ad
  • 139.659 films
  • 6.612 series
  • 20.011 seizoenen
  • 431.978 acteurs
  • 280.249 gebruikers
  • 8.086.538 stemmen
Avatar
 
banner banner

The Story of G.I. Joe (1945)

Oorlog | 108 minuten
2,97 29 stemmen

Genre: Oorlog

Speelduur: 108 minuten

Alternatieve titel: Het Verhaal van de Soldaat

Oorsprong: Verenigde Staten

Geregisseerd door: William A. Wellman

Met onder meer: Burgess Meredith, Robert Mitchum en Freddie Steele

IMDb beoordeling: 7,2 (3.041)

Oorspronkelijke taal: Engels

Oorspronkelijke titel: Ernie Pyle's Story of G.I. Joe

Releasedatum: 13 juli 1945

  • On Demand:

  • Netflix Niet beschikbaar op Netflix
  • Pathé thuis Niet beschikbaar op Pathé Thuis
  • Videoland Niet beschikbaar op Videoland
  • Amazon Prime Niet beschikbaar op Amazon Prime
  • Disney+ Niet beschikbaar op Disney+
  • Google Play Niet beschikbaar op Google Play

Over The Story of G.I. Joe

"The mightiest action drama ever filmed !"

Oorlogsverslaggever Ernie Pyle trekt op met een infanterie-bataljon dat door Italië trekt tijdens W.O.II. Hij raakt bevriend met enkele soldaten waaronder de heldhaftige commandant. De film verhaalt over de zaken van alledag die hen bezig houden, zoals één van de soldaten die wanhopig een manier tracht te vinden om een bandopname van zijn zoontje te beluisteren en de commandant die nogal onverschillig is over zijn medailles.

image

Externe links

Volledige cast

Acteurs en actrices

Sgt. Steve Warnicki

Pvt. Dondaro

Pvt. Spencer

Pvt. Robert 'Wingless' Murphy

Nurse Lt. Elizabeth 'Red' Murphy (onvermeld)

Private Whitey

Zichzelf (stem)

Video's en trailers

Reviews & comments


Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.
zoeken in:
avatar van Justinw

Justinw

  • 5356 berichten
  • 1288 stemmen

Iemand enig idee waar dit te krijgen is al is het een VHS


avatar van stinissen

stinissen (crew)

  • 20891 berichten
  • 40140 stemmen

Goede cast maar meer als een documentaire opgenomen met weer een vreselijke voice over wat ten koste van de film gaat.


avatar van Uzza_Sparta

Uzza_Sparta

  • 1195 berichten
  • 2138 stemmen

een redelijk oorlogsfilm al is het wel duidelijk gemaakt in 1945 als een propagandafilm voor de amerikanen die nog thuiszitten

Helaas werd die klein hondje op een gegeven moment echt vervelend

Wat me wel opviel tijdens de credits was dat de assistant director was Robert Aldrich, die later in de jaren 60 zelf oorlogsfilms zoals The Dirty Dozen en The Flight of the Phoenix zou gaan maken.


avatar van Movsin

Movsin

  • 5948 berichten
  • 7265 stemmen

Geen bloederige, gruwelijke gevechtsscènes in deze zwart-wit film amper na het beëindigen van WO II uitgebracht, maar een relaas van het menselijk leed van de soldaten, tussen de gevechten in, hun gevoelens, verlangens, heimwee...

Na al de spectaculaire oorlogsprenten van de jongste decennia, is dit hier van een heel ander kaliber en zal inzake er geboeid naar kijken wel kunnen teleurstellen.


avatar van cinemanukerke

cinemanukerke

  • 445 berichten
  • 383 stemmen

Een vrij onbekende film voor mij maar volgens mijn DVD uitgave een belangrijke film In de Hollywood geschiedenis. Een oorlogsfilm met een vernieuwende aanpak. Geen (geromantiseerd) Hollywood drama brengt maar geïnspireerd door de semi docu van John Huston ‘The battle of San Pietro’ een authentiek portret wil brengen van de soldaten aan de frontlijn. De film baseert zich op de verhalen van oorlogscorrespondent Ernie Pyler die effectief meeging met de soldaten om te rapporteren. We volgen een compagnie doorheen het bezet Italie van 43/44 (met een proloog in de woestijn van Tunesie) en in de eerste 5 minuten zien we al een voorbeeld wat de makers willen. Een scene waar een groep soldaten in een truck door een vliegtuig onder vuur wordt genomen. Soldaten vluchten weg in de gracht, we horen ratelende machine geweren en wanneer alles voorbij is, beseffen de soldaten dat er één van hen dood op de weg ligt; We zien niet het lijk maar de ontzetting van soldaten is groot. Geen score, alles is stil, enkel een zwiepende wind en het enige dramatische element is de hond die kort daarvoor door de dode soldaat werd opgepakt. Er is niet echt een plot, geen drama, geen heroïsme, weinig actie. Het script focust zich op de camaraderie in oorlogstijd (hoe men probeert een huwelijk te organiseren bv). Echte gevechten (behalve één keer bij de kerk) zien we niet. We gaan niet naar het slagveld (de reporter mocht immers niet mee met de gevechten maar bleef achter in het kamp) dus zien we de aftermatch. Wanneer de soldaten met hun doden terugkomen, met de verwarring, met de hoop. Ernie beschreef immers de voorbereidingen en de terugkomst en de film is consequent : het moment van de dood wordt veel off screen vertelt. Er hangt ook een donkere schaduw over de film. De figuranten zijn echte GI’s die op dat moment nabij de film locatie gestationeerd waren. Een paar maanden later werd hun compagnie naar het oorlogsfront in de Pacific terug gestuurd en bijna alle figuranten zijn daar omgekomen. Ook Ernie Pyle, die nauw betrokken was bij het tot stand komen van de film overleed een paar maanden later aan het front.

