Fear and Loathing in Las Vegas (1998)

Geniale film!

Die drugsscenes zijn zo realistisch en herkenbaar xD

Heb slap gelegen van t lachen, en af en toe zaten er ook wel wat verkeerd soort humor in.

Wat het alleen maar grappiger maakte..

Heb er met veel plezier naar gekeken.

De acteurs waren geweldig.

Een 5!!

Me er eindelijk ook eens aan gewaagd, maar het was toch niet helemaal m'n ding.

'k zal misschien positief beginnen; de soundtrack vond 'k wel erg goed en ook het acteerwerk was prima. Ook enkele verrassende gastrolletjes (Tobey Maguire, Cameron Diaz, ...)

Het verhaal vond 'k toch veel minder. 'k heb de film uitgekeken, maar het verhaal kon me toch niet zo boeien. 'k had dan liever een iets uitgebreider verhaal gehad.

Tja, 'k heb hem nu eindelijk eens bekeken, maar het zal toch bij één keertje blijven.

Ik heb Fear and Loathing gezien voordat ik een trip had meegemaakt en heb een x aantal jaar terug het boek van Hunter S. Thompson gelezen. Vond de film niet beter dan het boek, maar wel heel amusant om naar te kijken. Vooral het acteerwerk, de cinematografie (lekker veel close wild-angle) en de chaotische setting in combinatie met de lekkere vaagheid en gestoorde dialogen. Onlangs heb ik hem herzien in de aftermath van een psychedelische trip en ik moet zeggen, je begrijpt deze film ineens stukken beter. Het acteerwerk is nog genialer dan je al dacht en ik weet bijna zeker dat Depp en Del Toro aardig wat uitgeprobeerd hebben voordat ze begonnen met deze film. Zelfs los van het drugsgebruik en de eigen ervaring ermee blijft deze film een aanrader voor de cinemaliefhebber en mafketels onder ons.

geniale film.. Je gaat bijna zelf trippen . Depp in 1 van zijn beste rollen net als Del Toro wat ook komt door de goede regie van Gilliam. Depp laat hier weer zien dat die allerlei soorten personages kan spelen. Ik gaf een 4 maar ik kan eigenlijk geen reden bedenken om er niet gewoon een 5 van te maken

Wat een intense ervaring deze film. Herkenbaar, zeker. Maar bovenal enorm grappig. Hilarisch. Een aantal keer bijna niet meer bijgekomen. Het verhaal? Tja, dat stelt helemaal niks voor. Maar dat maakt niet uit, daar gaat het niet om. Je moet het over je heen laten komen, hopen dat je van dit soort humor houdt, en dan is het absoluut een meesterwerk in zijn genre. Er waren wat momenten dat de film even inkakte, wat me weerhoudt van het geven van de volle mep. Ach, who cares. Dit is een geweldige film.

Tegenvallende film over een journalist die naar Las Vegas afreist vanwege een auto-evenement. Van een verhaal is niet echt sprake en mede daarom komt het nogal onsamenhangend en rommelig over (wellicht intentioneel). Visueel geen moment rust wat op sommige momenten wel wat bijzondere plaatjes oplevert. Johnny Depp zet een redelijk vermakelijke rol neer.

Een film die uitkwam toen ik 18 was, en het heeft sindsdien bijna even lang geduurd als mijn leven tot dat moment aan toe, voor ik hem nu uiteindelijk zag. Weird dat een film de helft van je totale leeftijd op je watchlist kan staan, voordat je hem ziet. Wellicht dat dat ook iets zegt over mijn verwachtingen, en de haast die ik had om de film te zien. Helaas werd die immens lange buildup niet met een extatisch filmisch geluk beloond. Zou je toch wel verwachten

Wat de drugs betreft en het beter kunnen begrijpen en vooral waarderen van deze film omdat het herkenbaar zou zijn, ik ben niet roomser dan de paus en heb ook wel het een en ander gehad in mijn wild early twenties, maar trips zoals deze heb ik nooit gehad, gelukkig. Meer dan een mild gefascineerde glimlach wist Fear and Loathing dan ook niet uit me te krijgen. Depps Hunter S. Thompson zou best wel eens goed kunnen lijken, ik las dat hij zich behoorlijk voorbereid had. Maar dat maakt het voor mij als onbekende met het materiaal nog geen plezier om naar te kijken, het blijft voor mij teveel een mal, karikaturaal typetje.

