Karakter (1997)

Schitterende film!

Een van mijn favoriete Nederlandse films.

Het is een aangrijpend verhaal met een geweldige climax.

Goede art direction en mooie locaties (op aantal locaties in Europa opgenomen).

Ik ging deze film vanmiddag kijken met eigenlijk maar weinig hoge verwachtingen en in het begin was ik ook nog niet echt weg van de film. Maar hier kwam toch redelijk snel verandering in. Het verhaal begon steeds boeiender te worden en uiteindelijk zat ik helemaal in het verhaal, tot het schitterende einde aan toe. Slechts een paar kleine scenes waren misschien wat te langdradig, maar echt storend was dit niet.

Ook het acteerwerk was goed, hoewel alleen hoofdrolspeler Fedja van Huêt wat tegenviel. Maar zo deed Jan Decleir het bijvoorbeeld erg goed, die ijskoude blik van hem was uitstekend. Ook acteurs als Lou Landré en Hans Kesting deden het goed, maar vooral Victor Löw vond ik toch echt fantastisch, zijn rol zorgde voor een paar erg leuke scenes. Niet op de laatste plaats komt dan ook nog het prachtige decor, de schitterende muziek, die erg goed bij de film past en het feit dat de film erg mooi in elkaar is gezet.

Zonder twijfel één van de beste Nederlandse films die ik ooit heb gezien. 4 sterren.

Gek genoeg nog nooit helemaal gezien, maar dan nu eindelijk toch. En op groot scherm én in aanwezigheid van Mike van Diem nog wel.

Groots en bombastisch, zijn de eerste twee woorden die in me opkomen, na het kijken van Karakter. Een schitterend verhaal over een jongeman die maar niet onder het juk van zijn vader uit kan komen, maar die eigenlijk ook niet zonder hem kan.

Uitstekende muziek; misschien wel het beste werk van het Paleis van Boem tot nu toe. Een scenario waarin alles klopt en een uitmuntende cast; zowel Decleir als Van Huet zijn geweldig, maar meer nog is het Victor Löw die in het oog springt. Een bijna identieke tweelingbroer van Vito Corleone; hij praat hetzelfde, loopt hetzelfde, lacht hetzelfde en danst hetzelfde. Bedoeld of niet, goed is het wel.

Ik durf bijna geen vijf sterren bij een eerste kijkbeurt te geven en daar wacht ik dan ook mee, totdat ik hem weer zie (en dan weer hopelijk op groot scherm).

4,5*

Goed nieuws trouwens; er 'borrelt' weer iets bij Van Diem! Meer morgen op Neerlandsfilmdoek.nl

Vanavond voor het eerst sinds '97 weer een groot deel gezien. Weer werd ik getroffen door de kracht en de enorme allure van de film. Geels en Van Diem pakken flink uit, maar het drama blijft ingetogen en voortdurend zinderend van spanning.

Alles is perfect aan Karakter. Scenario, production design, cameravoering, muziek en de acteurs tot in de bijrollen, in alle opzichten een sublieme film.

Het blijft onvoorstelbaar dat dit een debuut is; ik hoop van harte dat Van Diem inderdaad weer films gaat maken.

Veel verwacht van tevoren van deze film en gelukkig ook gekregen. Wat een goede Nederlandse film is dit zeg. Het scenario is uitstekend en dat wordt aangevuld met uitstekend camerawerk, mooie muziek en een prima aankleding van de film, die de kijker doet denken alsof we daadwerkelijk in de twintiger jaren zijn aanbeland.

Mooi ook hoe de relatie tussen vader en zoon zit. Aan de ene kant willen ze niets met elkaar te maken hebben, maar aan de andere kant kunnen ze ook niet zonder elkaar. Hoofdrolspeler Fedja van Huêt, doet het zeker niet slecht, maar is eigenlijk het zwakste punt van de film. Dit is eigenlijk alleen maar een compliment aan de andere spelers, die subliem acteerwerk tentoonspreiden. Jan Decleir is geweldig op dreef als norse deurwaarder, die geen enkel medelijden lijkt te kennen. Het is echter Victor Löw, die de show steelt. Zijn manier van praten, lopen, zijn houding en vooral die kin , zijn echt subliem gedaan.

