Et Dieu... Créa la Femme (1956)

Het verhaal op zich is enorm simpel en stelt niks voor, maar de prestatie van Brigitte Bardot is geweldig. Tenslotte speelt ze de rol van femme fatale in het kleine dorpje en doet dit met grote overtuiging. Je moet de film ook situeren in de jaren '50. Een remake in deze tijd zou het totaal niet meer doen. In die tijd waren blote voeten en mambomuziek al erotische tekens.

Qua montage is het niet altijd even sterk en ook de acteerprestaties zijn geen hoogstandjes, maar dankzij de sfeer en Brigitte Bardot krijgt hij van mij toch nog 3 sterren.

Nogal merkwaardige film.

Ik vond het nogal gedateerd overkomen - thematisch gezien vooral.

Het grappige vind ik dat Brigitte Bardot hier door alle mannen bewonderd wordt, maar ze lijkt totaal niet geintresseerd in mannen.

Het verhaal is wat pover. Bardot roept de hele film tot vervelens toe 'ik ben zo ongelukkig'. Dat begint op een gegeven moment wel te vervelen, omdat er verder niks mee gedaan wordt.

Curd Jürgens is een engerd. Wat een naar en gestoord mannetje.

Ik had meer glamour verwacht van Bardot. Ik vind haar hier prachtig en het meest boeiende aan de film, maar toch ook ergens een heel gewoon meisje spelen. De dansscene tegen het einde van de film is schitterend.

Een mooie kijk op St. Tropez en enkele mooie shots.

Brigitte Bardot is, samen met de prachtig geschoten plaatjes van St. Tropez, hét ultieme hoogtepunt in deze voor de rest vermakelijke film. Het verhaal(tje) intrigeert redelijk, maar stelt te weinig voor om echt te kunnen overtuigen. Bardot lijkt totaal onbereikbaar te zijn voor de liefde en / of mannen en haar gedrag begint naar het einde toe wat te vervelen, maar het ''warme'' sfeertje + haar verschijning haalden regelmatig (bijna) het 'Le Mépris'-gevoel naar boven... iets wat altijd (meer dan) goed is.

Vadim's regiedebuut ter meerdere eer en glorie van zijn vrouw Brigitte was destijds een wereldhit. Niet zo verwonderlijk, want Brigitte is fysiek wel heel erg aanwezig in deze film.

Het verhaal is een beetje bijzaak, maar de beelden van St. Tropez vormen een heel mooie omlijsting.

Een van de eerste films van Jean-Louis Trintigant, die als acteur duidelijk nog moest groeien.

Let eens op de pas 17-jarige Isabelle Corey (in de film Brigitte's vriendin Lucienne), die in schoonheid nauwelijks onderdoet voor de hoofdrolspeelster en een jaar eerder debuteerde met een heel verleidelijke rol in Bob Le Flambeur (1956) van haar ontdekker Jean-Pierre Melville.

Brigitte Bardot, 10 jaar vooruit op de seksuele revolutie van de jaren 60, is de spil van deze film die uiteindelijk inhoudelijk beter uitvalt dan gedacht, want naast de fysieke belangstelling voor "La Bardot" voert de film toch op een aanvaardbare wijze een personage ten tonele amper geschikt voor een stabiel, huiselijk leven met alle consekwenties op haar omgeving.

Uiteraard Brigitte, geknipt voor dergelijke rol, maar ook een nog jongensachtige Trintignant als een geschikt slachtoffer en klassebak Curd Jürgens als de zakelijke ervaring.

En God schiep Brigitte Bardot

Ik heb Roger Vadim altijd een interessant figuur gevonden. Ik heb weliswaar nog maar één film van hem gezien (Barbarella) maar de man is er in geslaagd om zowel met Brigitte Bardot, Jane Fonda als Catherine Deneuve het bed te delen. Niet tegelijkertijd weliswaar maar toch, het is merkwaardige prestatie dat de regisseur er in slaagde om 3 legendarische maar compleet verschillende schoonheden succesvol het hof te maken. Zijn debuut zorgde in 1956 voor nogal veel commotie en mijn interesse werd gewekt. Een tijd geleden de 6-delige DVD-Box van Bardot op de kop kunnen tikken waar Et Dieu... Créa la Femme de eerste film van is.

