Restless (2011)

Een mooi, lief en oprecht filmpje. Bijna feelgood puppy love, ware het niet voor een somber randje. Quirky guy, quirky girl en een thema over sterven: deed me lichtjes aan Submarine denken. Ook voor Restless 4*.

Start van de film verloopt vrij abrupt (fragmentarisch, maar dat zijn we van Van Sant gewoon). Een kwartiertje later kabbelt de film rustig verder en mag de kijker getuige zijn van de band die zich tussen de twee aparte hoofdpersonages, Annabel en Enoch, ontwikkelt. Dit alles is mooi en sereen in beeld gebracht. De dialogen zijn met momenten erg grappig zonder storend te zijn. De ingebeelde Japanse vriend van Enoch is geen irriterende sidekick, maar een noodzakelijke protagonist om de psyche van Enoch te kunnen kaderen. Ondanks de ernstige thema's die worden aangesneden (terminale ziekte, de dood, onverwerkte trauma's,...), wordt de film nooit te melig en/of te dramatisch. De melige "sterfscene" blijkt gelukkig vals te zijn, hier had Gus Van Sant de kijker even op een dwaalspoor gezet. Kudos hiervoor! Het verhaal wordt op een eerlijke, naturalistische wijze verteld. De meest beklijvende scene vond ik het moment dat Annabel tijdens het sorteren van de snoepjes met haar zus plots een aanval krijgt. Gewoon ineens onverwacht, net zoals het in het echte leven gaat. Eén minpuntje is de slecht uitgewerkte subplot rond de drie jongens die Enoch willen aanvallen tijdens Halloween. Dit was een valse noot in heel de film. Samenvattend ben ik erg positief over deze film. Een tweede kijkbeurt zal misschien een halve ster extra opleveren.

Kom ik vanavond expres een uurtje eerder bij m'n filmhuis aankakken, compleet in de veronderstelling dat het propvol zou zijn, het was immers premiere daar en Van Sant is nou niet bepaald een onbekende naam, dus wilde ik toch verzekerd zijn van onze kaartjes. Bleek er geen hond in die zaal te zitten, met mijn gezelschap meegerekend telde ik net 4 koppen. Ook nog maar 7 stemmen hier, inclusief die 2 berichten hierboven van al ruim een maand geleden. Waren al zijn fans soms gezellig samen op vakantie ofzo? Grieperig misschien, kan ook? Zal mezelf geen die-hard noemen, ben vooral liefhebber van z'n experimentele werk en het kwam vandaag toevallig mooi uit zo, maar vond het op z'n minst raar. Afin, heb Milk, wat volgens mij weer een wat grotere film van hem was, nog steeds niet gezien inmiddels maar vond dit kwa stijl nou niet bepaald typerend voor zijn verdere staat van dienst: zowel voor groot (Will Hunting) als klein (Elephant) niet. Dit was, sja hoe zeg je dat? Best onopvallend! Veel hadden hem gemaakt kunnen hebben zeg maar. Visueel wat gewoontjes vooral. Ik zelf heb nu bijna alles gezien maar als ze het me niet verteld hadden van te voren had ik het niet kunnen raden, dat hij van hem was dus. Wel even erbij zeggen dat ik dat absoluut niet op de film af wil schuiven. Vond hem juist erg mooi en lief: sympathiek verhaaltje, integere personages, beide zo gek als een deur maar toch van vlees en bloed, precies zoals ik ze graag zie! En het belangrijkste: weinig tot geen sentiment wat toch knap is met zo'n zwaar thema, moest er nogal vaak bij aan Harold and Maude denken trouwens. Geniale twist ook waar halverwege opeens het roer werd omgegooid. Eindes zijn altijd een beetje moeilijk bij dit soort filmpjes, zo ook hier: perfect was het dan ook zeker niet, maar het paste en dat was voor mij genoeg! Opvallende keus ook om Nico (Fairest of the Seasons) op de aftiteling te zetten, goed voor een gezonde doses kippenvel! Eindoordeel: niet super orgineel dus, daarvoor moest ie tegen TEveel persoonlijke favorieten opbotsen, maar absoluut de moeite waard! (3,5*)

Gisteren met Niethie gezien in LV in Rotterdam en inderdaad, de zaal was zo goed als leeg. Zal denk wel komen omdat Spy Kids of Footloose weer eens meer volle zalen krijgt.

