La Vita È Bella (1997)

Het is totaal niet kinderachtig die humor. De humor is gebaseerd op de beleving van het kind, die als volwassene heel goed te begrijpen is. Ik vond de film prachtig en ontroerend. Het gaat hier niet om de gruwelen van Auswitz, maar om het verhaal die ons verteld dat iedereen een keuze heeft. Een keus om je mee te slepen in het negatieve, of te blijven hopen door het beste er van te maken. Aanrader!

prachtige film, met humor, drama, en romantiek.. deze wat perfect gecombineerd wordt.

4.5**

De mooiste film die ik ooit heb gezien. Wat een acteurs & wat een vuur in hun acteerprestatie !!

Nog nooit zag ik een film waar ik zoveel gevoelens bij had. Een mooi beeld van hoe het eraan toe ging in WO II.

Dat heet dus kinderachtig...... Extreem flauw gebeuren.

En vanwaar ineens een verhoging van maarliefst anderhalve punt Reinbo? Word je bedreigd?

Ooops dat moet een iphone foutje zijn geweest..... Van die 0,5 komt die nooit meer af.

Dat iemand geraakt wordt door dit valse sentiment kan ik in de verte nog begrijpen. Dat iemand specifiek de acteerprestaties roemt is me volstrekt onduidelijk. Zelden zo'n staaltje van ongepast over-acting gezien dan van Benigni.

mooi geschoten film die niet aan mij is besteed.

vond het verhaal helemaal niks.

Een pareltje van een film!

Ik ben het helemaal eens met yeyo. Ondanks dat ik het concept van de film erg goed kon waarderen, is de uitwerking maar flauwtjes gedaan. Ik kon redelijk goed met de karakters sympathiseren maar voor de rest konden ze me ook niet erg veel boeien. Het einde vind ik nog wel echt super!! Het doet tenminste ook nog wat me je, maar voor de rest vind ik het maar een flauwe familiefilm inderdaad zoals yeyo het net al uitte.

Ik zal zeggen: op zich een redelijk filmpje maar absoluut niet mijn ding.

Off-topic verwijderd.

Dit is een fantastishe film!!

Zo lang geleden dat 'k deze nog eens had gezien, dus daar moest 'k nog eens verandering in brengen. De film blijft een erg leuke film om naar te kijken. Soms is de humor er een klein beetje over, maar meestal is het wel geslaagd. Eigenlijk is het grote deel van de film luchtig opgevat en duurt het eigenlijk erg lang eer ze op het kamp aankomen. Daarna wordt de toon iets grimmiger, maar toch nog altijd genietbaar, zeker de omstandigheden in acht genomen.

De cast deed het uitstekend, al springt Roberto er natuurlijk wel uit. Ook de muziek is erg de moeite: het overbekende deuntje, maar ook het operalied passen wonderwel bij de film.

Het einde was ook erg geslaagd, ondanks dat het droevig, maar ook ontroerend is.

De film is absoluut de moeite om eens te (her)bekijken. Een topper

Erg mooie film, een verhaal dat je echt raakt, ook al zullen de realisten onder ons wel anders vinden.

Roberto Beningi vind ik gewoon een schitterende acteur. Ik ken hem nog van vele Jarmush films en de parel The Tiger and the Snow, maar La Vita e Bella ook maar eens eindelijk gezien. Het resultaat was weer een schitterende film en een zwart humoristische spot op de 2de wereld oorlog in Italie. Een ding is zeker: Ik zal erg verbaast zijn als ik Robert Benigni eens zie huilen of boos zijn.

In deze film is het weer zo'n reuze optimist die de hersens heeft van een pinda. Italie staat onder druk van de WO II en Guido is Joods, maar toch lijkt het altijd niet bij hem door te dringen. Hij blijft maar optimistisch en irritand door het leven gaan en weet zo weer eens een paar voltreffelijke onliners te maken die opzich nog best scherp waren. Het feest (nouja feest) begon pas wanneer Guido en zijn zoon in een concentratiekamp worden geplaatst en het zoontje alleen het beste voorschoteld en de concentratiekamp als iets positiefs maakt. Die scene waarbij hij vuile nazi moest vertalen was ronduit hilarisch en onvergetelijk. Net zoals vele andere scene's. Wel jammer dat Guido op het laatst toch nog werd neergeschoten.

Gewoon weer een heerlijke film. Roberto Benigni is weer heerlijk op dreef en lijkt er wel een musical van te maken. Het Italiaanse sfeertje in het begin is ook te proeven en ook die bijrollen zijn voltreffelijk. Dit was gewoonweg weer een heerlijke komedie, met een droevig achtergrond.

4,0*

Prachtige film. Echt prachtig.
Het is inderdaad niet realistisch maar is dat belangrijk in zo'n film?
In mijn favoriete taal Italiaans is deze film nog specialer voor mij.

Toont de oprechte liefde van een vader voor zijn kind en vrouw. Hij offert zichzelf op.
Ik krijg elke keer opnieuw de tranen in mijn ogen, en heb deze film al zo vaak gezien.
Dit is één van mijn top favorieten. Buongiorno Principessa!

