Et Dieu... Créa la Femme (1956)

Ohlala anno 1956, van de altijd wat ranzige ohlala-specialist Vadim.

Trintignant was goed (was dit niet ongeveer zijn debuut ?). BB danste wat en pruilde wat, en wat je wilde zien bleef verborgen achter beslagen glas. Die Vadim hield altijd het lekkerste voor zichzelf.

Fotoos in allerlei blaadjes (genomen aan het strand van het zondige festival in Cannes), boze dominees en handige publiciteit deden de rest.

J-Lo doet tegenwoordig dezelfde wat Bardot deed in deze film. En zij (J-LO) wordt toch gezien als een moderne sex-bomb. En dat was 50 jaar geleden (!) What’s wrong with this world if grandma is much sexier then her granddaughter.

Brigitte Bardot is inderdaad prachtig in deze film. Film stelt niet eens zo veel voor. Is wel puur jeugdsentiment voor mij. De Mamboscene, met een wilde BB die zich helemaal laat gaan... Leek me heerlijk om zo te dansen! Er zijn eigenlijk maar weinig hedendaagse sterren die zoveel glamour en gratie uitstralen als de klassieke filmsterren. Monica Bellucci is de enige met dezelfde grandeur, vind ik.

Salma Hayek komt ook een heel eind, moet ik zeggen.

Trintignant speelde mooi ingetogen, Bardot was prachtig, maar wat Curd Jurgens als playboy er te zoeken had is een groter raadsel dan 'Dieu' zelf.

Kijk, je verwacht niks, en dan komt er toch nog een hele acceptabele film uit. Vooral het de eindscene's en dito muziek zijn best wel briljant.

Het begin kabbelt zo'n beetje voort, maar wel met een heel dapper thema. En Curd Jürgens heerlijke Rol. Hij heeft flair, en loopt er als een soort God rond.

Brigitte doet best wel aardige dingen en Jean-Louis Trintignant speelt alleraardigst.

Ik heb me (afgezien van het begin) uiteindelijk best wel vermaakt. Prachtig op dvd gezet.

Alleen al voor deze film is de Bardot-box (14 euro) bij 't Kruitvat de moeite waard.

3.5*

Het verhaal op zich is enorm simpel en stelt niks voor, maar de prestatie van Brigitte Bardot is geweldig. Tenslotte speelt ze de rol van femme fatale in het kleine dorpje en doet dit met grote overtuiging. Je moet de film ook situeren in de jaren '50. Een remake in deze tijd zou het totaal niet meer doen. In die tijd waren blote voeten en mambomuziek al erotische tekens.

Qua montage is het niet altijd even sterk en ook de acteerprestaties zijn geen hoogstandjes, maar dankzij de sfeer en Brigitte Bardot krijgt hij van mij toch nog 3 sterren.

Vadim heeft in 1988 zelf een remake gemaakt met Rebecca de Mornay in de hoofdrol. Typisch geval van jammer...

Een flinterdun verhaaltje. Bardot was wel leuk, zonder haar was de film niet te doen geweest.

Ik vond dit dikke bucht, haast niets waard. Zoals hiervoor al gezegd is, een mini plotje dat vooral draait om het tonen van de figuur van Bardot. Het geld dat ik gespendeerd heb aan deze DVD-box, ben ik jammer genoeg kwijt...

Nogal merkwaardige film.

Ik vond het nogal gedateerd overkomen - thematisch gezien vooral.

Het grappige vind ik dat Brigitte Bardot hier door alle mannen bewonderd wordt, maar ze lijkt totaal niet geintresseerd in mannen.

Het verhaal is wat pover. Bardot roept de hele film tot vervelens toe 'ik ben zo ongelukkig'. Dat begint op een gegeven moment wel te vervelen, omdat er verder niks mee gedaan wordt.

Curd Jürgens is een engerd. Wat een naar en gestoord mannetje.

Ik had meer glamour verwacht van Bardot. Ik vind haar hier prachtig en het meest boeiende aan de film, maar toch ook ergens een heel gewoon meisje spelen. De dansscene tegen het einde van de film is schitterend.

Een mooie kijk op St. Tropez en enkele mooie shots.

Voor 9,95 bij de Blokker (zie Fisherking hierboven) gekocht en de eerste film (van de 6) uit verzamelbox viel niet tegen, sterker nog, ik heb geboeid zitten te kijken.