Maargoed, dit was weer een erg fijne prent van Gus van Sant en god wat heb ik toch weer lang geen films meer gezien van die man. Ook Milk, To Die For en Good Will Hunting hier nog zowat anderhalf jaar liggen. Maar Gus van Sant is hier weer lekker grondig te werk gegaan en doet het weer erg goed met zijn eigen stijl en lege, kille maar toch kunstige sfeer. Het verhaal is ook weer iets wat je van hem kan verwachten en is ook weer bloed en bloed serieus en subtiel neergezet. Geen overtollige drama en gejank zoals bv Komt een vrouw bij de Dokter (waar ik ook nog op moet stemmen en die ook een beetje hetzelfte verhaal heeft.) Deze gaat nog dieper in de geestelijkheid en de echte emoties. We volgen een weirdo genaamd Enoch die, na de dood van zijn ouders een soort raar doch begrijpelijke gewoonte heeft opgebouwt. Namelijk het bezoeken van elke begravenis die plaats vind in de uitvaartcentrum waar zijn ouders zijn opgebaard. Iedereen ziet dat als schennis maar dan komt Annabel in zijn leven. Een terminaal ziek meisje die als een blok voor hem valt. Ik vond haar ook echt prachtig spelen en ze was nog best flink voor iemand die nog maar een paar maanden te leven had. Zelfs na de uitslag was zij de enige die het er minst moeilijk mee had. En zo volgen we een mooie liefdesthema en probeert Enoch nog de laatste liefde voor haar te geven. Welke personage ik ook erg schitterend vond was de denkbeeldige vriend van Enoch, de Japanse ex-Kamikaze piloot Hiroshi. Die stal toch op vele momenten wel de show.

Het einde was ook erg aangrijpend. De film is evengoed naast zo'n droevig thema nog wel erg lief en sympatiek ingericht. De herfstachtige sfeer vind ik hierin ook meer dan prima verwerkt en toont ook een indeaal decor bij dit verhaal.

Wat mij betreft is het van Sant zeker weer gelukt een prachtige comming on age film neer te pennen.

4,0*

Restless, de meest recente film van Gus van Sant, is aanvankelijk niet bijster opvallend. Zoals danuz al zei, doet het eigenlijk vrij Japans aan en dat niet alleen door de aanwezigheid van Ryo Kase. Ook de opbouw van het verhaal is vrij opmerkelijk. We worden eigenlijk midden in het verhaal gegooid en het duurt niet lang voordat we Annabel en Enoch samen zien, zonder al te veel voorkennis. Langzaam komt het verleden en de context toch doorsijpelen.

Wat de film vooral sterk maakt, is de oprechtheid die typisch is voor van Sant. Het is een beetje zoals in Paranoid Park, alle personages, hoe kort ze ook in de film zitten, zijn echt personen van vlees en bloed; zijn af en toe kwaad of te rationeel, maar uiteindelijk bedoelt niemand het slecht. Door de succesvolle aanpak, weet de film ook emotioneel te raken naar het einde toe. Misschien niet zo opvallend of goed als sommige andere films van van Sant, maar het is toch een (zeer) aangenaam tijdverdrijf.

