Restless (2011)

Nieuwe Van Sant; trailer.

Ah hier had ik helemaal niks over gehoord, cool!

Heeft alle ingredienten om heel zoetsappig te worden.

Best interessant verhaaltje, en geen misse trailer, maar het lijkt me sterk dat dit het niveau van Elephant zal halen.

Met Ryo Kase, klinkt interessant!

Verhaal doet in basis wel enorm denken aan Harold and Maude.

Henry Hopper is trouwens de zoon van Dennis Hopper.

Ben benieuwd, maar twijfel er niet aan dat de film het niveau van Elephant niet gaat halen.

Gewijzigde releasedatum:

Was 28 april 2011. Nu TBA 2011.....

Trailer is overigens bijzonder matig. Al zijn zijn Van Sant's trailers dat wel vaker. Doet me i.i.g. denken aan Good Will Hunting. Maar goed we zullen zien.

Interessant! Ik ben benieuwd.

Nederlandse release is bekend: vanaf 20 oktober in de bioscoop.

Nieuwe trailer (YouTube)

Een mooi, lief en oprecht filmpje. Bijna feelgood puppy love, ware het niet voor een somber randje. Quirky guy, quirky girl en een thema over sterven: deed me lichtjes aan Submarine denken. Ook voor Restless 4*.

Start van de film verloopt vrij abrupt (fragmentarisch, maar dat zijn we van Van Sant gewoon). Een kwartiertje later kabbelt de film rustig verder en mag de kijker getuige zijn van de band die zich tussen de twee aparte hoofdpersonages, Annabel en Enoch, ontwikkelt. Dit alles is mooi en sereen in beeld gebracht. De dialogen zijn met momenten erg grappig zonder storend te zijn. De ingebeelde Japanse vriend van Enoch is geen irriterende sidekick, maar een noodzakelijke protagonist om de psyche van Enoch te kunnen kaderen. Ondanks de ernstige thema's die worden aangesneden (terminale ziekte, de dood, onverwerkte trauma's,...), wordt de film nooit te melig en/of te dramatisch. De melige "sterfscene" blijkt gelukkig vals te zijn, hier had Gus Van Sant de kijker even op een dwaalspoor gezet. Kudos hiervoor! Het verhaal wordt op een eerlijke, naturalistische wijze verteld. De meest beklijvende scene vond ik het moment dat Annabel tijdens het sorteren van de snoepjes met haar zus plots een aanval krijgt. Gewoon ineens onverwacht, net zoals het in het echte leven gaat. Eén minpuntje is de slecht uitgewerkte subplot rond de drie jongens die Enoch willen aanvallen tijdens Halloween. Dit was een valse noot in heel de film. Samenvattend ben ik erg positief over deze film. Een tweede kijkbeurt zal misschien een halve ster extra opleveren.

In de aftiteling staat ook vermeld dat de film opgedragen is aan Dennis Hopper.

Kom ik vanavond expres een uurtje eerder bij m'n filmhuis aankakken, compleet in de veronderstelling dat het propvol zou zijn, het was immers premiere daar en Van Sant is nou niet bepaald een onbekende naam, dus wilde ik toch verzekerd zijn van onze kaartjes. Bleek er geen hond in die zaal te zitten, met mijn gezelschap meegerekend telde ik net 4 koppen. Ook nog maar 7 stemmen hier, inclusief die 2 berichten hierboven van al ruim een maand geleden. Waren al zijn fans soms gezellig samen op vakantie ofzo? Grieperig misschien, kan ook? Zal mezelf geen die-hard noemen, ben vooral liefhebber van z'n experimentele werk en het kwam vandaag toevallig mooi uit zo, maar vond het op z'n minst raar. Afin, heb Milk, wat volgens mij weer een wat grotere film van hem was, nog steeds niet gezien inmiddels maar vond dit kwa stijl nou niet bepaald typerend voor zijn verdere staat van dienst: zowel voor groot (Will Hunting) als klein (Elephant) niet. Dit was, sja hoe zeg je dat? Best onopvallend! Veel hadden hem gemaakt kunnen hebben zeg maar. Visueel wat gewoontjes vooral. Ik zelf heb nu bijna alles gezien maar als ze het me niet verteld hadden van te voren had ik het niet kunnen raden, dat hij van hem was dus. Wel even erbij zeggen dat ik dat absoluut niet op de film af wil schuiven. Vond hem juist erg mooi en lief: sympathiek verhaaltje, integere personages, beide zo gek als een deur maar toch van vlees en bloed, precies zoals ik ze graag zie! En het belangrijkste: weinig tot geen sentiment wat toch knap is met zo'n zwaar thema, moest er nogal vaak bij aan Harold and Maude denken trouwens. Geniale twist ook waar halverwege opeens het roer werd omgegooid. Eindes zijn altijd een beetje moeilijk bij dit soort filmpjes, zo ook hier: perfect was het dan ook zeker niet, maar het paste en dat was voor mij genoeg! Opvallende keus ook om Nico (Fairest of the Seasons) op de aftiteling te zetten, goed voor een gezonde doses kippenvel! Eindoordeel: niet super orgineel dus, daarvoor moest ie tegen TEveel persoonlijke favorieten opbotsen, maar absoluut de moeite waard! (3,5*)