Al valt aan de hand van makke begin vrij snel vast te stellen dat de status van de film nogal overroepen is. Toegegeven, we spreken van 1956 maar ik had het iets erotischer verwacht. Dit is dan ook een film die zijn eigen leven is gaan leiden aan de hand van promotiemateriaal met een wulps ogende Brigitte Bardot en de van schande sprekende katholieke kerk. Doet me wat denken aan de bekende scène met het windrooster en de jurk van Marilyn Monroe in Billy Wilder's The Seven Year Itch. Het promotiemateriaal voor die film was ook vele malen pikanter dan het uiteindelijke resultaat in de film. Veel van de intieme delen van Bardot valt er gedurende de film niet te zien doordat alles vakkundig worden gecamoufleerd door windschermen, beslagen glas en nog meer. Het is pas helemaal op het einde met de geslaagde dans van Juliette in le Bar des Amis dat ik het gevoel had dat ik begreep waarom hier indertijd zoveel rond te doen was. Voor de rest probeert Vadim vooral een soort van artistieke draai aan de schoonheid van Bardot te geven maar had hij meer van het soort scènes zoals in de bar kunnen schrijven, dan had het een vele interessantere film kunnen zijn. Naar het schijnt zou Baby Doll van Elia Kazan uit hetzelfde jaar nog net iets gewaagder zijn maar aangezien ik die niet heb gezien spreek ik me daar niet over uit.

Op gebied van verhaal stelt Et Dieu... Créa la Femme bijzonder weinig voor. Het verbaasde me dan ook om te lezen dat Vadim nog een tweede persoon nodig had om tot een script te komen. Het plot rond de twee broers en Juliette is niet erg interessant maar dit euvel wordt ruimschoots opgevangen door te gaan filmen in Saint-Tropez (het feeërieke stadje werd meteen op de kaart gezet en zou een kleine 10 later helemaal legendarisch worden met de capriolen van Louis de Funès) en door het casten van Bardot. Haar grote doorbraakrol en met haar 22 jaar werd ze meteen gebombardeerd tot seksidool. De Duitser Curd Jürgens werd door Vadim internationale roem beloofd als hij zou meespelen in de film en het resultaat is navenant. Jürgens speelt op een voortreffelijke manier de oudere Carradine maar ook Jean-Louis Trintignant als de meer ingetogen Michel is een goede combinatie met Bardot. Georges Poujouly als Christian maakt de driehoeksverhouding af.

Als kind van de jaren '90 valt het tijdsgeest van de jaren '50 natuurlijk moeilijk te beoordelen. Bardot is erg aantrekkelijk, de cast acteert vrij degelijk en het mooie visserstadje is betoverend maar het geheel voelt te hard aangetast door de tand des tijds. Typisch geval van een film die zijn status niet kan waarmaken.

3* maar vooral vanwege de eindscène in de kelder

Er zijn twee scènes die eruit springen. De beginscène is er verantwoordelijk voor dat ik telkens wanneer er ergens een laken hangt te drogen, verwacht dat BB erachter zal liggen. Dan is er de dansscène. Brigitte wilde als kind danseres worden, ze kreeg les samen met Leslie Caron.

Toch zie ik meer dan die twee scènes. Het personage Juliette vind ik wel interessant. Ze is opgegroeid in een weeshuis en in pleeggezinnen. Dat gemis aan liefde in haar jeugd probeert ze te compenseren door mannen om haar vinger te winden. Ze is een antiheldin, op zoek naar oppervlakkig genot, fladderend van de ene naar de andere man. Daardoor is ze niet in staat tot een evenwichtig huwelijk of een langdurige relatie. Ze is een nymfomane.

Het blijft onbegrijpelijk dat BB niet meer wil praten over haar verleden als actrice, maar enkel herinnerd wenst te worden als redder van zeehondjes. Ze kon de bemoeizieke roddelpers niet meer verdragen. Toen een journalist haar vroeg naar het verschil tussen Brigitte Bardot vandaag en vroeger, antwoordde ze: "Zie je dat dan niet?"

Tja, Bardot was hier op haar 22ste uiteraard verrukkelijk en dat is dan ook de hele attractie van deze film.

Verder is het eigenlijk een best nuffig verhaaltje over bordeline-geflikflooi van een verveeld kreng. Zelfs de fijne Cote d'Azur scenery kan het allemaal niet erg opwindend maken.

