La Vita È Bella (1997)

A clockwork orange is typisch zo'n film waar de ''echte kenners'' zoals jij van houden. Waar jij je overigens ook persoonlijk voelde aangevallen, toen ik kritiek leverde.

Maar goed, echt persoonlijk zie ik het niet, ik verbaas me alleen over het feit, dat dingen die ik als mooi ervaar, door anderen slecht worden gevonden. je raakt dan inderdaad een snaar, maar niet omdat je een punt hebt.

Persoonlijk....? Jij begon mensen die die film wel goed vonden voor meelopers uit te maken.... Daar mag ik toch best kritiek op leveren. Bovendien heb je die film niet eens geheel gezien.....

Zo veel mensen, zoveel meningen, dus wen er maar vast aan.

Vind het een schitterende film, hoewel niet 100% realistisch; vandaar dat ik hem ook een 4,5 geef in plaats van een 5.

Het is heel knap hoe deze film diverse gevoelens opwekt, aan het eind van de film weet je niet of je om de film moet lachen of huilen.

Vond dat kleine jongetje ook erg goed acteren...echt een schattig ventje. Heel goed gecast!!

Ja, maar volgens mij zitten we hier om daarover te discusieren.

Nou volgens mij heb ik nu wel vaak genoeg uitgelegd waar ik mij bij deze film aan stoor.

Deze kwam gisteren op tv voorbij en is naar mijn mening toch een van de betere komedies van de jaren 90.

Het zou kunnen dat slapstick je niet ligt maar als argument blijft dat een flauwe dooddoener.

Verder is het niet zo intelligent om deze komedie (hoe populair dan ook) te beoordelen op basis van authenticiteit en realisme.

Slapstick ligt me inderdaad niet zo, maar zo irritant als de hoofdpersoon zich hier gedraagt ben ik gelukkig nooit eerder tegengekomen. En waarom mag je een film niet verwijten dat hij je niet weet te overtuigen omdat de setting zelfs binnen de context van een komedie niet overtuigt?

Omdat het voor iemand met een normale ingesteldheid los staat van de grappen en de dramatiek. Het gaat ook niet om een film die hyper-realistisch pretendeert te zijn.

Daar komt bij dat het decor in deze film goed verzorgd is (zeker voor een komedie) en er opmerkingen over maken eigenlijk een extreme vorm van muggenzifterij is.

Vind ik niet. Ik vond het verre van geloofwaardig en stoorde me er aan, dan mag ik daar toch kritiek op leveren....

Mocht de film zich nu puur op de vader zoon relatie focussen, kies dan niet een van de meest smerige plekken ter wereld uit als setting, of probeer er tenminste een heel klein beetje recht aan te doen.

Maar de film kiest (vanwege effectbejag) bewust voor die setting in een concentratie kamp anno 45 (of is het 50?), dus ga de confrontatie met de realiteit van die zelf gekozen omgeving dan niet verder op alle mogelijke manieren uit de weg....

Waarom moet men de gruwelijke realiteit absoluut in beeld brengen, is dat een onweerlegbare regel van de film?

Het is een feit dat suggestie vaak effectiever is dan de gore in beeld te brengen.

Opmerkingen zoals "Ze gaan zeep en knopen maken van ons." herinneren de volwassen kijker aan de gruwelijke realiteit zonder jonge kijkers nachtmerries te bezorgen.

Opvoedkundig is deze familiefilm volledig verantwoord en wat mij betreft een uitstekende aanzet tot dialoog.

Je moet krankzinnig zijn om deze film te beschouwen als een negationistisch manifest.

Spectaculaire actiefilms die oorlog verheerlijken zijn wat dat betreft gevaarlijker maar ook hier moet je al een aantal schroeven los hebben alvorens je foute conclusies trekt.

Nee, maar als het tot ongeloof leidt bij de toeschouwer (bij mij dus) werkt hetook niet.

Fijn dat de film volgens jou educatief verantwoord is, dat is echter niet wat IK zoek in een film. Ik heb er bovendien erg mijn twijfels over of het afzwakken van dergelijke gebeurtenissen de juiste manier is om geschiedenis bespreekbaar te maken....

Ik vind het niet gevaarlijk, enkel ietwat ongepast. Lang leve geweldadige actie films en loszittende schroefjes. Maakt de wereld er een stuk leuker op. En dat hebben we nodig na het zien van deze prul.

Aanvallend bericht en daarop volgende discussie verwijderd.

De Amerikanen stonden al voor de deur en meneer kon geen nacht meer wachten om zijn vrouw te gaan zoeken en daar zelfs een luidspreker voor te gebruiken. Ik twijfel heus niet aan zijn goodwill, maar bijster slim vind ik het niet.

Tja, wetende dat de kampbewaarders er nu echt alles aan zullen doen om iedereen op te ruimen geeft nou niet bepaald een goed gevoel als je vrouw ook in zo'n kamp zit.

Dan kan ik mij best voorstellen dat je niet gewoon even een paar dagen in doodsangst wacht om uiteindelijk erachter te komen dat je vrouw een kogel door de kop heeft.

Slim is het misschien niet, maar een wanhopig man die al niet echt een rationeel denker is komt dan op zulke dingen uit.

