menu

'Round Midnight (1986)

Alternatieve titel: Autour de Minuit

mijn stem
3,49 (78)
78 stemmen

Verenigde Staten / Frankrijk
Drama / Muziek
133 minuten

geregisseerd door Bertrand Tavernier
met Dexter Gordon, François Cluzet en Sandra Reaves-Phillips

Parijs, 1959. Ooit was de saxofonist die nu in de Blue Note bar speelt een van de grootsten. Hij woont in een hotel samen met andere zwarte Amerikaanse muzikanten, die hem proberen van de alcohol af te houden, zodat hij elke avond kan optreden. Een jonge kunstenaar, die erg onder de indruk is van zijn muziek, neemt de muzikant onder zijn hoede en zorgt ervoor dat hij weer gaat componeren en opnemen. De saxofonist geeft zelfs de alcohol op, maar of hij dit in New York, zonder zijn Franse vriend, ook kan volhouden?

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=vAeTx3gvCwI

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
4,0
Erg mooie voortkabbelende ingetogen film met jazz veteraan Dexter Gordon in de hoofdrol. Hij speelt min of meer zichzelf, een ex-heroine verslaafde jazz saxophonist die veel tijd doorbrengt in rokerige kroegjes in Parijs en uiteindelijk terugkeert naar New York. Deze film zorgde voor zijn derde comeback, je kunt duidelijk zien dat zijn hoogtijdagen voorbij zijn. Mooie muziek van Herbie Hancock(oscar '87).

avatar van Koos
3,5
Heb laatst een oude opname van Dexter Gordon op de tv gezien, echt te mooie Jazz muziek gewoon. Heb wat cdtjes gedownload, en ben nu ook erg benieuwd naar deze film. Hij speelt toch een beetje zichzelf, dus dat is erg interessant. Ik hoop dat ik de film ooit zie!

4,0
Mooie film dit! Als iemand die van jazz houd, werd ik meegesleept door de muziek.
Een toch wel tragisch verhaal over iemand die een belangrijke rol in de jazz muziek heeft gespeeld!

4*!

avatar van danuz
Enige voorliefde voor Gordon's eigen repertoire en jazz in het algemeen is wellicht wel fijn om deze film te proeven. Was zelf niet direct de bui, maar naargelang de film vorderde begon ik het toch te proeven. Vooral wanneer Francis Dale in huis neemt wordt alles ineens erg fijn melancholisch. De optredens zelf treden iets meer naar de achtergrond en worden door het verhaal van iets meer context voorzien. Heerlijk die uitjes en eigenlijk gewoon al die lach van Dale. Het zijn hier de kleine dingen die van de film toch een erg fijne ervaring maken. Tragiek zonder er altijd de nadruk op te leggen.

avatar van Dardan
4,5
Een bijzonder mooie film over vriendschap en muziek Vooral het knipoogje naar het einde toe richting Lester Young raakte me erg, ook worden er stukken uit het leven van mijn favoriete jazzpianist Bud Powell (aan wie deze film ook opgedragen is) een paar keer overgenomen. Alvast erg knap gedaan, samen met de sterke rollen van Dexter Gordon en François Cluzet en de mooie muziek van Herbie Hancock is dit een film die je moet gezien hebben als Jazzliefhebber.

avatar van hellboy.ray
4,0
Een zeer aparte, bijzondere en ingetogen film die rustig van scene naar scene gaat.
Het verhaal is vrij traag, maar niet storend.
De muziek is mooi gecomponeerd en het wordt uitstekend gebruikt om de scenes mee op te bouwen.

avatar van kos
3,5
kos
Dit is natuurlijk geen film voor iedereen. Als je niks met jazz hebt kun je onmogelijk mee in deze film.
Ik vond het wel geslaagd als sfeerportret. Dexter Gordon is natuurlijk fantastisch als aan lager wal levende saxofonist.

avatar van BASWAS
2,5
Weinig jazzy film vol sentimentele clichés die op een zeer sleetse wijze verfilmd zijn. Gelukkig hebben de saxofoonklanken en oude mannen aardigheid van Dexter Gordon hun oorspronkelijkheid niet verloren tussen de overdosis aan gemeenplaatsen.

