Fear and Loathing in Las Vegas (1998)

Hallucinante reis doorheen een volkomen absurd verhaal. De hoofdpersonages nemen zichzelf en dus ook de kijker constant in de maling.

Fear and loathing is beangstigend, op een humoristische manier.

Het is meestal niet de bedoeling te doen lachen, maar eerder te doen huiveren. Wat lukt.

Vooral Del Toro speelt zijn rol voortreffelijk en meer nog dan Depp slaagt hij erin iedereen de stuipen op het lijf te jagen. (denk aan die laatste scéne in dat café)

Del Toro speelde al eerder mee in Traffic, een film die min of meer dezelfde bedoeling heeft als deze, maar toch op de een of andere manier minder angstaanjagend is.

Een ding is zeker, de personen die deze prent uitsluitend als een komedie zien, denken niet verder na en beseffen niet dat dit niet meer of minder is dan een subtiele aanklacht tegen het drugsmilieu.

Wat zei Duke op het einde? Hoe kun je nu vrede kopen voor $ 3,00 per pil?

3,5*

In deze film zit totaal geen verhaal (wat sommigen hier verwarren met moraal), maar het is wel onzettend lachen met die twee ontzettende retards. Dat dan weer wel.

Wat een film

Van het begin tot einde heb ik zitte te lachen, het lachen begon zelfs pijn te doen. Dit was de eerste keer in mijn leven dat ik zoiets grapppige film heb gezien.

Duke en zijn advocaat zijn de 2 onozelste personages ooit. En dan denken dat dit waargebeurd is

Geweldig hoe ze begaaid over de regels broken, vooral dat stukje met ether inademen. Gewledig effect. Die tripbeelden waren fantastisch orgineel en hilarisch.

De film heeft op zich niet een geweldig groot verhaal. Je ziet hun bijna alleen maar trippen. En dat maakt alles zo orgineel!!

Ik geef de film 5 sterren een een plaats in mijn top 10 !!

Four Days, Three nights, Two Convertibles, One City

De examens zijn gedaan en hoe kun je dat het beste vieren als het zo hard sneeuwt dat je niet meer buiten kunt zonder gedegradeerd te worden tot plaatselijke sneeuwman? Juist, lekker warm één van je favoriete films op zetten en laat dat nu net zijn wat ik heb gedaan.

Het was inderdaad niet de eerste keer dat ik Fear and Loathing in Las Vegas had gezien want een twee jaar geleden had ik deze al in een mooi steelcase 2 Disc Edition gekocht maar het was er de laatste tijd gewoon niet meer van gekomen om hem nog eens op te zetten. Eigenlijk was het zelfs niet het plan om deze op te zetten maar ik liet me weer fascineren door die geweldige hoes. Misschien nog niet zo slecht want ik kon me weer compleet laten meevoeren door de hersenspinsels van Hunter S. Thompson. Al vanaf de minutenlange openingsscène waar je zonder pardon kennis maakt met Duke en Gonzo en hun gestoorde geest kun je niets anders doen dan gebiologeerd kijken. Ik kan me best voorstellen dat niet iedereen even goed vind, mijn broer bijvoorbeeld vindt er niets aan, maar voor mij is het een stukje geniale cinema. De hallucinaties, de gehele trip, de wartaal die Duke of Gonzo soms uitslagen. Het is gewoon geweldig en het is dan ook ontzettend jammer dat het naar het einde toe iets teveel wordt en dat de film begint te vervelen. Op den duur verwacht je het onmogelijke en kijk je van niets meer op en dat doet de film de nek om voor een 4.5*. Best wel jammer want langs de ene kant verdient de film het wel voor zijn eerste deel maar om voor mij een 4.5* te krijgen moet je echt goed zijn van begin tot einde en daar faalt Fear and Loathing jammer genoeg in. Misschien dat ik er volgende keer met een herziening weer compleet anders over sta. Natuurlijk zijn ook de vele geweldige quotes de moeite waard.