Ik hield er niet zo van. Restless gaat over de dood en de liefde, maar eigenlijk meer over de dood. De droge regie, de oerserieuze toon, kotslelijke muziek en de onervarenheid en futloosheid van de twee jonge acteurs zorgden voor weinig diepte en ontroering. Pijnlijk zeker als je over thema's als dit uitwijdt. De dood is overal aanwezig : de ouders van Enoch, de kamikaze, de ziekte van Annabel. De honingzoete liefde is ook aanwezig als tegengewicht. Maar voor mij werkte het niet en het ontlokte weinig emotie. Daarvoor kwam het mij allemaal te onwerkelijk over, zeker met de hobby-begrafenisbezoekjes en de ingebeelde Japanner met wie hij zeeslag speelt . Eén van Van Sants minste.

Gevoelige, ingetogen prent waarin 2 (lichtjes excentrieke) jongeren geconfronteerd worden met De Dood, maar evengoed met De Liefde. De film blijft wel licht, maar er passeren toch ook een aantal sentimentele passages de revue. Hierdoor heeft Restless wat weg van een sprookje, en die toon wist me niet helemaal te overtuigen.

De 2 jonge protagonisten doen het nochtans prima. Hopper was voor mij een echte ontdekking. Heeft qua mimiek wel wat weg van James Franco, maar doet mij qua uitstraling nog meer denken aan een River Phoenix of zelfs een James Dean. Zou wel eens een grote kunnen worden.

Visueel houdt Van Sant het eerder sober, met rustige herfstbeelden. Ook de soundtrack vond ik niet echt gigantisch memorabel (Bon Iver is wel ).

Verdienstelijke film, die in mijn ogen nu ook weer niet tot het beste werk behoort van good ol' Gus. 3*

Aan de saaie en druilerige kant helaas, ondanks de acceptabele prestaties van de twee hoofdrolspelers. De uitwerking van het karige gegeven kent gewoonweg te weinig interessante en/ of onderhoudende aspecten om de film boeiend te houden. Het kabbelt allemaal maar door.

Laat ik voorop stellen dat er niets mis is met de acteerprestaties van de twee jonge hoofdpersonen. Ze doen het meer dan prima. Mia net wat beter dan Henry, maar enfin. Toch ontbrak er iets. Ik kan het niet precies aangeven wat het nou is, een bepaald.. gevoel. Ik ervaarde de film grotendeels als vermoeiend, traag en.. leeg. Kleurloos, bijna. Toch heeft het me af en toe wel wetend te ontroeren, en heb ik hem ook tot aan de aftiteling afgekeken. De sfeer is met vlagen melancholisch en enkele dialogen zijn ook de moeite waard.

Toch viel het me in zijn totaliteit allemaal wat tegen. Ik had verwacht een sterkere band te krijgen met de twee jonge mensen, maar dit bleef uit. Ik voelde me geen enkel moment in de film gezogen, maar keek toe vanaf een ruime afstand.

Waarschijnlijk is het simpel gezegd niet mijn soort film.

Ik vond het wel een unieke film, nooit eerder zoiets gezien op de manier waarop het in deze film belicht wordt.

De kwetsbaarheid van leven en dood wordt op een pure manier benadrukt.

Ik vond het een schattige film en werd er ook wel door geraakt, al werd de nadruk daar niet op gelegd.

Zou eigenlijk wel meer van dit soort films willen zien, maar ik verwacht die niet snel te vinden.

Van Sant maakt twee soorten films. De films die hijzelf schrijft zijn vaak de meer experimentele, de scripts van een ander die hij verfilmd (vaak van jonge, beginnende scriptschrijvers) zijn vaak wat conventioneler. Dit is er een uit de tweede catagorie.

Bij een paar eerdere mensen wil ik me wel aansluiten: Nee, dit is niet van Sants beste en ja, deze film doet wat denken aan Harold and Maude, zonder dat niveau te halen.Verder vind ik het heel erg een Van Sant. En dat is goed, want het script is op het randje van corny, maar Van Sant houdt het met zijn vrij lichte en vooral kleine benadering makkelijk binnenboord. En omdat dan zo'n afscheidsbrief heel mooi aards blijkt te zijn lukt dat ook prima. Op het einde herhaalt Van Sant iets dat hij al eens eerder deed, namelijk een toespraak niet laten zien, in die andere film was dat gemakszuchtig, hier is het de enige juiste keus, erg mooi zelfs. Van Sant bewijst ook maar weer eens een prima muzieksmaak te hebben. Mooie soundtrack (van Elfman) waar ook de liedjes in werken.

