10 to Midnight (1983)

Eerste uit de reeks van Canon-films met Charles 'Judge, Jury and Executioner' Bronson, ook hier is de moraal weer uiterst curieus maar de film erg vermakelijk. Slasher meets republikeinse propaganda.

Voornaamste aanleiding voor Leo Kessler om Stacey als verdachte aan te wijzen is het feit dat hij een masturbatie machine bezit. Welke Charles, zonder handschoenen te gebruiken (!), aan hem voorlegt met de legendarisch woorden: 'You know what this is for, Warren? It's for JERKING OFF!'.

3*

Goede thriller met Charles Bronson. Spannend en gewelddadig!
Het feit dat de moordenaar in zijn nakie rondloopt kan uniek genoemd worden.
Oudgediende J. Lee Thompson weet hoe hij de spanning erin kan houden en Bronson is gewoon weer stoer.

3,5*

Gewelddadige en best spannend thriller met zoals gewoonlijk een stoere Bronson en het kijkt lekker vlot weg. 3,0..

Ps. het is hier ook weer overduidelijk dat je beter geen vrouw/vriendin, of iemand uit Bronson's familie kan zijn.

Helemaal gelijk Moviestar, een heerlijke wraak film

3,0 *

Gewoon en hele leuke film en een krachtig en hard einde.

Goed geacteerd door Bronson en overige cast ook.

En ook gene davis was de rol op het (blote lijf ) geschreven letterlijk.

3 sterren

Cannon-niemendalletje.

Een aan Carrey doen denkende moordenaar die, enigszins origineel, naakt op pad gaat blijkt helaas niet voldoende om dit typische Cannon-niemendalletje naar een hoger niveau te tillen. Bronson, zij het op de automatische piloot, weet een beetje verschil te maken. Spannend of vermakelijk wordt het helaas nergens.

Doorsnee.

Buitengewoon stompzinnige film over een idioot die in zijn blote kont vrouwen gaat moorden eind scene is lachwekkend als de gek in zijn blote kont met een mes achter een dame aan rent en dan oh yeah i am sick en dat soort teksten uitkraamt, Bronson is ook weer zoals in death wish lekker bezig een van de slechtste films ooit waarom Bronson zich voor dit soort onzin leent ????.

Matige film over een seksueel gefrustreerde man die het liefst naakt vrouwen van het leven beroofd. Een vrij typische jaren '80 serial killer-cop-movie die nergens spannend wordt (voornamelijk omdat het allemaal nogal voorspelbaar is en ook verre van origineel). Hier en daar redelijk bruut. Het acteerwerk is van een wisselend niveau.

Middelmatige nogal onzinnige thriller/politiefilm die desalniettemin wel prettig wegkijkt. Typische

Bronson rol, tamelijk ongeinspireerd op de automatische piloot.

nog eentje dat een goede film is van bronson. death wish de eerste vond ik ook wel goed maar ze moesten natuurlijk weer eens de eindeloze vervolgen maken en net als al die andere films is het daarna niets nieuws meer. gelukkig hebben ze deze zo gelaten maar america kennen zou het er wel eens een keertje van komen dat ze hem nieuw leven inblazen om het zo maar te zegen ze hebben het met zijn eerste ook al gedaan maar nu een andere acteur. de zelfde met een van zijn andere actiefilms uit die tijd. ik kan mij er niet bij vinden gelukkig kan ik nog genieten van zijn oude films zo rollen waar in ik hem graag zie spelen. net als deze film waar in hij een politie is die jacht opent op een psychopatische moordenaar die vrouwen vermoord in zijn nakie wanneer ze niet op zijn charme gesteld zijn.

Iets minder dan de andere films van Bronson uit die tijd. Hoofdzakelijk vanwege het passieve gedrag van de dames in kwestie. Dat even terzijde was het voor de rest wel onderhoudend. Davis vertolkte een van de betere rollen door een tamelijke creep neer te zetten. Tja, en als Lewis geen dikke pruik op had dan moet ik wel heel slecht gekeken hebben. Al met al een redelijke film met een voorspelbaar maar wel mooi slot.....

Vreemde film uit Bronsons Cannon periode met soms bizarre dialoog. Een perverte moordenaar die vrouwen lastig valt en naakt rondloopt wanneer hij moorden begaat komt al snel in het vizier van de politie; door het tekort aan bewijs tegen hem wordt hij weer vrijgelaten. Maar Leo Kessler heeft een plannetje... Voorspelbaar werkje dat nergens spannend wil worden en veel tijd besteedt aan de dochter van de politie-agent (je raadt wel waar dat naartoe gaat)... Bronson speelt zijn personage robotisch en zonder overtuiging. Waar is de actieheld uit de jaren '60 en '70 gebleven? Cannon betaalde hem misschien niet genoeg... Ondermaatse film.

