La Ciociara (1960)

Naar de roman van Alberto Moravia.

Oscar voor Loren

De Sica lijkt hier iets meer afstand van zijn subject te nemen om een collectieve pijn te illustreren, zonder moeder en dochter (beiden erg goed gespeeld overigens) uit het oog te verliezen. Veel mooie scènes en naar het einde toe ontroerend. De scène waar Cesira en dochter worden aangerand vond ik op het eerste gezicht wat te ver gaan (het voelde als een politiek statement, terwijl de rest van de film behoorlijk neutraal blijft), maar de nasleep hiervan, en dan vooral de eindscène waren toch weer raak.

waarom niet op televisie domme omroepen

Gedegen televisiegids kopen henrygreenway, en dan een beetje bladeren.

Werd 24 September j.l. ( 1 u 05) uitgezonden door de ARD (Duitsland 1) en was de moeite van het opnemen waard.

Zeer sfeervolle drama/oorlogs film.

Loren is werkelijk geweldig en hier speelt ze het heel erg goed. Ik vond het een fascinerend/indrukwekkend drama. Schitterend mooie opnames van erg mooie gebieden. Prachtige film met een mooi einde. Een film die wel wat meer aandacht mag krijgen. Erg sterke film. 5,0.

Sophia Loren op haar best.

Le Marocchinate,een vergeten hoofdstuk uit de oorlog.En een film die helaas niet alleen op een verhaal van Moravia is gebaseerd,maar ook op ware feiten van het soort dat we in een propagandafilmpje als indigènes niet te zien krijgen.

Het eerste uur is vrij standaard neo-realistisch,zij het met een goede weergave van de angst en chaos in een oorlogssituatie.Het laatste half uur behoort tot de indringenste uit de filmgeschiedenis en leverde Loren volkomen terecht een oscar op.

Pakkend oorlogsdrama, zeer realistisch verfilmd. Dat kon je aan Vittorio de Sica wel toevertrouwen.

Volgens mij de beste rol van Sophia Loren ooit. Als zij in beeld is, valt heel de omgeving weg.

Dat is jammer want de Abruzzen ten oosten van Rome, waar de film voor een deel is opgenomen, zijn wondermooi.

Hoewel zeer dramatische onderwerpen worden aangesneden weet de film mij niet echt te raken.

Ziet er ook erg gedateerd uit (ook mijn mening), hoewel die toch uit 1960 komt.

Het kijken absoluut waard, al is het alleen vanwege een realistisch historisch inzicht van de Goumiers en hun bijdrage aan de overwinning van de Geallieerden...

Sophia Loren is wel innemend, dat mag gezegd worden.

Loren fantastich gewoon Belmondo speelde tweede viool wat hij ook niet onverdienstelijk deed.

Een wat mindere film van De Sica. In tegenstelling tot de meeste berichten hierboven was ik niet zo gecharmeerd van het acteren van Sophia Loren. Ik vond ze vooral naar het einde toe veel te histerisch. Overacting in het kwadraat, zo vond ik het. Het verhaal is op zich best wel interessant. Een pluspunt van de regisseur is dat hij beide strijdende partijen niet verdeeld in goed of slecht. De verkrachtingsscène door geallieerde soldaten was daar het duidelijke bewijs van. Waarom het perse Marokkanen moesten zijn, daar zet ik toch mijn vraagtekens bij. Ook Amerikanen maar vooral Russen maakten zich daar schuldig aan. Maar goed, oorlog is hel. In oorlog valt de moraal weg, dus het kan verkeren. En ja, die Marokkanen of Goumiers zullen ook wel geen lieverdjes geweest zijn. De Duitsers waren er dacht ik nogal bang voor.

3,0*

Een hard voorbeeld van het onmenselijke van de oorlog. Het is van alle volkeren en van alle tijden. Helaas.

De Sica schetst in deze wit-zwart film (verhoogt het trieste van het gebeuren) de onzekerheid en de wanhoop bij de verscheurde Italiaanse bevolking.

Neorealistisch werk dat als klassieker geldt en waarin Sophia Loren beslist een sterke rol neerzet.

