Fear and Loathing in Las Vegas (1998)

Heel leuk. Schitterend camerawerk en prachtig geacteerd door vooral depp, maar ook door del toro. Deze film krijgt van mij een welverdiende 4 sterren.

Net weer gezien en ik verhoog hem van 3,5 naar 5! Wat een heerlijke roadmovie zeg. Zoals ze die hotelkamers achterlaten ! En idd die geweldige quotes en humor! Ook erg leuk om Cameron Diaz en Christina Ricci voorbij te zien komen. En hierboven staat Tobey Maguire? Die heb ik niet kunnen ontdekken, wie is dat dan?

Werkelijk helemaal geweldig. Depp is tha man maar ook Del Toro valt helemaal op zijjn plek in dit realitysprookje (?). Sprookjesachtig bedoel ik dan. En de reality omdat hij laat zien wat drugs met mensen kan doen (ik heb weleens geexpirimenteerd ) en dat met een zwaar relekst tempo. Hiermee bedoel ik dat de film voor sommige mensen te lang duurt, maar naar mijn idee hoort dat bij de film. Gedurft en daar houd ik van. Het maakt de film apart en origineel en echt zwaar absurd. Absurd in de meest positieve zin van het woord wat mij betreft.

'Tell 'm about the fucking golf shoes man!'

Geweldig, hilarisch, onvergetelijk

5 sterren

goede film. de ene wazige beleving na de andere. een film waar je echt niet voor onder invloed hoeft te zijn om die waanzinnige trip mee te beleven (alhoewel het voor een volgende kijkbeurt wel verleidelijk is). beste voorbeeld is die hilarische draaimolenscène, waar ik zelf daadwerkelijk duizelig van werd. verder weinig toe te voegen bij deze veel besproken film. 4 sterren (krap weliswaar).

Als deze film wat weg heeft van een trip ... zijn drugs gewoon oersaai.

Was dit het, die uiterst vage, geschifte, trippy film ? Vol weirde personages, maffe dialogen en hallucinante beelden ?

Ik heb niet moeten lachen. De overacting van Depp en Del Toro kan ik niet aanzien als goed acteerwerk. Eerder een herhaling van telkens hetzelfde irritante trucje.

Afgezien van een enkele scene (waar het tapijtmotief begint te leven) zijn ook de visuals erg droog. Beetje waggelende camera met veel lelijke belichting en duffe kleuren. Maar nog het meest heb ik me gestoord aan de muziek. Moet ik het daarmee stellen ? Wat een collectie aan KUTnummers worden hier één voor één en continue afgevuurd. Tom Jones Grappig in Mars Attacks, niet hier. Lawaaierig en opgeblazen.

Ik dacht altijd dat trips intens waren, een geschifte rush van wackyness en weirdness, een verhoogde of ten minste verknipte vorm van perceptie. FALILV is lam. Een ouwe zatlap in de goot. Zielig om naar te kijken, maar verder geen medelijden opwekkend.

Frut, 1* voor één of twee leuke ideeën. Daarna dat Xanopticon clipje nog maar een keer opgezet. Ik hoop van harte voor alle druggies dat trips meer in die richting gaan, anders zijn jullie niks gewend.

Tijdens het kijken naar deze film had ik de hele tijd een gemengd gevoel. Aan de ene kant werd ik gek van het overacting van beide heren, maar aan de andere kant moest dat ook wel omdat ze beide zichzelf van het begin tot het eind volproppen met drugs waar gemiddelde persoon nog nooit van heeft gehoord. De beelden waren wel mooi, maar het compleet gestoorde verhaal en het voor mij hoge irritatie niveau van het overacting zorgen voor een 2*

Love it or hate it film. Ik deed duidelijk het laatste; heb me kapot geërgerd om dit nietszeggende prulletje. Gilliam zal ondanks het prachtige 12 monkeys wel nooit een favoriet van me worden.

1*.

Vind dit echt een geweldige film, kan hier van in een deuk liggen, hoewel ik kan begrijpen dat er ook mensen zijn die hier niks aan vinden (met deze film kon ik een ex vriendin volledig op de kast jagen! hahahahaha!).