Jammer dat de film in de tweede helft iets aan snelheid inlevert en daardoor soms iets inzakt. Neemt niet weg dat deze film zich terecht bij de beste Nederlandse films ooit mag scharen. Eindelijk heb ik weer eens een Nederlandse film gezien, die ook internationaal niet misstaat. De Oscar voor beste buitenlandse film destijds in is mijn ogen niet meer dan terecht!

dikke 4,0*

Het is één van mijn verfoeilijke reflexen geworden, maar naar dit soort boek-verfilmingen kijk ik altijd met het nodige sceptische. Hoe zou de mij onbekende Mike van Diem het stoffe verhaal van Bordewijk omzetten naar een film die maar liefst twee uur lang moet prikkelen? Het lijkt, voor wie het nogal stroeve boek gelezen heeft, een lastige opgave, maar de groots opgezette aanpak van van Diem werpt hier zonder meer zijn vruchten af. De aanzwellende strijkers zijn alomtegenwoordig, het camerawerk is ontzettend verfijnd en zelfs Jan Decleir wordt een keertje niet de ster van de film. Dat moet wel een goede Nederlandstalige film zijn, niet?

Ondanks de nogal Hollywoodiaanse aanpak en bijhorende zeemzoeterigheid draagt ‘Karakter’ zeker het hart op de goede plaats. Jacob Willem is plots geen half-neurotisch romanpersonage meer, maar komt werkelijk tot leven via een sympathieke en vooral frisse vertolking. Ook de “randpersonages”, zoals Joba of Jan Maan, worden charmant en menselijk neergezet, zonder al te regionaal over te komen. Zo krijgt ‘Karakter’ het aanschijn van iets universeels, en dat werkt nog goed ook.

De fans van het boek zullen ongetwijfeld moord en brand schreeuwen bij het nieuwe einde, dat inderdaad schaamteloos voorbijschiet aan de bedoeling van Bordewijk. Anderzijds slaagt deze toegift voor het grote publiek in zijn doel: het slot is nu aandoenlijker, en past ook in het opzet dat Mike van Diem voor ogen had. Van ‘Karakter’ sterke cinema maken, die losbreekt uit het provinciale kader van Rotterdam; een film die tegelijk spannend is, en iets te vertellen heeft. Best sterk.

3,25*

Weer een erg geslaagde Nederlandse film met een erg knappe vertelling. De film is eigenlijk gewoon het hele verhoor van Fredja van Huet aan die twee agenten en is een en al een flashback. En dat maakt het juist zo mooi. Verder vond ik van Huet wel mooi acteren voor de korte momenten. Verder was Jan Decleir ook weer erg goed als een duister zwart gekleede type. Ook de troosteloze settings van Rotterdam van de jaren 20 en 30 zorgde ook voor een grauwe en depresieve sfeer. En ook al die narigheid die speelde en die Jacob in verzijld raakt van kinds af aan. Ook is Karakter niet voor de poes want geweld en pijnlijke scenes zitten er hier en daar nog wel in. De film doet wel een beetje denken aan Kruimeltje maar dan de volwassen versie ervan. Verder vond ik Victor Low ook erg leuk met zijn onderkaak helemaal naar voren.

Film deed me soms ook wel een beetje aan Keetje Tippel denken met die opstanden.

Maar al met al toch weer een zeer meeslepende Nederlandse film. Echt geen feel good movie maar wel zeker te doen. Karakter is heel intens en ook ontroerend met ook een perfecte verzameling acteurs en hele mooie sfeervolle maar depresieve achtergronden. Gewoon weer zo'n typische Hollandse film.

4,0*

Na herziening op het filmfestival in Utrecht wist ik het zeker, dit is mijn nr. 2 favoriete Nederlandse film. Het is allemaal zo slick gefilmd en geschreven dat je niets anders kunt doen dan ademloos toekijken. De momenten tussen Fedja van Huet en Jan Decleir waren fenomenaal en zorgden meermaals voor kippenvel. Vooral de laatste scene deed me enorm veel en bij de aftiteling moet je haast wel woedend worden op Mike van Diem omdat hij hierna niks meer heeft gemaakt. Prachtfilm.

De oscarwinnaar uit 1997 mag er zijn hoor. In het begin even inkomen, maar achteraf vond ik dit een goede film, die er echt mooi uitziet. Wel een beetje donkere cinematografie, maar dat kon ook liggen aan m'n beeldscherm dat vreemde kuren vertoonde. Het leukste was nog dat het karakter De Gankelaar me heel erg deed denken aan iemand die ik ken. Het gezicht, de mimiek, de dingen die hij zegt en ook op welk manier hij het zegt kwamen best wel overeen . Uiteraard hilarisch.

