Drive (2011)

Self destruction - "Its my Nature", said the Scorpion...

Source: That Movie Site - thatmoviesite.com (Spoilers)

Ah, the scorpion and the frog, dan moet ik meteen aan The Crying Game (1992) denken.

Ik ben niet de enige die een miniscule vergelijking maakt met F&F.
Cult Movies Reviewed: Drive - recensie - cultmoviesreviewed.com

Drive is een stijlvolle film met een paar goeie scenes, mooie beelden en prima auditief ondersteund.
Het verhaal heeft verder echter weinig om handen en het geheel is verder traag, te traag naar mijn mening. That's it, meer niet.

Het is opmerkelijk dat er enkele mensen zijn die, zo lijkt, in hogere sferen met een enorm vergrootglas naar een film zitten te kijken en doen alsof het abstracte kunst is waar ze zogenaamd verstand van hebben. Ze weten ook overal precies te weten wat een filmmaker met die blik, scene, zinnetje of detail bedoelt.
Veel blabla en gebral, zwijgen is opeens briljant is en men kan pagina lange analyses maken over een behangetje aan de muur.
Hier wat voorbeelden:


...om heel precies te zijn een verhaal over een liefde die onmogelijk is. Een sociopathische chauffeur vindt eindelijk zijn liefde, maar wordt dan tegengezeten door de terugkeer van haar man. Desondanks helpt hij hem omdat hij haar probeert te beschermen, waardoor hij alleen maar verder van haar weg drijft als hij opgeslokt wordt door het geweld dat hem achtervolgt...

...Enkele scenes kwamen ontzettend bij me binnen. Neem bijvoorbeeld een van de eerste momenten dat de twee buren samen met het kleine jochie gaan touren. De muziek bij die scene liet me met kippevel en gestokte adem zitten...

...Een van de laatste scenes, in de auto, zorgde er ook voor dat ik ademloos zat te kijken en bijna zat te bidden dat wat ik in mijn hoofd had ook uit zou komen. Gelukkig kon ik uiteindelijk weer ademen, vol tevredenheid en voldoening...

??? ]


The Driver is, als echo (of schim) van zijn voorgangers, zonder naam en verleden en zoals zal blijken, zonder toekomst. Zijn bestemming is niet eens zo interessant, aangezien het draait om het proces van humanisering. Een proces dat bruut wordt tegengewerkt door de werkelijke natuur van het beest. Iets dat streeft naar humanisering impliceert dat het van nature inhumaan is. Refn schetst de duistere aard van zijn 'Angelface' door een aantal karakteristieke verwijzen naar monsters. En dat gebeurt niet eens subtiel. In zijn eerste scene met Shannon merkt deze op dat hij eruit ziet als een zombie. Het masker van Benicio werkt als een spiegel. En als zij samen televisie kijken volgt een dialoog over bad guys. Dit klinkt vergezocht, maar met een schim, zo zelfbewust van zijn monsterlijke verleden, doet Driver's gestalte tijdens de afrekening van Nino, denken aan Michael Myers.

Het gebrek aan een identiteit van The Driver zit niet alleen in de naamgeving. Als echo/ schim is hij daarnaast ook een 'stuntdouble' en vindt hij kortstondig geluk als 'double' van de rol van vader/geliefde. Het mooiste beeld dat deze doubling illustreert zien we in de scene waarin hij het masker voor het eerst opzet. Het beeld gaat van de reflectie van de kale hoofdacteur over naar Driver, die dit spiegelt met zijn masker.