En je hoeft echt zelf geen verdovende middelen te gebruiken hoor, om deze film te kunnen waarderen! Ik heb zelfs nog nooit iets gebruikt, maar door deze film kun je je wel voorstellen hoe dat dan kan zijn.

Ik vind hem volkomen maf en heerlijk anarchistisch! Hoe de 2 hoofdpersonen zich overal naar binnen praten en het schijt aan hebben, te gek gewoon!

Minstens 4 sterren, maar dit kan ik nog gaan verhogen.

Deze film zal ongetwijfeld veel mensen aanspreken maar ik vond het maar een vervelende bedoeling. De film was geen eens saai te noemen of zo, alleen drongen scènes niet tot me door, genoot ik niet van de vele hallicunaties van Depp en acteerde Benicio Del Toro weer eens als een dikke krant. Geef mij maar Trainspotting, die film heeft naast een herkenbaarder sfeertje ook veel komische situaties. Een sportjournalist die niet weet wie de race gewonnen heeft? Even leuk, maar niet de hele film lang van die over de top voorspelbare humor!

Pluspuntje was de muziek, die zich goed leende voor de film. Verder heb ik de film alleen maar aangekeken en ga ik hem denk ik nooit meer zien. Er hoeft absoluut geen verhaal in te zitten of het hoeft ook niet altijd allemaal reëel te zijn, maar wel komisch.

Verder denk ik dat sommige mensen de film alleen leuk vinden omdat Johnny Depp erin meedoet. 1*

Wat een slechte film! Heel overdreven en al dat drugs vond ik ook nergens voor nodig.

Deze film heeft mij nooit kunnen bekoren. Ik heb er zelden om moeten lachen en persoonlijk vind ik Johnny Depp niet passen in een komedie. Er zitten best een paar leuke scènes in maar die redden de film niet.

Net zoals een echte trip waarschijnlijk vooral voor de gebruiker aangenaam is en niet voor de omgeving, is deze film ook min of meer een kunstzinnige film geworden die zeker niet iedereen zal bekoren. Mij in elk geval al zeker niet. Een trip van bijna 2 uur is enorm saai om te zien. De film wordt beschreven als een komedie, maar ik zie niks grappig in een paar mannen die maffe dingen doen en denken als ze aan de drugs zitten. Kan mooi vertolkt zijn en kunst en zo, maar het blijft een moeilijke film om te zien en vooral saai. Niet mijn ding, maar ik kan wel verstaan dat er liefhebbers zijn voor dit ding.

Een van Gilliams beste deze Fear and Loathing... Briljant en hilarisch, de chaotische stijl van perfectionist Gilliam en zijn bizarre visuele humor zijn perfect voor deze (road)trip door het post-hippie Amerika.

Wanneer in 1971 de rook is opgetrokken boven de restanten van wat eens de idealen waren van het hippiedom, de zomer van liefde en hoop en de bloemenkinderen rest alleen nog maar geweld en chaos. De oorlog in Vietnam is op zijn dieptepunt, er heerst geweld in de straten, Stanley Kubrick maakt A Clockwork Orange en Jim Morrison wordt dood gevonden in een Parijse badkuip... Een tijdperk is definitief voorbij.

In die zin is het eigenlijk bijna een post-apocalyptische film waarin 2 overlevenden van een vorig tijdperk, onder de zware invloed van geestverruimende dan wel vernauwende middelen door een niemandsland reizen om te stranden in Las Vegas nota bene. Het bastion van geld, hebzucht egoïsme en platte commercie de waarden en normen van het nieuwe Amerika.

Het is deze toch wat serieuze onderstroom die de film meer diepgang weet te geven. Het blijft daarom niet hangen in een simpele nihilistische drugscomedie met twee trippende grapjassen. Niet dat er niets te lachen zou zijn hier, de film is zelfs extreem grappig en hilarisch. Ik lach niet vaak echt hardop als ik alleen film zit te kijken maar deze en The Big Lebowski vormen een aangename uitzondering op die regel. Ik heb soms dubbel gelegen. Dat de film zo grappig is komt door de visuele humor en door het toedoen van de twee hoofdrolspelers de heren Depp en DelTorro deze hebben een meer dan geweldig samenspel. Het levert iig een paar uiterst memorabele scènes op waarbij ik vooral moet denken aan de keywords; Draaimolen en badkamer.

