Monsters (2010)

Als je verhalen over deze film leest lijkt hij een beetje op District 9. Maar als je eenmaal in de film zit ga je een hele andere film zien.

Klein budget inderdaad, maar een hele leuke film.

Eerste deel was erg goed, in het tweede deel zakt het ietsje in, maar het einde, wow! Zo moet je een film eindigen, wat mijn part.

Niet het niveau van District 9, maar zeker weten een leuke film!

Travel-channel in ciné-formaat

Post-apocalyptische toestanden in films trekken doorgaans mijn aandacht en kunnen mij in het algemeen bekoren. Het moet daarom niet noodzakelijk zo zijn dat je het overgrote deel getrakteerd wordt op beelden van destructie en in horden aanstormende aliens of door één of ander virus gemuteerde zombies. Maar deze film was nu wel echt een zenuwtergende trage film dat meer op een road movie leek of een reisverslag op Travel-channel dat gegoten werd in een cinematografische vorm.

Het overgrote deel van de film wordt gebruikt om te laten zien hoe de 2 hoofdpersonages, een persfotograaf en de dochter van de kranten-magnaat die op een of andere manier in Zuid-Amerika is terechtgekomen, zich van plaats naar plaats begeven om het veilig Amerika achter de immense muren te bereiken. Deze reis-beelden worden dan nog afgewisseld met beelden van het mijmerend voor zich uitstaren naar de einders, mooie natuurbeelden en sfeerbeelden, gebrekkige conversaties met de lokale bevolking en het samenspel met soms tot lachens toe uit de rol vallende Mexicaanse militairen en huurlingen.

De monsters zelf komen bij momenten in beeld. Ofwel in een CNN-achtige manier op televisie-reportages en uiteindelijk in close-up op het einde van de film. Verder waren er alleen walvis-achtige geluiden te horen in de verte. Zelf zagen de aliens er uit als rondlopende inktvissen op stelten met een arsenaal aan disco-bollen op hun lichaam geplakt. Qua uiterlijk was het nogal iets dat in films uit de jaren 60-70 voortkwam. Niet bepaald angstaanjagend.

Het acteerwerk was bij momenten ontroerend , maar meermaals enerveerde het mij enorm.

De dochter Samantha is een echte spetter en lijkt zich voort te bewegen als een model in die rimboe. Haar acteerwerk blijft beperkt tot innemend glimlachen,ontroerd een traan wegvegen en in totale verwondering rond te lopen. Een soort Paris Hilton maar dan zonder capsones en iemand die ondanks haar verloving wel enorm snel gevoelens krijgt voor een andere.

De fotograaf Andrew is dan een van zelfvertrouwen uiteenspattende kerel die constant grappig probeert te zijn en vreselijk doorzichtige pogingen doet om in de gratie te vallen van zijn lieftallige reisgenote.

5000$ Spenderen aan een ferry ticket en dan deze ferry niet kunnen nemen omdat meneer de fotograaf met zijn zatte kloten in bed was terechtgekomen met een inlandse schone, die het paspoort heeft gestolen, leek me zo stupide dat ik het zelfs niet kon geloven. Ze waren dan genoodzaakt om 10000$ neer te tellen om de meer gevaarlijke weg over land te nemen.

Het einde aan het tankstation was dan het hoogtepunt van de film waaruit dan ook blijkt dat de aliens al de geïnfecteeerde zone hebben verlaten. Leek me ook niet moeilijk met zo'n doorgangspoort in die immense muur Ik kreeg een "Close encounters of the Third Kind"-gevoel bij dat tankstation en verwachtte dat de aliens elk moment zouden uitbarsten in een samenzang nadat ze zich gevoed hadden met het licht en elkaar innig omarmd hadden.

Met andere woorden : redelijk ontgoochelend voor mij , maar Mexico ziet er wel bij momenten prachtig uit .....