Het is geen groots verhaal maar er zit net genoeg substantie in waardoor de karakters mooi uit de verf komen. 'Brigit' is het wervelende en wispelturige middelpunt. En ze doet dat overtuigend en met verve. Haar verleden wordt niet opgehelderd, maar dat ze haar grillige gevoel moeilijk kan beheersen...... doet het ergste vermoeden. Ze is een magneet voor mannen en dat weet ze. Ze is sexueel explosief. Haar onverschilligheid voor sociale gebruiken en gewoonten maakt haar extra fascinerend. De mambo lijkt bij haar te horen........de ander mannen worden door haar brutaal gevaarlijk vuur aangestoken. Ze lijkt hier een soort vrouwelijke tegenhanger van "Rebel without a cause".

De film is sfeervol geschoten in mooie kleuren. Echt een meevaller deze film.....en gewaagd voor 1956.

Ik kan me voorstellen dat ze in de jaren vijftig veel indruk maakte. Brigits gedurfde sensuele aanwezigheid, als letterlijk en figuurlijke losbandige Juliet(t?)e, met haar vrijmoedige houding t.o.v. sexuele lust, maakte dat de kijker de vlakke (maar wel effectieve) dialogen vergat. 'Juliette' is trouwens de titel van een beruchte pornografische roman van Marquiz de Sade.

Vette 3,5* of een toch een kleine 4*.......ach, het laatste maar: ik val ook voor schoonheid......en zeker omdat haar spel mij overtuigde!

Heb de box ook in huis staan, was altijd erg benieuwt om een film met bardot (de franse monroe) te zien.

Had er niet zo heel erg veel van verwacht maar het resultaat was een prima filmpje, mooi geschoten en erg sfeervol.

Hert verhaaltje stelt natuurlijk niet zo erg veel voor maar dit was destijds natuurlijk gewoon een grote attractie film voor bardot.

Verder vond ik de film er voor zijn tijd best gewaagd en hoofdrolspeelster bardot is een ontzettend knappe dame alleen jammer dat haar acteerprestatie af en toe wat ondermaats was. 3 sterren (voor een toch erg vermakelijk en fris filmpje)

Typisch zo'n film die je vooral in zijn tijdperk moet zien, zoals velen hier reeds schreven. Wat vandaag overblijft is een standaardfilmpje, met een verhaal dat niet veel om het lijf heeft. Pluspunten zijn het zonnige St-Tropezsfeertje en de mooie finale scène in de kelder van Bar des Amis. Vooral dit laatste trekt de film nog net omhoog naar de 3*, uiteindelijk is de hele film gewoon een excuus om Brigitte Bardot van haar beste kanten te tonen.

3*

P.S.: Trouwens behoorlijk verrast dat hier nog maar zo weinig op gestemd en over geschreven is. Alhoewel het niet echt een filmklassieker is, is het toch een film met een erg ronkende titel, niet?

"The devil is a woman" vind ik eerlijk gezegd ronkender. Maar dat zal aan mij liggen.

Brigitte Bardot is, samen met de prachtig geschoten plaatjes van St. Tropez, hét ultieme hoogtepunt in deze voor de rest vermakelijke film. Het verhaal(tje) intrigeert redelijk, maar stelt te weinig voor om echt te kunnen overtuigen. Bardot lijkt totaal onbereikbaar te zijn voor de liefde en / of mannen en haar gedrag begint naar het einde toe wat te vervelen, maar het ''warme'' sfeertje + haar verschijning haalden regelmatig (bijna) het 'Le Mépris'-gevoel naar boven... iets wat altijd (meer dan) goed is.

Vadim's regiedebuut ter meerdere eer en glorie van zijn vrouw Brigitte was destijds een wereldhit. Niet zo verwonderlijk, want Brigitte is fysiek wel heel erg aanwezig in deze film.

Het verhaal is een beetje bijzaak, maar de beelden van St. Tropez vormen een heel mooie omlijsting.

Een van de eerste films van Jean-Louis Trintigant, die als acteur duidelijk nog moest groeien.

Let eens op de pas 17-jarige Isabelle Corey (in de film Brigitte's vriendin Lucienne), die in schoonheid nauwelijks onderdoet voor de hoofdrolspeelster en een jaar eerder debuteerde met een heel verleidelijke rol in Bob Le Flambeur (1956) van haar ontdekker Jean-Pierre Melville.