Goed oorlogsdrama, wat in het 2de gedeelte steeds beter word:3,5

Een klassieker die me niet echt bekoren kan. We volgen Loren en haar dochter tijdens het einde van de oorlog in Italie - een onzekere tijd met veel gevaar. Toch wordt daar niet echt een dreigende sfeer aan me kenbaar, het gaat allemaal verrassend gemoedelijk - nouja, tot het einde dan. Neorealistisch misschien, maar niet over de hele speelduur boeiend. Loren vond ik op zich wel goed spelen, wel wat overacting misschien, maar echt storen deed dat niet.

Van de regisseur achter Ladri di Biciclette en Umberto D. Sophia Loren is schitterend in de hoofdrol en won er een Oscar voor. Haar personage deed wat denken aan Penélope Cruz. La Ciociara is een oorlogsfilm geworden waarbij stilaan duidelijk wordt dat de politieke visie minder belangrijk was dan het overleven en zien dat je eten en onderdak hebt. Hoe stap voor stap de oorlog in het dagelijks leven sluipt en welke gevolgen het heeft. Dat het meer is dan enkel neerschieten van de tegenstander. Hoe verder we zijn in het verhaal, hoe groter de impact van de gebeurtenissen.

Door 2 vrouwen te volgen zien we heel goed die andere kant. De mannen worden vooral opgeroepen, iets waar de vrouwen van gespaard leken te zijn. Nog meer zijn die bezig met andere zorgen. Al hangt alles natuurlijk samen.

De Sica vind ik zowat de beste Italiaanse regisseur ooit en een film van hem laat ik nooit links liggen. Met La Ciociara heb ik dan ook weer een prima avond erop zitten. Sophia Loren draagt de film op haar schouders... en rol waarin ze niet onopgemerkt blijft als karaktervolle vrouw.

La Ciociara is een oorlogsdrama die het leed van de kleine mens centraal zet, hier een weduwe met minderjarige dochter. De context is een wat minder gekende oorlogsmisdaad uit 1944, waarin Marokkaanse troepen na de slag van Monte Cassino erop los verkrachtten in de naburige dorpen. Een episode die gekend is als La Marrochinate.

De weduwe vlucht van het gebombardeerde Rome naar het plattelandsdorpje waar ze geboren is en waar ze veilig denkt te zijn. Ik dacht na afloop vooral aan de woorden van mijn oma zaliger : in een oorlog heb je alleen nog maar je ogen om te huilen.

Fraaie film van DeSica. Naast aan zijn vroegere neo-realistische films is dit eigenlijk meer verwant aan wat tijdgenoten als Rocco e i Suoi Fratelli van Visconti en Mamma Roma (net als deze is dat natuurlijk ook een moederfilm) van Pasolini.

Loren associeer ik deze jaren vooral met drukke Italiaanse komedies. Dat is niet helemaal terecht. Want ze speelde ook in Hollywoodfilms en bepaald niet alleen in komedies. Voor deze film die helemaal om haar en haar dochter draait kreeg ze een oscar voor beste actrice die dat jaar voor het eerst ooit naar een niet Engelstalige rol ging.

De film heeft een mooie pacing en neemt de tijd. De film laat je wennen aan de omgeving van Lorens geboortegrond, waar ze naar toe gaat om haar dochter tegen de zeer kwaadaardige wereld te beschermen. Daar krijgen we Belmondo in een fijne tegendraadse rol. Een intellectueel die met een bril met een been in het katholicisme van zijn jeugd staat en met de ander in het communisme en niet rookt (en dat is al helemaal tegendraads voor Belmondo). Het voelt ondanks alles relatief veilig, maar dat blijkt het niet te zijn. De wereld ontaard in chaos als de redding nabij lijkt. Loren kon haarzelf en haar dochter niet beschermen. En je weet dat ze zichzelf dat nooit zal vergeven. Er is iets fundamenteels kapot.

Loren speelt Italiaans. Subtiel is het niet, steengoed is het wel. Loren en haar filmdochter zijn fantastisch en DeSica laat de dochter ouder en jonger worden in haar uitstraling. Maar ook Belmondo speelt erg goed in deze aanrader.