In een zogoed als lege filmzaal deze nieuwe van Sant mogen zien (had toch wel verwacht dat op zo'n naam meer publiek afkomt). Eigenlijk een heel Japans aandoende film: Klein, lieflijk, melancholisch. Op het begin werkt het allemaal niet zo, maar naar het einde toe wist dit me toch best te ontroeren. En dieafscheidsbrief van Hiroshi was erg mooi.

Gisteren met Niethie gezien in LV in Rotterdam en inderdaad, de zaal was zo goed als leeg. Zal denk wel komen omdat Spy Kids of Footloose weer eens meer volle zalen krijgt.

Maargoed, dit was weer een erg fijne prent van Gus van Sant en god wat heb ik toch weer lang geen films meer gezien van die man. Ook Milk, To Die For en Good Will Hunting hier nog zowat anderhalf jaar liggen. Maar Gus van Sant is hier weer lekker grondig te werk gegaan en doet het weer erg goed met zijn eigen stijl en lege, kille maar toch kunstige sfeer. Het verhaal is ook weer iets wat je van hem kan verwachten en is ook weer bloed en bloed serieus en subtiel neergezet. Geen overtollige drama en gejank zoals bv Komt een vrouw bij de Dokter (waar ik ook nog op moet stemmen en die ook een beetje hetzelfte verhaal heeft.) Deze gaat nog dieper in de geestelijkheid en de echte emoties. We volgen een weirdo genaamd Enoch die, na de dood van zijn ouders een soort raar doch begrijpelijke gewoonte heeft opgebouwt. Namelijk het bezoeken van elke begravenis die plaats vind in de uitvaartcentrum waar zijn ouders zijn opgebaard. Iedereen ziet dat als schennis maar dan komt Annabel in zijn leven. Een terminaal ziek meisje die als een blok voor hem valt. Ik vond haar ook echt prachtig spelen en ze was nog best flink voor iemand die nog maar een paar maanden te leven had. Zelfs na de uitslag was zij de enige die het er minst moeilijk mee had. En zo volgen we een mooie liefdesthema en probeert Enoch nog de laatste liefde voor haar te geven. Welke personage ik ook erg schitterend vond was de denkbeeldige vriend van Enoch, de Japanse ex-Kamikaze piloot Hiroshi. Die stal toch op vele momenten wel de show.

Het einde was ook erg aangrijpend. De film is evengoed naast zo'n droevig thema nog wel erg lief en sympatiek ingericht. De herfstachtige sfeer vind ik hierin ook meer dan prima verwerkt en toont ook een indeaal decor bij dit verhaal.

Wat mij betreft is het van Sant zeker weer gelukt een prachtige comming on age film neer te pennen.

4,0*

Restless, de meest recente film van Gus van Sant, is aanvankelijk niet bijster opvallend. Zoals danuz al zei, doet het eigenlijk vrij Japans aan en dat niet alleen door de aanwezigheid van Ryo Kase. Ook de opbouw van het verhaal is vrij opmerkelijk. We worden eigenlijk midden in het verhaal gegooid en het duurt niet lang voordat we Annabel en Enoch samen zien, zonder al te veel voorkennis. Langzaam komt het verleden en de context toch doorsijpelen.