Of je zelf ooit een trip moet hebben meegemaakt om deze film te apprecieren weet ik niet. wat ik wel weet is dat je je er niet tegen moet verzetten. Het is "go with the flow" wil deze Fear and Loathing... niet uitmonden in een badtrip.

Anyway, ik ging waar de film me bracht en dat beviel me wel, een dikke 4.5 uppers.

Teleurstellende Gilliam alweer. Heb nu al z'n "belangrijke" films gezien en ben geenszins overtuigd. Ook al heeft ie dan talent, 't is gewoon m'n regisseur niet.

Fear and Loathing is een twee uur lange trip van alle psychedelische middelen die er maar op de markt zijn. Dat levert met momenten vreemde scènes op, maar over het algemeen vond ik het bijzonder matig en in het tweede uur zelfs saai en slaapverwekkend. Alleen een Johhny Depp die flasht op ether en de sterk geschreven monologen in voice-over waren écht de moeite waard. Verder leuk geprobeerd, maar daar blijft het bij.

Van de week herzien en tot de conclusie gekomen dat dit een film is die elke kijkbeurt weer wat leuker weet te worden. Opnieuw ontzettend genoten van Fear and Loathing en dan met name van de geweldige sfeer die Gilliam weet neer te zetten. De film is en voelt enerzijds te absurd voor woorden, maar is anderzijds toch erg toegankelijk. Vooral leuk hoe men speelt met het camerawerk en kleurgebruik.

Verder alle lof naar Depp en Del Toro, die heerlijk over-the-top gaan en zo perfect in de film passen. Vooral Depp is briljant en speelt één van zijn beste rollen. Verder is Depp's voice-over briljant gebruikt en ben het met de echte Hunter S. Thomson eens dat deze voice-over de film erg goed doet. Verder is uitgangspunt leuk uitgewerkt; het is erg vermakelijk om die idiote trip van Duke en zijn advocaat te zien. Bijrollen zijn overigens ook uitstekend vertolkt.

Nu nog nét geen verhoging, maar die dikke 4 sterren blijven zeker staan.

Toch maar eens een recensie schrijven van één van mijn favoriete films allertijden. Ondertussen ook al zovaak gekeken dat ik 'm kan dromen, van het hilarische begin tot het pakkende eind.

De eerste keer dat ik deze film zag, was een jaar of 8 geleden op toendertijd Canal +. De film was al ongeveer op de helft, alwaar Gary Busey achter Depp aan zit op de highway. Ik weet nog dat ik verbaasd was door het voortkomen van Depp. Normaal altijd de pretty boy en nu eens of andere hippie met dito zonneklep en peuk. Uit nieuwsgierigheid ben ik blijven kijken.... en raakte geboeid. Vooral toen bleek dat de film veelal over drugs en de ervaringen hiervan ging. Ondergetekende, zelf een liefhebber dezer recreatieve geestverruimende middelen, had namelijk nog nooit een film over drugs in een dergelijke context gezien. Nuja, Half-baked stond me nog bij, maar deze is van een tegengesteld kaliber. Het was nieuw voor me en het sloeg aan.

Een paar dagen later kwam 'ie weer op Canal +, alwaar men het de moeite vond om sommige films 50x in een maand uit te zenden. In het geval van F&F ben ik hun daar zeer dankbaar voor. In de laatste zendweek heb ik de film op VHS opgenomen en nog meerdere malen met vrienden gekeken. In mijn kring ken ik niemand die film niet kan waarderen, op de anti-gebruikers na. Deze kunnen zich niet inleven en mijn advies is dan ook om de film over te slaan. F&F draait 100% om drugs, absudisme, hilariteit en Vegas. Zoals een bekende quote in de film boekdelen spreekt: . "This is how the world would look like, if the Nazi's had won the war. This is the sixth reich!".

Ik kan niet echt hoogtepunten uit de film opnoemen. Het is een achtbaan van perfectionisme, met pieken en dalen, maar samen als geheel zo fantastisch. Als ik dan toch moet kiezen zijn de scènes met White Rabbit en de badkuip, de trip na Adrenochrome, het circus en de scène met de lifter. This is bat country!