1.5*

jammer, er had veel meer in deze film gezeten. ik hou van de aanpak, waar we starten in een andere soort wereld waarin we gewend zijn (lees: iets wat in de film aangenomen wordt, wat nu niet is). hoewel de beginscene anders deed vermoeden, bleven de monsters voor het grootste gedeelte relatief vaag aanwezig, wat ik een pluspunt vond. het gaat tenslotte om de spanning er rondom, niet om de monsters zelf. de sfeersetting en beeldvorming zijn de sterke punten van de film.
het verhaaltje wat zich ontpopt is helaas erg dun. man moet van baas dochter van punt A naar punt B brengen en dat gaat met horten en stoten. daarmee is het ook al duidelijk dat er een romance komt, want zo werkt Hollywood nou eenmaal. de momenten dat er ingezoomd wordt op het persoonlijke vlak zijn saai. de eindscene was tenenkrommend, op beide vlakken (qua monsters en qua persoonlijk) en laat mijn waardering een vol punt zakken.
er komen teveel ongeloofwaardigheden en plotgaten langs. bestaan er geen passagiersvliegtuigen meer? waarom heeft hij haar paspoort zodat ze de ferry mist? waarom gaat het monster bij de auto's nog uit zijn bol op een stel koplampen, waar op het einde niks aangetrokken wordt van de enorme bak licht van het tankstation?
type jammer-maar-helaas-film. net niet genoeg als leuk tussendoortje.

"Come on, it's not safe, let's go..."

Op basis van eerdere berichten wist ik op voorhand dat het niet om de aliens in Monsters draait, anders was ik na afloop waarschijnlijk alleen maar teleurgesteld geweest.

Het verhaal stelt eigenlijk niet zoveel voor; het kijkt meer weg als een 'roadmovie'. Gelukkig zijn de twee hoofdrolspelers meer dan capabel genoeg om de gehele film te dragen. De chemie die ze delen komt wat dat betreft goed over. Het verbaast me dan ook niet als ik op IMDB lees dat ze in hetzelfde jaar nog zijn getrouwd.

Het post-apocalyptische sfeertje wordt prima weergegeven. Echt knap hoe dit met minieme middelen tot stand is gekomen. Het verbaast me des te meer dat de cinematografie zo goed is, als kijker krijg je erg stijlvolle en kleurrijke beelden voorgeschoteld. De complimenterende soundtrack maakt het helemaal af. Ik was met name gecharmeerd van de boottocht.

Alleen jammer dat het creature design van de aliens ietwat matig is uitgewerkt, naast het feit dat ze halfbakken in beeld worden gebracht. Kies er dan voor om helemaal niks te laten zien of alles.

Al met al best een interessante film om eens gezien te hebben. Weet wel waar je aan begint als je verwacht dat aliens een prominente rol innemen.

3,0 Sterren.

Naar aanleiding van Edwards aankomende Godzillaflick eens opgezet. Zo kan het dus ook, met een budget van nog geen half miljoen dollar.

Mooi om te zien, zo'n ingetogen filmpje over twee doodnormale mensen die de grens over moeten. Geen groots overlevingsdrama, geen keiharde actie, maar simpelweg een kleinschalig drama over een voettocht van enkele dagen. Waarin weinig wordt aangedikt en veel aandacht is besteed aan de personages die mede dankzij de prima acteurs de sympathie van de kijker weten te winnen.

Klasse. Kan niet wachten tot volgend jaar.

Niet al te hoogstaand, beetje gezapig. Nu interesseert het me weinig dat de aliens weinig aan bod kwamen, maar dit was wel erg vrijblijvend en by the book. Wel geloofwaardig neergezet verder, zeker gezien het budget, en een aardige VS - Mexico metafoor. 2.5*

't was eerder een roadmovie dan echt een monsterfilm, maar het stoorde me zeker niet. De film moet het niet echt hebben van een uitgebreid verhaal, maar wist toch de volledige speelduur te boeien. De cast bestond niet echt uit bekend volk, maar zo kwam het wel authentieker over.

Het einde vond 'k toch redelijk abrupt.

Een low budget film, maar storend vond 'k het zeker niet. Tja, 'k vond het geen misse film, wel geen meesterwerk, maar prima om eens mee te pikken via tv.

