Seconds (1966)

Ik vind dit een erg fascinerende film. Het roept interessante ethische vraagstukken op, en Frankenheimer laat zien dat hij een top-regisseur is... Tenminste, met het eerste half uur/drie kwartier dan, dat overigens doet denken aan het ijzersterke The Manchurian Candidate.
Dan komt er een hele aparte scène, een soort kruising tussen een orgie en een wijnfeest ofzo, en dit haalt de vaart en spanning weg.
Daarna heeft de film moeite zich te herpakken, en is het opeens een redelijk saaie film geworden, die echter wel fascinerend blijft. Twee scènes springen er dan nog uit, waaronder de echt geweldige slotscène. Dit is echt een film dat een meesterwerk had kunnen zijn, maar het nét niet geworden is. Ondanks dat ben ik van mening dat deze film onterecht in de vergetelheid is geraakt.

Ik ben het grotendeels eens met JayLunar. Het eerste gedeelte van de film is heel sterk, mede door een geweldige rol van John Randolph, die ik eigenlijk alleen kende van zijn eveneens sublieme rol in Prizzi' s Honor.

Na de wedergeboorte loopt het een beetje spaak. Niet alleen vond ik Rock Hudson weinig overtuigend, maar die feestscenes die een soort van psychische wedergeboorte moeten voorstellen zijn saai en behoorlijk vaag .

Het einde is dan wel weer interessant.

Herziening na jaar of twintig.

Ooit op het grote doek mogen aanschouwen bij een Science Fiction-week in het Filmhuis Arnhem.

Fascinerende SF-thriller met Rock Hudson (!?!) in de hoofdrol.

Psychedelische elementen spelen een rol in deze film, zowel in de vreemde wijn-orgie-scene, als in het camera-werk door de hele film.

Subliem einde.

Meesterwerk!

Afgezien van dat hippiegebeuren helemaal geen gekke film.

Het einde was, hoewel voor de hand liggend, voor mij toch wel een verrassing.

Een v.d. weinige films waarbij ik een remake wel zou zien zitten, ik denk dat het idee sterker uitgewerkt zou kunnen worden.

Begint heel goed vond ik. Vooruitstrevend qua stijl. Wordt na de helft wat minder, maar verder toch boeiend genoeg qua thema's etc. 3.5*

Sterke film van Frankenheimer, met een boeiend plot die (gedeeltelijk) erg goed is uitgewerkt. Enige (uitgerekte) scene waar ik wat mee zit is de druivenpletscene - wel mooi overigens dat vrouwelijk schoon, maar wat de toegevoegde waarde is? Geen idee. Volgens mij is die er niet. Interessant is en blijft het wel.. en het einde is geweldig! Prima rol van Hudson, visueel erg interessant en de sterke score maakt het af.

Fraai staaltje Frankenheimer. Iets dat hij mede te danken aan James Wong Howe, die bijzonder intense plaatjes heeft staan schieten. De manier waarop hij Grand Central Station en John Randolph's verwarde mimiek vastlegt, is goud waard. Dat zit je meteen in zo'n film en die ferme grip houdt het lange tijd vast. Ook als Rock Hudson de fakkel overneemt. Verleidelijk verhaaltje ook, zo'n tweede kans, en Salome Jens, ach, voor mijn part had ze nog vijf minuten druifjes mogen pletten. Dan krijgt de film het inderdaad iets moeilijker, maar als je de verpletterende finale in ogenschouw neemt, is die adempauze misschien zo gek nog niet.

Ik kende Frankenheimer als regisseur van degelijke, spannende films, maar dit is toch wel andere koek. Seconds is een nachtmerrie-achtige psychologische thriller/drama met horror-elementen die meteen opvalt door de bijzondere shots: de camera die vlak achter de rug wordt geplaatst, close-ups uit rare hoeken- alles om maar een vervreemdende sfeer op te roepen. Dat lukt dan ook aardig, mede dankzij de onheilspellende soundtrack. Film heeft een mooie, rustige opbouw en een einde dat er inhakt. Bijzonder, onconventioneel werk van toch wel een wat ondergewaardeerd regisseur.