Een simpel maar zeer doeltreffend verhaaltje. Dame die wel de lusten maar niet de lasten van 'de man' wil, mannen die bij bosjes voor haar vallen en dan een goedzak die haar ogenschijnlijk scoort. Er hangt een soort constante spanning om het geheel heen. De plot van de film is heel simpel, maar er zijn heel veel kleinere plots te bespeuren die het eigenlijk een verdomd aardige film maken. Dan is er natuurlijk de sexy en wulpse Bardot zelf, die voor de rol gemaakt lijkt, het fraaise kleine vissersdorpje St. Tropez wat later uit is gegroeid tot een jet-set stek.

Mooie plaatjes, zowel landschappelijk als ook inhet huisje van de familie.

Nee, beslist niet slecht en ik zal deze heus nog wel eens opzetten.

Alleen jammer vond ik het einde, wat er, plotseling, ineens, is. Gewoon is.

Brigitte Bardot, 10 jaar vooruit op de seksuele revolutie van de jaren 60, is de spil van deze film die uiteindelijk inhoudelijk beter uitvalt dan gedacht, want naast de fysieke belangstelling voor "La Bardot" voert de film toch op een aanvaardbare wijze een personage ten tonele amper geschikt voor een stabiel, huiselijk leven met alle consekwenties op haar omgeving.

Uiteraard Brigitte, geknipt voor dergelijke rol, maar ook een nog jongensachtige Trintignant als een geschikt slachtoffer en klassebak Curd Jürgens als de zakelijke ervaring.

Lang geleden dat ik deze film heb gezien. Ik vond het toen redelijk, niet goed niet slecht en Bardot zal toch net als nu de aanleiding zijn geweest om hem te zien. Zoveel jaar later ziet zo'n oude film er toch best prachtig uit. Bardot loopt mooi te wezen maar moet zeggen ze acteert nog heel aardig ook. Het is prettig dat de film in kleur geschoten is waardoor de mooie opnamen van St. Tropez goed tot hun recht komen. En andere historische dingen in de film vind ik ook leuk om te zien, zoals met die oude autobus, waar zelfs opname van binnenuit, de jukebox, flipperkast en de militaire colonne. Mooie muziek ook o.a. Dis-moi quelque chose de gentil van Solange Berry. En de erotische dansscène door Bardot aan het eind, doet ze goed.

De film kent overigens een vrij moeizaam eerste halfuur, ik dacht eerst dit wordt niks maar na de trouwerij wordt het toch interessanter en het laatste halfuur is zelfs verrassend goed, want ja, hoe gaat dat eindigen. Niet al te bijzonder verhaal, twee verhalen eigenlijk die met elkaar gecombineerd worden. Curd Jürgens is ook goed als bullebak en op sommige momenten zelfs wel eng inderdaad. De verhouding tussen de broers, vooral tussen Michel (Jean-Louis Trintignant) en Antoine (Christian Marquand, raar dat die bij IMDb zo laag staat in cast-lijst) is ook aardig kijkvoer. Gelukkig zorgt Bardot met regelmaat voor een komische noot, zodat het een vrij licht drama blijft. En hoewel toch vaak allemaal wat middelmatig, kent de film ook heel veel aardige momenten, misschien ook wat nostalgie nu, maar ik ben er toch wel over te spreken, ik denk zelfs meer dan in het verleden. 3.0/4.0

Volgens mij is zij dit niet. Zij geeft niet om geld, dat doet haar niets en ook niet om macht. Ze hunkert naar sex en aandacht, maar dat is geen femme fatale, het lijkt me eerder een vrouw die teleurgesteld is

En God schiep Brigitte Bardot

Ik heb Roger Vadim altijd een interessant figuur gevonden. Ik heb weliswaar nog maar één film van hem gezien (Barbarella) maar de man is er in geslaagd om zowel met Brigitte Bardot, Jane Fonda als Catherine Deneuve het bed te delen. Niet tegelijkertijd weliswaar maar toch, het is merkwaardige prestatie dat de regisseur er in slaagde om 3 legendarische maar compleet verschillende schoonheden succesvol het hof te maken. Zijn debuut zorgde in 1956 voor nogal veel commotie en mijn interesse werd gewekt. Een tijd geleden de 6-delige DVD-Box van Bardot op de kop kunnen tikken waar Et Dieu... Créa la Femme de eerste film van is.