Benicio Del Toro is zo'n acteur die ik al regelmatig in wat films ben tegengekomen maar waar hij nooit echt blijft hangen. De laatste tijd ben ik meer op hem aan het letten en ik moet toegeven dat ik me echt afvraag waarom hij niet blijft hangen. Zijn rol in Licence To Kill, Sin City en zijn belichaming van Ernesto 'Che' Guevara zorgen ervoor dat ik meer en meer fan van hel begin te worden. Nog een reden eigenlijk om Fear and Loathing zo goed te vinden want Del Toro is gewoonweg fantastisch. Gewoon de manier waarop hij samen met Depp de film naar zich toetrekt is fenomenaal. Depp is zo'n acteur waarvan je weet dat hij dit soort films aankan, dat heeft hij de laatste tijd al genoeg bewezen (al begint het wel meer en meer op hetzelfde truukje te lijken want ook hier zie je al vlagen van Captain Jack Sparrow) maar Fear and Loathing is geen uitzondering. Hij is net een gradatie beter in zijn rol dan Del Toro en dat is puur voor die waanzinnige kop van hem denk ik. De manier waarop hij Thompson neerzet is dan ook bijzonder memorabel. Wat ook memorabel is, zijn de vele bijrolletjes die de film kent. Natuurlijk is er Tobey Maguire als de lifter maar ook Christina Ricci als Lucy, het meisje dat Gonzo half ontvoert maar ook het, piepkleine, rolletje van Cameron Diaz. Ik heb ze altijd al een geweldige actrice gevonden en zelfs in deze paar minuten is ze de moeite waard.

Wat is er nu eigenlijk interessant aan twee dudes die een twee uur liggen te trippen? Op zich niet veel maar dankzij het verhaal of juist het mankement eraan en de prachtprestatie van Del Toro en Depp komt de film op een dikke 4*

Too weird to live, and too rare to die.

4*

Mja, een extreme love-or-hate-film die me met gemengde gevoelens achterlaat. Het heeft toffe tripstukken, die een en al RAAR zijn en ook wel grappig. Johnny Depp als volslagen idioot (dit keer halfkalend) zijn we vaker van hem gewend, het blijft desondanks altijd leuk om hem zo bezig te zien. Maar net zoals bij andere Gilliam-films heb ik bij het einde het allemaal wel gezien. Een scene die drboven uit springt heb ik ook niet kunnen spotten.

Een aantal jaar terug gezien, maar hij viel toen tegen omdat ik dacht dat het om een pure komedie ging. Desondanks een aantal weken geleden het boek besteld en uitgelezen en de film nog eens opgezet. Zowel het boek als de film bevallen me nu stukken beter.

De film loopt gelijk op aan het boek. Het is in feite één grote trip, letterlijk en figuurlijk. Visueel is de film prachtig, met mooie beelden van het bruisende Vegas. Maar ook de hallucinaties van Duke zijn mooi gemaakt en tegelijkertijd grappig en huiverig.

Depp steelt absoluut de show. Hij is voor het maken van de film een aantal maanden met Thompson samen geweest om hem en zijn gedrag te bestuderen. Ook zijn kleding en auto was van de echte Thompson zelf. Maar iedere beweging die Depp maakt, iedere gezichtsuitdrukking en ieder gesprek; het is allemaal briljant! Del Toro doet het niet veel minder goed; ook hij speelt voortreffelijk als de gestoorde, botte advocaat. Twee heren die in een grote drugs roes leven waarin krankzinnigheid en paranoia niet vreemd zijn. Voortdurend scheldend op elkaar en eigenlijk niet weten wat ze nou eigenlijk aan het doen zijn. Ik denk dat de film niet half zo goed was geworden als ze iemand anders hadden gecast ( Nicholson en Brando).

Deze film was echt een bad trip, maar dan positief bedoeld he

Veel verhaal hoef je in deze film niet te verwachten, ik vroeg me eigenlijk ook af aan de film waar ik nou naar heb zitten kijken. Ik wist het totaal niet en Depp en Del Toro denk ik ook niet haha.

Niet dat het zoveel uitmaakt, heb de laatste tijd zelden zo om een film kunnen lachen, elke bad trip die Depp en Del Toro hadden waren geweldig, vooral het scheef lopen na het gebruik van Ether vond ik geweldig. Het was allemaal zo overtuigend dat ik eigenlijk bij mezelf dacht of ze eigenlijk ook knetterdronken of stoned waren tijdens het maken van deze film. Moet wel zeggen dat Depp hier wel het meest de show steelt.
De beelden vond ik ook geweldig, er wordt vaak op een bijzonder fraaie manier omgegaan met de verscheidene hallucinaties van Depp, bijzonder creatief en mooi.