Zwart/wit film van regisseur John Frankenheimer (the Manchurian Candidate,Black Sunday,Ronin)
Aan het begin van de film was het echt genieten, prachtige sfeervolle beelden en een verhaal om van te smullen. Je volgt Arthur Hamilton en net zoals hem weet je totaal niet wat er aan de hand is. Vreemde telefoontjes een adres op een papiertje? En dan uiteindelijk kom je het te weten en dat is een heerlijke uitkomst: Een tweede kans, een soort bijzonder midlife crisis Helaas zakt de film daarna compleet in. Het wordt vrij saai, op wat flowerpowerachtige nudity na. Pas bij de ontknoping, het einde van de film pakt de film de draad weer op. Als speelfilm is het niet gelukt. Was er een aflevering van Tales from the Crypt of Twilight zone van gemaakt was het beter uitgepakt.

John Frankenheimer ontleent het grootste deel van zijn faam aan de koude oorlog-thriller 'The Manchurian Candidate' uit 1962. Vier jaar later leverde hij met 'Seconds' echter zijn beste werk af. Daar mag hij vooral cameraman James Wong Howe dankbaar voor zijn, want die produceerde de hallucinante beelden die je dit verhaal over identiteitswissel inzuigen. Dat wil zeggen: op de momenten dat hij niet bezig was met flauwvallen zoals tijdens het filmen van een aangezicht-veranderende operatie. Toen moest Frankenheimer zelf de camera overnemen. De film was overigens niet alleen hallucinant, maar ook hallucinerend. Toen Beach Boy Dennis Wilson de film zag raakte hij in een dusdanige psychose dat hij de opnames van het 'Smile'-album niet meer kon afmaken.

Goeie film waarin een man een telefoontje ontvangt van een overleden vriend van hem. Een origineel verhaal met ook een prima einde. Mooi camerawerk dat goed bij de soms paranoïde sfeer van de film past. Net geen 4.0 sterren omdat ik sommige momenten in de tweede helft wat minder goed vond werken (zoals de scene met het wijnfeest die duidelijk de tand des tijds niet doorstaan heeft).

Het verhaaltje is fantasie en mysterie, maar de film blinkt vooral uit om zijn bijzonder camerawerk dat leidt naar prachtige nachtmerrie-effecten.

Het begint al met John Randolph met zijn angstig, zweterig gelaat en zijn twijfels en gaat zo verder tot Rock Hudson aan de beurt is...

Het schijnt dat Frankenheimer de camera aan de acteur vastmaakte om tot de gewenste close-ups te komen.

Wordt de film daarna wat smoother, het slot houdt dan weer een mooi stukje filmwerk in.

Niet direct zo mijn genre, maar deze bleef toch boeien.

Er valt wel wat te zeggen over Seconds. Niet direct het soort films dat je van Frankenheimer verwacht. Het is een vrij zware psychologische thriller over een man die een leeg bestaan leeft en plastische chirurgie ondergaat om een ander leven te kunnen beginnen onder een andere identiteit. Na de sterke intro met enkele experimentele kunstjes zakt het in wanneer hij zich probeert aan te passen aan zijn nieuwe identiteit en Frankenheimer scènes laat aanslepen zonder dat het veel meerwaarde heeft (de bacchanalia, het feestje waar Wilson dronken wordt). Het einde is erg grimmig. Een eigenaardige film die als ontdekking zal gelden voor wie 'm nooit eerder heeft gezien.

Te plotgedreven om volledig te overtuigen binnen het aangesneden thema (existentialisme). Seconds had meer mogen ademen.

Intrigerende film die ontzettend sterk begint. Haarscherpe soundtrack die iets creepy heeft en de spanning opdrijft. Het zweet staat letterlijk op het gezicht en dat gevoel wordt erg goed naar de kijker toe gebracht. Het mysterie wordt opgedreven en ik genoot er echt van.

Alleen jammer dat het halfweg als een pudding in elkaar zakt. Weg spanning en aandacht. Met als dieptepunt dat bacchanaal feestje gevolgd door de housewarming. Gelukkig wordt het op het einde weer wat mysterieuzer en beter, maar ik kreeg een vrij matig gevoel achteraf.

Alles bij elkaar genomen zeker nog een goede score. Het idee alleen al is iets waar sommigen over dromen door een heel nieuw leven te kunnen opstarten.