Al valt aan de hand van makke begin vrij snel vast te stellen dat de status van de film nogal overroepen is. Toegegeven, we spreken van 1956 maar ik had het iets erotischer verwacht. Dit is dan ook een film die zijn eigen leven is gaan leiden aan de hand van promotiemateriaal met een wulps ogende Brigitte Bardot en de van schande sprekende katholieke kerk. Doet me wat denken aan de bekende scène met het windrooster en de jurk van Marilyn Monroe in Billy Wilder's The Seven Year Itch. Het promotiemateriaal voor die film was ook vele malen pikanter dan het uiteindelijke resultaat in de film. Veel van de intieme delen van Bardot valt er gedurende de film niet te zien doordat alles vakkundig worden gecamoufleerd door windschermen, beslagen glas en nog meer. Het is pas helemaal op het einde met de geslaagde dans van Juliette in le Bar des Amis dat ik het gevoel had dat ik begreep waarom hier indertijd zoveel rond te doen was. Voor de rest probeert Vadim vooral een soort van artistieke draai aan de schoonheid van Bardot te geven maar had hij meer van het soort scènes zoals in de bar kunnen schrijven, dan had het een vele interessantere film kunnen zijn. Naar het schijnt zou Baby Doll van Elia Kazan uit hetzelfde jaar nog net iets gewaagder zijn maar aangezien ik die niet heb gezien spreek ik me daar niet over uit.

Op gebied van verhaal stelt Et Dieu... Créa la Femme bijzonder weinig voor. Het verbaasde me dan ook om te lezen dat Vadim nog een tweede persoon nodig had om tot een script te komen. Het plot rond de twee broers en Juliette is niet erg interessant maar dit euvel wordt ruimschoots opgevangen door te gaan filmen in Saint-Tropez (het feeërieke stadje werd meteen op de kaart gezet en zou een kleine 10 later helemaal legendarisch worden met de capriolen van Louis de Funès) en door het casten van Bardot. Haar grote doorbraakrol en met haar 22 jaar werd ze meteen gebombardeerd tot seksidool. De Duitser Curd Jürgens werd door Vadim internationale roem beloofd als hij zou meespelen in de film en het resultaat is navenant. Jürgens speelt op een voortreffelijke manier de oudere Carradine maar ook Jean-Louis Trintignant als de meer ingetogen Michel is een goede combinatie met Bardot. Georges Poujouly als Christian maakt de driehoeksverhouding af.

Als kind van de jaren '90 valt het tijdsgeest van de jaren '50 natuurlijk moeilijk te beoordelen. Bardot is erg aantrekkelijk, de cast acteert vrij degelijk en het mooie visserstadje is betoverend maar het geheel voelt te hard aangetast door de tand des tijds. Typisch geval van een film die zijn status niet kan waarmaken.

3* maar vooral vanwege de eindscène in de kelder

Er zijn twee scènes die eruit springen. De beginscène is er verantwoordelijk voor dat ik telkens wanneer er ergens een laken hangt te drogen, verwacht dat BB erachter zal liggen. Dan is er de dansscène. Brigitte wilde als kind danseres worden, ze kreeg les samen met Leslie Caron.

Toch zie ik meer dan die twee scènes. Het personage Juliette vind ik wel interessant. Ze is opgegroeid in een weeshuis en in pleeggezinnen. Dat gemis aan liefde in haar jeugd probeert ze te compenseren door mannen om haar vinger te winden. Ze is een antiheldin, op zoek naar oppervlakkig genot, fladderend van de ene naar de andere man. Daardoor is ze niet in staat tot een evenwichtig huwelijk of een langdurige relatie. Ze is een nymfomane.

Het blijft onbegrijpelijk dat BB niet meer wil praten over haar verleden als actrice, maar enkel herinnerd wenst te worden als redder van zeehondjes. Ze kon de bemoeizieke roddelpers niet meer verdragen. Toen een journalist haar vroeg naar het verschil tussen Brigitte Bardot vandaag en vroeger, antwoordde ze: "Zie je dat dan niet?"

Toch is het een gemis dat men weinig oog meer heeft voor die speelse sensualiteit. Nu is deze film ook niet altijd even subtiel - er zijn wel erg veel "oeps" shots van Bardot's onderbroekje. Maar de algehele sfeer, met ook die klarinetten en bongo's op de achtergrond, vind ik toch wat effectiever dan het bottere werk van tegenwoordig.