Fantastische acts van 2 geniale acteurs. De creme de la creme van het acteergilde en dat blijkt uit deze prestaties. Niemand zal zo'n overtuigende rollen neer kunnen zetten als Depp en Del Toro.

Ik weet niet of andere films van Gilliam mij kunnen bekoren, maar Fear & Loading in Las Vegas zal in elk geval nimmer mijn top 10 verlaten.

Dikke vette 5.0*.

Opnieuw heb ik weer ontzettend genoten van Fear and Loathing in Las Vegas.

We were somewhere around Barstow, on the edge of the desert, when the drugs began to take hold, Depps geweldige eerste zin van de film zet meteen al de sfeer neer.Wat hieruit volgt is een bizarre trip vol met drugs, drank en super goede dialogen.Las Vegas als setting voor de tocht gebruiken is een briljante keuze want met al die lichtjes, grote casino's, hotels, andere gebouwen en de over de top personen die daar rondlopen geeft dat een heerlijke surrealistische sfeer neer.

Doordat de karakters zoveel drugs gebruiken wordt dat door het ietwat vreemde maar toch fantastisch camera werk alleen maar meer naar voren gebracht, en daarmee is de stad zelf het middelpunt en steelt het een beetje de show.Het verhaal wordt aan de kijker voorgeschoteld als één lange trip, en ik moet ook toegeven dat toen ik de film voor het eerst zag hem moeilijk vond kijken.Het was me net even te vreemd/bizar en veels te druk.Nu is dat 360 graden omgedraaid en kan ik m'n ogen niet weer van het scherm krijgen en probeer je op elk klein detail te letten.Wat eingelijk bijna onmogelijk is want er is zoveel op het scherm te zien en de hectische manier van filmen helpt niet om dat bij 1 of 2 keer kijken helemaal in hje op te nemen.Daarom is Fear and Loathing ook een film die voor mij elke keer weer een genot is om naar te kijken.Het verhaal stelt niet erg veel voor en springt soms wat van de hak op de tak, waar ik soms wel wat moeite mee heb in andere films.Dat is hier niet het geval alleen al door de manier van uitvoering en door de leuke vreemde personages en het acteerwerk, maar ook omdat het helemaal in deze film past.De hele lange trip scéne in de hotel kamer vond ik het beste moment uit de film.

Johnny Depp speelt opnieuw een vreemd karakter wat hij in talloze films al heeft bewezen te kunnen, maar ik vond Dr. Gonzo(een fantastische rol van Del Toro) nog het meest intrigerende karakter van allemaal.Van hem weet je echt soms niet hoe hij uit de hoek gaat komen, het ene moment lijkt hij nog het meest rationele in bizarre situaties om op een ander moment weer volledig te flippen door de grote hoeveelheden drugs die door zijn lichaam stromen.De kleine rol van Maguire vond ik ook erg leuk.

Visueel is het soms erg lelijk, maar dan op een mooie manier want je gaat immers mee in de trip van de hoofdpersonages.Erg vreemde shots en camera positie's helpen je helemaal in de sfeer te komen.De soms quirky en snelle editing tillen de film naar een hoog niveau.En de heerlijke muziek maakt het helemaal compleet.

Fear and Loathing in Las Vegas is een film die ik keer op keer kan kijken en er dan ook keer op keer weer van kan genieten(voor mij zonder drugs dan).Al is het alleen maar om die geweldig scherpe dialogen weer aan te mogen horen.Ik verhoog mijn stem dan ook naar,

5*

Vond hem niet geweldig, wel leuk om een keer te zien maar ik had steeds het gevoel dat er veel meer in zat. Het is denk ik gewoon niet helemaal mijn humor, paar keer moeten lachen. Verder vond ik het niet zo hallucinerend/trippend werken als ik stiekem gehoopt had.

3.0*

Er zit wel een soort van verhaal in, maar dat merk je pas naar het eind toe. De Amerikaanse droom die in een nachtmerrie veranderde.

Aaneenschakeling van bizarre, hilarische en gestoorde scenes met prachtig over-the-top spel van Depp. Je houdt ervan of je houdt er niet van.

