Black Swan (2010)

Interessante observatie!

Fantastische film!!!

Het is maar een kort moment maar ze dwingt haar gezcht richting lens...schitterend contrast met al het voorgaande en wat daarna komt.

Ben ik het mee eens! zo uitgebreid had ik het nog niet bekeken. De camera's die haar van achteren volgde wel maar dit kleine puntje had ik daar nog niet op die manier aan gekoppeld. Zeer interessante observatie

Parisa

Opoffering vond ik gewoon een mooi thema en zeldzaam..

Zowel Olaf als Narcissus menen dat Aronofsky de stijlfiguur "ironie" hanteert. Wat neemt Aronofsky op de hak, waar steekt hij de draak mee, waarom doet hij dat, welk statement wil hij maken?

Maakt hij de ballet-wereld belachelijk? Zet hij ambitieuze danseressen te kakken, die bewust hun wereld klein houden? Ik denk het niet.

Volgens mij ontbreekt er een essentieel kader. Iets wat Lynch nooit achterwege zal laten: hij plaatst de ironie EN binnen een geloofwaardige context (droom) EN hij trekt een hele lange neus naar de geld-industrie, die zich tegenwoordig Hollywood noemt, waar artistieke vrijheid volledig ondergeschikt is aan winst-denken. Een bloed-kotsende actrice op the Walk of Fame is een ijzersterk symbool.

PS Exact dezelfde hijgerige camera in de nek van de protagonist gebruikte A. ook al bij The Wrestler, die in het geheel geen last had van achtervolgingswaanzin.

Ik denk het ook niet. Ik heb het woord ironie gebruikt, maar je leest verder niet wat ik schrijf. Hak nemen, draak steken, statement? Die termen zou ik hier nooit gebruiken. De ironie zit hem in de uitwerking van het zwart-wit-thema. Ik leg dat hierboven ergens uit.

Dit is wat je erover schreef.

Sorry, maar ik begrijp niet wat je bedoelt met de "ironie van het thema"?

Ja en wat erna staat...

Perfectie wordt dus hier tot op het bot 'vederlicht' geironiseerd. Ironie is natuurlijk niet (alleen?) iets grofs of goedkoops (een kotsende actrice op "The Walk of Fame" is goedkoop effectbejag....maar dat vergeef ik Lynch).'Artistiek gevoelige' balletdansers en psychologische horror is al iets wat voor mij een knipoog bevat. Net als een choreograaf die met sex zijn wil doordrijft. Dat contrasteert met het (cliche) beeld dat 'we' met die gedisciplineerde en gecultiveerde dansers hebben. Hun klassieke verschijning is het tegendeel van expliciet sexueel zijn. Ook het gebruik van vervormende spiegels bevat veel onderkoelde ironie: je spiegelt (denk aan ook intellectueel 'reflecteren') jezelf voortdurend om tot hogere perfectie te komen...

Over bespiegelingen gesproken: mooi dubbel interview met Natalie en Darren. Het bevat veel interessante informatie. En wat blijkt? Darrens zus is ballerina....

Ja, hier heb ik toch wel flink van kunnen genieten. Portman speelt de sterren van de hemel, de cinematografie is om van te smullen en het camerawerk erg sterk. Inhoudelijk gaat het niet altijd even diep (ben het wat dat betreft wel met Xav eens) maar heb me daar vanwege zojuist genoemde redenen niet echt aan gestoord. Bovendien, horen de karikaturen waar jij (Xav) het over hebt ook juist niet bij een zwart/wit (zwanen) verhaal ?

Ietwat luchtig vermaak maar dan wel op de juiste manier.

4.5 *

Eerlijk gezegd: ik heb wel eens pogingen gedaan een ballet-voorstelling uit te zitten, maar na een minuut of twintig is mijn geduld echt op.
Toch had ik vroeger wel iets met die geweldige ballet-strips in de Tina en op zich geweldig anno nu een ballet-film in de bioscoop brengen en er nog succes mee hebben.
Black Swan is een stuk conventioneler dan Requiem.. of The Fountain.
't is echter niet het verwachtte Showgirls in de ballet-wereld.
Ingetogen/kwetsbare/frigide Portman moet ook leren de duistere zijde te vinden om de rol van de zwarte zwaan overtuigend te kunnen dansen.
Heel licht lijkt die al in haar te sluimeren ("it's only a rash") maar langzaam komt haar donkere kant naar boven.
Film bouwt langzaam op van standaard-ballet naar innerlijke horror.

Ik zal ongetwijfeld niet de enige zijn die de vergelijking met American Psycho maakt, maar in mijn ogen is het niks anders dan een aftreksel van deze film.

Nu moet het dan vernieuwender en gewaagder zijn, omdat het een thema gebruikt wat niet zovaak aangehaald wordt; concurrentie in de balletwereld.

Maar ik vind het een dikke tegenvaller, snap werkelijk niet waarom hij overal vol gejuich wordt ontvangen.

Weinig origineels. Niks nieuws. Het scheelt dat ik als man zijnde nog enigszins kan genieten van Mila Kunis en natuurlijk de scene met de twee dames bij elkaar.

Maar zelfs dat wordt minder interessant als je bedenkt dat ze even weinig vormen hebben als een kleine jongen die de puberteit nog niet in is gekomen.

Ik had hier graag een 1 voor willen geven, al dan niet een 0,5. Maar omdat de cinematografie zo goed is, choreografie en dynamische weergave van het verhaal moet ik in ieder geval een 2 geven.