Verder ben ik het met Zwolle84 eens dat iemand die krankzinnig bezopen of gedrogeerd is, niet intrinsiek grappig is, meestal het tegenovergestelde. En de film faciliteerde voor mij ook geen situaties waarin het onverwacht toch grappig werd. Ik ben niet uitgesproken anti-drugs (eerder liberaal), maar het zien van een ander zijn trip, of hoe ze zich gedragen terwijl ze dat ondergaan, neh. Zou Jolienepien dan toch gelijk hebben?

Niet mijn Gilliam, sprak de grunt. Pretty much sums it up for me as well.

3*

Fear and Loathing doet me denken aan die ene ladderzatte 'vriend' die op feestjes steeds weer krampachtig zo leuk en grappig mogelijk probeert te zijn. Tevergeefs natuurlijk, want eigenlijk zet hij enkel zichzelf schromelijk voor lul en zit iedereen zijn gestuntel met plaatsvervangende gene aan te gluren. In het meest positieve geval is de zielige zatlap dan na zo'n halfuurtje zo uitgeput dat-ie door z'n hoeven zakt en door een paar empathische omstanders afgevoerd wordt.

Maar dat hoef je bij Fear and Loathing niet te verwachten, want Depp en Del Toro gaan gewoon lekker twee uur lang door met uitstorten van flauwe puberale onzin en de meest geforceerde (mislukte) pogingen tot 'wackiness'. En het is niet eens dat ik niks heb met trippy, lsd-achtige films (integendeel!), maar als ik een écht intense, hallucinante en roesverwekkende film wil zien kijk ik Enter the Void wel. Of, misschien een beter vergelijk, Natural Born Killers. Dit gepruts van Gilliam was vooral slaapverwekkend, daar waar ik gehoopt had op een chaotische, drukke en intense rollercoaster van een film.

Ik zou verder ook niet weten wat hier audiovisueel zo geweldig aan moet zijn. Goedkope kauwgombal-estethiek, duffe soundtrack, en 'trip' scenes die vormgegeven worden door middel van lelijke effectjes en een hoop rubber.

Heb zelden een film meegemaakt die dankzij de uitwerking zó erg het averechtse effect bewerkstelligt van wat het hoopt te doen. Als dit daadwerkelijk is hoe een gemiddelde trip eruit ziet, zijn drugs maar saai. 1*, zielige film wat mij betreft.

Mijn all-time favorite comedy. Kan me de grote variatie in stemgedrag wel voorstellen. Either you love it or you hate it... I love it =)

“Don't fuck with me now, man, I am Ahab.”

Moeilijk om doorheen te komen. De visie en eigenzinnigheid van Gilliam is te prijzen, maar met Fear and Loathing in Las Vegas heeft hij een film gemaakt waar ik weinig mee kan. Met Twelve Monkeys heeft Gilliam laten zien zijn eigenzinnige stijl wel te kunnen verpakken in een interessant verhaal, en Requiem for a Dream van Aronofsky laat zien dat een drugstrip een zeer intense filmervaring kan opleveren.

Maar Fear and Loathing in Las Vegas fladdert maar wat doelloos rond en ik miste intensiteit, betrokkenheid en een ijkpunt. De film is heel druk zonder iets wezenlijks of interessants te melden over de personages of iets van een verhaal. En de humor was ook verschrikkelijk. Visueel vond ik het wel geweldig en Depp en Del Toro acteren (acteren ze eigenlijk?) ijzersterk. Maar geen moment voelde ik een band met deze personages en de speelduur van twee uur voelde aan als een 8 uur durende documentaire over groeiend gras. Ontzettend jammer.

