La Vita È Bella (1997)

Iedere keer als ik in de updates bij deze film de naam Reinbo zie staan kijk ik toch weer wat ie nu weer over de film te zeiken heeft, en hoewel ik het grotendeels met hem eens ben over de film, ben ik er nu van overtuigd dat deze La Vita E Bella het beste is wat je ooit is overkomen, Reinbo.

Dat je Benigni irritant vind heb je namelijk al tientallen malen gezegd, al jouw kritieken hebben we al tientallen malen gelezen. Dat je de mensen die dit wel leuk vinden schaart onder de massa bakvissen die blijkbaar geen enkel gevoel voor humor hebben vind je vast leuk om te zeggen. Niets is leuker als ergens tegenaan trappen, en je blijft het hier vast zo lang mogelijk doen. Ik kraak ook liever een film af dan dat ik hem de hemel in moet prijzen, dat is namelijk veel makkelijker, en leuker.

Ik reken er op dat je er gezellig mee doorgaat, trap de film lekker de grond in, maar laat andere filmliefhebbers wel in hun waarde.

Bakvissen hebben ook hun leuke kanten hoor. Kunnen uitgroeien tot hele mooie vrouwen.

Ach ja... Smaken verschillen. En leveren leuken discussies op. Ik voel me overigens niet aangesproken, want ik ben man en kan dus geen bakvis zijn. Hoewel ik Benigni wel kan waarderen, kan ik me ook wel voorstellen dat sommige mensen zich aan hem irriteren. Hij deed me soms aan Louis de Funès denken en die vond ik wél irritant.

Goed verteld vanuit een humoristische perspectieve hoek.

Bi vlagen hartverscheurend.

Prachtige film.

Aanvankelijk vond ik het eerste gedeelte wel heel erg lang duren en dat begon me wat te vervelen. Maar gaandeweg kwam ik er achter dat het wel een belangrijk gedeelte is en dat het vooral werd veroorzaakt doordat de plot omschrijving voornamelijk over het tweede gedeelte gaat.

Daardoor zat ik dus min of meer te wachten op het moment "dat de film begon" (lees: wat ik vooraf in de plot omschrijving had gelezen). Maar zoals gezegd is dat dus meer de schuld van de omschrijving dan van de film.

Wel blijf ik er bij dat het (belangrijke) eerste gedeelte ook binnen het half uur had gekund. Maar al met al kom ik nog steeds tot vier punten.

Geweldige film.

De film is als holocaust drama, als oorlogsfilm, maar ook als komedie niet serieus te nemen.

Toch slaagt de film wel, maar in zijn geheel eigen stijl. Het begint allemaal heel luchtig met wat romantiek en vrij kinderlijke humor die niet hoogstaand is maar ook niet vervelend.

De setting is door de hele film vrij theatraal en zo ook het concentratiekamp waar ze in terecht komen. De film word dan ook duidelijk gezien vanuit een kind. Het kind waarvan de vader hem, tot het tragische aan toe, probeert voor te houden dat het allemaal een spel is, en hij gaat hierin tot het uiterste, hetgeen soms grappige soms ontroerende momenten oplevert.

Het verhaal is erg orgineel, en er zit een prachtig einde aan, al met al een bijzondere film die je niet onbewogen laat.

Heeft er iemand enig idee waarom deze film meedeed bij de Academy Awards van 1998 terwijl hij uit 1997 komt?

Academy Awards gaan altijd over films van het jaar ervoor. De vraag is meer wat die überhaupt bij de Academy Awards deed...

Haha ja, dat snap ik. Maar ik bedoel dat hij meedeed bij de films uit het jaar 1998, Saving Private Ryan, The Thin Red Line en zo, terwijl hij zelf uit 1997 is.

oh Reinbo, laat deze film hier toch met rust.

Ik zou me daar niet meer in verdiepen. Wij vinden hem allebei slecht, punt.

Dan zal het komen omdat de film pas in 1998 in Amerika is uitgebracht, dat is leidend voor de Academy.

Ah okee. Dan zal Intouchables dus bij de aankomende editie ook wel meedingen, gelukkig.

hele mooie film. En ik vond de eerste helft ook romantisch/aandoenlijk, anders dan vele anderen hier. Origineel, mooi italiaans tintje, en de gebeurtenissen in het kamp raakten me ondanks de humor eromheen -> geslaagd dus door de makers voor een kijker als ik.