3.5*

Moeilijke film mede door het redelijk zware onderwerp.

Het acteerwerk is op zich wel goed te noemen, maar de film kabbelt ondertussen maar voort zonder enige echte richting. Ja, wel dat Annabel uiteindelijk dood gaat. Maar dat is het dan ook wel.

Ik had toch graag een film gezien die de dood wat beter belicht had.

Kleine 3,0 sterren.

Heel leuk.

Die lof gaat op voor zowel de inhoud als de verpakking.

Zware thema's zoals het leven voor de dood en rouwverwerking worden opvallend sober aangepakt. Sentimentele drekdialogen en dergelijke meer blijven achterwege en de fijne hoofdpersonen zorgen voor frivoliteit.

Enkel het slotakkoord gaat uit de bocht: wat mij betreft mist de "crisis" aanleiding en geloofwaardigheid.

Over de cast valt niet echt te klagen. Henry Hopper - een mix tussen James Franco en Eddie Redmayne - heeft z'n naam mee, maar is toch wel de zwakke schakel. Niet dat hij slecht acteert, maar zeker naar het einde toe - in de meer intensere scènes, zeg maar - overtuigt hij niet.

Over die andere hoofdrol - Mia Wasikowska - ben ik wederom lyrisch. Ik denk dat ik nu een film of 5 met haar gezien heb en kan niet anders dan zeggen dat zij het grootste acteertalent in tijden is.

De mij onbekende Ryo Kase tot slot zet ook een oerdegelijke rol neer als geest.

Naast het verhaal en de vertolkingen heb ik eveneens ontzettend kunnen genieten van het visuele aspect: na Wasikowska de tweede reden om deze te zien. Veel scènes zijn echt enorm knap gefilmd en sluiten perfect aan bij het gevoel dat op die momenten overheerst. Naast dat schitterend luik is ook het muzikale aspect een dik vet pluspunt.

Dikke 3,5

Degelijk.

Van Sant en Ryo Kase in één film, vond het wat een apart gegeven. Achteraf paste het wel, al vond ik dat Kase verder redelijk weinig werk kreeg. Las hier en daar dat het wat Japans aanvoelde, begrijp ergens wel waarom maar toch blijft dit voor mij oer-Amerikaans werk. Van Sant vertelt hier toch meer dan hij toont.

Acteerwerk is degelijk, visueel is het aan de saaie kant, de soundtrack is duidelijk het minste deel van de film. Resten eigenlijk twee personages die best interessant zijn, maar ook wat gekunsteld moeilijk. Een iets te grote samenloop van twee probleemgevallen als je het mij vraagt.

Van Sant houdt er een gezapig maar aangenaam tempo op na. Af en toe leeft de film een beetje op, vaak zakt het ook allemaal wat te snel weg. Einde dan toch iets te melig voor het begin van de film, maar gezien het verloop had het nog heel wat erger kunnen zijn.

Vond het niet slecht, maar dit is er eentje die ik snel ga vergeten vrees ik.

3.0*

Vond het een fijn filmpje. Het is allemaal niet erg origineel. Het afstruinen van begrafenissen van onbekenden als soort van ontwrichte therapie, is ondertussen al vaker gedaan. Dat zelfde geldt voor het hele scenario waarin twee misfits elkaar vinden en er een wat gemankeerde relatie op na houden. De uitwerking is dan hetgeen dat de film kan onderscheiden, maar zelfs daarin zag ik geen scene die daar echt in slaagde.