Fear And Loathing in Las Vegas was de eerste film die ik op Dvd kocht, dus ik heb een bijzondere band met deze film. De hoes sprak me direct aan, en het verhaal leek me destijds erg bijzonder. De meningen lopen zo te lezen enorm uiteen over deze film. Sommigen vinden de film heel grappig en zien het als een comedy, maar daar kan ik me niet in vinden. Zelf vind ik deze film vooral zeer geslaagd als drama.

Het hedonistische gedrag van Depp en Del Toro is irritant. Voor iedereen, ook voor henzelf. Beide beleven ze de hoogte-en dieptepunten van diverse drugsroezen, en als kijker worden we er totaal in meegezogen. Veel kijkers lijken hierop af te knappen, en zelf had ik dat eerst ook. Hun humor is zo flauw dat het vaak niet eens grappig is, en de situaties zijn vaker genant en ongemakkelijk dan lachwekkend. Daarnaast zorgt het ervoor dat je moeilijk met ze meeleeft. Ik heb meer te doen met de mensen die ongewild slachtoffer worden van hun bizarre en vaak onbeschofte fratsen.

Interessanter is dan ook waarom Duke en zijn advocaat zich zo gedragen, Deze twee mannen zoeken de American Dream, en waar anders dan in Vegas kun je deze vinden? Echter, tijdens hun trip blijkt al snel dat de American Dream gebakken lucht blijkt en alle idealen van vrijheid en gelijkheid al lang stukgeslagen zijn. Wat rest is niets anders dan oppervlakkig consumentisme en hedonisme. Doelloos leven ze zich uit als beesten, zich daarbij enkel bekommerend om hun eigen genot.
Door de hele film heen worden we ondanks al deze rare gebeurtenissen van het maffe duo telkens herinnerd aan de echte ellende: de spirituele leegte die achter is gebleven nadat de flower power beweging is opgehouden en een hele generatie achterlaat zonder echte dromen en idealen. In plaats daarvan verdoen de mensen nu hun tijd in baantjes waar ze niet gelukkig in lijken te zijn, en hopen ze op dat ene gelukje aan de blackjack tafel.

Het boek werd jarenlang onverfilmbaar geacht, maar hier is toch echt een goede poging gedaan. Hoewel ik niet elke hallucinatiescene goed gelukt vind (die reptielen) zijn diverse scenes zeer treffend voor een bad trip, vooral de scene in het circus casino, En de badkamer scene waren bijzonder verontrustend. Goede muziekkeuze ook, gedurende de hele film.

Zeer sterk vind ik hoe de voice over teksten uit Hunter’s boek letterlijk opleest. Zo horen we letterlijk de mijmeringen van een dolende ziel in een ontspoorde stad. Zijn herinneringen aan de hippietijd en de teloorgang ervan zijn mooi, soms bijzonder grappig, en vaak schrijnend. Ze zijn geen excuus voor hun losbandige gedrag, maar bieden wel enigszins een verklaring. Wat hebben ze immers te verliezen nu al hun idealen onhaalbaar bleken?

De film: oké dan! Betreffende het motto wat was dat: wat de fuck was dat??? De betiteling bizar is wat mij betreft zacht uitgedrukt.

Vanaf het begin is het los, vreemd klinkende voice-overs, wazige blikken en nog raarder gedrag. De opening in de auto zegt eigenlijk alles over de film, kolderiek, onbegrijpelijk en bij tijd en wijlen humorvol. Kan ook niet anders zeggen dan dat de casting er wonderwel in geslaagd is de twee grootste randdebielen vast te leggen die deze rollen kunnen vertolken. Zowel BDT als JD zijn volledig los en lijken deze rollen prima te passen en nergens aan overacting te doen of te forceren. Wat ziet BDT er trouwens ongezond uit, begreep dat hij voor de rol 20 kilo aankwam.