Dit had ik niet verwacht... Buitengewoon goede film. Desolate sfeer wordt uitstekend neergezet, mooie soundtrack en degelijke acteerprestaties van McNairy en Able. De "sci-fi" in het verhaal is slechts het omhulsel in het verhaal, de film gaat werkelijk om de roekeloze geldingsdrang van de VS en een gemeenschap die daar niets tegen in kan bregen en (natuurlijk) een ontluikende liefdesrelatie.

Voor de derde keer gezien, ditmaal op blu-ray. Wordt eigenlijk steeds beter. Sfeervolle mengeling van roadmovie en SF-thriller; geweldig wat men met een zeer klein budget heeft weten te bewerkstelligen. Het camerawerk is eersteklas, net als de bijzonder effectieve muziek en de creepy geluidseffecten. De onheilspellende sfeer van het geheel en de langzaam opgebouwde spanning is daarnaast bijzonder knap gedaan. Wanneer de monsters zich sporadisch laten zien zorgt dit voor fraai vormgegeven scenes, maar de film behoort toe aan hoofdrolspelers Scoot McNairy en Whitney Able. Hun langzaam en subtiel ontluikende romance vormt het hart van de film.

Monsters

Hoewel mijn bovenbuurman met geen verwachtingen in de film ging, ging ik met veel verwachtingen de film in. Ik vond de trailer en het plot omschrijving er gaaf maar wat ben ik geschrokken onder het kijken van de film. Wat is deze film ver onder mijn verwachtingen gekomen! Ik ben vooral geschrokken door de Sci-Fi in deze film. Wat vind ik die beesten er belachelijk uit zien. Ook het verhaallijn vond ik flinter dun en soms vervelend. De toch vanuit Mexico naar Amerika is leuk bedacht maar word te slecht uitgevoerd. Zoals je kan merken een klein budget filmpje die maar weinig voorstelde in mijn zicht. Het concept was leuk bedacht, een quarantaine gebied voor de aliens. Voor de rest stelt de film weinig voor. Jammer! Erg op verheugd maar begon me zelfs onder de film een beetje te vervelen! Echt, jammer! Mijn cijfer is toch wel gericht naar de acteurs / actrices. Deze hielden de film nog een beetje omhoog! Maar, hij haalt geen voldoende, helaas. Tweede deel is hopelijk beter!

2.5*

Sterke film. In de beginfase zul je je door wat, wellicht functionele, banaliteit heen moeten slaan, maar het wachten werpt zijn vruchten beslist af.

Monsters is zo'n film die aanvankelijk een vrij orthodoxe formule volgt, maar na een tijdje laat blijken meer in een huis te hebben dan alledaagse zondagmiddagfiller. De twee hoofdrolspelers spelen overtuigend, wat haast innovatief is voor een film als deze. Normaliter dienen zulk soort figuren louter als slachtvee, en hoop je smachtend dat ze maar al te spoedig het onderspit zullen delven. Hier was dat echter anders, en het slachtwerk blijft dan ook uit. Geen groteske hoeveelheden sfx geweld, geen kolderieke actie, het is Edwards duidelijk meer om de sfeer te doen.

En daar blinkt hij dan ook in uit, zeker vanaf het moment waarop Able en McNairy aan hun lot over gelaten worden in ''the infected zone''. De ambiance zit er daarna goed in, waarbij de visuele stijl en de sfeervolle ambient soundtrack de sereniteit die de film uitstraalt substantieel versterken. Voorts liet de krachtige eindscene me ook niet koud, waardoor het positieve aan de film uiteindelijk ruimschoots overheerst.

De aanloop had dus wel nét iets korter gemogen, maar voor de rest een lichtelijk apart en mooi werkje, dat vermoedelijk toch nog wel even in m'n geheugen gegrift zal staan. 3,5*.

Het kan nooit kwaad een film eens te herbekijken.

Dat heb ik met deze gedaan naar aanleiding van het verschijnen van de tweede film in de reeks.

En ik moet toegeven dat hij me nu beter is bevallen dan toen ik hem de eerste keer zag.

Het is nog steeds geen topfilm, maar heb me er deze keer toch niet met verveeld.

Al heeft de film wel een eigenaardig einde, en blijf je nog steeds met vragen zitten.