De aantrekkelijke weduwe Cesira (Loren) is eigenaresse van een kruidenierswinkel in Rome. De Tweede Wereldoorlog is volop aan de gang en ze vreest voor haar geliefde dochter, de 13-jarige Rosetta, te midden van de dagelijkse bombardementen. Ze reizen naar het dorp waar Cesira is geboren, waar ze gelooft dat ze veiliger zullen zijn. Ze zijn gelukkig op deze plek, zelfs als het voedsel op begint te raken. Een jonge intellectueel, Michele (Belmondo), wordt verliefd op Cesira, maar die is te veel bezig met overleven en het welzijn van haar dochter om zijn schuchtere avances te beantwoorden. Als de geallieerden oprukken, besluit Cesira terug te keren naar Rome en om toch uiteindelijk de verschrikkingen van de oorlog te trotseren.

Sophia Loren ging er in 1962 voor deze film met de prijs voor Beste Actrice bij de Oscars, de BAFTA’s en op Cannes vandoor. Daarmee schreef ze geschiedenis, want het was de eerste keer dat een Oscar voor acteerwerk werd toegekend aan een niet Engelstalige film. Het op een roman van Alberto Moravia gebaseerde ‘La Ciociara’ werd geregisseerd door Vittorio De Sica, die in de jaren ’40 en ’50 neorealistische meesterwerkjes als Ladri di Biciclette (1948) en Umberto D. (1952) afleverde. Dat niveau haalt hij hier wat mij betreft niet helemaal, maar dat is nauwelijks een schande. De meester is zijn vakmanschap overigens niet verleerd, wat hij met name in de sterke tweede helft van de film laat zien.

Hoewel opgeleid als historicus, had ik nog nooit van de massaverkrachtingen van het Marocchinate gehoord. Vreselijke daden. Laat het maar aan de Sica over om het menselijke drama van zulke oorlogsverschrikkingen op een indrukwekkende manier te verfilmen. Loren gaf met deze Oscarwinnende performance de eveneens genomineerde Audrey Hepburn in Breakfast at Tiffany’s het nakijken. Wat mij betreft heeft ze terecht gewonnen.

Gekeken als onderdeel van de MovieMeter World Cinema Challenge 2025.

4*

Even gezellig een retrofilmpje meepikken in zwart-wit tijdens de kerstperiode. Met Sophia Loren no less, joehoe! Oh boy. Zo gezellig was het dan toch allemaal niet. En wat een prachtige opbouw. We zien hoe hoe la Loren of de toch wel onwaarschijnlijk mooie Cesira in dit geval van aanvang aan al 'friendly fire' moet proberen te ontwijken. Overal waar ze komt, voelt ze de wolven om haar heen cirkelen. Ondertussen weet ze dat haar dochter hetzelfde lot beschoren lijkt. Het is dan ook extreem schokkend dat hen niks bespaard blijft. Als kijker hoop je dat het bij begerige blikken blijft, maar niks is minder waar. De gruwelijke realiteit van de oorlog, ook nu helaas weer alom tegenwoordig in Darfour en Oost-Congo en wie weet waar nog meer, valt hen op de hals. Zoals John Milton hieronder beschreef ook waar gebeurd… Een stomp in de maag. Niks oorlogsromantiek… onthutsend.

Een film die mij niet echt wist te raken , er gebeurt van alles , de vrouw en haar dochter willen uit rome wegvluchten vanwege de bombardementen maar als ze eenmaal op het platteland zijn wil ze (sophia loren's personage) opeens om onverklaarbare redenenen weer terug naar rome.

Loren speelt haar rol wel goed maar oscarwaardig vond ik wat overdreven.

Omdat de film zich focust op op haar en haar dochter en zij op geen enkele manier ook de liefde van een man wil accepteren ( belmondo's personage komt er nog het dichtst bij maar ook hem wijst ze af ) blijft de film hangen in zijn afstandelijke sfeer , als dan eenmaal het ende van de film er is ben je blij dat hij afgelopen is .

De verdeeltheid over pro of anti duits was hier wel opvallend maar niet verassend ( toen ik in 2017 in rimini was kon je daar zelfs wijnflessen met de afbeelding van hitler en mussolini kopen) .

Ha, een medestander