Ik wist vooraf niet goed ik ervan moest verwachten, heb het boek ook niet gelezen aangezien ik totaal niet van Nederlandse literatuur houd. Maar ik ben zeer positief gestemd over deze film. Ten eerste zag het er onwijs goed uit. Als je het vergelijkt met veel andere Nederlandse films, is het zeer knap gefilmd. Ook de art departement heeft goed haar werk verricht. Het verhaal vond ik verder ook prima, al had in het eerste uur even inkakker maar de draad werd al snel goed opgepakt. Het had misschien wat korter gemogen. De muziek vond ik veder ook erg goed. Het enige wat de film af en toe dwars zit, en daar hebben meer Nederlandse films last van, is het acteerwerk. Dat is af en toe te theatraal. Dat is gewoon jammer. Maar gelukkig speelt Decleir een uitstekende rol en Fedja heeft zo zijn momenten. De rol van Löw kon ik wel om lachen, geinig gedaan. Is ook eens wat anders dan zijn meestal eentonige rollen.

4*

Zeker niet Nederlands best film maar wel een goed Nederlands product. De film weet je na een wat traag begin eigenlijk toch vrij snel mee te slepen en weet je aandacht tot het eind toe vast te houden. De acteerprestaties zijn over het algemeen prima, en visueel mankeert er ook helemaal niks aan, een sterk verhaal en de rol van Löw maken het geheel tot een uitstekende film, maar een echtte hoogvlieger wordt toch ook weer niet. 3,5*.

Erg benieuwd was ik naar deze Nederlandse film. Volgens enkelen gehoord dat het de beste zou zijn..

Ik heb hem nu eindelijk kunnen zien en het is inderrdaad een prachtige film! Het verhaal is erg interessant en bevat erg veel plotwendingen (het boek heb ik nooit gelezen). Het acteerwerk is ook echt een erg sterk punt aan deze film. Jan Decleir zet een erg sterke, en soms zelfs een beetje enge rol neer. Dreverhaven is een zeer interessant personage. Maar ook Fedja van Huêt doet het prima, evenals de overige cast. Het viel me ook op dat de film heel goed de sfeer van Rotterdam rond de jaren '30 weergeeft. De film bevat mooie locaties en de kostuums zien er erg goed uit.

De film wist me ook geen enkel moment te vervelen. Telkens vroeg ik me af wat er zou gaan gebeuren en het einde had ik nooit zien aankomen. Dat vond ik erg goed bedacht. Eigenlijk denk je de hele tijd tijdens het kijken: 'Je weet toch dat Jacob hem op het laatste zal vermoorden' Geen enkele cliché te vinden wat mij betreft. Ook als je bijvoorbeeld neemt dat Jacob en Lorna niet bij elkaar komen. Eigenlijk kan ik dus zeggen dat er voor mij een hoop verrassingen in de film zaten; dingen die ik niet zag aankomen, en dat vond ik best apart. Het verhaal heeft me het complete speelduur kunnen boeien. Ik sluit me er dan ook bij aan als er gezegd wordt dat het een van de betere Nederlandse films is. Of het de beste is, weet ik niet. Maar ik denk dat hij wel aardig in de buurt komt. De prijzen die de film heeft gewonnen zijn wat mij betreft dan ook dik verdiend!

4*

Prachtige film over een gerechtsdeurwaarder die zijn zoon op alle mogelijke manieren lijkt tegen te werken. Een mooi en meeslepend verhaal met een onderhoudende vertelstijl. De film heeft een sobere, doch mooie uitstraling en de locaties zijn zowel goed gekozen als goed gebruikt. Het acteerwerk van de cast is uitstekend, zowel de hoofd- als bijrollen. Met gemak 4.0 sterren.

Dit is een film die op alle fronten ontzettend sterk is. Ten eerste is daar de ontzettend donkere en sinistere sfeer die de gehele film heel goed werd vastgehouden. Dit paste natuurlijk ook precies bij het karakter van Dreverhaven en het tijdperk waarin het verhaal plaatsvond. Ik denk ook dat als de sfeer niet zo goed was weergegeven, ook het acteerwerk wat minder over was gekomen op de kijker. Alles paste gewoon ontzettend op elkaar aan en versterkte elkaar. Zo ontzettend knap gedaan.