Maar misschien brengt de tweede film wel de antwoorden.

Subtiele monsterfilm, want hoe verleidelijk het ook is om de hele film de creatures volop in beeld te brengen, hier wordt zeer doeltreffend gedoseerd.
Grootste gedeelte reizen we door de contaminated zone, maar waar het uitgespeeld had moeten worden als een reis naar het hart der duisternis, kiest men hier toch voor het ietwat obligate ontluikende liefde tussen onze hoofdpersonen.
De Texaco-scene is overigens prachtig!

Aparte film, met sterke acteurs, een eigen tempo en sfeervol camerawerk. Ik moet bekennen dat ik hier toch vooral naar ging kijken vanwege het gegeven dat de regisseur de FX op z'n eigen laptop met behulp van in de winkel gekochte software had gecreëerd, maar als ik dat niet had geweten zou ik vermoedelijk net zo veel bewondering hebben gehad voor de suggestieve beelden: soms werken grofkorrelige fantomen in de schaduwen net zo goed als kraakheldere CGI uit miljoenenprodukties, en die slotscène bij de benzinepomp is vrij magisch. Na dit alles moet ik ook bekennen dat ik niet per se uit ben op monsters, horror of cheap thrills, maar de spanningsboog van het verhaal beloofde toch meer dan er uiteindelijk uitkwam, en er zat wel wat èrg weinig vlees aan de film, dus een echt meesterwerk vind ik dit niet. Dat de regisseur op basis hiervan naar Hollywood werd geroepen mag echter geen verwondering wekken.

Dikke meevaller. Lijkt me eveneens interessant om een making of van deze film te zien.

De roadtrip en maatschappij kritiek werken met voordeel dat laatste niet teveel op de voorgrond treed maar wel duidelijk is wanneer het opgevoerd wordt.

De twee hoofdpersonen doen het ook goed ondanks of dankzij het improviserende gebeuren dat er toegepast is. Vooral de bijrollen komen zo naturel over.

Best wel geniaal om een film Monsters te noemen terwijl het geen moment over de monsters gaat.

Blijkbaar voor een appel en een ei geschoten (dat is er zeker niet aan af te zien) roadmovie/drama met twee sympathieke karakters (beide erg goed gespeeld ook) die terecht komen in een wereld met een infected zone zo groot als Mexico, waar ze doorheen moeten reizen om weer veilig in de US of A te komen. Wie veel pauwpauwgeluidjes en stoerdoenerij verwacht komt bedrogen uit: het gaat Edwards vooral om sfeer en hij slaagt daar vaak buitengewoon goed in.

Edwards doorbraak.

Ik ben me ervan bewust dat deze film dieper wil graven dan enkel een monsterfilm te zijn en dat kan ik waarderen. Daarnaast had de productie ook enkel een budget van een half miljoen en een team dat door gebied trok waar ze eigenlijk niet moesten komen. Leuk ook om te weten dat ze enkel 7 mensen ter beschikking hadden als team.

Monsters is een film die veel genres aanraakt. Het is voornamelijk een sciencefictionfilm met wat avontuur en romantiek, maar vooral drama. Tussendoor hele korte thrillerscenes, en de enige scene die echt actie bevat is de opening. Die vond ik dan ook gelijk het beste stuk van de film, ook al is dat niet echt een tekenende scene voor de rest van de film.

Goed geacteerd en een aantal sterke scenes, verder vond ik Monsters vooral saai. Dat ligt er vooral aan dat er geen hol gebeurt voor een te lange tijd waar ik niets mee kon. Hier en daar een aardig sfeertje, verder bijna niets dat de kijker echt betrekt in het verhaal. Snap dat er niet veel budget voor grootse dingen beschikbaar was, maar verder is er als alternatief gewoon niet zo veel te bekennen.

Wanneer de film zijn tanden laat zien is het ook daadwerkelijk een sterke film, maar verder heb ik me vooral verveeld. Wel leuk voor Edwards dat dit de film was die zijn grote Hollywood-carrière heeft ontketend, waaruit grotere dingen kwamen. Monsters is vooral leuk voor diegene die niet zo houden van grootse verwoesting en actie, ik kon er zelf niet zo veel mee.