avatar van Richard_Voorhees
4,0
Ik was vandaag (gisteren moet ik eigenlijk zeggen) sowieso al in een Dexter Gordon bui. Na een halve dag naar zijn heerlijke muziek te luisteren, was ik helemaal klaar voor deze film. Een geweldige film voor de jazzliefhebbers (met name de Dexter Gordon stijl).
Dexter Gordon speelt de hoofdrol als een saxofonist op retour die weer opleeft in Parijs.
Volgens mij had Gordon hoefde Gordon hier niet veel voor te acteren, want hij speelde inderdaad zo ongeveer zichzelf, misschien is dat het juist waarom hij deze rol zo goed lijkt neer te zetten.
Francois Cluzet speelt een fransman die gefascineerd is door de klanken die Dale Turner (Dexter Gordon) voortbrengt met zijn saxofoon. Ze ontmoeten elkaar een keer op straat na een optreden in de Blue Note bar en zo raken ze bevriend. Uiteindelijk word Francis een soort compaan van Turner en raken ze aan elkaar gehecht. Cluzet zet zijn rol als de sympathieke Fransman leuk neer.
De muziek speelt in deze film een belangrijke rol. Er zijn veel beelden te zien van optredens (zo af en toe verschijnen er zelfs wat echte opnames in beeld) en de muziek is gecomponeerd door Herbie Hancock en gespeeld door Dexter Gordon, speciaal voor deze film.
Herbie Hancock speelt zelf ook nog een rol in de film en zelf vond ik het leuk om zangeres Lonette McKee nog voorbij te zien (en horen) komen.
Een puur genot voor de jazzliefhebber, maar daarnaast ook gewoon een leuke, ingetogen film om te kijken.

avatar van Tarkus
2,5
Mij kon deze film niet helemaal overtuigen. De muziek is goed, maar het verhaal dat er omheen is gebouwd is bijzonder saai.
Echt iets voor de echte Jazz-liefhebbers, maar niet geschikt als amusementsfilm.

avatar van doncorleone
3,5
Ik vond het verhaal niet echt boeiend (net als "Paris Blues" uit '61, die ik een dag eerder zag).
Het kabbelt wat voort (geen noemenswaardige wendingen of verassingen), maar de muziek en het sfeertje zijn natuurlijk erg lekker. De charismatische Dexter Gorden ("The sophisticated giant") speelt een prachtige rol, zo 4 jaar voor zijn dood.

Ook leuk om Martin Scorsese, Wayne Shorter en natuurlijk Herbie Hancock voorbij te zien komen.
Halverwege herkende ik de jonge Cluzet pas.

avatar van Metalfist
4,0
S'il vous plait, I would like to have the same thing he had

Jazz is niet echt een thema waar ik bekend mee ben. Ik wil het wel zijn, maar de grote omvang van het genre houdt me altijd wat tegen. Mijn kennis reikt ook niet verder dan een aantal soundtracks (vooral Ascenseur pour l'échafaud staat me nog helder voor) en daardoor leek 'Round Midnight me wel een interessante start aangezien de film de Oscar voor beste score mee naar huis pakte en bovendien een resem legendes van de muziekscene als figuranten had.

En 'Round Midnight mag er zeker en vast wezen. Het viel me op dat de print gisteren in de cinema echt loepzuiver was. Er moet blijkbaar ergens een deftige DVD/Blu-Ray rondzwerven, want het mistroostige Parijs zag er nog nooit zo mooi uit. Al kan het natuurlijk zijn dat ik me te hard heb laten meevoeren door die fantastische soundtrack. Muziek die perfect op zijn eigen benen kan staan, maar naar een hoger niveau wordt getild door de beelden, iets wat natuurlijk ook geldt in de andere richting. Vooral de scène waar Francis de Blue Note uitloopt en in een zijstraat die huilende saxofoon hoort.. Prachtig gewoon. Toch is 'Round Midnight niet een film die perfect is. De optredens in het begin van de film zijn degelijk, maar misschien laat Bertrand Tavernier zich hier nog iets te hard overrompelen door Dexter Gordon, want hierdoor krijgt de film wel een te lange speelduur. Niet dat ik me verveeld heb, verre van, maar mijn gedachten begonnen toch weg te zwerven.