Het acteerwerk was ook van ongekende hoogte. Vooral Jan Declair als ijskoude en een soort van wereldvreemde man was zo ontzettend goed. De scènes waarin je toch een hele kleine glinstering in zijn ogen ziet of een hint van een verzachting in zijn gezicht waarin je kan zien dat er ergens, heel erg diep van binnen, hij toch een gevoel voor zijn zoon blijkt te hebben waren zo ontzettend goed. Ook de scène waarin er een jonge jongen voor zijn ogen neergeschoten word was heel indrukwekkend. De zeldzame momenten waarin hij zijn menselijkheid liet zien vond ik nog het opvallendst van allemaal.

Maar ook Fedja van Huet vond ik het heel goed doen. Zijn verontwaardiging en soms zelfs wanhoop door de afwijzing van zijn vader waren heel goed te zien. Ook de dialogen tussen hem en zijn vader kwamen wel bij mij binnen. Het was natuurlijk ook een heel heftig verhaal en die wordt nergens teniet gedaan. Ik moet bekennen dat ik af en toe wel wat meer vaart in de film had willen hebben maar dat is ook het enige minpuntje dat ik kan ontdekken.

Voor het proefwerk Nederlands van zo dadelijk moesten wij het boek 'Karakter' lezen en de film bekijken. Het boek was ik een hele tijd geleden al in begonnen en heb ik me een beetje doorheen moeten worstelen. Ik vond het lang niet zo erg als sommige mede-leerlingen, maar het was me net iets te traag af en toe. Het hoort bij de tijd en stijl, maar als het verhaal je al niet meteen aanspreekt wordt deze combinatie een beetje vervelend. Toch netjes uitgelezen en gisterenavond en vanochtend de film bekeken.

Het eerste wat je opvalt als de film begint, is een bepaald groot verschil met het boek, namelijk het 'mes-gedeelte'. Normaal kan ik me hier heel erg aan storen, maar hier maakte het niet zo veel uit. Het deed misschien juist wel goeds voor de film, want het voegde wel wat spanning toe.

De set is prachtig, oud, donker en karakteristiek. Het acteerwerk van de meeste is subliem, niet alleen worden de personages gewoon goed overgebracht, van alles is ook te merken dat het zich werkelijk in de +/- jaren '20 afspeelt.

Daarnaast draagt de film gewoon een bepaald laagje sfeer over zich heen, wat er in het boek ook wel is maar net toch minder, waardoor het een prachtige film wordt. In mijn ogen beter als het boek, omdat de film me beter vermaakte.

Nu nog hopen op een goed punt voor het proefwerk.

het is een mooie goede film. alles is goed uitgelegd en makkelijk te volgen. alleen de personage Joba is een beetje raar omdat ze nooit iets zegt. en ik verschoot er ook van toen de film begon en voor het eerst iemand iets zei was het nederlands dat je hoorde terwijl je Engels had verwacht omdat de film er zo goed uitziet als een Amerikaanse film.

Deze film hebben we bekeken in de les Nederlands, het was één van de boeiendste films dat ik al gezien heb in mijn middelbaar. Jan Decleir schittert weer in z'n rol, zoals altijd, persoonlijk vindt ik de acteur van Jakob Willems iets minder. Maar dat is mijn mening. Het verhaal zit zeer sterk in elkaar de naam 'Karakter' is zeer toepasselijk voor deze film. Later zou ik hem wel nog eens durven bekijken. Top!

We hebben deze film bekeken in de les Nederlands. Eerst en vooral wil ik zeggen dat ik de film zeer mooi vond, ook al zie ik Nederlandse films niet zo graag. Ook waren de personages fantastisch, dit komt ook omdat ik graag Jan Decleir zie spelen in films. Voor de rest kan ik er alleen nog aan toevoegen dat deze film sterk aan te raden is moest je ooit een filmbespreking doen of graag Nederlandse films ziet.

Ik vond de film die we zagen in de les Nederlands een boeiende film. Omdat ik persoonlijk vind dat er spanning aanwezig was in de film en omdat je de film goed kan volgen en alles word zeker duidelijk op het laatste van de film. Daardoor zou ik de film aan iedereen aanraden.