Na een half uur had ik al zoiets van pffff wat een gedoe om niks en wat een irritant ventje die Guido. Na een uur wilde ik de film bijna uitzetten, maar toen kwamen ze in het kamp terecht en dat boeide veel meer dan dat slappe liefdesgedoe in het eerste uur.

Nog steeds bleef Guido bijzonder vervelend, maar ik vond het prachtig om te zien hoe hij zijn zoontje beschermde. Ook een prachtig shot op het einde de kleine Guosue die uit zijn schuilplaats komt en door een verlaten concentratiekamp loopt, niet wetend wat er nu allemaal is gebeurt.

Over het geheel aardig, maar er had zo veel meer ingezeten. De komische aanpak vond ik een beetje ongepast.

De scene in de barak bij aankomst in het kamp is natuurlijk meesterlijk.

Niet echt een meesterwerk. Het gaat al snel mis als de humor niet echt grappig is en het drama niet overtuigt. Okay er zaten zeker grappige scènes in, zoals de vertaling van de kampregels en het hondje op het dienblad. Maar ik ben niet echt fan van slapstick, ik vind het een beetje te ouderwets.

Het is trouwens verbazingwekkend hoeveel Guido voor elkaar krijgt terwijl hij in het kamp. Bewaking stelt niet veel voor daar. Duitsers komen in deze film totaal niet dreigend over.

Ben al een tijdje de reacties over deze film aan het lezen en voel me nu toch ook wel genoodzaakt om te reageren.

Het irriteert mij dat ik zinnen voorbij zie komen als 'Een mooi beeld van hoe het eraan toe ging in WO II' Ik vind dat bijna een belediging voor een hoop andere (wel geloofwaardige) WO II films én voor de mensen die de oorlog en ontberingen daadwerkelijk mee hebben gemaakt.

Als je ook maar een beetje op hebt gelet tijdens de geschiedenislessen op school kan je toch niet daadwerkelijk geloven dat er het er zo aan toe ging in de concentratiekampen.

Neem nou het kind, energiek en levendig tot aan de laatste scene. Krijgt hij soms wel goed te eten? Een kind van deze leeftijd is in eerste instantie bang in zulke omstandigheden (al is het niet op de eerste dag, dan zeker wel op de tweede dag) en raak hoe dan ook uitgeput. Daar kan geen frivole vader tegenop. Zeker aan het einde van de film waarin hij zomaar een hele nacht verstopt heeft moeten zitten (met zwaar geschut om hem heen) en na weet ik veel hoeveel uur met een nieuwsgierige (en totaal niet angstige) blik naar buiten stapt en meteen op een tank springt, is bij mij alle geloofwaardigheid vervlogen.

De rol van vader is heel leuk bedoelt en de moraal erachter is mooi, maar ik vind de plaats waarin dat karakter neer wordt gezet ontzettend tegenstrijdig. En dan vooral vergeleken met het eerste deel wat een hoog ha-ha-ha gehalte heeft, wat opzich niet onsmakelijk is. Dat wordt het wél als dezelfde sfeer wordt doorgezet in een totaal andere wereld in het tweede deel. En ook hier vraag ik mij af; waar is de uitputting, de neerslag, de onzekerheid? De makers hadden hier naar mijn mening veel meer balans in kunnen aanbrengen, samen met het positivisme van vader.

Het enige moment dat ik in het tweede deel even werd geprikkeld was toen vader met slapend kind in zijn armen werd geconfronteerd met een berg met lijken. Niet omdat ik op zoek was naar sensatie maar omdat dit de dagelijkse gang van zaken was in die afschuwelijke tijd. Helaas werd in de volgende scene de overdreven vrolijke toon gewoon weer doorgezet.

Al met al ben ik blij om te lezen dat een paar mensen mijn mening delen en ook door het concentratiekamptafereel heen prikken.

Voor mij een 1,5 voor het moraal achter het verhaal (positiviteit en moed in moeilijke tijden) en een enigszins vrolijkmakend eerste deel (waar het geheel wat meer 'klopt') en daarmee houdt het op.

