Vendredi Soir (2002)

Ik kan me daar wel een beetje in vinden. Toch vind ik dit Denis' mooiste film (voor zover ik ze gezien heb, dan toch) - en dat terwijl ik mezelf als een Denis-liefhebber beschouw. Haar films moeten het nooit hebben van inhoudelijke uitdieping, maar zoals altijd vond ik het visueel verbluffend mooi. De sensualiteit in Vendredi Soir vond ik vooral erg overtuigend: met een minimum aan dialogen, maar met veelzeggende beelden wordt subtiel en gedetailleerd een broeierige, intieme sfeer gecreëerd.

Trouwens… gebeurt de flirt nu echt? Of is het haar fantasie op haar laatste avond alleen? Waarom danst het lettertje achter op de auto voor haar van de ene naar de andere kant?

Ik sluit me aan bij Koekebakker. Een eerste kennismaking met Denis die naar veel meer smaakt. Ik heb echt genoten.

Ruim 4.0*

Pfff, wat een vage en lege film.
Ik voelde totaal geen binding met de hoofdpersonages en de bijrollen worden overdreven theatraal gespeeld. Valérie Lemercier kijkt de hele film alsof ze net wakker is en niet weet waar ze precies is. Ik werd niks wijzer van haar personage. Ze heeft van Denis de opdracht gekregen de hele film droevig te kijken en op het einde van de film mag ze eindelijk een paar seconden lachen.
Die arrogante fransman die ze ontmoet is zo mogelijk nog vager. Hij heeft een overhemd aan, rookt sigaretten en heeft een air alsof hij Jean-Paul Belmondo is, maar uiteindelijk is het maar een saaie lul. Wie hij is en wat zijn motieven zijn (behalve 'getting laid') weet ik niet.
De film kent een hele trage en saaie start in de file. Zelf in de file staan is al saai en vervelend, maar kijken naar verveelde mensen die in de file staan is nog erger. Om maar niet te laten blijken dat er slechts 1 straat is afgezet voor de film, zie je enkel de camera dicht bovenop de auto's. Ziet er allemaal erg nep uit.
Helaas voor mij dus niet al te prettige kennismaking met Claire Denis. Maar ik heb goede hoop dat Trouble Every Day me meer aanspreekt. Aan het plot te lezen en de acteurs, verwacht ik daar veel meer van.

Voor mij blijven een goed verhaal en interessante karakters essentieel voor een film. Het is misschien nog belangrijker dan de cinematografische kant van de film. Laat ik vooropstellen dat de beelden in deze film aardig zijn, dan is het wel duidelijk dat ik niet te spreken ben over de karakters en het verhaal. Er gebeurt namelijk zo weinig in deze film, en als er iets gebeurt verliest het al snel je interesse. Dit maakt deze film te lang, ondanks de korte speelduur.

In het teken van het 'Meet de Maestro' project vandaag en gister een Claire Denis film gezien en morgen ook nog eentje. Wat zal ik zeggen? Nénette et Boni was al een prachtige film, maar Vendredi Soir is misschien wel beter. Hoe dan ook, het zijn beiden films die ik direct weer zou willen zien en mij dan waarschijnlijk nog meer kunnen bekoren. De film is een prachtige langzaam voorbij flitsende kruising tussen realiteit en droomwereld. De langzaam bewegende camera, de langzaam opbloeiende romance, de meeslepende Dickin Hinchliffe score... Van die prachtige kleine details... De film eist wel wat doorzettingsvermogen van de kijker, maar met een klein beetje geduld voel en ervaar je uiteindelijk een grandioze romantische sfeer. De tederheid en sensualiteit en het poetische doet in de verte denken aan Wong kar Wai's In the Mood for Love. Denis is vooral een filmmaakster die op gevoel films maakt en als kijker is het meegenomen als je kunt en wilt overgeven aan al de sfeerbeelden.

Tegenvaller! De eerste vijf minuten waren prachtig - ambient-achtige muziek, een ontwakend blauw Parijs - en het eerste half uur veelbelovend. Maar nadat die vervelende man in het spel kwam, met zijn vage onverklaarde acties, zaten we opeens naar een veel te lang durend erotisch schouwspel te kijken...

Literair en filmisch tegelijk, dit verhaal in beelden, naar een korte roman van Emmanuèle Bernheim, die ook co-scenariste was. Er valt eigenlijk weinig te zeggen over dit... ja wat is het eigenlijk, een soort subjectief hyperrealisme? Maar dat is natuurlijk het hele punt: als je het uitputtend in woorden kan omschrijven, hoef je het niet meer in beelden te tonen.

Het is zeer bijzonder hoe Denis en consorten er in slagen om met summiere gegevens zo overtuigend, zo zorgvuldig in de details, en zo... beeldend een momentopname te schetsen van een leven dat op het punt staat misschien definitief op de rails gezet te worden, van een spoor uiteindelijk richting remise... dreigt vast te lopen? Een avond en een nacht getekend door toevallige omstandigheden, een reeks van momenten en intuïtieve beslissingen die net zo goed anders hadden kunnen uitpakken...

Hoe verbeeld je een opkomend gevoel, een invallende gedachte, of een fantasiebeeld dat vlak nadat het voor het geestesoog verschenen is, weer vervluchtigt? Een beslissing tot handelen, of niet handelen, bepaald door het moment, of door iets dat vlak daarvoor is gebeurd?

Een vriendelijke, robuust ogende man een lift geven, nadat eerder een of andere engerd op je portierraampje heeft staan bonzen.
Overwegen hem mee te nemen naar je eetafspraak, en je dat even voor de geest halen.
Misschien toch nog maar niet verhuizen? En de reeds weggegooide lamp weer tussen de verhuisdozen zien staan.
De lifter weer uit je auto bonjouren, nadat hij al te nadrukkelijk het heft (stuur) in handen had genomen.
Hem toch weer opsporen in een bar, en snel het initiatief nemen als de buit verloren dreigt te gaan aan een jonge meid, die nadrukkelijk staat te lonken aan de flipperkast.
Een condoomautomaat. Druk de knop in zijn geheel in. Het gaat gebeuren.
Vrijheid, onzekerheid. In het restaurant. Wat blijft ie lang op het toilet. Is ie die vrouw achterna gegaan, en...? Je ook dat even voor de geest halen.
Ochtend. Die laatste keer was een stuk minder. Tijd om te gaan. ‘Jean... Jean!’ Geen reactie. Laat hem maar slapen. Als ie slaapt.

En Laure rennend in het ochtendgloren door de straten, een glimlach op haar gezicht...

Tja. Als gecertificeerd kletsmajoor (althans in geschrifte) kon ik het toch niet laten...euh... Goeie film