De kampbewaarders hadden geen tijd om iedereen op te ruimen want die waren met Amerikanen aan het vechten. Maar goed, ik kan me voorstellen dat je in zulke omstandigheden niet aan de eventuele gevolgen denkt, en zoals ik al zei is dit niet mijn reden om de film niet hoog te waarderen. De irritatie die Benigni bij me teweegbrengt, vooral in de eerste helft van de film, is voor mij de reden. Toen ze in het kamp aankwamen, dacht ik even dat het vanaf dat moment wel leuker zou worden. Dat werd het ook, maar het was van hele korte duur.

Juist van u dat regering van Mussolini aan duitse zijde stond en het volk niet. want Mussolini pleegde een staats greep en Hitler werd democratisch verkozen door het volk ( met behulp van veel propaganda)

Wat een schitterende film.

Ik moet toegeven dat ik me aan het begin behoorlijk ergerde aan Guido en dat ik eerst niet echt wist wat ik aanmoest met deze film, omdat meneer Guido een beetje van de flauwegrappenmakerij bleek te zijn en ik niet zo van dat soort films hou.

Toen echter het concentratiekampdeel begon, kon ik het hele stuk ervoor meer waarderen en blijkt het een schitterende film te zijn. Het gaat hier niet om de gruwelijkheden van de oorlog en de vreselijke concentratiekampen, en ook niet om de oorlogsfeitjes, maar het gaat over een vader en een zoon. Een vader en zoon die een spel spelen, en voor mij was het hartverwarmend en ontroerend. Ik huil vrij snel bij gevoelige films, ook hier kon ik me niet inhouden.

Het is schitterend om te zien hoe Guido er alles aan doet om zijn zoon zonder angst en doodslag de oorlog door te krijgen en hier zelfs zijn leven voor geeft.

Natuurlijk is het allemaal niet erg realistisch, maar dat lijkt me ook niet echt het belangrijkste bij deze film. En het is een oorlogsfilm, zonder dat het ook werkelijk over oorlog gaat, maar toch ontroerde deze film mij meer dan menig andere film waarin geweld en doodslag centraal staan. Maar dat is mijn mening, ik ben niet zo'n oorlogsfilm-liefhebber.

'La vite e bella' heeft me werkelijk geraakt. Ik zit te twijfelen tussen de 5 en de 4,5 sterren, alleen omdat ik Guido in het eerste gedeelte vreselijk irritant vond (later geen last meer van gehad) en omdat sommige dingen net iets té zijn.

Een schitterende, aangrijpende film, echt.

Fantastische film

Goed verhaal en leuk hoe hier de combinatie van de realiteit van de oorlog verweven wordt met een goede dossis humor en met romantiek.

Ook fantastisch te zien wat een vader allemaal doet en uitvind om zijn kind te beschermen.

4,5

een hele mooie film schitterend om te zien hoe positief die vader bleef voor z,n zoontje tot t laatst aan toe..

Al vond ik het 2de deel van de film wel t mooiste in t begin dacht ik nog van wat toevallig allemaal die dingen die er gebeuren maar daarna geweldig heb ook wel gelachen om die vader

ontroerend en grappig heel goed gecombineerd

en wat een optimist die man zeg! kunnen een hoop nog wat van leren.

Wat is dit een goede film en zeker als je zelf kinderen hebt. Tijdens deze film hebben we zowel gelachen als gehuild. Van mij een dikke voldoende.

In elk geval, de meest ontroerende film ooit.

Alhoewel het verhaal in deze film simpel is (er zijn geen tientallen miljoenen uitgegeven) vind ik het toch een zeer goede film. Het acteer werk van Benini is weergaloos en het verhaal is prachtig in al zijn eenvoud. Ook de humor en de muziek maakt het geheel zeker het bekijken waard. Wat ik ook knap vind is dat de film geschikt is voor bijna alle leeftijden, ook kinderen kunnen zich in dit verhaal vinden.

In het eerste deel gaat de film met spraakwaterval Benigni de romantische toer op en is het wel sympathiek maar ook wat vervelend, nadien wordt het bittere ernst en kijkt ge verbaasd naar de uitleg die omtrent het gebeuren wordt gegeven en geboeid naar de afhandeling van het verhaal.

Het einde van de film is onthutsend mooi en behoort tot het meest ontroerende dat ik in film ooit zag.

Dit vond ik een mooie en ontroerende film. Over mensen in een onmenselijke situatie. Heb er zeer van genoten.

Wat ik vooral zo mooi vind aan deze film is hoe de vader een soort van "theaterstuk" opvoert voor zijn zoontje en doet alsof de verschrikkingen in het concentratie kamp een soort van "spelletje" is. Prachtig!

Ik heb me zelden zo geïrriteerd aan de hoofdpersoon als in deze film. Een ware martelgang om deze film uit te kijken. En wat betreft de komische noot, ik heb welgeteld 2x kunnen glimlachen.

Getuigd van weinig humor, fantasie, en inlevingsvermogen....

Alsof de humor van deze film zo hoogstaand is... Sorry hoor, maar het is 90% klucht, één van de platste vormen van humor, als je het mij vraagt.

En Tja, als de hoofdpersoon je mateloos irriteert, hoe moet je je dan kunnen inleven? Wat het met het hebben van fantasie is mij volstrekt onduidelijk...