Aardige film, maar niet zo goed als ik had gehoopt. Het academy-gehalte ligt hoog, weliswaar met een Nederlands tintje. Pas achteraf las ik dat deze film de Oscar voor best buitenlandse film heeft gewonnen. Wat de film mist is een korte verklaring over waarom die twee karakters zo botsen, iets waardoor het verhaal beter te slikken zou zijn. Dat valt wel in de plotomschrijving te lezen, maar als je de film bekijkt wordt daarover niet veel losgelaten. Het gevecht op het eind is daardoor een beetje too much. Ook heeft het aardige verhaal wel te weinig om het lijf om deze plichtmatige oscarlengte van twee uur te vullen. Neemt niet weg dat de film verder wel erg degelijk is, maar een tikkeltje langdradig. 3*

Karakter verteld het verhaal van Katadreuffe, de bastaardzoon van de beruchte deurwaarder Dreverhaven. Katadreuffe's moeder weigert om met Dreverhaven te trouwen en weigert elke financiële steun. Door zijn moeilijke jeugd wordt Katadreuffe een ambitieus man. Dreverhaven lijkt hem echter overal te dwarsbomen.

Karakter viel internationaal in de prijzen en won zelfs de Oscar voor beste buitenlandse film. Toch had ik er tot nu toe nauwelijks wat van gehoord en is er geen kopie met fatsoenlijke beeldkwaliteit van de film te vinden.

Het acteerwerk was erg goed, hetzij een beetje theatraal. Dat komt waarschijnlijk door het formele/ouderwetse taalgebruik en de vrij vlakke nasynchronisatie. Fedja van Huêt weet in zijn eerste grote filmrol een goed personage neer te zetten als Katadreuffe. Victor Löw speelde ook goed als De Gankelaar. De beste rol van de film is echter zonder twijfel Jan Decleir als Dreverhaven. Hans Kesting had ook een leuk rolletje als de communist. Jack Hedley (The New York Ripper) maakte een cameo als de Engelse klant van het advocatenkantoor.

De vertelstructuur, waar we eerst zien hoe Katadreuffe Dreverhaven confronteert gevolgd door een overhoor waar hij zijn levensverhaal verteld, werkte erg goed. In het begin zien we alles vanuit het perspectief van Katadreuffe, maar als we aan het einde voor de tweede keer de confrontatie te zien krijgen is dat vanuit het perspectief van Dreverhaven. Het verhaal over de zoon die zichzelf wil bewijzen en de vader die zijn zoon hart wil maken is aangrijpend en geslaagd in beeld gebracht. Ook hoe Katadreuffe door zijn ambities geen oog heeft voor de gevoelens Te George was een goed element van de film.

De setting van de film is bijzonder sterk. Je waant je echt terug in de tijd en alles ziet er groot en realistisch uit. Omdat er na de bombardementen van Rotterdam niet veel meer over is van de vooroorlogse bebouwing is de film grotendeels opgenomen in Antwerpen, maar er werd ook gefilmd in Hamburg, Wrocław (Polen), Gent en Den Haag.

De film is degelijk geschoten, met een paar scènes die bijzonder goed belicht waren. De soundtrack van de film is verzorgt door het Paleis van Boem. Mooie filmische muziek die een beetje doet denken aan de vroege stijl van John Williams.

Karakter is zonder twijfel een van de allerbeste films van eigen bodem. Zo zien we ze niet vaak. Goed geschreven, goed geacteerd en filmtechnisch goed verzorgd.

Ja, dat is nog eens een film. Werkelijk alles aan deze film is goed: acteerwerk, tempo, de wazige relaties tussen Katadreuffe en Dreverhaven en de moeder. Dreverhaven en Joba zijn allebei erg complexe mensen, niet in staat om zich emotioneel te uiten. Het leven is voor Katadreuffe al sinds jong ventje geen rozengeur en maneschijn. Als bastaard wordt hij verworpen; in vroeger tijden hadden onwettige kinderen geen kans om de sociale ladder te beklimmen. Iets wat Katadreuffe wou tegenspreken met zijn leergierigheid en gedrevenheid om advocaat te worden. Een soort wraak op zijn afkomst. Ook zijn gevoelens voor mevrouw Te Georges lopen op niks uit. Maar het gaat dus vooral op de manier waarop de vader zijn lot aanstuurt; wil de hardvochtige deurwaarder zijn zoon werkelijk steunen op zijn eigen manier? of voelt hij die zoon aan als zijn eigen grootste persoonlijke faling in zijn leven? Er wordt namelijk getoond dat Dreverhaven ooit in het water sprong in een poging zich van het leven te beroven . Het zal wellicht een beetje van beiden zijn. Knappe film.

