Winnetou - 1. Teil (1963)

Ik heb vorige week een dvd-box met 4 winnetou films gekocht bij de mediamarkt in Groningen voor maar €3,99. Ik heb eerder redelijk wat van de boeken met veel plezier gelezen dus voor die paar euro kon ik deze dvd's eigenlijk ook niet liggen laten. Nu kun je kiezen of je de engelse of de duitse versie wilt zien en ik weet niet zeker wat de originele taal is, maar ik denk Duits, want toen ik de engelse versie keek, waren er soms wat zinnen van een paar personen Duits gesproken (vergeten?). Best irritant, terwijl de duits gesproken versie ook niet erg lekker wegkijkt.

De film vond ik eigenlijk toch wel een beetje tegenvallen, maar dat kan ook komen doordat ik voor mezelf een bepaald beeld in m'n hoofd had na het lezen van de boeken. Er wordt houterig geacteerd en gesproken. De montage is zo af en toe slecht, tenzij dit door het knippen komt, want mijn versie was ook geen 101 minuten. Verder irriteerde ik me aan dat mannetje van de Oxford-Times met zijn gezeur over het stilstaan voor een foto. Hij voegde totaal niks toe aan het verhaal en zijn personage paste ook gewoon niet de film. De locaties waren, zoals het hoort in een western, erg mooi en ook de muziek vond ik prima.

Op het gevaar af een jeugdherinnering aan diggelen te kijken, toch maar begonnen aan de Winnetou-verhalen die hier al een hele tijd op de plank liggen.

Dit moet, naast series als Gunsmoke, zo ongeveer mijn eerste kennismaking zijn geweest met westerns. Destijds uitgezonden op zondagmiddagen op de Duitse zender.

Het Duits en Engels door elkaar is even wennen, de flauwe interval (herhaaldelijk terugkerend) met de fotograaf is volstrekt belachelijk, de verschillende scènes die niet al te vlot en natuurlijk overkomen, het landschap dat nu veel duidelijker overkomt als niet authentiek, de dode meneer die plots opstaat om niet onder de voet te worden gelopen door de paarden, etc.

En dan toch genieten van de film... das ook knap.

Zonder dat het moeite kostte overigens. Deze films hebben gewoon wat... en dat zal best te maken hebben met sentimenten. Misschien wel vooral.

Ik ben uiteindelijk blij de film weer eens gezien te hebben. Op naar 2. Teil.

De films over Winnetou zijn echte toppers , dat komt inderdaad ook door vroeger echt jeugdsentiment.

Na Pierre Brice heb ik nooit meer zo een knappe indiaan gezien en Lex Barker als de koele en eerlijke held is ook top , vele acteurs zijn met de films echt beroemd geworden of zijn hier aan het begin van hun loopbaan , o.a Terence Hill (Mario Girotti) , Götz George (Schimanski ), Gojko Mitic de Oost Duitse western held, Rik Battaglia, Karin Dor, Klaus Kinski, Daliah Lavi en Mario Adorf.

De Winnetou films. Hoe oud ze ook zijn, het blijven nostalgische films die we tegenwoordig niet tegen komen.

Lex Barker staat hier bekend om zijn rol als Old Shatterhand. Bij Tarzan heb ik hem nog niet gezien maar dit is zijn echte top rol. Het blijft ook verbazend dat dit gefilmd is in o.a. Berlijn en Joegoslavie. Met de zonnige landschappen en mooie plekjes. Echt verbazingwekkend. 3,5.

Heerlijk jeugdsentiment. De Winnetou (ik noemde ze eigenlijk altijd Winnetou & Old Shatterhand) films waren in de jaren 70 zeer populair en kwamen dan ook met regelmaat op de Duitse TV. Als kind (6-8 jaar) zijnde vond ik het altijd heerlijk om deze films te bekijken en Winnetou & Old Shatterhand waren mijn helden. Verhaal vond ik altijd zeer boeiend en spannend en de beelden zagen er zeer fraai uit. De film konden van mij niet lang genoeg duren. De cast doet het natuurlijk geweldig (althans dat vond ik destijds). Na de jaren 70 heb ik de film eigenlijk nooit meer in zijn geheel gezien, heel soms zendt men ze nog eens uit op een Duitse zender en de dan pik ik een stukje mee. Omdat de films natuurlijk zeer gedateerd zijn en natuurlijk vooral voor kinderen bedoeld zijn kijkt het ook niet meer echt lekker weg als volwassenen.