Wel vond ik het middenstuk een tikkeltje langdradig, omdat ze een tijdje geen bijzonder erge trip hadden. Dan is een film zonder enig vorm van verhaal wel langdradig. Na het middenstuk gaat de film weer lekker los en kan je weer lekker ouderwets lachen net als in het 1e gedeelte van de film. Geweldig moment toen Depp wakker werd na die verschrikkelijke trip met een microfoon om z'n hoofd.

Een zeer vermakelijke film, die door het gebrek aan verhaal soms langdradig oogt. De mooie beelden van Vegas en de hallucinaties, in combinatie met de geweldige humor maken dit toch een beter dan gemiddelde film.

4*

Ik vond hem net effe wat te lang duren.

Daarnaast kunnen de geweldige quotes de magere verhaallijn niet ondersteuen. Eigenlijk is er geen verhaallijn.

Verder vond ik Del Toro echt geweldig in deze film, speelt het toch net wat lekkerder dan Depp. De toffe soundtrack is het andere goede aan de film.

De trips vond ik verder wat matig, die van Toro vond ik herkenbaarder dan die van Depp, die waren gewoon idioot. Uiteindelijk moet ik op 3 sterren komen.

Fear and Loathing in Las Vegas

Volgens veel mensen is dit echt zo een hate it or love it film en daar ben ik het wel een beetje mee eens. Echt haten doe ik de film niet maar echt goed vond ik hem ook niet.

De film heeft natuurlijk een paar leuke scenes. Vooral sommige trip scenes waren wel grappig. Maar er staken weinig scenes echt boven uit. Op sommige momenten was de film een beetje vaag ook. Voor een goed verhaal met veel diepgang moet je deze film natuurlijk niet kijken maar ik had toch wel iets van een verhaal gehoopt.

Het acteren vond ik ook niet geweldig. Vooral Johnny Depp overact een beetje. Ik kan me trouwens geen scene herinneren dat hij niet aan het roken was . Benitcio del Toro vond ik beter acteren. En wat een ongelovelijke pens heeft hij in deze film zeg .

Matige film met een paar goeie scenes 2,5*

Grappige film. Goed geacteerd van Johnny Depp en Benicio del Toro. Ik vond hem wel vermakelijk, maar ik denk dat hij bij een herbekijking wel beter zal bevallen. Ik vond in ieder geval het karakter van Johnny Depp er grappig en ook de hallucinaties.

Ik had meer verwacht van deze film, daar wil ik even mee beginnen. De verhaallijn was mij ook niet geheel duidelijk, maar als er iets beter was uitgelegd (zoals ik hier net lees) dat ze de zoektocht naar de verloren amerikaanse droom uit de sixties willen ervaren dan had ik hem waarschijnlijk beter gevonden. Mijn reden voor 3,5* is dat je ze steeds verder ziet afdalen, ze zinken steeds dieper. Daarmee bedoel ik bijvoorbeeld de hotelkamers, na een paar dagen (of hoe lang dan ook, in deze film speelt tijd niet echt een rol) is de kamer een grote vieze puinzooi en je hebt geen idee waardoor dat allemaal komt. Ik vond deze in ieder geval leuker dan The Hangover. Die was me wat simpel, maar daarvoor moet ik natuurlijk naar het Hangover forum.
Conclusie: minpuntje dat de verhaallijn zo lastig te ontdekken was voor mij, maar het wordt geweldig in beeld gebracht hoe een 'tripje' vol met harddrugs naar Las Vegas is.

Matig. Zeer matig. Wat beloofde een geweldige, luchtige komedie te worden, is uitgedraaid op een deceptie. De grappen sloegen niet aan, de personages werden irritant en de idioterie werd echt idioot. Zeker na zo'n veelbelovend begin, is dit spijtig. De trip aan het begin was een goede basis. Echter ging het van dieptepunt naar dieptepunt.