Decleir is fenomenaal als Dreverhaven, een hoekige, vierkante man, geweldenaar en tragisch figuur in één. Ook de rest van de cast is goed, met speciale vermelding voor Löw, die zijn geslaagde personage met godfathereske kinnebak speelt. De film ziet er ook sfeervol uit, pluim voor het camerawerk, en de montage niet te vergeten- bij boekverfilmingen krijg je nogal eens een te vol, warrig verhaal voorgeschoteld, zoniet bij Karakter.

Klein puntje van kritiek: de muziek was wat gewoontjes, typisch licht klassiek waar niemand zich aan stoort maar die je 5 minuten na de eindcredits bent vergeten. Maar zonder twijfel één van de beste films van eigen bodem.

Het is van mijn middelbare schooltijd (dus heel lang) geleden dat ik het boek van Bordewijk gelezen heb en eerlijk gezegd kon ik mij van de inhoud vrijwel niets herinneren. Ik stond dus heel onbevangen tegenover deze film, die twintig jaar geleden heel verrassend de Oscar voor beste niet-Engelstalige film in de wacht sleepte en die ik merkwaardig genoeg nooit eerder gezien heb

.

Het is een somber, om niet te zeggen donker psychologisch drama over mensen, die voortdurend worstelen met hun emoties en drijfveren.

Met de retrospectieve structuur van het verhaal ben ik niet onverdeeld gelukkig, maar afgezien daarvan is het een dijk van film met uitzonderlijk goed acteerwerk. Dat geldt zeker van Jan Decleir, die uitermate geknipt is voor dit soort rollen. Ook de cinematografie van Rogier Stoffers en de regie van Mike van Diem verdienen een compliment.

Dit pareltje van de Nederlandse cinema heb ik vandaag voor het eerst mogen aanschouwen. Alles klopt. De sfeer, de muziek, de dialogen.

Van Huet, Decleir maar ook zeker Löw dragen deze film.

Heb genoten van de finesse in de taal. *4.0

Verrast.

Ondanks het slechte beeldkwaliteit is deze film compleet verrassend. Ik heb altijd een beetje neergekeken op Nederlandse cinema, maar deze samen met De Marathon zijn misschien wel de beste Nederlandse films die ik tot nu toe heb gezien. Verdient zijn oscar ook.

Wat gelijk opvalt, is het uitmuntende acteerwerk. Fedja van Huet legt een van de beste Nederlandse prestaties ooit af. Ook de rest komt niet onnodig overdreven en menselijk over. De film blijft de hele speelduur van 2 uur boeien, maar dan ook echt de hele speelduur.

Toch wel een erg toffe film. Niet te moeilijk, niet te standaard en bijna geen enkel verkeerd element. Verdient een 8/10.

Een van de beste films van eigen bodem die ik tot nu toe heb gezien. Helaas kon ik de film nergens in echt goede kwaliteit vinden, dus ik heb de film in wat mindere kwaliteit en op een wat kleiner beeldscherm bekeken. In betere kwaliteit komt hij wellicht nog wat meer tot zijn recht. Hoe dan ook, een boeiend verhaal, gebaseerd op boeken van Bordewijk. Die heb ik niet gelezen overigens, dus een vergelijk kan ik niet maken. Een prima cast, met name Decleir en Van Huet acteren erg goed, maar ook de rest van de cast acteert zeer behoorlijk. De locaties en soundtrack zijn ook goed en zorgen voor een sfeervolle film. Zeker een kijkbeurt waard!

Sterke Nederlandse film over de arbeidersklasse van de jaren 20 en 30 van vorige eeuw te Rotterdam. Grauw en grimmig in beeld gebracht, in analogie met het donkere meedogenloze personage van gerechtsdeurwaarder Dreverhaven. Een markant figuur, stijlvol en angst inboezemend bij vriend en vijand. Een sterke rol van Jan Decleir die met verve en met veel flair dit karakter geloofwaardig neerzet.

