Gongdong Gyeongbi Guyeok JSA (2000)

The General's Daughter/ Basic, maar dan met een relevantere agenda...

Eigenlijk is die vergelijking niet zo eerlijk, aangezien JSA superieur is aan de twee bovengenoemde films.
Als je de gesproken Engels niet meerekent uiteraard.

Voor een gewaagd en biased onderwerp [het is immers van Zuid- Koreaanse makelij] wijst de film in de conclusie geen vinger naar een schuldige partij... De film heeft wel een schuldige, maar dat is weer iets anders.

Dus tussen de formaliteiten door krijgen we een boeiend verhaal te zien over broederliefde in een klimaat van militaire spanning, en de broedermoord als onvermijdelijke gevolg door die spanning [en druk].

Een aanrader, al is het vanwege de epathie voor de politieke situatie.

Toch wel gegrepen door deze film. Tamelijk mainstream inderdaad, maar door de sterke acteerprestaties van Byung-hun Lee en met name Kang-ho Song werd ik er goed ingezogen (@Mochizuki - niet door Lee Yeong-ae eigenlijk).

De film voelde aan als een soort Park-light. Dat, in combinatie met het geladen en onderwerp, dat op sommige momenten bijna als een documentaire aanvoelt, voelde juist aan. Anders zou het misschien een soort overkill worden en misschien minder serieus overkomen.

Park's keus qua klassieke muziek is zoals altijd weer erg goed.

4*

Echt een gigantisch interessant gebied, de JSA. Ik had er een keer wat research naar gedaan voor een werkstuk op de middelbare school. Gehuld in veel mysterie, gekke incidenten en dingen die je niet snapt. En, 's werelds grootste mijnenveld.

Na aanleiding van de aankondiging van Stoker, ben ik me maar weer eens gaan verdiepen in Chan-Wook Park en heb ik oa ook maar eens een van zijn eerste films geprobeerd. En deze is helemaal niet slecht. Het draait hier om de grenspost tussen Noord en Zuid Korea. De film draait om de spanningen tussen de 2 volken die mekaar natuurlijk niet kunnen waarderen, tot een moordzaak tussen de 2 elite's. En dat maakt Joint Security Area toch wel een beetje tot een typische Hollywood film met een rechtbank-thriller achtige tintje. De actiescenes zagen er ook erg goed uit en de hele samenloop zit vol verrassingen.

Prima film die overigens idd wat weg heeft van Basic.

3,5*

Het vertrekpunt belooft qua mysterie en stijl wel wat vuurwerk, maar van beide blijft eigenlijk niet zoveel over. De eerste klappen die het moet nemen zijn die van het Engels, de westerlingen en de vrouwelijke onderzoekster, waarvan al snel het idee van een miscast ontstaat. De film herstelt zich wanneer Park aan de achtergrond van het incident kan gaan sleutelen. Een paar aardige staaltjes van fijne fotografie, dat met die mijn is best goed en de bloeiende vriendschap kent enkele leuke momentjes.

Die komische noot past misschien niet zo, maar het heeft iets ontwapenends dat wel werkt binnen de intimiderende, precaire situatie rondom deze grenspost. Ondanks dat het de personages meer body geeft en het hele conflict de film voldoende gewicht heeft, wil de ware toedracht en z'n gevolgen maar niet een reuze interessante factor worden. Ik kreeg zelfs de indruk dat de film er baat bij zou hebben als het dat niet uit de doeken zou doen. Onder de helm is het duidelijk, op film iets te veilig.

"Broeder!"

Het conflict tussen Noord- en Zuid-Korea vind ik erg fascinerend. Met name, het volledig van de buitenwereld afgeslopen, Noord-Korea is intrigerend en tegenwoordig ook nog regelmatig in het nieuws. Deze film werd mij aangeraden door een vriend en ik heb hem gekeken voor de Mystery Challenge.

Het Zweeds/Zwitserse NNSC start een onderzoek naar een incident in de Joint Security Area (een neutraal gebied op de grens van Noord- en Zuid-Korea). Aan Noord-Koreaanse zijde zijn 2 soldaten dood en 1 verwond. De twee landen hebben allebei een totaal ander verhaal. Noord-Korea spreekt van een aanval, volgens Zuid-Korea was een van hun soldaten ontvoerd.

De eerste keer dat ik een film kijk uit Zuid-Korea. Wat Aziatische cinema betreft ben ik eigenlijk alleen een beetje bekend met Japan. Het acteerwerk was zeker niet slecht. Alleen waren de Engelstalige dialogen nogal random. De Duitsers Christoph Hofrichter en Herbert Ulrich spraken met zo'n dik Duits accent dat ze nauwelijks te verstaan waren en Yeong-ae Lee klonk als een text-to-speach machine als ze Engels sprak. Qua over-acting vond ik het eigenlijk wel mee vallen, bij Japanse Samurai-films heb je dat veel meer.

De cinematografie was best sterk. In de film zitten veel Sergio Leone-achtige close-ups, point-of-view shots en een aantal prachtige shots die doen denken aan oude Aziatische prenten (de militairen in het graanveld). Er word een aantal keer gebruik gemaakt van Koreaanse popmuziek, op de juiste momenten weet doet deze muziek de tragiek erg ten goede. De soundtrack was ook mooi.