There I was... Mother of God, there I am! Holy fuck!

Fantastisch moment, wanneer Johnny Depp ''de echte'' Hunter S. Thompson ziet zitten in de discotheek. En dit allemaal ook nog onder Somebody to Love van Jefferson Airplane, geweldig. De laatste keer dat ik Fear and Loating in Las Vegas zag kwam deze in mijn top tien terecht. Na herziening stijgt de film, wat een magistrale film is dit toch.

Ik kan me best voorstellen dat mensen dit een vreselijke film vinden, maar ik vind het helemaal het einde, geweldig allemaal. Eén lange opeenvolging van hilarische scénes, fantastische quotes en dit ondersteund door prachtige muziek. Johnny Depp zet één van de leukste personage's ooit neer en ook Benicio Del Toro is gewoon geweldig bezig. De tripscénes zijn prachtig gedaan en laten je in de één na de andere bizarre situatie doen belanden. Vooral wanneer Depp wakker wordt, met die enorme krokodillenstaart, de adrenochrome scéne (six huge hairy tits) en de scéne in de wc (in die discotheek) zijn geweldig, maar eigenlijk zijn alle scénes dit gewoon.

Naast het feit dat ik dit echt de grappigste film ooit vind, is de sfeer echt vreselijk mooi in de film. De hotelkamers, de enorme bende die ze daar achterlaten, het circus, de momenten dat ze in de auto door de woestijn racen, Las Vegas, geweldig gewoon. Daarnaast vind ik het prachtig, dat twee van die idiote figuren één bizarre en hilarische trip meemaken in dit alles. Hieronder even een paar van mijn favoriete quotes:

How much for the ape?

Cows are gonna kill me. Bisexuals are gonna kill me.

There he goes. One of God's own prototypes. A high-powered mutant of some kind never even considered for mass production. Too weird to live, and too rare to die.

Look, there's two women fucking a polar bear!

Few people understand the psychology of dealing with a highway traffic cop. A normal speeder will panic and immediately pull over to the side. This is wrong. It arouses contempt in the cop heart. Make the bastard chase you. He will follow. But he won't know what to make of your blinker signal that says you are about to turn right. This is to let him know you're pulling off for a proper place to talk.

Well... It'll probably work out. We can keep her loaded and peddle her ass at the drug convention. Yeah. She's perfect for this gig. These cops will go fifty bucks a head to beat her into submission and then gang fuck her. We can set her up in one of these back street motels, hang pictures of Jesus all over the room, then turn these fucking pigs loose on her. Hell, she's strong, man. She'll hold her own.

Don't fuck with me now, man, I am Ahab.

Dogs fucked the Pope... no fault of mine.

Finish the fucking story man! What happened? What about the glands?

Jesus Christ, we will, man. You Samoans are all the same.

Fuck 'im... I'm gonna miss 'im.

Uiteraard zal je de scéne moeten zien om de quotes goed tot hun recht te laten komen, maar ik vind ze fantastisch. De helft van de tijd gaat het nergens over, maar dat maakt niet uit, want dat past perfect in het totaalplaatje. Dit zijn trouwens maar een paar uit een gigantische collectie quotes, want daar stroomt de film echt van over. Tsjah, deze Fear and Loathing is echt één van mijn favoriete films allertijden geworden. Dé film met de grappigste scénes, de mooiste muziek en Gilliam zet een sfeer neer die voor mij bijna niet te overtreffen zal zijn, prachtig gewoon.

Een vreemde maar grappige film. Het verhaal is chaotisch en gaat bijna nergens over wat leuke gebeurtenissen met zich mee brengt. Depp en Del Toro vond ik het prachtig doen. Super overdreven maar in deze film natuurlijk perfect. Ook de bijrollen zijn leuk gedaan. Toch, omdat het me niet helemaal aansprak, vond ik sommige scenes nogal langdradig of onzinnig. Ik kan bij deze film ook helemaal begrijpen dat mensen hem of helemaal top vinden of juist helemaal niet. Voor mij is het toch een beetje de middenweg.