Het is duidelijk dat Depp gekeken en geleerd heeft van Brad Pitt in 12 Monkeys. Hij zet het personage soortgelijk neer. Als hij dit niet als inspiratiebron heeft gebruikt, heeft het toch iets met Gilliam te maken. De gelijkenis was iets te treffend om zoiets niet te vermoeden. Aan het begin deed hij het erg goed, naar mate de film verder vorderde was het niks meer. Het was geen leuk personage meer. Zeker geen personage die jaren blijft hangen.

Ja, wat moet je er over zeggen? Ik vond het een matige komedie. Waar het fout ging? Da's een goeie... waarschijnlijk het niet doorzetten van de trip aan het begin.

Zeker alleen maar leuk als je zelf een trip hebt.

2,0*

Bah wat een ontzettend vervelende film is dit zeg. Terry Gilliam was sowieso al geen favoriet van me, ondanks het goede 12 Monkeys, maar na deze film heb ik hem helemaal afgeschreven. Depp en De Toro zijn in deze film nooit leuk, maar vooral irritant met hun zogenaamde overacting. Ik heb werkelijk waar geen een keer kunnen lachen en dat is best knap voor een film die bijna twee uur duurt. Het oogt op de een of andere manier allemaal zo gemaakt en dat is eigenlijk nooit een goed teken.

Het is flauw en al een paar keer gezegd, maar ik moet toch wel heel stoned zijn om dit leuk te vinden en dat ben ik nooit, dus dan is het al snel duidelijk bij deze film. De trip is niet leuk en drugs nemen of aan de drugs zitten oogt voor mij in ieder geval een stuk saaier dan het echte leven. Verder zullen sommige scènes best een diepere betekenis hebben, evenals misschien de film zelf, maar dat is door de vele ergernissen zeker niet overgekomen. Dat zal ook niet meer gebeuren, want wat mij betreft was dit eens maar nooit meer voor deze film. Het enige kleine pluspuntje waren een paar muzikale nummers, maar voor twee uur is dat veels te weinig om mij te beletten de laagste score uit te delen aan deze film.

0,5*

Nee, dit is niks voor mij.....

Gister met een mooie 2 disc special edition van deze film thuisgekomen in de hoop dat ik weer een nieuwe topper voor de dvd collectie heb gekocht, maar helaas....

Dit zal typisch zon hate of love film zijn. Bij mij duidelijk niet dat 2e.

Fear and Loathing begint nog wel erg leuk met de woestijnrit waar we Depp en Del Toro geintroduceerd krijgen. Geinig stuk, zeker als ze de lifter meenemen. Maar zodra ze in Vegas aankomen werd het al snel een stuk minder en na een tijdje werd de film zelfs zeer oninteressant en lastig om uit te kijken. Ik vond de film namelijk verre van grappig. Dat hele trip-gedoe heb ik na een half uurtje ook wel gezien, maar je moet er in deze film gewoon 2 uur naar kijken. Het aparte gedrag is eventjes geinig, daarna wordt het flauw en daarna gewoon dom. Ook al zetten beiden een prima rol neer, het is niet leuk.

Ik wist ook niet goed wat ik moest verwachten van de film door het rare verhaal. Er zit incidenteel nog wel een leuke scene in (de aanhouding van de politie bijvoorbeeld), maar het nam niet weg dat dit een lange zit is geworden.

1*

Bezopen vliegenmepper,

Een roadtrip naar Vegas is het voorgerecht van de avond, Depp zo stoned als de knetter achter het stuur, bij deze gedachte kreeg ik het al benauwd, billenknijpen werd het, althans, dat dacht ik eenerzijds. Maar wat blijkt, een met LSD volgepompte Depp is zo saai nog niet. Ik zie hem nog zitten, met z´n vliegenmepper, Yup, mijn ijs was gebroken. Daar zit ik dan met mijn koffie, in het saaie, regenachtige Aberdeen, lijkt me wel wat zo´n trip, toch houd ik het vandaag bij mijn dagelijkse sigaar.