Je prikt er juist doorheen als je ziet dat deze film geen enkele realistische pretentie heeft, en daarom helemaal niet vergeleken kan worden met serieuze holocaust drama's. Er word geen enkele nadruk gelegd op gruwelijkheden omdat die dus door dit kind niet werden gezien doordat de vader dit verhulde. Als je een kind dus voorhoud dat het allemaal bij het spel hoort dan geloofd een kind dat. Dat die gruwelijkheden er waren weet iedereen, en het gebrek eraan in deze film doet daar niets aan af, maar zet het in een erg orgineel daglicht, waar liefde en hoop centraal staan. Voor mij is de symboliek van deze film vele malen krachtiger dan de ridicule vrijheden die ze in dat kamp krijgen en volledig onrealistische situaties die erin voorkomen. In een theatrale, karakturale, sprookjesachtige film als dit had rauw realisme dan ook absoluut niet gepast.

Kortom de film negeert en gebruikt de holocaust ten faveure van wat makkelijk sentiment

Zo had ik het nog niet eens bekeken. Het is nog wanstaltiger dan ik dacht.

Dan heb je niet goed gelezen want je verdraait mijn punt. De setting van het concentratiekamp is algemeen per definitie al ernstig, zonder dat dan de nadruk hoeft te liggen op de gruwelijkheden.

Die films zijn er ook, en nogmaals deze is er niet mee te vergelijken. Alsof een film geen ernstig onderwerp zou mogen gebruiken om een onschuldig sprookje te vertellen.

Dan kan je ook over Rambo gaan roepen hoe hij oorlogvoering volledig ridiculiseert, en dat dat een belediging zou zijn voor soldaten die zijn gesneuvelt, of onder bittere omstandigheden met veel moeite in leven zijn gebleven, terwijl Rambo even vanuit de heup schietend hele legers wegvaagt. Maar dan snappen we ineens wel dat het puur vermaak is, en dat realisme juist zou misstaan in zo'n film, en dat het geen enkele pretentie heeft op dat gebied, en dan gaan we ineens niet roepen dat hij over de ruggen van oorlogsslachtoffers simpel wilt scoren. Beetje arbitrair dus.

Dankjewel! Want dit is hoe de film geduid moet worden. Ik ben het er helemaal mee eens.

Graag gedaan! Blij dat iemand het er mee eens is.

Ongemakkelijke combinatie van humor en de gruwel van vernietigingskampen.

Het resultaat is wel beter als een gemiddelde bioscoopfilm.

De film begon erg vervelend. Hij oogde erg chaotisch en kinderachtig. De hoofdrolspeler vond ik maar irritant. Het leek alsof ik naar een soort musical keek. Absoluut niet mijn soort film.

Maar gelukkig begon de film me na een half uur wel te vermaken. Een vermakelijke film. Niet meer en niet minder. De diepere betekenis van de film, namelijk de ongelofelijk sterke liefde tussen ouder en kind, kon me helaas niet boeien.

Wat een schitterende film, een zo zwaar thema in zijn waarde latend en hier en daar met ontroerende humor kunnen besprenkelen, dat is groots.

Het begin is barslecht en helaas ontstijgt de gehele film dat niveau nauwelijks....neemt niet weg dat ik na een half uur (toen ik hem BIJNA had afgezet) toch bleef kijken en zowaar nog wat sentiment bij mezelf ontdekte.

Met dank aan een paar aandoenlijke scenes en het feit dat ik over deze film een week later nog nadacht (wat niet al te vaak gebeurd), toch nog een voldoende. Maar een 2e x, nee nooit meer.

Het eerste uur is de film vrij kinderachtig en het acteerwerk is zwaar overdreven. Het 2e uur is wel wat beter. Dan wordt het wat interessanter. Maar in z`n totaliteit geen bijzondere film. 3 sterren

Dat is helemaal niet waar. De film speelt zich af in een tijd van gruwelijkheid en waanzin (dit kun je met name merken door het ijzingwekkende sfeertje op het begin). Uiteindelijk wanneer de Joden worden afgevoerd naar de concentratiekampen volgen we het perspectief van Guido en dat knulletje. Het verhaal wat daarbij volgt is hoe Guido deze gruwelijke waanzin voor zijn zoontje probeert te verbergen, door hem te laten denken dat het allemaal maar een spel is.

Het is dus helemaal geen goedkoop sentiment zoals jij het noemt: de gruwelijkheid zien we niet, toch weten we wat er gebeurd. Maar de gruwelijkheid volgen we niet, nee we volgen hoe iemand hiermee omgaat en het probeert te verbergen voor degene om wie hij geeft.