La Vita È Bella (1997)

Dus waagde hij zijn leven terwijl hij dacht dat z'n vrouw dood zou gaan. Dat zou dan dus betekenen dat z'n zoon wees zou zijn geworden. Sorry maar dat vind ik onverantwoordelijk.

Nee hoor vind z'n zogenaamde heldenopoffering alleen onnodig. Dus als ik mensen hoor zeggen dat het zo hartverwarmend is denk ik: het is gewoon stom, dat is alles.

Het ligt wat mij betreft aan de situatie waarin Guido onverantwoordelijk is.

Een situatie waarin hij aan z'n zoon zou moeten denken. En z'n zoon niet onnodig wees moet laten worden.

Wie weet, aangezien ik (waarschijnlijk) nooit in zo'n situatie zal komen kan ik dat niet zeggen. Maar het perspectief waarin ik het zie vind ik het dom (en niet alle characters moeten doen zoals ik, zolang ze maar redelijk zijn)

De hele film door probeert hij z'n zoon te beschermen en dan doet ie op het eind zoiets, sorry maar dat begrijp ik gewoon niet.

Ik denk dat hier misschien ongewild een stukje van een andere thematiek van La Vita è Bella om de hoek komt kijken dan sommigen willen zien. Dat het uiteindelijk niet om de 2de wereldoorlog draait, maar hoe in zeer extreme situaties te handelen als vader naar de eigen zoon.

Volgens mij gaat deze film dus vooral over de vader/zoon relatie. Hoe bescherm ik mijn zoon tegen onredelijke gebeurtenissen in de wereld? En is die vaderlijke behoefte aan het beschermen van een eigen kind met zelfgeschapen illusies wel rechtvaardig en vol te houden?

Dat daar geen pas- of klinkklare antwoorden op te geven zijn, lijkt soms ook op een wrede realiteit. Met deze rauwe werkelijkheid is nog wel op een vrolijke/trieste manier dramatisch te spelen zoals dat eeuwenlang bijvoorbeeld in niet altijd even zachtzinnige sprookjes en mythes ook al gebeurt.

Kinderen moeten met vallen en opstaan groot worden en vaders of filmkijkers misschien ook wel.

Zoals jij het verwoordt klinkt het idd. erg mooi. Ik zie echter nog steeds een paar onbezonnen acties. Wat je zegt over vallen en opstaan, daar ben ik het helemaal mee eens.

Er wordt nogal geageerd tegen de vergelijking met Bassie & Adriaan. De goede lezer zal moeten constateren dat de film niet naast de werken van onze kindervrienden wordt gezet. Enkel is opgemerkt dat La Vita e Bella de Bassie en Adriaanfilosofie: wat er ook gebeurt, altijd blijven lachen wel erg ver doorvoert.

Nu kijk ik persoonlijk liever Bassie & Adriaan dan deze film, maar dat terzijde.

Lol.

Amen!

Bassie draagt een rode neus, Benigni niet. Dus Bassie is een clown en Benigni niet. Tjongejongejonge. Als we in deze lijn doorgaan krijg ik zelfs overeenkomsten met Benigni. Dan ga ik overwegen om een bloempot te laten sneuvelen (eventueel op jouw kanus).

Waar het om gaat is dat nergens wordt beweerd dat deze film net zoiets is als een Bassie en Adriaanserie. Dat er alleen wat overeenkomsten zijn in naief positivisme.

dit noem ik pas vaderliefde wat een papa toch niet doet het leven van zijn zoon aangenamer te maken in zo'n situatie.

Lacht Benigni in de film als zijn zoontje niet bij hem in de buurt is dan? Benigni maakt de oorlog draaglijk voor zijn zoon; hij maakt geen farce of circus van de holocaust.

Daar verschillen we dan over van mening.

Duh.

Blijf rustig mensen, het is een film

Maak je geen zorgen, ik was niet geheel serieus.

Ben ik voor iedereen (inclusief de bloempot) blij om .

Ik vond de vergelijking met de clown belachelijk, dus gooide ik er ook een absurde vergelijking tegenaan.

Die hele vergelijking met die clown is ook belachelijk. Dat probeer ik jullie al een hele tijd wijs te maken. Zo kun je elke vorm van humor wel clownesk gedrag noemen, alleen omdat het jouw humor niet is en je wellicht in je verleden een dubieuze haat tegen clowns hebt ontwikkelt. Ik denk aan een foute oom die zich iets teveel uitsloofde op feestjes?

Beste Mister Blonde: ik houd inderdaad niet van clowns, maar dat komt omdat ik als kind op de schoot van een onwelriekend exemplaar werd gezet.

Verder kan ik met de hand op mijn hart verzekeren, dat ik de film met de filosofie van Bassie en Adriaan in verband heb gebracht en verder niet op de twee ben ingegaan.

Dat Benigni in deze discussie een clown is genoemd klopt. Maar dat dat per se Bassie zou zijn, kan ik niet uit de teksten halen.

Bassie 1+

Benigni 1-

Zullen we het nu maar weer over de film hebben ipv Bassie & Adriaan. Het punt is wel duidelijk dat sommigen een hekel hadden aan het clowneske gedrag van Benigni.

edit: nu wel correcte naam getypt...

Mug, jij schrijft Benigni precies zoals ik dat altijd doe, wat ik dan later weer moet verbeteren.

En mijn laatste opmerking over de omstreden vergelijking: Bassie is toevallig de enige clown die ik kan verdragen.

Na al de discussies hierboven was ik toch wel erg benieuwd geworden naar deze film en haalde ik hem maar wat eerder van stapel.

Maar wat slaan de criticasters van deze film de plank toch mis! Dat er gefutseld wordt met jaartallen slaat nergens op. Toen Guido en zijn vriendin de kas ingingen vond er natuurlijk geslachtsgemeenschap plaats. Waarna niet na 5 jaar, maar natuurlijk al na 9 maanden het kind geboren werd .

Ook het argument dat je geen komische noot kan meegeven aan een film die gaat over de holocaust vind ik absurd. Het is tenslotte toch geen documentaire? Deze film is gewoon uniek en weet zonder een dosis humorloze drama uitstekend weer te geven wat voor een verschrikkingen de mensen toen hebben meegemaakt. Hulde daarvoor! Een vader die voor zijn zoontje telkens een soort fictieve wereld schetst en alles doet om het zijn oogappel naar de zin te maken. Erg ontroerend!

Maar deze film bevatte naast ontroerende scènes, zoveel meer! Het is zeker niet alleen een oorlogsfilm of een dramafilm. En de humor van Benigni was helemaal de mijne. Al vanaf het 1ste moment toen ze door het weiland naar beneden raasde! De mooiste scène vond ik toch wel de scène in die school, en dat uitgerekend hij de kinderen moet uitleggen dat het Italiaanse ras superieur is . De scènes met een ontketende Benigni op de fiets, zich werpend in de armen van de schooljuffrouw vond ik ook een knap staaltje humor. En Benigni als vertaler in het concentratiekamp meesterlijk!

Daarnaast is de muziek niet altijd even aanwezig, maar erg fijn om aan te horen. Ook de vele fraaie beelden van het weidelandschap en van de stad zijn mooi. En verder een pluim voor het jongetje, dat echt een geweldige rol neerzet! De rol van Benigni mocht er natuurlijk ook wezen, hij heeft een heerlijke Italiaans chaotische man neergezet.

Het einde vond ik ook erg ontroerend. Mooi dat, moeder en zoon elkaar nog terugvinden . 4,5*