Die Isabelle Corey had inderdaad wat meer screentime verdiend. Wat dat betreft wist Vadim ze wel uit te kiezen.

Daarmee is alles verder wel gezegd, want ondanks een destijds redelijk modern thema is het verhaal vrij pover uitgewerkt.

Ik lees hier meerdere malen dat het een zwak plot betreft, het geheel inmiddels enigszins gedateerd overkomt allemaal en Brigitte Bardot vooral mooi aan het wezen is. Dit als een kritiek op de film, maar volgens mij wil het ook helemaal niet meer zijn dan dat. De titel gooit reeds alle pretenties ruimschoots overboord en het doet juist wat het beoogt. De 'goddelijkheid' van het vrouwelijk wezen met al haar bijkomstige complexiteiten naar het beeld brengen, gevangen in het wispelturige meisje Juliette. De mannen in haar omgeving weten daar absoluut niet mee om te gaan en laten zich inpakken door de onweerstaanbaarheid van de mooie Bardot. Deze rol als speelse, uitdagende jongedame vervult ze overigens met verve; simpel, doch effectief. Een schilderachtig St. Tropez als decor en je hebt gewoon een leuke film.

Bekijk je het door een andere bril, zou je het natuurlijk allemaal seksistisch kunnen noemen en ik denk dat het daarom nu niet meer zou werken en vooral niet op zo'n manier. Dat hoeft ook niet per se, want zoals iemand terecht al aanstipte is het gracieuze van zulke actrices welhaast een uitgestorven principe in de filmwereld. Het gebeurt nog wel, maar tegenwoordig wordt er een weten- en maatschappelijk relevant sausje overheen gegoten en heet het Ex Machina (Et Dieu... Créa la Femme Robotique).

Tja, Bardot was hier op haar 22ste uiteraard verrukkelijk en dat is dan ook de hele attractie van deze film.

Verder is het eigenlijk een best nuffig verhaaltje over bordeline-geflikflooi van een verveeld kreng. Zelfs de fijne Cote d'Azur scenery kan het allemaal niet erg opwindend maken.

Ken de film niet. Wel van naam natuurlijk en vanwege BB.

Maar is dit nu echt zo bijzonder? Waarom zou ik deze film gaan zien?

Qua thematiek toentertijd wel gewaagd denk ik, en opvallend dat ook de hedendaagse blikken op deze eh.. schepping vaak nog steeds de mannelijke en vrouwelijke projecties lijken te zijn waar de personages in de film al van uitgingen. Me dunkt dat er op de keper beschouwd weinig 'vrouwelijke' wispelturigheid en onberekenbaarheid in het gedrag van Juliette te bespeuren is. Tamelijk transparant eigenlijk, maar kennelijk is de blik van direct betrokkenen altijd verduisterd door de eigen psychoseksuele make-up (en de heersende 'moraal' uiteraard), en wordt zo iemand dan raadselachtig en ongrijpbaar. Het zou mij niet anders vergaan zijn, vermoed ik.

Het plotje is op zichzelf niet verkeerd, maar wordt in de afzonderlijke scènes wel wat krukkig uitgewerkt. Ongelooflijk stroef en tempoloos allemaal. Filmisch is dit eigenlijk helemaal niks. Op dat gebied volgens mij in de jaren vijftig al volkomen aftands, met dat statische camerawerk dat van nagenoeg elke scène een tafereeltje uit een toneelstuk maakt. Een perspectief via het andere eind van een verrekijker, als het ware.

Maar goed, laten we ons concentreren op de vlag, en niet op de modderschuit. Brigitte is schitterend, ook als actrice, en die dansscène is nog steeds de moeite waard.

Ik had van deze film al veel horen spreken, maar had hem nog nooit bekeken.

Was er dus wel eens benieuwd naar.

Maar dit is totaal niets voor mij.

Brigitte Bardot is mooi om naar te kijken, maar over haar acteren heb ik zo mijn eigen idee.

Vond er dus niets aan.

Vervelen heb ik me gedaan.

Maar is dat casino er nou nog gekomen? Of dat hotel? Want dat was toch de insteek van Eric Carradine? Hij had de grond van de werf nodig.

Wat me verder opviel was de aandacht voor het militair materieel. Michel Tardieu reed in een jeep. En tegen het einde de militaire colonne. De oorlog was ook nog maar 10 jaar voorbij. Vond van sommige gebouwen ook nog sporen daarvan terug.

Kortom, best een leuke film.