Aan de ene kant fantastische quotes, lekker overgeacteerd, een aantal zeer grappige scenes en visueel ook heel goed. Aan de andere kant mindere scenes en een verhaal dat op den duur en beetje begint te vervelen doordat het toch niet helemaal mijn ding is.

Twijfel tussen 3,0* en 3,5*. Ik ga toch voor 3,0* maar kan omhoog gaan bij herziening.

Dit is schijnbaar een film waarvan je houdt of die je haat. Zelfs de tagline beweert dit. Ik ga eens dwars beweren dat ik de film niet haat, maar dat ik er ook niet echt van houdt.

Toegegeven, ik neig wel duidelijk meer naar 'houden van'. Misschien komt het doordat Gilliam zeer trouw is gebleven aan het boek (dat las ik in ieder geval op IMDB, ik heb het boek niet gelezen), maar nota bene een tripfilm over drugsmisbruik is Gilliams meest evenwichtige (maar niet beste!) film tot nu toe. Het is gemakkelijk om te klagen over het (ontbreken van) verhaal, maar als je het mij vraagt weet deze film prima waar ie mee bezig is. Toegegeven, het duurt wellicht wat te lang, maar tegelijkertijd vond ik dat ellenlang uitrekken van de film passen bij het gevoel dat het volgens mij probeerde op te roepen.

Ik heb persoonlijk nog nooit drugs gebruikt en heb geen plannen om eraan te beginnen. Van deze film verwachtte ik een grote drugsverheerlijking. Veel berichten hier en op andere filmsites gaven me het gevoel dat ik de film alleen onder invloed van enige drugs zou kunnen waarderen. Daarom stelde ik het kijken van deze film erg lang uit. Ik geloof niet dat een film ooit zo lang onbekeken in de kast heeft gestaan. Ik moest echt zorgen dat ik er voor in de stemming was. Zaterdag durfde ik het aan en tot mijn verbazing ervaarde ik het niet als een drugs verheerlijkende film. Eigenlijk maakt de film niet een echt duidelijk statement over drugs. Drugs is hier vooral een onderdeel van de levenservaring van de twee hoofdpersonen en het gebruik van drugs in de film levert een vrij fascinerend tijdsbeeld.

Evenwel kan ik me moeilijk voorstellen dat je hier onder de drugs veel aan vind. De beelden hier zijn, hoewel creatief en komisch, nachtmerrieachtig. Ik zou zelf absoluut niet in zo'n staat willen verkeren als de twee hoofdpersonen hier. Het is best wel rock bottom, als je begrijpt wat ik bedoel. Ik vond dat er iets triests en verontrustends aan de film was, maar veel recensies hier en elders op het internet lijken toch uit te gaan van een cool-anarchistische ervaring. Schijnbaar komt deze film op iedereen anders over.

Persoonlijk waardeerde ik de creativiteit, het interessante tijdsbeeld, de sterke voice-overs en de erg grappige vertolking van Johnny Depp in een van zijn beste rollen. Het enige wat de film niet deed is echt onder de huid kruipen of me anders echt geweldig aan het lachen te maken. Alle pluspunten ten spijt liet de film me met een leeg gevoel achter, die Raoul Duke en Dr. Gonzo waaschijnlijk ook gevoelt zullen hebben als ze later sober terugdachten aan wat ze hier meemaakten. Maar dat kan ook de bedoeling zijn, natuurlijk... Hoe dan ook, een diepe indruk liet de film bij een kijkbeurt nou ook weer niet achter, al vermoed ik dat ik hem nog wel eens zal herkansen.

3,5*

Heerlijke film is Fear and Loathing in Las Vegas !

Gewoon rulex zitten en kijken naar geweldige personages en humor die je zelden ziet,

en dat gaat gepaart met fraaie shots in vegas.

( Ik ben trouwens in die hotel/casino geweest circus circus in Vegas )

Geweldige momenten zitten in die hotel !

Jhonny depp speelt naar mijn mening zijn beste rol met een prachtig kapsel

De film laat je meteen al lekker in komen en laat je daarna niet meer los tot het einde.

Naar mijn mening de beste komedie/film die ik tot nu toe heb gezien en nummer laatst in mijn top 10 voor dit diamant in zijn genre !