Wat de film vooral sterk maakt, is de oprechtheid die typisch is voor van Sant. Het is een beetje zoals in Paranoid Park, alle personages, hoe kort ze ook in de film zitten, zijn echt personen van vlees en bloed; zijn af en toe kwaad of te rationeel, maar uiteindelijk bedoelt niemand het slecht. Door de succesvolle aanpak, weet de film ook emotioneel te raken naar het einde toe. Misschien niet zo opvallend of goed als sommige andere films van van Sant, maar het is toch een (zeer) aangenaam tijdverdrijf.

Ik hield er niet zo van. Restless gaat over de dood en de liefde, maar eigenlijk meer over de dood. De droge regie, de oerserieuze toon, kotslelijke muziek en de onervarenheid en futloosheid van de twee jonge acteurs zorgden voor weinig diepte en ontroering. Pijnlijk zeker als je over thema's als dit uitwijdt. De dood is overal aanwezig : de ouders van Enoch, de kamikaze, de ziekte van Annabel. De honingzoete liefde is ook aanwezig als tegengewicht. Maar voor mij werkte het niet en het ontlokte weinig emotie. Daarvoor kwam het mij allemaal te onwerkelijk over, zeker met de hobby-begrafenisbezoekjes en de ingebeelde Japanner met wie hij zeeslag speelt . Eén van Van Sants minste.

Luchtig is het wel ja, maar je wordt niet bepaald aangemoedigd om mee te gaan voelen. Het heeft me niet bereikt noch emotioneel bewogen.

Van Sant lijkt ook best vaak een luchtige sfeer neer te zetten, terwijl zijn thema's dan weer vaak loodzwaar zijn. Beetje combinatie van bijde dus.

Maar filmkriebel, hoe had je de film dan anders gewild? Ik vind dit juist op zijn best. Zonder al dat overtollige melodrama wat de USA nog wel eens vaak neigt te gebruiken.

Iets meer met de voeten op de grond. Die kamikaze kon ik niet echt waarderen in deze film en door de bijzonderheid van de situatie kwam het niet zo herkenbaar over. Ieder zijn voorkeur natuurlijk maar ik had het liever realistischer voor dit gegeven. Zo'n situatie zou me moeten raken maar deed het niet.

Bij mij komt die Kamikaze nog best wel herkenbaar over. Als je je eenzaam bent ga je je vrienden maar fantaseren. Zo'n soort bijzaak is ook in Mary and Max gebruikt. Naast de gebeurtenissen die Enoch meemaakt vertoond Van Sant ook een hoop achtergronden van hem op de meest subtiele manier. Daar is hij namelijk wel erg goed in. Maar de manier hoe je het neerzet, het moet je inderdaad net liggen.

Zo goed is het niet neergezet. Op een bepaald moment zaten Enoch en die kamikaze met elkaar te vechten . Hoe moet je je dat gaan voorstellen terwijl je weet dat hij er niet is?

Zijn gedachtegang?

Gevoelige, ingetogen prent waarin 2 (lichtjes excentrieke) jongeren geconfronteerd worden met De Dood, maar evengoed met De Liefde. De film blijft wel licht, maar er passeren toch ook een aantal sentimentele passages de revue. Hierdoor heeft Restless wat weg van een sprookje, en die toon wist me niet helemaal te overtuigen.

De 2 jonge protagonisten doen het nochtans prima. Hopper was voor mij een echte ontdekking. Heeft qua mimiek wel wat weg van James Franco, maar doet mij qua uitstraling nog meer denken aan een River Phoenix of zelfs een James Dean. Zou wel eens een grote kunnen worden.

Visueel houdt Van Sant het eerder sober, met rustige herfstbeelden. Ook de soundtrack vond ik niet echt gigantisch memorabel (Bon Iver is wel ).

Verdienstelijke film, die in mijn ogen nu ook weer niet tot het beste werk behoort van good ol' Gus. 3*

Alweer een film van een jeugdig iemand die aan het doodgaan is aan kanker. Weliswaar heel anders van toon en ook als geheel stukken beter, maar toch. Blijkbaar in de mode of zo. Mia Wasikowska speelt wel heel lief, het liedje van Nico (van The velvet Underground) op het laatst verraste me aangenaam. Maar zo heel erg dat de film was afgelopen was vond ik het niet en dat is geen goed teken.