Een ontzettende meevaller. Alleen maar negatief commentaar over gehoord maar blijkt een erg intense een mooie film te zijn. Had zelf nooit gedacht dat een film over ballet me zou aanspreken maar de hele psychologie en concurrentie achter de sterdansers is erg mooi uitgevoerd. De neiging om 'perfect' te zijn gaat boven alles. Black Swan is ook erg intens en zelfs benauwd gefilmd en bij vlagen ook spannend tot eng.
De vergelijking met het stuk 'swan lake' en het verhaal in de film is ook erg mooi. De transformatie van witte zwaan naar zwarte zwaan en de uiteindelijke zelfdestructie komen goed tot uiting.
Daarbij is de manier waarop Nina het toneelstuk naar de echte wereld reflecteert weliswaar
absurd maar niet onrealistisch in beeld gebracht.

De enige kritiek is dat het overduidelijk is dat Portman zelf de danspassen niet doet, valt erg op dat als ze danst alleen of haar gezicht en bovenlichaam is te zien of haar gezicht.
Al met al een prachtig intens plaatje van een regisseur die hoog in aanzien blijft.

4*-

Geen gezellige film.

Ook geen makkelijke film om zo maar even te bespreken. 't Gaat eigenlijk om een balletdanseres die ze niet allemaal op een rij heeft, al neig ik eerder naar de omschrijving van een behoorlijk gestoorde meid. Moet zeggen dat Portman wel erg sterk acteerde, zeker wat het paranoïde schizofrene gestoorde gedeelte betreft.

Film kwam vrij slap op gang maar heeft de verdienste om - net zoals het ballet en de muziek - crescendo te gaan naar het einde toe. Film is eigenlijk één grote balletopvoering. En er zit wel erg erg veel ballet in. The Wrestler ging over een worstelaar en logischerwijs komen er dan ook worstelpartijen in voor, maar ik had de indruk dat er in Black Swan verhoudingsgewijs een stuk meer ballet in voor kwam, ook daar waar het volgens mij niet altijd nodig was. Soit, komt misschien omdat ik ballet gewoon minder interessant vind.

Het verhaal is eigenlijk best voorspelbaar en verliest tegen het einde toch een stuk aan geloofwaardigheid. Nina verwondt zichzelf behoorlijk ernstig en bevrijdt zich op die manier van haar remmingen, maar danst wel lekker de sterren van de hemel om dan in de finale act met veel te veel bloed neer te storten. Dat bloed werd pas in de laatste act (de witte zwaan) goed duidelijk en kwam in de act daarvoor (de zwarte zwaan) al helemaal niet voor. Klopt dus ergens niet tenzij ik iets gemist heb.

Nou ja, zag er verder best wel fraai uit, met hier en daar wat lugubere special effects en ook de choreografie van de hele opvoering was best te pruimen. Je ziet dat hier gewoon kwaliteit in zit.

De personages zijn soms wat vaag en behoorlijk vlak. Komt dit omdat we ze enkel vanuit Nina's perspectief zien? Ik weet het niet.

Al bij al best wel geslaagd, vooral dankzij het heftige tweede deel en de fraaie uitwerking ervan en een uitstekende Portman.

Ja, ik begrijp de metafoor wel hoor, maar je kan er niet rond dat ze zich schijnbaar dodelijk verwondt en pas helemaal op het einde van de finale act daar last van krijgt. Ik snap ook wel dat dit voor de symboliek gewoon veel beter uitkomt en ik stoorde me er niet zo erg aan, maar mensen in m'n gezelschap bijvoorbeeld wel, en begrijpelijk ook.

Ik kan het wel door de vingers zien omdat ik het gaaf vond maar dat was toch wel het eerste waar ik aan dacht toen ze dat stukje glas uit dr eigen lichaam haalde

Gisteren de film gezien in een vreemde bioscoop, aangezien ze hem in mijn gewoonlijke bioscoop niet draaiden.

Ik ging hem eigenlijk gewoon kijken voor de reputatie; Toekomstige top250iger en oscarwinnaar. De film zei me eigenlijk niet veel, en de verwachtingen waren niet al te hoog. Die verwachtingen waren zeker ingelost, maar daar bleef het wel bij.

Het is zeker wel een film die je bij de keel grijpt. De waanbeelden van de hoofdpersoon zijn bijzonder meeslepend. Maar het probleem is dat je op het einde van de film nog steeds af vraagt wat je hebt gezien. Het is allemaal nogal een beetje te vaag om het daarbij te laten, met als gevolg dat je op het einde van de film niet weet wat te denken.

Daar waar Requiem for a dream bijzonder gefilmd was (ik vond er niets aan, maar das een kwestie van smaak), is het hier nogal standaard. Niets springt echt uit het oog.

Dialogen zijn ook niet bijster. En acteerprestaties variëren sterk van persoon tot persoon. Zowat elke bijrol uit de film verbleekt bij het niveau van de hoofdrolspelers, die terecht bekroond zijn.

3,0*

Na alle ophef en lofuitingen heb ik toch deze film maar eens gezien. ik ben zelden zo teleurgesteld geweest. Nergens stijgt deze film boven het gemiddelde uit. Alle cliches komen naar voren en dat is op vergelijkbare manier al eerder en beter gedaan. Uiteindelijk heb je gewoon naar een balletvoorstelling gekeken met een hoofdrolspeelster die de druk niet aan kan. Meer valt er achteraf niet over te concluderen.

Tenzij je de moeite neemt te lezen wat hierboven allemaal is gezegd over de functie van die cleches natuurlijk. Maar lezen, is niet meer de favoriete hobby van de jeugd van tegenwoordig

Toch gek dat Aronofsky in het hierboven door NarcissusBladsp. aangehaalde interview het belang van geloofwaardige personages benadrukt....