Dan is er de regisseur William Wellman. Niet zo bekend als een Hawks of een Ford maar minstens even interessant als ik zijn films overloop (The ox bow incident, Battleground en Track of the cat moet ik dringend terugzien). Wild Bill zoals hij wordt genoemd op de set, was onverbiddelijk in zijn aanpak van het onderwerp en mede door zijn zorg naar waarheidsgetrouw is dit een buitenbeetje geworden in het genre.

De makers willen realisme nastreven om zo in te gaan tegen de sensatie zucht en actie van de traditionele oorlogsfilms. Maar net die docu waarde maakt de film droog en naast een paar sterke scenes enkel interessant als puur tijdsdocument.


avatar van MarkAjx1

MarkAjx1

  • 100 berichten
  • 11380 stemmen

cinemanukerke schreef:

Een vrij onbekende film voor mij maar volgens mijn DVD uitgave een belangrijke film In de Hollywood geschiedenis. Een oorlogsfilm met een vernieuwende aanpak. Geen (geromantiseerd) Hollywood drama brengt maar geïnspireerd door de semi docu van John Huston ‘The battle of San Pietro’ een authentiek portret wil brengen van de soldaten aan de frontlijn. De film baseert zich op de verhalen van oorlogscorrespondent Ernie Pyler die effectief meeging met de soldaten om te rapporteren. We volgen een compagnie doorheen het bezet Italie van 43/44 (met een proloog in de woestijn van Tunesie) en in de eerste 5 minuten zien we al een voorbeeld wat de makers willen. Een scene waar een groep soldaten in een truck door een vliegtuig onder vuur wordt genomen. Soldaten vluchten weg in de gracht, we horen ratelende machine geweren en wanneer alles voorbij is, beseffen de soldaten dat er één van hen dood op de weg ligt; We zien niet het lijk maar de ontzetting van soldaten is groot. Geen score, alles is stil, enkel een zwiepende wind en het enige dramatische element is de hond die kort daarvoor door de dode soldaat werd opgepakt. Er is niet echt een plot, geen drama, geen heroïsme, weinig actie. Het script focust zich op de camaraderie in oorlogstijd (hoe men probeert een huwelijk te organiseren bv). Echte gevechten (behalve één keer bij de kerk) zien we niet. We gaan niet naar het slagveld (de reporter mocht immers niet mee met de gevechten maar bleef achter in het kamp) dus zien we de aftermatch. Wanneer de soldaten met hun doden terugkomen, met de verwarring, met de hoop. Ernie beschreef immers de voorbereidingen en de terugkomst en de film is consequent : het moment van de dood wordt veel off screen vertelt. Er hangt ook een donkere schaduw over de film. De figuranten zijn echte GI’s die op dat moment nabij de film locatie gestationeerd waren. Een paar maanden later werd hun compagnie naar het oorlogsfront in de Pacific terug gestuurd en bijna alle figuranten zijn daar omgekomen. Ook Ernie Pyle, die nauw betrokken was bij het tot stand komen van de film overleed een paar maanden later aan het front.

Dan is er de regisseur William Wellman. Niet zo bekend als een Hawks of een Ford maar minstens even interessant als ik zijn films overloop (The ox bow incident, Battleground en Track of the cat moet ik dringend terugzien). Wild Bill zoals hij wordt genoemd op de set, was onverbiddelijk in zijn aanpak van het onderwerp en mede door zijn zorg naar waarheidsgetrouw is dit een buitenbeetje geworden in het genre.

De makers willen realisme nastreven om zo in te gaan tegen de sensatie zucht en actie van de traditionele oorlogsfilms. Maar net die docu waarde maakt de film droog en naast een paar sterke scenes enkel interessant als puur tijdsdocument.

Ben er niet echt mee eens, die scene bij de kerk is wel vrij lang en tussendoor zie je ook nog wel wat actie en op het eind ook. Wat er op neer komt dat je eigenlijk misschien wel meer actie ziet als menig oorlogsfilms die later gemaakt zijn.

Weet ook niet wat je met aftermatch bedoelt want veel speelt zich gewoon tijdens de strijd af (waaronder ook dagelijkse dingen waar soldaten mee te maken krijgen, en wat hier dus duidelijk belicht wordt).

Misschien trouwens een tip dat als je een lang verhaal vertelt een keer ruimte tussen de alinea's te laten, dat leest wat prettiger