Inderdaad uitermate irritant, en het gebeurt nog regelmatig ook. Vooral die fotograaf krijgt steeds Duitse tekst, en dat terwijl hij nota bene gespeeld wordt door een acteur die in Engeland geboren is. (Ik heb niet de moeite genomen om te kijken of de Duitse Tonband die stukken dialoog juist steeds in het Engels weergeeft. )

Jeugdsentiment, inderdaad, ook voor mij, maar eerlijk is eerlijk, het is voor mij zó lang geleden dat ik me niets meer van verhaallijnen of individuele scènes kan herinneren. Ze roepen de sfeer van mijn jeugd op, want ik zag ze eind jaren 60 in de bioscoop, maar omdat ik ze later nooit meer op televisie heb teruggezien bekijk ik ze nu als "nieuwe" films. Daarbij vind ik ze trouwens niet eens zoveel slechter dan bijvoorbeeld Amerikaanse B-westerns uit de jaren 50… behalve dan dat in Hollywood de held nooit met de schoolslag in plaats van een stoere borstcrawl aan zijn belagers zou ontkomen.

Blij dat ik de Pinksterhitte heb getrotseerd om op een rommelmarkt deze box met 2 DVD's = 4 films tegen te komen. Wel even diep in de buidel moeten tasten: 75 cent, dat is toch zeker 1 cent per 5 minuten film.

Overigens bestaat voor mij de Karl May-ervaring niet alleen uit de dertien avonturen van Old Shatterhand in de bekende Prisma-pocketserie, de prachtig getekende strips van Juan Arranz en (de sfeer van) deze films, maar ook uit de Viewmaster-schijfjes die ik vroeger van de avonturen van Winnetou en Old Shatterhand had. Maar ik moet eerlijk bekennen dat ik geen idee meer heb van welke films dat waren.

Naast de gebruikelijke prachtige muziek en beelden zijn het vooral de rollen van Barker en Adorf die deze Duitse Karl May western boven de middelmaat uittillen.Ideale film om op een Zaterdag middag weer eens terug te kijken.

Winnetou – 1. Teil is toch wel een enorme meevaller. Er lag al jaren een stapeltje Winnetou-DVD’s in de kast. Die waren waarschijnlijk ooit eens door mijn moeder uit de “4 halen, maar minder betalen”-schappen gehaald als gevolg van het fenomeen jeugdsentiment. Ik ben een groot fan van het western-genre, maar heb me lange tijd niet aan de Winnetou-serie gewaagd, want het leek me een beetje het lachertje van het genre, maar ik moet zeggen dat ik dat niet helemaal goed heb ingeschat.

Ik heb gisteren de DVD er eens ingestopt en heb amper tijd gehad/genomen om ook maar iets van de film te verwachten, waardoor eigenlijk alles is meegevallen. Dat er hier een paar keer geklaagd is over de taal en geluidsbanden die de film bevat had ik nog wel gezien en ik heb daarom besloten om de film in de originele Duitse taal te kijken, wat me enorm is meegevallen. In eerste instantie had ik verwacht dat het raar zou klinken t.o.v. de Amerikaanse westerns en dat is in het begin ook wel zo, maar gelukkig valt er aan te wennen en met goede ondertiteling is alles goed te volgen. Het lijkt me overigens altijd nog beter om “Handen omhoog, of ik schiet!” in het Duits te horen dan in onze eigen bekende taal, omdat het dan altijd nog het idee geeft dat het zich niet dicht in de buurt afspeelt.

Dat het verhaal goed is mag enerzijds wel verwacht worden als het gebaseerd is op een boek van 634 pagina’s, maar anderzijds is het natuurlijk een essentieel onderdeel van de film dat bijdraagt aan de unieke en fijne sfeer. Een andere sfeer dan in de Amerikaanse en de later opkomende spaghettiwesterns, die in zekere maat ook door de goede muziek gecreëerd wordt. Clowneske figuren die voor de nodige humor zorgen vind ik in westerns doorgaans ook geen probleem, al moeten ze natuurlijk niet té veel aanwezig zijn en/of té grappig worden en dat is in deze film helaas wel het geval.

Deze onverwachts verrassend goede western van onze Oosterburen is dus een ongelooflijke meevaller die mijn interesse in de Winnetou-serie gewekt heeft.

“Eigentlich unhöflich von mir. Die wollen mich skalpieren, dabei hab ich da oben gar nichts mehr.”