De tijdsgeest deed me overigens wat denken aan Daens (Film, 1992), waarbij net als hier een donkere sfeer wordt gecreëerd. De buitenwijken en hun kleine beluiken zijn vies en vuil. Hun bewoners, zonder enig perspectief van vooruitgang, ondergaan hun lot gedwee. Ze zijn een speelbal voor de elite, voor hun werkgevers/schuldeisers en hun huisbazen, die vaak één en dezelfde persoon zijn.

Joba, een intrigerend personage ook, haast even ondoorgrondelijk als Dreverhaven zelf bijna. Haar onsympathieke en zwijgzame houding, vooral naar haar zoon toe, valt moeilijk te vatten of te verklaren. Om nog maar te zwijgen over de hardingsmethodes van "vader" Dreverhaven naar zijn zoon toe. "Maken" of "kraken", wel ja ...

Het acteerwerk beviel me wel. Van Huêt doet het uitstekend en ook in het algemeen is het niveau goed. Beetje hoogdravend en theatraal, maar dat ligt volgens mij eerder aan het elitaire taalgebruik van de hogere klasse in die tijd. Prima cinematografie dito soundtrack overigens. De hele film heeft een onbehaaglijke wrange sfeer. Mooi zo!

De helaas wel erg lelijke versie via Videoland gezien. Die is zó korrelig dat het lijkt alsof je door een boterhamzakje kijkt. Desondanks valt het fraaie camerawerk nog best op. Verder is Karakter maar taaie kost. Het tempo ligt wel erg laag en de film heeft de tand des tijds niet echt doorstaan. Het mag een wonder heten dat dit 20 jaar ná Soldaat van Oranje is gemaakt, ipv ervoor.

Prima acteerwerk verder op zich hoor, al moet ik bij Jan Declair toch vooral aan Verschrikkelijke ikke denken. Beetje een potsierlijk figuur en verre van dreigend.

2,0*

Met deze Karakter aan de slag die uiteraard een maar al te bekend titel is maar verder nooit op mijn pad kwam. Toch is de film natuurlijk interessant al is het alleen maar vanwege de gewonnen Oscar voor beste buitenlandse film in 1997 alweer. Toch wel een voetnoot in de Nederlandse film geschiedenis.

Het verhaal is van meet af aan duidelijk rond de jonge Jacob worstelend met de nodige dingen en tot overmaat van ramp ook nog eens de hoofdverdachte in een moordzaak. Aan de hand van flashbacks en de vertellingen van het hoofdpersoon wordt het leven in aanloop van dit alles in kaart gebracht met vooral de connectie met gerechtelijk deurwaarder Dreverhaven vanaf de dag dat de jonge man in kwestie geboren werd. En wat een figuur is dat joh die Dreverhaven, indrukwekkend rol van Jan Decleair wat dat betreft. En heel kort door de bocht is dat toch inhoudelijk waar de film omdraait, de moeizame en zwijgzame relatie met zijn moeder, en de rol van de biologische vader Dreverhaven op de achtergrond die overal een vinger in heeft of invloed op uit oefent terwijl Jacob het liefst verlost is van beide en op eigen benen staat. Maar helaas is dat niet zo eenvoudig want dit is nog buiten de psychische dingen waar een mens mee te maken krijgt zoals zucht naar erkenning en goedkeuring, verlangen naar liefde van ouders die er in die zin niet zijn, jezelf weinig of niets gunnen met een minderwaardigheidscomplex, en dezelfde afstand tot mensen en relaties zoals hij dat gewend is.

Veel zou je zeggen, maar toch ook weer niet met een film die zoals ik reeds zei inhoudelijk niet meer biedt dan een vader en moeder complex met oplopende spanningen die zou uit de Griekse literatuur had kunnen komen, en op zich verbaasd de film me daar in negatieve zin een klein beetje in. Is dit alles? Het maakt dat ik de film toch niet meteen helemaal in kan schatten en de echte waarde nog potentie er in kan zien. Dit is natuurlijk buiten de uitstekende soms naargeestige sfeer, behoorlijke soundtrack, goede cast waaronder een sterke Decleir en de mooie Tamar van den Dop en een prachtige tijdsbeeld van Rotterdam begin 19de eeuw. Het maakt dat de film zeker mijn interesse behoudt en naast een goede voldoende naar de 'herkijk' stapel verhuist voor een herkijk op termijn. Een 3,5 in eerste instantie voor deze Oscarwinnaar.