PS Inderdaad deze film heeft zeker een donker randje en dat maakt de film ook realistieser en dat zorgt ook wat voor als de mensen er met hun handen van de drugs afblijft.

Wat een film en wat is Johnny Depp goed bezig in deze film!

Geweldige humor en geweldig uitgewerkt

Alleen die gezichtsuitdrukking van Depp is al lachwekkend en zet daar die geweldige uitspraken bij en je ligt in een deuk

Zeker wel een geslaagde film!

4.0*

In het begin wel vermakelijk en vooral grappig om Johnny Depp, maar het wordt wat te langdradig. Aan het eind zit echter nog een mooi boodschapje.

Met zo'n drugsfilm had wel meer gekund vind ik. Ik vind het regisseerwerk helemaal niet hoogstaand, maar dat vind ik nooit bij Terry Gilliam. Juist het camerawerk kan zo'n film veel interessanter maken en dat ontbrak eraan bij deze film, waardoor die wat saai werd na een tijdje.

3*

Wat een vermaak, de film neemt je mee op reis door schitterend weergegeven trips.

Tel daarbij de meesterlijke Johnny Depp op, hilarische uitspraken, fantastische beelden en kleurgebruik, camerawerk, een bizar verhaal en je hebt een bom van een film.

En natuurlijk Jefferson Airplane:

One pill makes you larger, and one pill, makes you small.

And the ones that mother gives you, don't do anything at all.

Prettig.

Want de lachspieren worden goed aangesproken. Mede vanwege het sterke spel van Del Toro, die wel bezeten lijkt.

Gilliam staat bekend om zijn kleine en bijzondere pareltjes, deze duurde mijns inziens nèt even te lang. De bijrol van Spidey bestond alleen uit glazig kijken, al lijkt het er ook op dat hij achter in de auto zijn lachen bijna niet meer kan inhouden. En dat terwijl hij zogenaamd bang is. Opmerkelijk.

Toch bevat de film een aantal gedenkwaardig scenes en heerlijke humor. Ook de soundtrack is erg prettig.

Zeer goed.

Wat een geweldige film,

Het razende tempo de trips, de flshbacks waren geweldig. Bijvoorbeeld de scene dat die bij de TV zitI got Shot!. De scenes in het Circus met de draaimolenbar zijn ook geweldig. Het geweldige vreemde gedrag van Depp was lachwekkend. Hier herken ik de manier waarop hij Jack sparrow speelt in POTC. Benicio Del Toro was ook supergoed net zoals in Snatch. Depp speelt fantastich en dit had ik ff nodig nadat ik Public Enemies had gezien.

De kleren van Raoul zijn ook super het korte broekje de zonnebril en het hoedje en altijd die sigaret..

De eindtrip is ook geweldig, met de geducktapde recorder aan zijn buik en de microfoon.

Kortom een van de beste films die ik ooit heb gezien, hij komt lekker in mijn top 10 binnen.

5*

Zeer sterke film maar waarom heeft Gilliam zich niet gehouden aan het originele einde? Dan zou dit een instant top10 film voor mij geworden zijn, want het boek is meer dan briljant!

De visie en setting van Thompson en Steadman worden hier uitstekend in verwerkt. Visueel prachtig met felle kleuren die de film een geweldige sfeer geven. Het claustrofobische en chaotische camerawerk versterkt het psychedelische gevoel dat duidelijk overheerst in Fear and Loathing in Las Vegas.

Ook de vertelling van Depp is fantastisch. Briljante quotes van The Good Doctor himself geven mij continu kippenvel maar het is vooral 'The Wave Speech' die een grootse indruk op mij achterlaat.

Het puike (over)acteerwerk van Johnny en Benicio past precies bij de toon van het boek en dus lig ik hier net zo hard dubbel van het lachen om hun krankzinnige ervaringen en woordkeuze.

Een sterk staaltje kritiek op de Amerikaanse maatschappij maar meer dan dat een waanzinnig goede film waarin iedereen even de draad kwijt is. Daar houden we wel van.

Jammer dat dit uitstekend in beeld gebrachte verhaal zo vroeg afloopt waardoor het een portie van de meesterlijke indruk uit het boek misloopt.

4,5 *