Het bijzondere van de film, maar dan op zijn eigen kleine manier, is dat het toch werkt als een trein. Van Sant kan namelijk twee dingen, twee uitersten. Hij kan experimentele cinema maken die zich onderscheidt door anders te zijn. En hij kan goedgemaakte mainstream films maken. Ik ken eigenlijk geen filmmaker die deze twee uitersten zo goed beheerst. Deze valt voor de goede orde in de tweede categorie.

Want ik vond het een feelgood film. Daar kon zelfs het onvermijdelijke einde en het 'kankerverhaal' niets aan veranderen. Het feelgoodaspect zit hem dan met name in het feit dat de twee voor de korte periode heel veel aan elkaar hebben. Heb onbewogen zitten kijken en ging er helemaal in op. De film ziet er vrij prettig uit, de muziek is aangenaam en het verhaal 'loopt' goed. Heb me er prima mee vermaakt. Was zelfs wel wat geroerd en dat werkte goed in combinatie met een wat komische inslag.

Zeer degelijke film. Verstandelijk zeg ik 3,5 sterren en vanuit het hart gesproken 4 sterren.

Met een onderwerp waarbij de dood en hoe men daar mee omgaat centraal staat, daar kan een mooie film over gemaakt worden. Zeker als het voor mij gaat om een jonge vrouw die terminaal ziek en nog maar drie maanden te leven heeft. Maar...dan moet men wel met een goed geloofwaardig verhaal komen en niet met zo'n onzinverhaal met o.a. een geest van een Japanse kamikazepiloot. Waar slaat dit nu toch in godsnaam op? Op het moment al dat die Hiroshi zijn intrede deed was het voor mij al onmogelijk mij in de hoofdpersonages in te leven, het goede acteren van de best wel aantrekkelijke Annabel ten spijt. Dan zijn er nog meer scènes - het conflict tussen Annabel en Enoch bij voorbeeld - die nu niet bepaald geloofwaardig overkomen. Heel jammer, hier had echt veel meer uit gehaald kunnen worden. Sommige romantische scènes - o.a. Annabel die Enoch teder kuste - waren namelijk best mooi. Nu blijft er over voor mijn gevoel een zeer teleurstellende film waar ik toch wel veel van verwacht had.

2,0*

Een gevoelsmatig en langdradig verhaal over twee tieners die per toeval hun wegen kruisen en vervolgens niet meer af te scheiden zijn. Het bleef me onduidelijk waarom Enoch al die begrafenissen opzocht; het werd niet toegelicht of hij depressief was of een dierbare had verloren. Hij komt Annabelle tegen op één van deze gelegenheden. Ik weet niet haar kapsel een gevolg was van haar ziekte maar het stond haar op zich wel. Ze had zo'n gezicht waar je je tanden even in wil zetten, uit 'frustratie' van die ongelofelijke schoonheid. De Japanse piloot vond ik maar weinig toevoegen en hij leek vooral ingebouwd om de romantische sleur te doorbreken. Ik vond ook dat Enoch ietwat neerbuigend met hem omging en ondanks hun gezamenlijke tijd leken ze niet echt plezier te beleven. De Halloween scène vond ik veel te kinderlijk in verhouding met de rest; ik dacht dat alleen kleuters langs de deuren gingen om snoepgoed op te halen. Verder deden enkele korte activiteiten zoals een ijshockeywedstrijd bijwonen of het in-een-boom-zitten met een verrekijker het geheel ietwat beknopt en fragmentarisch overkomen.

Zo bleef het maar een beetje voortkabbelen en net zoals bij Finding Forrester valt het me op dat de kenmerkende eigenzinnigheid van Van Sant grof gezegd achterwege bleef.

Matige film over een jongen die willekeurig begrafenissen bezoekt en daar een meisje ontmoet. Op zich een weinig origineel liefdesverhaal. Enigszins onderscheidend vanwege de nadrukkelijk aanwezige dood. Maar het verhaal en de personages missen wat pit en ook focus, en het is hierdoor wel wat aan de saaie kant.