ze was een mooie vrouw, dat zeker, maar zo heb je er wel meer.
Toch was ik wel geïnteresseerd om 'ns een keertje wat meer over haar woelige leven te weten te komen, al was het maar omdat ze voor velen zo'n icoon is.

My Week With Marilyn belicht een vrij korte periode uit Monroe's leven, maar laat wel veel zien inzake haar demonen. Het is natuurlijk spijtig dat de wereld haar kende als iemand die ze niet is, maar echt binding krijgen is me niet gelukt.
Wat wél erg leuk is is haar relatie met Laurence Olivier, en hoe die relatie zich ontwikkelt gedurende de draaiperiode van een film. Dat levert aangenaam, tragikomisch kijkvoer op, maar dat is eerder te danken aan hoe Olivier hier neergezet wordt.
Na een vlot eerste deel ontluikt zich de romance tussen Olivier's hulpje Colin Clark (wat een zak, trouwens, om z'n liefje zo maar te laten vallen) en Marilyn. Bijster interessant wordt die nooit echt - daarvoor wordt Monroe's pillenverslaving(?) wat te zeurderig -, maar aandoenlijk is het zeker wel.
Nadien wordt nog even teruggegaan naar Olivier's set en krijgen we nog een gepaste slotscène voorgeschoteld.

De uitgebreide cast staat over de ganse lijn uitstekend te acteren. Hoofdrolspelers Michelle Williams en Eddie Redmayne zijn dan nog het minste. Niet dat zij slecht zijn - verre van zelfs -, maar zij hebben net iets meer moeite om hun rol neer te zetten dan de rest - wat in het geval van Williams uiteraard geen schande is. Ze zet een goeie rol neer, maar mist net dat beetje onbereikbare klasse dat Monroe naar het schijnt had (en wat ik in gedachten heb als ik aan Marilyn Monroe - niet aan Norma Jeane - denk).
In de bijrollen is Kenneth Branagh veruit de beste. Hij levert echt een schitterende vertolking af als Laurence Olivier. Ik heb van Olivier alleen nog maar Spartacus en Sleuth gezien, maar zelfs dan nog kan je niet om de accurate vertolking van Branagh heen (ik heb het dan om specifieke kenmerken zoals de manier waarop hij praat, en niet zijn persoonlijkheid).
Judi Dench en Emma Watson zijn eveneens goed op dreef, iets wat in het geval van Watson een verrassing is.

Ook regisseur Simon Curtis verdient pluimen. Marilyn Monroe is een begrip, maar hij heeft van My Week With Marilyn een verrassend intiem en bij momenten 'klein' portret gemaakt. De nadruk ligt op gevoel en Curtis slaagt erin dat oprecht over te brengen. Vooral tijdens "de week" passeren er enkele fraaie shots en warme doch fragiele momenten.

Mooi.
3,5

Ik ken Marilyn Monroe niet. Heb me er zelf nooit in verdiept. Ik ken de Marilyn Monroe die iedereen kent: een van de prachtigste vrouwen aller tijden, maar ze is meer dan dat. Dit was het eerste opstapje naar het achter komen wie ze is. Hoe bijzonder ze eigenlijk wel niet is.

Er is zoveel wat we van haar niet weten, er is zoveel waar ik nog wil achter komen. Haar psyche was zo ingewikkeld, ab-normaal maar toch zo mooi en bijzonder. Deze film laat dit heel goed zien, dat kon ik zeker goed waarderen.

Door de film heen kreeg ik af en toe het gevoel dat ik gewoon naar Monroe zat te kijken. Michelle Williams doet haar zo ontzettend goed na, die kleine karaktertrekjes, dat gevoel wat Marilyn mij geeft over het algemeen. Dat doet ze goed.

Ook de rest van de film is prachtig gedaan. Goed acteerwerk, mooie en kloppende muziek, mooi totaal plaatje. Niet te groot, mooi klein, rustig, kabbelend. Maar zeker niet saai. Het minste aan deze film vond ik het moment waarna ze naar het einde toe aan het werken zijn en het einde. Dit klopt in mijn gedachte niet echt bij de rest of de film.

Visueel en muzikaal zag het er best allemaal zeer fraai uit en de eveneens fraaie Michelle Williams (terecht genomineerd voor een Oscar) deed het ook zeer goed in de rol van Marilyn Monroe maar al met al kon het hele verhaal me nauwelijks boeien en was het regelmatig ook wel saai. Ik had liever een soort van biografie over haar leven gezien dan dit niets zeggende verhaaltje. Marilyn Monroe stond bekend als een seksbom maar in deze film wordt ze wat preuts weergegeven en ook regelmatig als een dom blondje. De film duurt gelukkig niet al te lang waardoor het wel allemaal nog goed te bekijken valt (hoewel ik er niet altijd de aandacht bij kon houden).