Een vermakelijke B-film geproduceerd door Cannon Films. De productiemaatschappij Cannon Films was actief in de jaren 1967-1992. In de jaren 80 werden veel actiefilms geproduceerd waarin onder andere acteurs als Chuck Norris en Charles Bronson figureerden. Veel van die films waren meuk, maar er zat ook aardig werk tussen.

10 to Midnight is geregisseerd door J. Lee Thompson. Een redelijk gerenommeerde regisseur die zijn hoogtijdagen rond de jaren 60 vierde. Bekend werk van hem: The Guns of Navarone (1961) en Cape Fear (1962). Hij regisseerde ook een aantal films onder de Cannon vlag met Charles Bronson in de hoofdrol. Deze productie is er één van.

10 to Midnight is een bloedige exploitatie thriller. Een film waarover een smerige atmosferische deken hangt. Een film waarin de jacht op een seriemoordenaar met veel geweld en een drukkende intensiteit gepaard gaat. De sfeer is verontrustend. De moorden zijn heftig. De moordenaar is een sinistere engerd, die zijn moorden in een ongewone outfit pleegt. Vooral dat laatste aspect maakt hem heel succesvol tot een beangstigende perverseling, die geen enkele vorm van begrip of sympathie verdient.

De hoofdrol is als vermeld voor Bronson. Mooie rol. Zijn koele en eigenzinnige optreden als politie-inspecteur is heerlijk klassiek. De wet heeft bij hem niet altijd voorrang in zijn zoektocht naar de moordenaar van jonge vrouwen. Hij is ondoorgrondelijk en oogt een beetje tragisch. Hij is fout, maar dan wel op een goede manier. Ja, fijne rol.

Het verhaal is niet heel geloofwaardig. Daarvoor laat het script simpelweg teveel toevalligheden gebeuren. In het licht van de huidige tijd bezien, is de film trouwens ook nog eens niet erg politiek correct. Bronson gedraagt zich op meerdere momenten prettig incorrect. Het einde van de film laat dat in al zijn overtrokkenheid ondubbelzinnig zien. Ach, wel of niet correct, ik begreep Bronson wel.

Vanavond heb ik een double feature gehouden voor mijzelf: begonnen met Dirty Harry (4* blijven dik staan) en daarna een film die ik nog niet eerder zag: 10 to Midnight. Bronson ken ik vooral als Harmonica uit Once upon a time in the West, dus ik moest even wennen aan deze rol.

Dat ik hem na Dirty Harry keek beviel me goed. Hoewel Harry de betere film is en er natuurlijk duidelijke overeenkomsten zijn tussen beide films: een agent met zijn eigen regels, een jonge agent als sidekick, een bureaucratie die rechtspraak tegenwerkt, een gestoorde seriemoordenaar die losjes gebaseerd is op een echte moordenaar (de Zodiac killer en Richard Speck), en het decor van de grote stad met verval van zeden.
Toch is 10 to Midnight een andere film en zijn er er grote verschillen qua sfeer en geweld.

Het San Francisco uit Dirty Harry is duidelijk een stad in verval, maar dankzij de heldere beelden en de zon oogt de film heel clean en strak.
10 to Midnight ziet er veel groezeliger uit, en mede dankzij het soms wat rommelige camerawerk en de matige acterwerk van sommige bijrollen komt de film meer over als een exploitatiefilm. En dat past hier wel.

Qua geweld is 10 to Midnight sowieso grover. Bij Dirty Harry is er vooral veel suggestie (hoewel enkele gevechten bijzonder heftig voelen en nog altijd geloofwaardig overkomen). In 10 to Midnight is het geweld nog steeds suggestief (we zien nergens echt iemand gestoken worden namelijk) maar er vloeit veel meer bloed en met name in de eindscene verandert de film in een rechtstreekse slasher.

Die verschillen maken de film echter niet slecht, maar gewoon anders dan zijn bekende voorganger. 10 to Midnight is een vermakelijke slasher waarin een cynische agent het recht wil laten zegevieren. En wie daarin mee kan gaan, heeft met deze film een sfeervolle prent in handen.

3,5*