Het personage van Gordon is een combinatie tussen Lester Young en Bud Powell en hoewel het verhaal fictief is, leent het veel elementen uit Dance of the Infidels dat geschreven werd door Francis Paudras. Het plot heeft echter weinig om handen en het is duidelijk dat dit niet de prioriteit van Tavernier was, maar toch slaagt hij er nog in om de vriendschap tussen Dale en Francis mooi in beeld te brengen. De vreemdste bijrol is die van Martin Scorcese. Ik wist dat hij erg hard bezig was/is met Blues (hij maakte er zelfs een 7-delige reeks rond met afleveringen van 90 minuten), maar ik had hem hier niet in verwacht. Het waarom ontgaat me nog steeds, maar Scorcese weet overeind te blijven tussen al dit jazz geweld. Het is echter Dexter Gordon en de zijnen die de echte sterren zijn. Hij houdt er een vreemde manier van acteren op na, maar de rol van Dale gaat hem goed af. Al schijnt dat vooral ook te wijten zijn aan het feit dat hij niet veel meer moet dan zichzelf spelen. Het zou trouwens onterecht zijn om François Cluzet hier niet te vermelden. Hij heeft een zekere chemie met Gordon die de vriendschap net iets overtuigender maakt.

De eerste bewuste kennismaking met jazz en het smaakt naar meer. Het had anders kunnen uitdraaien, maar 'Round Midnight is een melancholische doch boeiende film over de vriendschap tussen een muzikant en een die-hard fan. Toch zien dat ik de overige jazz films in Cinema Zuid kan meepikken.

4*

Lv92
Deze nu al 3 keer gezien in een paar weken tijd. Beste muziekfilm die ik ken. Dexter Gordon is onweerstaanbaar als versleten Jazzer. Top!

avatar van cinemanukerke
4,0
geplaatst:
Wat te doen op een broeierige, zwoele zomeravond ? Vrienden zijn een bbq aan het voorbereiden, de buurvrouw, in een outfit die misschien tien jaar geleden haar recht zou aandoen, giet de plantjes in de tuin en een eenzame mountainbiker puft de hellingen op op zoek naar zijn bevestiging maar ik heb een afspraak met 'round midnight, een heerlijke jazz muziek film en daarom reeds die waarschuwing : (ik vermoed) uitsluitend voor jazz liefhebbers of voor mensen die jazz willen ontdekken. Het is namelijk de ruggengraat van de film. En terwijl we luisteren naar die prachtige soundtrack vertelt Tavernier met zijn camera op een slome, desoriënterende en laid back manier de vriendschap tussen een oude alcoholverslaafde jazz muzikant en een jonge kunstenaar. De sfeer in de club 'Blue Note' is ronduit fantastisch. Er is een scene waar de camera eerst op het orkest gericht staat, dan slentert tussen de mensen in de club - de muziek steeds op de achtergrond - en zich uiteindelijk focust op kleine dingen in het café zoals het gesprek over het ontbreken van een knoop in een hemd. De film is visueel schitterend. Bewust gekozen voor een artificiële studio look van de club, zijn steegjes en zijn derderangs hotelkamertjes dat ons doet herinneren aan de musicals van de jaren 50. Het creëert wel een beetje een stijlbreuk met de scenes in de straten van Parijs (hospitaal, gendarmerie). Er zitten van die Vincente Minnelli camera bewegingen in (bv dat kraanshot bij de introductie van Cluzet). Jammer dat er per se een verhaaltje moest bijkomen (de gezinssituatie van Cluzet bv) en vooral in het New York gedeelte staat het verhaaltje flink in de weg van die heerlijke jazz sfeer. Gelukkig is er Martin Scorsese die ons nog eens zijn geliefde New York voorstelt. Een film waarin muziek en beeld harmonieus in elkaar vloeien. En de woorden ? Zoals Dexter Gordon zeer vertederend tegen zijn dochter zegt over zijn speciaal aan haar opgedragen nummer : soms zijn geen woorden nodig ...

Gast
geplaatst: vandaag om 17:46 uur

geplaatst: vandaag om 17:46 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.