Het vervolg: het nodige getrip met drank en vooral drugs, de nodige hallucinerende en zinsbegoochelende plekken worden bezocht zoals de circusact, het trapezegebeuren en de draaiende bar, een vage motorrace, een hotelkamer die van onder tot boven gesloopt wordt, een eenzame agent en een werkelijk waar bevreemdende scene in een volgelopen badkuip. De vraag is waar leid het allemaal naar toe? En het wordt me niet duidelijk. Is het de totale ontaarding op een plek als Las Vegas? Of is het een vage trip met twee gezichten zoals in Mulholland Drive die duidelijk wordt in het beeld dat ze zelf hebben, het eerste trippende uur al doorgesnoven in een vertekenend delirium, en het tweede deel daarna in de letterlijk uitgeleefde tweede hotelkamer waar Depp zelf als een half reptiel rondstapt en bij het afspelen van de bandrecorder erachter komt hoe het echt allemaal gegaan is? Of is de tweede gesloopt hotelkamer waar Depp in een laag water zit een symbool voor zijn kapotgesnoven en geslikte geheugen, een soort restpost voor zijn onderbewust waar wat dingen zijn achtergebleven? Want waarom ligt de gehelmde baby van de trapeze act daar?
Wie het weet mag het zeggen.

Begrijp me goed, ik hou wel van een mysterie. 12 monkeys van Gilliam vind ik geweldig. Een beetje raden na afloop vind ik ook erg leuk. Lost highway, Mulholland drive om maar eens wat te noemen. Dus het eerste gedeelte vooral door het charisma en swung die BDT en JD aan het geheel geven vind ik erg vermakelijk, maar op een bepaald moment is dat wel genoeg. De rest van de film bied net wat te weinig verhaal, spanning of houvast om heel erg boeiend te woorden. Dus dat is het dan ook wat mij betreft, vermakelijk maar redelijk onbegrijpelijke kitsch.

Door het eerste kwartier valt nog wel heen te komen, maar twee uur achter elkaar onsamenhangende onzin kijken valt bepaald niet mee. De film is niet grappig, totaal niet boeiend en ook op visueel gebied teleurstellend. De aanwezigheid van Tobey Maguire en Cameron Diaz trekt even de aandacht, maar hun bijrollen zijn nogal nietszeggend. Met de personages van Depp en Del Toro kan ik helemaal niks. Er valt al met al nauwelijks doorheen te komen, ik heb de film met pijn en moeite uitgezeten.

Gilliam.

De meeste van zijn films vind ik echt geniaal. Heerlijke verhalen met een diepere laag, prachtige vormgeving en heel veel absurd gedoe, met heel veel detail uitgewerkte sprookjesachtige spelletjes met droom en werkelijkheid...

Dit is dan de uitzondering. Want hier werkt het gewoon echt helemaal niet voor me. Indertijd had ik me enorm verheugd op de film, en het viel echt enorm hard tegen - het was geloof ik de eerste keer dat ik in de pauze de zaal uitgelopen ben, en het duurde een tijdje voordat ik de rest zag - en dat bevestigde dat ik het inderdaad niks vond.

Nu maar weer eens geprobeerd - het blijft toch wat knarsen waarom deze dan niet werkt. Wellicht is het gewoon zo simpel dat er geen droomwereld in zit - maar dat het allemaal 'echt' is. Zoiets. Maar wat zeker ook niet helpt is dat Depp en Del Toro gewoon verschrikkelijk irritant zijn. Alleen te harden als je zelf ook knetterstoned bent. Misschien is dat het ook wel.

Oei, een film die eigenlijk al jaren op de hoop lag en ik eindelijk kon zien. Viel die even tegen. Zo te zien ben ik ondanks het hoge gemiddelde score niet de enige hier. Ik miste eerlijk gezegd een duidelijk verhaal. De film mist een duidelijk doel. Op zich hoeft dat ook niet altijd, maar ook met de rest kon ik niet veel.