John Frankenheimer had me in het begin wel mee in deze film. Het begint allemaal erg mysterieus en spannend met sterk camerawerk. We zien een man van middelbare leeftijd achtervolgd worden door telefoontjes van zijn 'overleden' vriend en natuurlijk is zijn interesse meteen gewekt om uit te zoeken wat er precies aan de hand is.

Frankenheimer slaagt erin om een sterk bevreemdende sfeer te creëren tot de identiteitswissel van Arthur naar Tony. Nadien was het toch wat wachten om te zien welke richting de film zou uitgaan. We krijgen tussendoor een nogal bevreemdende scène te zien met de commune die aan druivenpletten doet, maar erg veel voegt dit niet toe aan de film. De spanning valt voor een groot stuk weg en verandert meer in een drama waar ethische vraagstukken aan bod komen.

beetje jammer dat de film afzwakt na een sterk eerste deel. Ook Rock Hudson kan minder overtuigen dan John Randolph, die er erg goed in geslaagd is om zijn angst over te brengen. Interessant werk, dat zeker en vast, maar er zat toch meer in naar mijn gevoel.

3*

Sommige gebruikers hier zeggen niet te begrijpen wat de scène met de wijntrapperij precies moet betekenen, maar mij lijkt die het moment te markeren waarop Tony begrijpt dat hij zijn nieuwe leven moet omarmen en zich er aan moet overgeven, wil het enige kans van slagen hebben. Helaas maakt de daaropvolgende cocktail-party duidelijk dat hij wel een nieuw uiterlijk heeft gekregen maar dat hij van binnen eigenljk niet is veranderd of geëvolueerd: hij heeft geen doel, geen wezenlijk streven, en wanneer ook zijn half-geambieerde schilderscarrière vanwege gebrek aan talent niet van de grond komt laat hij zich meeslepen door de alcohol en zakt dan gruwelijk door het ijs.

        (Op één van de twee commentaartracks van de prachtig gerestaureerde Eureka Masters Of Cinema-Blu-ray vertelt Frankenheimer overigens dat daarop nu ook de in volle glorie herstelde en dus niet meer gecensureerde wijntrapscène te zien is: het tonen van blote borsten, billen en schaamhaar ging de Amerikaanse filmkeuring van 1966 nog veel te ver.)

        De film als geheel: een beklemmend eerste deel dat niet genoeg geprezen kan worden, daarna Tony die zijn nieuwe leven probeert op te pakken (minder boeiend maar toch ook niet slecht), en tenslotte een onrustbarende finale – de delen preciezer beschrijven zou voor nieuwe kijkers veel plezier vergallen. Mooie en nog altijd vervreemdende technieken (rare hoeken, half afgesneden gezichten, camera's via een harnas aan ruggen bevestigd, een droom- of beter gezegd nachtmerrie-sekwens, vervormde beelden aan begin en einde...), fijne lange takes die de acteurs alle ruimte bieden om "dóór te spelen" (zoals bij het schrijnende gesprek tussen Wilson en de "oude man"), en een thematiek die zestig jaar later met alle gepraat over de "(on)maakbaarheid van het eigen leven" nog altijd relevant is.

        Het is misschien wel 40 jaar geleden dat ik deze film voor het eerst zag, en ik kan hem nu veel beter "doorschouwen" (en ook aanzienlijk hoger waarderen) dan toen, maar wat me vooral opvalt is enerzijds de geweldig goed geschreven rollen en anderzijds de even geweldige invullingen van zowel casting als spel. Rock Hudson die hier eerder nors dan knap is (inclusief uitstekend gespeelde dronkenschap, volgens Frankenheimer omdat Hudson tijdens die scènes ook ècht dronken was), John Randolph als de "oorspronkelijke" Arthur Hamilton (haast jammer dat we hèm [Randolph dus] niet verder mogen volgen), Jeff Corey als Mr. Ruby, Will Geer als de half ontwapenende half naargeestige "old man", Wesley Addy als de op het kruiperige af zorgzame John – allemaal fantastisch geacteerd, met performers die weten dat ze geweldige personages in handen hebben en die ook het maximale uit de geboden mogelijkheden halen. Ontroerende scène met Tony en Emily op het einde ook. Indrukwekkende film.