Ik ben zelf wel eens stones geweest hoor, prachtig was het, er leek wel een week voorbij te gaan, maar het waren slechts enkele uren, daarna was de lol dr ook van af. Deze film heeft ongeveer dezelfde houdbaarheidsdatum, een krap uurtje toch, hierna raakt de film verwikkelt in dialogen en een reis van het kasje naar de muur. Tja, ik ben stoned, jij bent stoned, allemaal zijn we stoned stoned. Ik had hier dus helemaal geen zin in, nee, echt niet. Ja maar... Dat hoort bij het verhaal!.. Ja huhu, en jij vraagt je af waarom ik 'verhaal' schuin gedrukt heb geschreven zeker? Een hilarische eerste 45 minuten, maar serieus, deze film slaat geen vleermuis raak.

God wat een heeeerlijke zwaargestoorde drugsfilm is dit me toch zeg. Terry Gilliam pakt weer lekker uit en elke film van hem heeft wel weer een totaal nieuw onderwerp en hij weet het ook altijd weer met veel surrealisme in beeld te brengen en de meest gekste dingen op het beeld te toveren. Zo mogen we nu eens een kijkje nemen in de hippietijdperk van Gilliam. Wat het toch echt tot een meesterlijke film maakt. Als je zelf stoned bent en je kijkt deze film dan zal je ongetwijveld wel een paar schone broeken moeten klaarleggen.

En het duo, Johnny Depp was weer geweldig als zwarthumoristische lsd junkie alias journalist. Het lijkt ook in films ook net een kameleon omdat ie toch altijd weer een andere kop heeft. En dan over Benicio del Toro te zwijgen. WAT EEN GAST!! Als advocaat hoort hij eigenlijk het goede voorbeeld te geven maar hij is nog veel erger dan zijn client Raoul. Zelfs Herman Brood zal hem nog een afkickcentrum aanraden. Zowat de hele film door loopt die gozer te trippen en te gebruiken, oversekst en smerig te zijn en dan ook vooral: Kotsen, heel heel veel kotsen. Ja, dit is dus de ultieme trip door de American Dream, in de tijd dat schijnbaar alles nog kon. Ook de hallucinaties waren ook geweldig, onderandere die Reptielen scene en die hele vieze ondergescheten en ondergekotste kamer-scene en nog honderden andere. En wat een prachtige onliners ook (bv met die politieagent)

En natuurlijk om op de opbouw terug te komen. Gilliam heeft er gewoon weer een feest van gemaakt en hij heeft ook wel een beetje Loney Tunes achtige dingen erin verwerkt. Veel creativiteit en de kunst van het naar de klote gaan en trippen. Leuke muziek en prachtige decors. Kortom, Gilliam is gewoon een held. Meestal zijn zijn films nog wel voor puberende kinderen, maar dit was dus echte humor voor volwassenen. Denk dat dit niet echt een goed voorbeeld is voor de kleintjes.

Gewoon een klassieker!! Dat deze niet in de top 250 staat.

5,0*

Wat een schitterende film!

Je wordt helemaal meegenomen door Johnny Depp en Benicio Del Toro in deze ongelooflijke trip door Las Vegas. Het is zeer experimenteel en goed verfilmd, dit in combinatie met de zalige filosofie van Thompson en de uitermate goede acteerprestatie maakt dit een enorme topper.

Er is verder eigenlijk weinig te vertellen over deze film, een must-see!

Had hoge verwachtingen, helaas bleek dit niet mijn ding te zijn.

Een kameraad die me deze film aanraadde had gezegd dat ik vooral de openingsscène van de film zeker moest zien. Dus vol verwachtingen en goeie moed begon ik er aan. Ja, BAM. Meer dan een ietwat geforceerde glimlach kwam er niet in huis.

Ik weet niet goed wat ik van de rest van de film moet denken. Het is niet echt komedie, ook geen echte roadmovie. Eerder een film vol irritante kleuren en hallucinaties. Het camerawerk was - om de hallucinaties etc geloofwaardiger te maken- vaak rommelig. Sommige creaties waren echt hoofdpijnverwekkend.

Johnny Depp en Benicio Del Toro zijn goeie acteurs, maar geen van beiden komt echt tot z'n recht, vind ik. Vooral Depp vond ik nogal .. raar. Del Toro zorgde wel voor enkele hilarische momentjes, maar die waren helaas niet veel aanwezig.

Had hoge verwachtingen, nergens zijn ze ingelost. Spijtig, want ik had hier wel goesting in.