Het ADHD acteerwerk van de regisseur/hoofdrolspeler moest ik wel heel erg aan wennen en dat is me de hele film door niet echt goed gelukt. Het principe en het concept van de film zijn best aardig en ik denk dat daar ook best iets mee te doen valt. Helaas is het in deze film totaal niet gelukt. Het gebrek aan realisme doet de film met name de das om, de balans tussen komedie en de drama van het werkkamp gaan gewoon niet samen. Ze hadden er beter voor kunnen kiezen om de Duitsers dan ook karikaturen te maken, zodat het dan een volledige komedie was geweest. Dit werkt gewoon niet!

Wat mij ook heel erg stoorde is dat ik al wist hoe de film ging eindigen vóór ik de dvd in mijn dvd speler had gestopt!

Waarom? Had iemand het einde al verraden? Nee hoor, onder de dvd in het doosje stond een foto van de slotscène, heel fijn! Echt een héél erg ondoordachte aktie van de uitgevers!!

Het verhaal is erg fascinerend en origineel om een concentratiekamp als een spel te zien waar je 1000 punten moet halen. Hoewel ook wel erg wrang. Maar er zitten ook wel gaten en onevenwichtigheden in het script. De eerste drie kwartier van de film om te beginnen. Die hadden er wel uit gekund of in ieder geval een stuk korter, want die hadden voor het eigenlijke verhaal nauwelijks een rol van betekenis. En het enige belangrijke element dat er wel in zat, de dokter uit het hotel die een belangrijke officier was later, werd uiteindelijk ook niet echt benut. De man heeft niets gedaan om het gezin te redden. En verder was onwaarschijnlijk dat de hoofdpersoon schijnbaar vrij en ongestoord door het kamp kon bewegen, en niemand die er wat van zei. Maar bovenal was het vooral jammer aan de film dat Roberto Benigni een erg schreeuwerig en irritant mannetje is, die vooral zichzelf graag wil horen.

Hij/zij vergelijkt de films slechts op het genre tragikomedie, oftewel het "luchtig" overbrengen van een normaal gesproken zwaar onderwerp, of in het geval American Beauty, een moeilijk bespreekbaar onderwerp, een taboe.

Ik vind die vergelijking in dat opzicht best acceptabel.

Dat het in American Beauty (een ander onderwerp) vele malen beter gebeurt is een heel ander verhaal en tevens een kwestie van (goede) smaak.

Toch protesteer ik!

Ik protesteer mee, 3 totaal onvegelijkbare films!

Zelfs Whats eating Gilbert Grape is niet zo bijzonder flauw geacteerd als La vita é bella.

Maar wat ik de grootste tegenvaller vond blijft het gebrek aan realiteit w.b. het werkkamp. De andere 2 films die je noemt begeven het niet door ongeloofwaardigheid, La vita wel.

[/quote]
Wat een onzin: de eerste 3 kwartier zijn hardstikke belangrijk, want ze zijn een setup van de lovestory die de hele film voortduurt. In dit gedeelte, wat overigens heerlijk is om naar te kijken en alleen daarom al onontbreekbaar, wordt hij aan ons geïntroduceerd als een optimistisch en charmant persoon, wat cruciaal is voor het verloop van de rest van het verhaal. Het belangrijke element dat jij eruit haalt, wordt later wel goed benut, want het geeft de hoofdpersoon (en ons als kijkers) hoop op redding en als die niet komt maakt dat de wrangheid van het hele gebeuren duidelijk. [/quote]

Als de film 1 of 2 scenes voor het concentratiekamp was begonnen, was ook wel duidelijk geworden wat voor soort persoon de hoofdpersoon is. En dat ie van z'n vrouw houdt is dan ook wel duidelijk. Maar hoe hij zijn vrouw heeft leren kennen en alles daarom heen heeft voor het concentratiekamp deel van de film geen enkele verdere betekenis. En wat die andere persoon betreft : als er toch geen hoop op redding is, kun je het er net zo goed uitlaten.

Zoals Hannibal al zei, zijn de 3 films niet in alle opzichten vergelijkbaar. Dat American Beauty beter is, staat voor mij ook buiten kijf (hij staat niet voor niets in m'n top tien), maar ik vond La Vita e Bella een erg charmante film die het voor elkaar krijgt om een loodzwaar onderwerp zo te brengen dat het toch een prettige kijkervaring is, wat ik erg knap vind. Het gebrek aan realisme is wat mij betreft nodig om dat te bereiken. Een prettige kijkervaring die me aan het eind wel met een brok in de keel achterliet. Dat dan weer wel.

Persoonlijk vond ik het verre van een prettige kijkervaring, omdat ik het Begnini personage het meest irritante ooit was. Daarnaast zet ik me er mijn vraagtekens bij of een dergelijke kluchtige benadering zoals in het eerste deel van de film wel uberhaupt past bij een dergelijk onderwerp.

Maar blijkbaar valt de massa weer als bakvissen voor het makkelijke sentiment en de flauwe grappen, dus het zal wel......