Qua thematiek toentertijd wel gewaagd denk ik, en opvallend dat ook de hedendaagse blikken op deze eh.. schepping vaak nog steeds de mannelijke en vrouwelijke projecties lijken te zijn waar de personages in de film al van uitgingen. Me dunkt dat er op de keper beschouwd weinig 'vrouwelijke' wispelturigheid en onberekenbaarheid in het gedrag van Juliette te bespeuren is. Tamelijk transparant eigenlijk, maar kennelijk is de blik van direct betrokkenen altijd verduisterd door de eigen psychoseksuele make-up (en de heersende 'moraal' uiteraard), en wordt zo iemand dan raadselachtig en ongrijpbaar. Het zou mij niet anders vergaan zijn, vermoed ik.

Het plotje is op zichzelf niet verkeerd, maar wordt in de afzonderlijke scènes wel wat krukkig uitgewerkt. Ongelooflijk stroef en tempoloos allemaal. Filmisch is dit eigenlijk helemaal niks. Op dat gebied volgens mij in de jaren vijftig al volkomen aftands, met dat statische camerawerk dat van nagenoeg elke scène een tafereeltje uit een toneelstuk maakt. Een perspectief via het andere eind van een verrekijker, als het ware.

Maar goed, laten we ons concentreren op de vlag, en niet op de modderschuit. Brigitte is schitterend, ook als actrice, en die dansscène is nog steeds de moeite waard.

Ik had gelet op de status van mevrouw Bardot en het jaartal van uitgave niet al te hoge verwachtingen, maar hij viel me mee. Ze speelt een erg jong maar beschadigd meisje, met een neiging tot zelfvernietiging. Mannen om haar heen die wel weten dat een langdurige relatie niet waarschijnlijk is, maar toch niet van haar weg kunnen blijven. Het wordt niet echt op de spits gedreven, en ook het einde is wat geforceerd een happy end (hoewel subtiel genoeg).

Bardot vervalt soms in maniertjes maar het is wel te begrijpen dat ze furore maakte. Dan nog het tijdsbeeld, de omgeving... pas mal! Ik sluit niet uit dat ik ‘m ooit nog eens wil zien.

Toch ligt het tempo wat laag, is het soms wat rommelig en is de kledij soms niet echt subtiel. Dat kost een paar punten aftrek.

Hij viel mij dan weer tegen. Ik vind veel mensen opvallend mild over dit vormloze misbaksel. Een nogal gedateerde film die vooral ruikt naar flauwe pikanterietjes uit vroeger tijden en waar Vadim vooral zichtbaar op Bardot zat te geilen. Hoe ze in bijna elke scene wordt geacht sensueel te bewegen bijvvoorbeeld. Het is niet gek dat Vadim, ooit een erg succesvol regisseur, inmiddels een vergeten relikwie van toen is. Van talent van zijn kant blijkt uit deze film eigenlijk werkelijk helemaal niks. Timing, een visie of iets van creativiteit eigenlijk is ver te zoeken. De enige reden om niet nog lager te gaan heet Bardot die in ieder geval elke scene steelt waar ze in zit en zeker in de danssene op het einde..

Saai romantisch drama, slechts de moeite van het kijken waard door de aanwezigheid van een hier nog jonge Brigitte Bardot. Niet dat haar akteerwerk goed is, maar mooi is ze wel. De personages worden redelijk goed uitgewerkt en gelukkig is de boel niet zo flauw als ik had verwacht, maar boeiend willen de gebeurtenissen niet worden en de boel kabbelt maar een beetje doelloos voort.

In veel opzichten een belangrijke Franse film, die veel heeft bijgedragen aan de popularisering van Saint-Tropez als vakantiebestemming. En natuurlijk Bardot als uitbeelding van de vrijgevochten, ontembare, ongeremde vrouw die zich niet laat binden en bevelen. Dit toont ze door rebels met blote voeten te wandelen. De mannen windt ze rond haar vinger. Ik vond het een verhaaltje van niks eigenlijk, maar heb wel goede woorden over voor de manier waarop Saint-Tropez als decor gebruikt wordt. Vadim wist de hartverwarmende charme van het vroegere vissersdorpje te vatten zoals het er 70 jaar geleden uitzag.

De manier waarop Vadim zijn toenmalige vrouw Bardot in beeld bracht is sensueel maar nooit voyeuristisch. De bipolaire persoonlijkheid van Juliette wist me ook enigszins te verrassen want ik had eerder een oppervlakkiger personage verwacht.