Een redelijk dramafilm...

Redelijk verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteur Eddie Redmayne...

Perfect achtergrond muziek (Dolby Digital)...

Super mooi HD kwaliteit...

My Week with Marilyn is een heerlijke film waarbij je de klok makkelijk vergeet. Een film waarin Williams net zoals Marilyn als een dagdroom door het scherm heen wandelt.

Ondanks het onzekere karakter van Williams haar personage, weet ze Monroe toch interessant, mysterieus en ongrijpbaar te houden.

Precies zoals Monroe herinnert zou moeten worden. Dit komt ook mede dankzij het feit dat de film vanuit het oogpunt van Clark is geschreven, een rol die prima wordt vertolkt door Redmayne.

De film kibbelt rustig verder en de vonken spetteren er overduidelijk tussen de tweetjes af. Vooral hun "eerste date" heeft iets magisch.

Hoe zonde is het dan eigenlijk dat er oninteressante plot elementen in zitten waardoor bekende actrices als Emma Watson er behoorlijk doelloos bij lopen in deze film. Wanneer de focus duidelijker op 1 verhaallijn gericht was hadden ze er wellicht nog meer van kunnen maken. Hetzelfde geldt ook voor een aantal andere acteer kanonnen in deze film.

Buiten dat prikkelt a Week with Marilyn je om meer uit te zoeken over Monroe's leven en dat is een groot pluspunt.

3,5*

Alle problemen rondom de productie van "The Prince and the Showgirl" (1957) een Engelse film en enige ooit door Laurence Olivier geregisseerde film met Marilyn Monroe in de vrouwelijke hoofdrol.

Monroe is net getrouwd met Arthur Miller en leeft in een constante roes van pillen.

Productie verloopt behoorlijk rampzalig zeker gezien de weinig tekstvaste Monroe, als ze uberhaupt al op komt dagen.

3e regie-assistent de 23-jarige Colin Clark wordt haar vertrouweling en dan stevent het ook nog af op een liefdesrelatie. Clark publiceerde dit waargebeurde verhaal ergens in de jaren 90.

Film is ijzersterk in de relatie van Monroe en Clark, maar de scenes op de set zijn het bekende "film over het maken van een film"-gedoe.

Sfeervolle verfilming die hier en daar wat onwaarschijnlijk lijkt maar wel het juiste gevoel over weet te brengen. De cast is uitstekend en Michelle Williams doet haar uitsterste best maar hoe ik ook mijn best wil doen ik blijf Michelle Williams zien en niet Marilyn Monroe. Ondanks dit kleine bezwaar werd ik wel meegezogen en de film en heb me prima vermaakt.

Goed.

Marilyn Monroe, de grootste actrice aller tijden. Misschien geen actrice die veelzijdige rollen kon doen, maar wel een vrouw die er in slaagde om in haar rollen alle aandacht naar haar te trekken en de kijker boeiend te doen genieten van de film. Weinigen hebben zoveel charisma als zij. En dat moet je wel kunnen brengen in een biopic. Lijkt een zware taak en dat charisma is er misschien niet altijd bij Williams. Maar los daarvan is de prestatie van Michelle Williams zeker niet slecht. Ze zet een geloofwaardige Marilyn Monroe neer die gewoon dingen wil doen die ze leuk vindt: acteren. Je kan haar vergelijken met Kurt Cobain. Gewoon je ding doen, een uitstraling hebben die de hele wereld omverblaast, maar moeilijk overweg kunnen met al die aandacht. Marilyn wou dat ze haar namen zoals ze was, voor haar (Norma Jean) was Marilyn Monroe een rolletje dat ze graag speelde, maar desalnietemin een rolletje.

De film is natuurlijk belangrijk voor de omstandigheden rond de film. The Prince & The Showgirl was blijkbaar niet de meest succesvolle film van Monroe. Maar Colin Clark is getuige van de echte Marilyn Monroe die problemen kent met haar zwangerschap, haar huwelijk en de verschillende manier van acteren met regisseur Sir Laurence Olivier.

De film zelf is een boeiend stuk uit haar leven en toont perfect de tweestrijd van Marilyn Monroe waar ze 5 jaar later aan zou bezwijken. Wel mis ik Monroe zelf, ironisch genoeg. Het is echt wel moeilijk om een film over Monroe te doen zonder haar. Het mist toch dat ietsje meer. Ik ben ook niet vertrouwd met The Prince & The Showgirl voor eventuele verwijzingen. Knappe en interessante film dus, al mis ik net dat beetje extra sprankel. Naast Michelle Williams (die ondanks het feit dat ik Monroe beter vind, een prachtvertolking neerzet) zijn de andere rollen niet altijd even boeiend. Al kan het zijn dat die niet verbleken naast Marilyn.

