Et Dieu... Créa la Femme (1956)

Ik had gelet op de status van mevrouw Bardot en het jaartal van uitgave niet al te hoge verwachtingen, maar hij viel me mee. Ze speelt een erg jong maar beschadigd meisje, met een neiging tot zelfvernietiging. Mannen om haar heen die wel weten dat een langdurige relatie niet waarschijnlijk is, maar toch niet van haar weg kunnen blijven. Het wordt niet echt op de spits gedreven, en ook het einde is wat geforceerd een happy end (hoewel subtiel genoeg).

Bardot vervalt soms in maniertjes maar het is wel te begrijpen dat ze furore maakte. Dan nog het tijdsbeeld, de omgeving... pas mal! Ik sluit niet uit dat ik ‘m ooit nog eens wil zien.

Toch ligt het tempo wat laag, is het soms wat rommelig en is de kledij soms niet echt subtiel. Dat kost een paar punten aftrek.

Hij viel mij dan weer tegen. Ik vind veel mensen opvallend mild over dit vormloze misbaksel. Een nogal gedateerde film die vooral ruikt naar flauwe pikanterietjes uit vroeger tijden en waar Vadim vooral zichtbaar op Bardot zat te geilen. Hoe ze in bijna elke scene wordt geacht sensueel te bewegen bijvvoorbeeld. Het is niet gek dat Vadim, ooit een erg succesvol regisseur, inmiddels een vergeten relikwie van toen is. Van talent van zijn kant blijkt uit deze film eigenlijk werkelijk helemaal niks. Timing, een visie of iets van creativiteit eigenlijk is ver te zoeken. De enige reden om niet nog lager te gaan heet Bardot die in ieder geval elke scene steelt waar ze in zit en zeker in de danssene op het einde..

De film valt wat tegen, maar Bardot was... iets om te aanschouwen...

Saai romantisch drama, slechts de moeite van het kijken waard door de aanwezigheid van een hier nog jonge Brigitte Bardot. Niet dat haar akteerwerk goed is, maar mooi is ze wel. De personages worden redelijk goed uitgewerkt en gelukkig is de boel niet zo flauw als ik had verwacht, maar boeiend willen de gebeurtenissen niet worden en de boel kabbelt maar een beetje doelloos voort.

In veel opzichten een belangrijke Franse film, die veel heeft bijgedragen aan de popularisering van Saint-Tropez als vakantiebestemming. En natuurlijk Bardot als uitbeelding van de vrijgevochten, ontembare, ongeremde vrouw die zich niet laat binden en bevelen. Dit toont ze door rebels met blote voeten te wandelen. De mannen windt ze rond haar vinger. Ik vond het een verhaaltje van niks eigenlijk, maar heb wel goede woorden over voor de manier waarop Saint-Tropez als decor gebruikt wordt. Vadim wist de hartverwarmende charme van het vroegere vissersdorpje te vatten zoals het er 70 jaar geleden uitzag.

De manier waarop Vadim zijn toenmalige vrouw Bardot in beeld bracht is sensueel maar nooit voyeuristisch. De bipolaire persoonlijkheid van Juliette wist me ook enigszins te verrassen want ik had eerder een oppervlakkiger personage verwacht.

De doorbraakfilm van Brigitte Bardot en in die tijd baanbrekend tout court. Om te film goed te begrijpen, moet je wel bereid zijn om hem te willen bekijken vanuit de tijdsgeest van de jaren ‘50. De maatschappij was heel wat preutser en (in Frankrijk) katholieker dan vandaag het geval is. En dan komt Bardot langs als jonge vrouw die voluit kiest voor de eigen verlangens en haar seksualiteit beleeft hoe zij het zelf wil, zonder zich iets aan te trekken van de goegemeente. Dat was toen ongezien en overschreed de oude maatschappelijke status quo. De film was een wereldwijd kassucces en lanceerde de reputatie van Bardot. Haar kapsel, kledij, het kreeg massaal navolging. Bardot werd een trendsetter.

De film zelf dan. Om heel eerlijk te zijn, lagen mijn verwachtingen wat hoger dan wat ik te zien kreeg. Maar dan heb ik vervolgens mijn jaren ‘50 bril opgezet . De openingsscene zal voor heel wat rooie oortjes gezorgd hebben met een naakte Bardot in profiel. En bevat meteen ook een subversieve katholieke ondertoon. De naakte Bardot is Eva en het personage gespeeld door Jürgens is in feite de slang die Eva die komt verleiden met iets materieel (de appel/auto). Vervolgens krijgt de kijker wat meer context over het Bardot personage. Ze is bloedmooi dus, een wees, en wordt opgevoed door een hardvochtig stiefmoedertype met een aan de rolstoel gekluisterde ouwe man die stiekem geilt op Bardot. Het soort elementen die je verwacht in de latere jaren '70 soft-erotische films. Misschien is deze film daarvoor ook een inspiratiebron geweest.
Bardot gaat haar gangetje en brengt de mannen het hoofd op hol. De film bevat zeker en vast leuke humor en ook van de ondeugende soort die in de jaren ‘50 wenkbrauwen zal hebben doen fronsen. Ook de scene op het einde met de zwarte mambo band was grensverleggend: ongezien dat vrouwelijke filmster op blote voeten danst - en de camera laat niet na in te zoomen op de benen.

Kanttekening: op het eind wordt Bardot in het gezicht geslagen door haar echtgenoot Trintignant en volgt ze hem gedwee - liefdevol - naar hun huis. Dus op het eind volgt dan toch een soort capitulatie die niet in de lijn ligt van de seksuele bevrijdingsidee/vrouwelijke emnacipatie doorheen de film.

De film is een cultureel ijkpunt zullen we maar zeggen. Een historische referentie om te zien vanwaar we komen. In dat opzicht een must see.

Leuk om eens te zien. Een fijne sfeer en veelal mooie goed geklede mensen - op een bepaalde manier aangenaam kijkvoer. Sowieso veel goed uitgedachte shots en de kleuren zijn opvallend goed voor de periode waaruit de film komt maar sowieso ook mooi. Het acteerwerk is me wel te theatraal en op dramatisch vlak overtuigt de film niet. 3,0*.