1,5

Wow dit is wel een geweldige film eigenlijk, vooral de eerste helft is ijzersterk met een perfecte Depp die nooit verveeld met zijn paranoide optreden. Ook Del Toro is super als de compleet gestoorde advocaat Mr. Gonzo. De tweede helft wordt wat serieuzer lijkt het haast en daardoor verliest de film een beetje kracht, maar de sfeer en fantastische decors(die hotelkamer ) blijven een genot voor het oog.

Kan me wel voorstellen dat je dit helemaal geweldig vindt. De snelheid en schijnbare nonchalance waarmee de fratsen van Duke & Gonzo worden gebracht, zorgen waarschijnlijk voor in 1 grote trip. Bij mij werkte de humor echter niet echt helemaal, waardoor ik niet volledig mee was. Depp vond ik wel prima en af en toe zorgt Gilliam voor magische momenten. Visueel in mijn ogen nu ook wel weer niet zó bijzonder. Heb me niet verveeld, maar ben ook niet omvergeblazen.

3* dan maar.

Leuke verrassing

Ondanks de hoge cijfers en waardering was ik in het begin wat sceptisch over deze film. Het leek me niets voor mij. Na lang uitstel heb ik deze film dan toch maar een keer bekeken. Spijt? Nee. Integendeel, wat een fijne verrassing.

De film begint meteen leuk, met een kalende Johnny Depp en een besnorde, bierbuik dragende Benicio del Toro in een rode auto. De vaagheid van de film laat niet op zich wachten, aangezien de innerlijke en uiterlijke dialogen zowel niet overeenkomen met wat op het beeld te zien is en overlopen van de paranoia. Zeer leuk om naar te kijken.

Ik kan het plot nog het beste omschrijven als een stel journalisten die met een koffer vol drugs Las Vegas onveilig maken. De vreemdste en gevaarlijkste drugs worden gecombineerd en zo komen ze in even zo vreemde en gevaarlijke, maar vooral zeer zwart-komische situaties terecht.

De situaties, hallucinaties, dialogen en body language zijn geniaal.

De enige reden dat deze geen 4,5 of hoger krijgt is dat het naar mijn mening allemaal wat minder flitsend en interessant wordt tegen het einde. Het is dan ook zeker geen perfecte film, maar wel een érg goede.

Krankzinnig filmpje die je echt het gevoel geeft dat je in een bizarre trip zit.

Vanaf de eerste minuut zit de vaart er gelijk in en krijg je rare beelden en felle kleuren voorgeschoteld. Depp en Del Toro spelen fantastisch en zetten twee geflipte junkies neer. Compleet met overacting en veel geruzie. Ik genoot er met volle teugen van.

Verhaal is moeilijk te vinden, maar wat wil je als de personages van alles door elkaar gebruiken. Op een gegeven moment lopen dingen ook gewoon door elkaar heen, alsof je zelf in het tot pulp gevormde brein van de mafketels zit. Heerlijk die chaos.

Gilliam laat ook weer overduidelijk zijn hand zien door alle sets en karakters aan te kleden op zijn manier. Gekke kleding, overgelopen hotelkamers en een ronddraaiende bar. Genoeg visuele pracht

Wat ik me wel afvraag is of ze genoeg research hebben gedaan naar de effecten van de drugs. Soms waren trip scenes wel heeel erg over the top, van LSD ga je geen tientallen reptielen zien bijvoorbeeld... Ach anders was de film misschien te saai geweest...

*4,0

Geschift en destructief in een interessante tijd en alles wat daarbij komt kijken. Een speech, maar met name drugs en bijbehorende trips. De eerste is meteen een leuke met die bewegende vloer en de beestenboel. Misschien meteen ook wel de beste en dat tekent de film een beetje. Ik heb 'm althans wel eens leuker gevonden.

Het schichtige gedrag, hun uiterlijk de paranoia, de gejaagde camera, de voice over; allemaal prijzenswaardig en passend, maar het is net zo vaak melig en soms vervelend. Zeker na verloop van tijd is de rek er wat uit en moet het het van momentjes hebben, zoals een gesprekje over Lucy's lot. De hele trip valt wat minder uit.