Symbolisch gezien is het Driver's motivatie om zijn (schaduw/schijn) wereld te verlaten en toe te treden tot de realiteit, gerepresenteerd door Irene en Benicio. Films die zich afspelen in de artificiële wereld van entertainment zijn vaak stille hints voor een duale realiteit. Kenmerkend is de scene waarin de bebloede Driver op de set loopt, aangestaard door nep-agenten. Hiervoor, in de sleutelscene in de lift, is gebleken dat de werelden van Driver en Irene onverenigbaar zijn en worden op dit punt definitief van elkaar gescheiden door het sluiten van de liftdeur. Dit filmbeeld doet denken aan de eindscene van The Searchers, alleen is de rol van de outsider hier omgedraaid. Waar outsider John Wayne geen plek heeft bij het gelukkige tafereel daarbinnen, wordt Irene buitengesloten van de keiharde wereld waarin Driver zich begeeft.
De schijnwereld van de set, waarin Driver niet eens opvalt, werkt als metafoor voor de verder afglijdende realiteitszin. Grappig detail is het masker op de achtergrond dat sterk op Blanche lijkt.

..........


Wrs heb je (of je ouders) dan iets teveel uit de LSD pot gesnoept.

Zit wel wat in Ew_MK1. Ik vond het beste aan de film het grote contrast, dat wil zeggen heel rustig in de eerste helft, een en al madness in de tweede helft van de film. Had de film echter zo rustig doorgegaan, dan had ik deze film verschrikkelijk gevonden. Maar dat contrast kwam echt als een grote verrassing.

Ik stoorde me ook enorm aan de zwijgende hoofdpersoon, het irriteerde gewoon mateloos. Hij heeft 86 seconden nodig om antwoord te geven op een vraag, dan denk je soms wel kom op gooi er ff wat meer vaart in. Ik snap dan ook niet wat iedereen zo geweldig vond aan zijn acteerprestatie.

En ik krijg ook een beetje de kriebels van mensen die achter elke glimlach, elke armbeweging, een sluitende liftdeur of andere zaken iets symbolisch zien. Maar goed, moet iedereen voor zichzelf weten natuurlijk.

Drive is misleidend. Dat is aan de ene kant een kracht en aan de andere kant een zwakte. Het script en het voorkomen trekt mensen aan met verkeerde verwachtingen of andersom -zoals bij ondergetekende het geval was- schrikt mensen af door de ogenschijnlijke oppervlakkigheid.

Laat ik duidelijk zijn, de film IS zweverig en het is volkomen acceptabel dat dit een hoop mensen niet aanspreekt. Ik ben absoluut niet uit op een discussie over becijfering van deze film, een oeroud gezegde leert ons immers dat over smaak niet (weinig) te twisten valt. Het ontkennen van het gebruik van (veel) symboliek en claimen dat deze film niet dieper is dan de oppervlakte doet vermoeden, kan ik echter niet onderstrepen. Dan heb je naar mijn mening echt het e.a. gemist en een cijferhistorie waarin Mul. Dr. een 0,5 krijgt doet mij daarbij vermoeden dat dit soort type films niet helemaal je ding zijn.

Naast de diepe(re) verhaal(en) vind ik trouwens ook dat Drive excelleert op andere facetten zoals de prachtige beelden, de waanzinnige muziek en de daardoor bereikte sfeer.

Waarom krijg je daar de kriebels van? Omdat jij het niet ziet en het raar vindt dat anderen het wel zien? Kijk prima dat je er niks mee hebt, en tuurlijk mag je de film kut vinden, maar om nu anderen die er wel duidelijk meer in zien dan enkel een oppervlakkig misdaadfilmpje steeds te vertellen dat ze onzinnige dingen zien slaat natuurlijk ook nergens op.

Hou het dan lekker bij films als LotR en Green MIle waar alles zo groot wordt uitvergroot dat zelfs een blinde nog de gewenste emotie of boodschap meekrijgt.

Verder eens met Vali dat de aantrekkingskracht van Drive in de eerste plaats in de mooie beelden en krachtige sfeerschepping zitten. Maar die sfeer en beelden zijn zo krachtig en mooi, omdat Drive meer doet dan enkel een verhaaltje over een verliefde chauffeur vertellen.

Ik snap richiedoom wel. Ongetwijfeld zijn er filmmakers die erg detaillistisch te werk gaan, maar er worden soms ook wel films kapot geanalyseerd. En hij vindt het duidelijk geen kutfilm met 3,5*.