Zo vond ik ook de humor ook niet echt geweldig. Absurd om absurd te doen. Het voelde allemaal wat chaotisch en ondoordacht aan. Een potpourri van wat alles. De acteerprestaties, tja, wat valt daarover te zeggen. Alsof Depp en co letterlijk aan de drugs gezeten hebben en vervolgens wat mochten improviseren…

Het heeft me moeite gekost om dit door te komen in de hoop dat het zou beteren. Een beetje misschien met die bekende cameo’s die de revue passeerden, maar in zijn geheel toch te weinig. Jammer…

Tegenvallende Gilliam.

Het is een logische keuze voor een creatief regisseur om zijn spullen te pakken en eens iets anders op te nemen dan fantasie of surrealiteit. Niet dat deze stijlelementen van Gilliam volledig weg zijn in deze film, maar de kern is toch allemaal wat menselijker. Duidelijk niet de sterkste kant van Gilliam.

Ik schrok er eigenlijk ook een beetje van, want ik zie de geest die mij het betoverende en absorberende Brazil bracht hier niet in terug. In plaats daarvan is het een traag opbouwend verhaal over drugsgebruik dat soms uit de hand loopt. Waar je alleen hoopt dat Gilliam je je echt kan laten inzinken in die wereld, weet hij dat niet te laten gebeuren. Ik lees diverse berichten van mensen die noemen dat de film dicht tegen die wereld aanzit, maar ik zie toch liever iets knappers op het visuele vlak als ik naar Gilliam kijk.

De keuzes die hier worden gemaakt mogen dan wel logisch te noemen zijn, maar je wordt zelden echt meegetrokken. Het camerawerk evenals de effecten zijn terughoudend te noemen. Nergens raak je echt betrokken in de sfeer van de film, en een toch wat matige acteerprestatie van Depp weet daar ook weinig verandering in te brengen. De wat flauwe uitwegen qua visueel geklooi zijn ook nauwelijks noemenswaardig.

De film is wel fijn te noemen op het vlak van moraal omdat het niet opdringerig is in het overbrengen van de boodschap. In plaats daarvan is het een (te) rustig ritje die wel enkele hoogtepunten kent, maar voor het doen van Gilliam teleurstellend is. Misschien dat ik mijn verwachtingen iets te scherp heb opgezet, maar voor nu kan ik er weinig mee. Een film waarin ik simpelweg niet betrokken raak is een film die me snel verliest tijdens het proces. Cijfer is naar die beleving.

Fear and Loathing in Las Vegas is een kleurrijk geheel met twee acteurs die er klaarblijkelijk veel zin in hebben. Daar is als je realistisch bent wel alles mee gezegd. Het verhaal is nietszeggend en de heren acteurs doen maar wat en binnen het verslavingsgenre veel betere rollen vertolkt zien worden. De humor ach ja het is wat je humor wilt noemen.

Eindelijk dan eens gezien. En wat zal ik zeggen? Typisch Terry Gilliam en hij ligt me niet. Behoudens 12 Monkeys (waar zijn stijl overigens ook wel te merken is) en Monty Python (maar die beschouw ik niet echt als films van Gilliam) houd ik niet van zijn stijl. Of dat nu ligt aan de vreemde figuren, de scheve camera, het tempo dat maar niet vlot of gewoonweg omdat de films niet boeiend zijn. Dat alles was ook in deze Las Vegas aanwezig en ik kon er echt vrij weinig mee. 'Onsamenhangende onzin' lees ik in een van de reviews hierboven en dat is wel een goede samenvatting. Soms kan ik dat goed hebben maar hier vanaf seconde 1 eigenlijk al niet. En dan duurt dit ding ook nog eens bijna twee volle uren. 1,0*.