Fear and loathing in Las Vegas vond ik in het begin vrij moeilijk om door te komen. Het eerste uur was vermakelijk, maar dit eerste uur, vol gestouwd met draaiende beelden en flikkerende neonlichten, ging voor mij tergend langzaam voorbij. De tweede helft van de film echter, was het betere deel van de gehele psychedelische trip. De film is knap in elkaar gezet, goed geacteerd - al ben ik nooit echt een fan van Depp geweest - en er wordt een grappig verhaal neer gezet.

Het nadeel is gewoon dat ik niet zo goed tegen erg snelle films kan, maar als deze film langzaam was geweest was het deze film niet meer. Begrijp me niet verkeerd, ik heb me zeker vermaakt en daarom geef ik deze film nu 3 sterren. Een herziening waard.

De eerste keer dat ik hem zag kwam er niet meer uit dan 2 sterren voor iets wat ik een uitermate vermoeiende en onsamenhangende verheerlijking van drugs en de daarbij horende (in mijn ogen zielige) cultuur. Bij een herkijkbeurt bleek echter dat de film zich lang niet zo verheerlijkend opstelt als ik in eerste instantie dacht en dat de chaotische situaties met hilarische uitspraken van een sterk acterende Depp toch behoorlijk grappig maken. Onsamenhangend is het nog steeds, maar door Gilliam's sterke regie, het grappige script en bovenal een uiteindelijke ontkrachting van de hippie idealen een veel betere film dan ik in eerste instantie dacht!

Bizarre film.

Allereerst zeer sterke acteer prestaties hier van Depp en Del Toro.

De humor in deze film is echter niet helemaal mijn humor. Snap overigens wel dat sommigen deze film briljant vinden, maar daar val ik niet onder.

3,0

Love it. Hate it. Take the ride, see for yourself.

Dat laatste is wat ik gedaan heb. Dit was een gokje. Een film die ik óf helemaal geweldig zou gaan vinden, óf eentje die me niets zou doen. Ik had graag geschreven dat ik me bij de eerste groep aansluit, maar ik val toch onder de laatste categorie, die zo te zien in de minderheid is.

Aan het begin van de film had ik nog enigszins een goede hoop. De eerste paar scenes met Tobey Maguire (die ik pas herkende toen ik de credits op IMDb zag) waren nog best redelijk. Niet zó leuk dat ik hardop moest lachen, maar ik zat wel met een flinke smile. Helaas vervloog de goede hoop op het moment dat Depp voor de eerste keer flink stoned word en iedereen als een reptiel ziet. Ik dacht op dat moment er nog niet aan om de film af te zetten. Halverwege de film, ongeveer bij de badscene werd die neiging wel steeds groter. Ik heb vanaf dat moment maar één keer hardop hoeven lachen (ik ben al vergeten waarom) en begon me aardig te vervelen. Ongeveer op de tweede helft ging deze verveling over in frustratie en begon ik me te ergeren aan de beelden, dialogen en personages. Depp en Del Toro zijn niet de minste namen, maar in deze film vond ik ze niet geweldig. Wat ze moeten doen, doen ze opzich wel goed, maar ik was gewoon geen fan van de personages die ze vertolkten.

Ik kan er zo nu en dan best om lachen als in een komedie een personage enkele minuten stoned is (een beetje raar uit de ogen kijkt en vreemde dingen zegt), maar bij deze film gaat het om bijna niets anders. Ik heb verder niks met drugs en vooral die scenes op het einde waar Depp die zware drug neemt en compleet gaat trippen duurde láááánnnggg. Ik zie wel dat mensen dit geniaal en grappig vinden, maar ik begon maar weer eens op de klok te kijken (ik koos er wel zelf voor om verder te kijken). Uiteindelijk, na imo nog een hoop oninteressante poespas kwam deze film dan toch nog eens tot een einde. Ik kon het niet zozeer een roadmovie noemen (gezien de twee betrekkelijk kort in de auto te vinden zijn), noch een komedie omdat ik gewoon niet echt gelachen heb. Ik lees hier dat er een of andere maatschappelijke boodschap ('dubbele laag') in verstopt zit. Dat wil ik best geloven, maar dat neemt niet weg dat deze hele film mij gewoon niet kon boeien. Het meest vreemde is nog wel dat ik niet kan zeggen dat het oprecht een slechte film is. Ik denk dat dit gewoon een duidelijk voorbeeld van smaak is. Ik kan wel snappen dat mensen het een topper vinden, maar mij deed het allemaal gewoon niks.