Er werd al een beetje gebruik gemaakt van moderne CGI-technieken. Voor het openingsshot van een uil en voor kogels bijvoorbeeld. Verder zijn de effecten in de film practical. De gewelddadige scènes deden heel erg denken aan de films van Martin Scorsese (gloeilamp met bloedspetters) en Quentin Tarantino (headshots en de muziekkeuze), die de film overigens erg kon waarderen.

Aan de ene kant komt de film over als een politiek-drama met een mysterie-motief, gebaseerd op waargebeurde feiten en heel neutraal. Aan de andere kant is het echt een (Oorlogs)drama over de vriendschap tussen vijandige militairen. Erg leuk hoe de soldaten met elkaar bevriend raken en elkaar in het geheim gaan zien. Ook mooi hoe d.m.v deze vriendschap een soort anti-oorlogs boodschap wordt afgegeven, vergelijkbaar met de kerst wapenstilstand uit de Eerste Wereldoorlog. Ook erg leuk trouwens hoe de in het begin onbeduidende foto van een toerist aan het einde ontroerend wordt. Mooi hoe de verschillen tussen Noord en Zuid in de film worden neergezet. Noord-Korea wordt niet perse als kwaad afgeschilderd en Zuid niet perse als goed (wat niet gezegd kan worden van de films die in Noord-Korea of Amerika worden gemaakt). .

De film begint met het creëren van het mysterie als het incident wordt geïntroduceerd, daarna krijgen we het verhaal van de militairen in kwestie te zien en wordt uiteindelijk het mysterie rond het incident opgelost. Als Mystery-film is JSA niet heel erg bijzonder, maar qua Drama is het wel een erg sterke film. De vriendschap tussen de soldaten vond ik ontroerend en de film wist mij gedurende de hele speelduur te boeien. Erg mooi staaltje Aziatische cinema.

Ben nu bijzonder nieuwsgierig geworden naar het alom geprezen Oldboy (ook van regisseur Chan-wook Park). Dit is in ieder geval een aanrader.

Een film over verbroedering uitmondend in een bloederig drama. De film was in Zuid-Korea een box office kraker. Begrijpelijk, want ik denk dat je een band moet hebben met de gevoelens, die leven aan weerszijde van de gedemilitariseerde zone, om de intrinsieke waarde van de kernboodschap van deze film te kunnen appreciëren.
Daar waar ik op dat vlak uiteraard tekort schiet, heeft deze film toch wel indruk op mij gemaakt, niet in de laatste plaats door het uitstekende acteerwerk. Niet zo verrassend trouwens, want ik wist al langer dat Kang-ho Song en Byung-hun Lee kanjers zijn op dat gebied.

Slim in elkaar gestoken film die me aangenaam heeft verrast. Grenzen verdelen niet alleen landen en ideologieën.. ook mensen. De hele situatie van de verbroedering in de film komt surrealistisch over terwijl dit in een heel andere context helemaal normaal zou zijn. Regisseur Park speelt hier handig mee. De film komt wat moeizaam op gang en ik liep bij aanvang verloren tussen wie Noord en wie Zuidkoreanen waren. Eens de flashbackvertelling met de vier grenswachters begint, was de film absoluut op zijn best en heeft echt wel iets nuttigs te vertellen. Het is voor zo'n films dat mijn hart klopt. Er is al veel vergelijkingsmateriaal opgesomd, maar ik wil er ook nog eentje bijvoegen : de broederlijke omgang uit Joyeux Noël (Film, 2005) - MovieMeter.nl ligt ook niet zover af van JSA.

Aardig.

Zeker de stilering van deze film weet het aardig vooruit te helpen. Ik weet dat deze film het eigenlijk juist van de onderlinge verhoudingen moet hebben, maar die wist me toch wat minder te interesseren. Sowieso zijn films uit dit gebied wat minder mijn ding, dus dat deze nog dit cijfer krijgt is best een positieve verrassing.

Dit keer bevinden we ons middenin de spanningen tussen Noord en Zuid-Korea, aangezien we ons op de grens van deze landen kunnen vinden. Dat levert natuurlijk automatisch een aardig gegeven op. Als de film dan ook nog eens met een niet-chronologische volgorde begint kan de pret meteen geopend worden. Dat gebeurt ook, met enkele knap gefilmde scenes.

Verder kon ik alleen geen contact leggen met de personages. Veel emotie, veel gebaren, zelden een scene die alleen aanslaat. Ik weet dat ik meegesleept moest worden met de verhoudingen en de complexiteiten dien te begrijpen die ze meemaken, maar ik kan niet zeggen dat het binnenkwam. Wel veel scenes die de spanning tussen beide landen erg goed opvoert.

Tegen de finale aan krijgen we een aantal aardige sequenties, maar dat neemt niet weg dat ik het middenstuk gewoon niet kon plaatsen. Ik werd nergens in meegetrokken door personages die me totaal niet wisten te boeien, waardoor toch wel een deel van de emotionele impact verloren ging. Dat is in dit geval overduidelijk subjectief, want de hoge waardering van de film spreekt voor zich. Ik doe er zelf alleen niet aan mee.