De helft van Mexico is als zes jaar in quarantaine als geïnfecteerde zone door het neerstorten van een ruimtesonde met samples van buitenaards leven. Het gebied wordt nu bevolkt door ruimtewezens en Mexicaanse en Amerikaanse militairen worstelen om ze daar te houden. Een fotojournalist [Scoot McNairy] krijgt opdracht om de dochter [Whitney Able] van zijn baas door de geïnfecteerde zone naar de Amerikaanse grens te brengen. In tegenstelling tot de twee hoofdpersonen gaat het scenario nergens heen. Een hoop gepraat, een halfbakken romance en zo nu en dan verschijnen er wat ruimtemonstertjes om ons eraan te herinneren dat we te maken met iets sciencefictionachtigs.

Twee weken terug op de gok meegenomen bij de kringloop omdat het een totaal onbekende titel is, een Quality film collection wat toch altijd wel een gokje waard is hoewel het net zo vaak teleurstelt, en omdat ik Scoot McNairy altijd wel oké vind. Maar helaas...

En het is even zoeken in het begin waar Andrew aankomt in een onveilige situatie en opzoek is naar...? Ja, naar wat? En wie is Andrew eigenlijk? Hij blijkt door zijn werkgever op het spoor gezet te zijn van zijn dochter om die veilig naar huis te loodsen. Een beetje duidelijkheid, maar toch blijft het zoeken waarom een fotograaf voor zoiets gestuurd wordt, wat het verhaal is van Samantha en wat de twee daarna van plan zijn. Echt slecht is de film niet die opzich wel een aparte stijl heeft en eigenaardige vibe. Desondanks blijft het zoeken met deze Monsters die maar niet op gang lijkt te komen en net zo min duidelijkheid biedt waar het nu eigenlijk heen wil.

En dat is het eigenlijk wel zo'n beetje met een film die nog het meeste in die zin op een roadmovie lijkt, er niet echt sprake is van een interessante of sterke chemie tussen Andrew en Sam, daarentegen wel een paar keer de mooie natuur van Mexico biedt en uiteindelijk als clou waarschijnlijk heeft dat een monster vaak niet een monster hoeft te zijn, het wezen doet namelijk niets bij het tankstation, en monsters juist vaak een gevolg zijn van stigmatisering. Maar dat zeg ik allemaal wel maar haal ik ook onvoldoende uit de film. Eindresultaat is dan ook dat Monsters er op papier ongetwijfeld erg interessant uitzag maar buiten dat niets toevoegt. Kijken is eigenlijk zonde van de tijd en dan ook geen voldoende voor dit geval.

Tja, de film wil van alles zijn en is eigenlijk net niks. Beetje roadmovie, beetje romantiek, beetje thriller, beetje sci-fi. Je blijft eigenlijk wachten tot de film begint en wat vaart en richting krijgt. De acteurs acteren erg ééndimensionaal en er gebeurt ook niet veel qua karakterontwikkeling. Het is en blijft allemaal erg vlak. Er zit ook geen chemie tussen beide hoofdrolspelers wat bij zo'n film best cruciaal is. Echt spannend wordt het nergens, echt romantisch ook niet. Het kabbelt voort en je leert de karakters niet veel beter kennen. Ik ben allergisch voor uitvergroten en karikaturen neerzetten, maar in deze film had één en ander best iets vetter aangezet mogen worden. Op zich is het camera werk mooi gedaan, maar het mist vaak een functie (waarom kijk ik naar dit - op zich mooi - shot?). Ik had ook graag iets meer van de achtergrond geweten van de twee karakters. Het blijft allemaal wat gissen en de film geeft niet veel handvatten daarvoor. Echt verveeld heb ik me niet (geen moment overwogen om de film stop te zetten) maar achteraf denk ik ook: was dit het nu? Leuk concept om een kwalitatief betere remake van te maken met een iets hoger budget, betere acteurs etc. Daarom 2,5 ster. Geen aanrader. Een film die je beter kunt overslaan.