Toch nog pluspunten? Kleintjes, maar goed. Een paar redelijke nummers kwamen voorbij. Daarnaast zag het er visueel bij vlagen nog redelijk uit en was het aardig om enkele cameo's van Cameron Diaz en de eerder genoemde Tobey Maguire voorbij te zien komen (al stelden ze uiteraard niet zo veel voor).

Al met al was het een lange zit. Die schamele 'pluspuntjes' kunnen de film niet redden. Ik heb niet genoten, en me behoorlijk lopen te vervelen. Het is vooral het kijken naar twee gasten die compleet door het lint gaan en mij deed dat gewoon niets. Wellicht ook omdat ik me niet kan inleven in de gebeurtenissen die zich voordoen, maar daar kan ik dan niets aan doen in dit geval. Ik had anders gehoopt, maar helaas. Hier kon ik niets mee.

1*

Grappig, leuk, overdreven, kleurrijk, paranoia, kofferbak vol met drugs en een kale Johnny Depp. Paar dingen die naar boven komen als ik terug probeer te denken aan deze film. Wat een vaag gedoe. Er zit eigenlijk amper verhaal in maar het volgen van twee mongolen die zich te goed doen aan alles wat lichaam en geest in een soort zwart gat laat verdwijnen (of veranderen ? ) is meer dan amusant en erg leuk in beeld gebracht, al zat ik de gehele film te wachten op een paar flinke close-ups op de gezichten van de personages waarin ze met hun wangen tegen de camera aangedrukt zouden zitten. Ik weet niet waarom maar dat had ik in ieder geval wel gedaan.

Misschien een groeier, voor nu een simpele 3* omdat ik het niet fantastisch vond of zo. Gewoon vet. Drugs is duidelijk een van de meest interessante onderwerpen die je aan kan snijden in de wereld van cinematografie.

Het mooie van veel films van Gilliam is dat je ze regelmatig kunt herzien en dat je dan telkens weer nieuwe dingen ziet en ervaart. Tevens laten ze (bij mij tenminste) elke keer 'n andere indruk na, afhankelijk van m'n stemming.

Deze krankzinnige road-movie is daar het beste voorbeeld van. Het is mijn Sound of Music.

(over music gesproken; heeft ook nog 'n fantastische soundtrack)

Een film die ik om de zoveel tijd wil zien, en die me me telkens weer vol verwondering en ongeloof achter laat.

Ter afwisseling herlees ik dan ook nog wel eens het boek van Hunter S. Thompson.

De tweede keer dat ik deze film heb gezien. Ik geloof dat ik de eerste keer niet echt wist wat ermee aan moest, want "waar is het verhaal?" Nu jaren later kan het plot me veel minder boeien en ik was er ook enigszins op voorbereid met de eerdere kijkbeurt in gedachten.

Het eerste halfuur vond ik het leukst. De typetjes (ook al is het dan gebaseerd op de werkelijkheid, de personages voelen nog steeds aan als typetjes) worden dik aangezet, een hoop absurde dialogen, en een paar vreemde effecten om de trip uit te beelden. Niet alles werkt daarin even goed, het is te zien dat de film al wat ouder begint te worden, met name aan de hagedissen.

Het is vooral de rest van de film waar de schoen begint te knellen, want het lijkt allemaal iets af te zwakken en vooral door te kabbelen (voor zover je dat dat kan zeggen over een drugstrip). Het voelt een beetje aan alsof het resterende anderhalve uur niet heel veel heeft toe te voegen. Wel leuke cameo van Flea, ik ben eigenlijk verbaasd dat ik hem meteen herkende, want normaal ben ik niet zo scherp in cameo's. Ook leuk dat Thomson zelf ook een cameo maakt en hoe dat met de trip in verband wordt gebracht.

Misschien dat een derde kijkbeurt toch nog voor verandering zorgt, maar vooralsnog krijgt Fear and Loathing in Las Vegas drie sterren.