Ja soms wel. Ben dol op Rambo.

Maar vind het daarnaast ook leuk om soms wat dieper op de film in te gaan. Heeft ook helemaal niks met kapotanalyseren te maken. Integendeel, het wordt er juist eerder rijker van. Verder boeit het me soms ook niet. Zo volg ik de eindeloze analyses bij Melancholia niet. Maar ik ga de users die daar in discussie zijn ook niet quoten met Poppetjes omdat ik het zelf niet boeiend vind (of kan volgen)

Dat is ook zo. Berichten als die van Ew_MK1, daar heb ik ook helemaal geen trek in. Het mooie van eigenlijk elke kunstvorm is juist dat de beleving voor iedereen zo anders kan zijn. Ik vond alleen dat richiedoom net redelijk genuanceerd was.

Reinbo, ik krijg de kriebels van mensen die overal iets symbolisch achter zien, omdat ik zo niet naar films WIL kijken. Natuurlijk, niet alles hoeft voorgekauwd te zijn. Ik heb once upon a time in america in mn top 10 staan, geweldig, en dat is een film waar je ook behoorlijk wat achter kan zien.

Maar het gaat mij bij deze film soms gewoon wat ver, ik heb in een post gelezen dat driver werd vergeleken met een weerwolf, ja tjonge dan vergelijk ik m met iemand met een spraakgebrek....

Ik wil hier verder niemand mee kwetsen of zo, iedereen kijkt op zijn manier naar films. En JA, ik krijg graag een duidelijk uitgekauwde boodschap, so what?!~

En by the way, ik vond het verder idd een prima film, vandaar mijn 3,5* En een herziening zal er volgen, ga ik ook eens voor de verandering op symboliek letten!

Er zit wel een sterke complexiteit in en over sommige opgezette scènes is enorm goed over nagedacht. De minimalistisch symboliek is ook wel mooi en de film bevat zeker ook wel heerlijke subtiliteiten maar om echt te zeggen dat Drive een diepzinnige film is met veel dubbele betekenis en puzzels ga je imo ook wel te ver. Daar ben ik het niet mee eens. Mooi altijd als mensen tussen de lijntjes kijken en vaak doe ik dat ook graag maar Ik ben er zeker van dat Refn en de schrijver er zelf helemaal niet eens zover over heeft nagedacht. Mensen zien wat ze willen zien en daar is niets mis mee, want impressie in kunst is wel het beste wat je kan hebben maar wat ik hier soms lees is idd wel wat overdreven. Het lijkt wel dat Drive een Inland Empire is ofzo... Kom op dit is toch gewoon style over substance. Maar wel een prachtige style ver boven niveau, meesterlijk zelfs.

My thoughts exactly.

Dat mag, maar je doet jezelf dan flink tekort. Film is immers een beeldtaal, die sterk gebruik maakt van symbolen (beelden, symboliek). Maar als jij het liever als een vreemde taal, die je liever niet goed wil verstaan, over je heen laat komen prima.

Daarnaast is het niet zo gek dat men bij deze film, die een ode is in aan cq commentaar op Hollywood en LA (van de jaren 80), op zoek gaat naar de verwijzingen en clue's.

@synec: Is style niet een gevolg van strak doorgevoerde symboliek?

The ..... can be used for slashing.

U kunt uw oplossing nog steeds naar [email protected] sturen. De reacties zijn overweldigend en daarmee bevind ik me onder zeer 'intellueel' gezelschap (vrij naar Reve).

Kijk Apocalypse Now eens op blu-ray met een goede 5.1 set en zeg dat nog eens...

Ok, het is natuurlijk ook geluid (dat weet ik sls geen ander, geluid/muziek kleurt voor 70% de emotie), maar in deze discussie over symboliek liet ik dat even buiten beschouwing.

Wat over en weer gevit, offtopic berichten en reacties daarop verwijderd.

''My hands are a little dirty.''
''So are mine.''