De intro van het verhaal is wat verwarrend omwille van de vele namen die worden geïntroduceerd maar éénmaal daar door krijgen we een best aardige film waarin Michelle Williams toch wel sterk doet denken aan Marilyn en ook Eddie Redmayne uitstekend acteert als gedreven en sympathiek hulpje die de sensatie van zijn leven beleeft.

De film onderstreept duidelijk de broosheid die Marilyn Monroe kenmerkte en haar onbekwaamheid om dagdagelijks om te gaan met de belangstelling en verplichtingen die op haar wogen en haar naar pillen en drank dreven.

Origineel idee om dergelijke film te maken. Geslaagd en precies van lengte.

Goeie film waarin de 3de assistent op de set van The Prince and the Showgirl een relatie aanknoopt met Marilyn Monroe. Geen biopic over Marilyn zelf, maar over een korte periode uit haar leven. Alhoewel de relatie tussen de twee hier centraal staat, wordt het tragische personage van Marilyn hier ook goed neergezet (enige voorkennis over de rest van haar leven is wel zo prettig). Michelle Williams overtuigd in de titelrol.

Het is lang geleden dat een film met een speelduur van meer dan 90 minuten in mijn belevenis zo is omgevlogen. En dat terwijl nauwelijks echt dramatische zaken voorvallen en de film slechts een betrekkelijk kalme week in het verder zeer turbulente leven van Monroe/Mortenson behandelt.

Michelle Williams spat werkelijk van het scherm af en ook de rest van de sterke cast is goed bezig.

Ik had bij bepaalde scenes kippenvel op mi'n armen staan terwijl het bepaald niet koud is.

Mooi.

Een film die mij thematisch enorm aanspreekt maar die verhaaltechnisch te veel gebakken lucht bevat. Dat ons hoofdpersonage door volhardendheid bij een mooie filmproductie mag werken wil ik wel geloven maar dat hij daarbij in de eerste week al de vertrouweling (zowel professioneel als emotioneel) van zowel Laurence Olivier als Marilyn Monroe werd vind ik een ongeloofwaardig element. Bovendien kun je je afvragen of de relatie tussen ons hoofdpersonage en Monroe tot voldoende interessants leidt om een film over te maken.

Wat een onzeker en dommig talentloos wicht moet die Marilyn zijn geweest.

De film is geslaagd in de opzet om dat beeld weer te geven.

De stijl en sfeer van de jaren 50 is prachtig neergezet wat maakte dat de film prettig wegkijkt.

Michelle Williams deed het prima in haar rol als Marilyn. De filmduur was precies goed, niet te lang en niet te kort. Aardig.

"Boop-boop-de-boop"

Vond het verhaal op zich niet zo boeiend, maar ik kan zeker begrip opbrengen voor de keuze om een kwetsbare en neurotische Marilyn Monroe te tonen op het scherm, ver van de bijna mythische figuur die ze voor de wereld was. Mooi gespeeld door Michelle Williams, die qua schoonheid niet moet onderdoen voor Monroe en het scherm vult telkens zij in beeld komt. Wel vraag ik me natuurlijk af of het feit dat Clarke een week de toyboy van Monroe mocht spelen, niet de zoveelste gril van de vereenzaamde Monroe was. Tja, hij had natuurlijk wel een mooi verhaal te vertellen hiermee maar of het écht met zoveel romantiek beladen was, en of ze samen naakt gewommen hebben... daar durf ik mijn twijfels over hebben.

Hmm, had hier toch wel meer van verwacht.

Het is allemaal nogal nikserig. We gaan van scene naar scene, zonder dat er nu echt iets van beklijft. Heel het uitgangspunt vond ik nergens echt boeiend, behalve dan dat Michelle Williams als Monroe fijn om naar te kijken is en de film nog een beetje smaak geeft.

En het is dat Eddie Redmayne een sympathieke verschijning is en fijn voor het oog, maar ik vond eigenlijk dat hij maar een beetje ronddraalde in de film zonder dat hij een echt duidelijk personage neerzet.

Om nog maar niet te spreken van de rest van de personages. Inwisselbare karakters die af en toe hun ding komen doen.

Het is geen komedie, het is geen drama, het is niet echt een mooi tijdsgeestplaatje en nauwelijks een serieus portret van Marilyn Monroe. Nee, heel loos.

Werkt waarschijnlijk als boek, niet als film.

2*