Leuke film, ruim bovengemiddeld, ondanks wat mindere momenten/punten.

Gosling zet een sterke rol neer van een bijna nerdy tough guy zonder voorgeschiedenis (lees daarvoor eventueel het boek) en Mulligan valt hem prima bij. Toch gaat die hele affaire wat droogjes aan me voorbij, en geloof ik meteen dat Refn op dat moment verslaafd was aan sprookjes... en daarop aansluitend hebben een aantal wel heel toevallige en groteske ontwikkelingen ook wel een behoorlijke 'dikke duim'-factor in zich. Soit.

De soundtrack is prachtig, alleen werkte het soms gewoon niet - vooral wanneer de eerder genoemde affaire niet invoelbaar bleek en het magische ritje te (daar ga ik weer) té sprookjesachtig was. Je moet het voelen, dat zal het zijn. En dat lukte me zelfs na twee kijkbeurten nog niet.

Mooi is het allemaal wel, lekker gewelddadig en bloederig regelmatig ook, en d'r wordt ook nog wat met auto's gescheurd. Drive heeft absoluut iets eigens... en dat sprak aan, maar vooralsnog knalde het er niet in.

Over al het puzzelwerk dat hier zo veel is gedaan: ik zal het allemaal nog eens rustig doorlezen en op me in laten werken. Het shot met de spiegels op de filmset is vast een dikke hint, maar wat te denken van het shot waar The Driver aan komt lopen, gezien door de deur van de pizzeria? Het leek St. Joris wel (dat dan ook nog eens zo ongeveer het omgekeerde is van de Deense vlag)... En bij close-up het oplichten van zijn gezicht, alsof een engel aan hem verschijnt... Ik zeg verder niets (sprookjes!), maar het zou zo maar kunnen dat deze film me per kijkbeurt meer gaat intrigeren.


Dikke 3,5* voor nu.

Nogmaals offtopic berichten verwijderd.

Er zijn wel meer hints in die richting.

Eén van de hints staat al op de cover zelfs.

Dus de engel mag terug wanneer hij criminelen helpt met misdaden en voor eigen rechter speelt?

Nee, engel mag terug wanneer hij dempsel in distress heeft geholpen. Daarnaast is het uitroeien van criminelen natuurlijk ook een goede daad, want zIj vervuilden de city of angels enkel.

Verder is er een verschil tussen dag (wanneer hij als stuntman acteurs beschermd) en 'snachts als hij criminelen helpt. Dat zie je ook aan zijn kleding, maar dan gespiegeld, net als de lucht.

Vind het allemaal maar vergezocht geneuzel op de vierkante centimeter. En daarnaast vraag ik me af, wat dan nog als dat stukje een engel zou symboliseren? Als je dat weet maakt dat de film leuker?

Was het jullie ook opgevallen dat de vrouwenlijke tegenspeelster in sommige shots een btje op Yvonne Jaspers lijkt en dat dat een hint is dat Ryan dus eigenlijk boer wilde worden?

En met die laatste vergelijking maak je vooral jezelf belachelijk.

De overval van die pawnshop is gewoon overdag

Vind die beschermengel lezing wat aan de oppervlakkige kant. Hij beschermt Irene ja, maar veel meer valt er ook niet uit te halen. Juist Irene wordt vaak als engel gepresenteerd. Drive is veel meer een deconstructie van het typische verloop van een sprookje. Driver start als een held met de gebruikelijke archetypes die daar bij horen. Hij werkt de klusjes die hem toegeworpen worden zonder problemen, op de automatische piloot en volgens het boekje af. Hoe meer hij omgaat met Irene, hoe meer hij zijn menselijkheid ontdekt en te maken krijgt met de bijbehorende complexiteiten. De scene in de lift markeert het omslagpunt, met een letterlijke goodbye kiss richting zijn nieuw verworven menselijkheid en een terugkeer naar de heldenrol.

Dat zit er ook allemaal in. En de overval op de pawnshop gaat natuurlijk niet voor niets mis......