'Round Midnight (1986)

Dit is natuurlijk geen film voor iedereen. Als je niks met jazz hebt kun je onmogelijk mee in deze film.

Ik vond het wel geslaagd als sfeerportret. Dexter Gordon is natuurlijk fantastisch als aan lager wal levende saxofonist.

S'il vous plait, I would like to have the same thing he had

Jazz is niet echt een thema waar ik bekend mee ben. Ik wil het wel zijn, maar de grote omvang van het genre houdt me altijd wat tegen. Mijn kennis reikt ook niet verder dan een aantal soundtracks (vooral Ascenseur pour l'échafaud staat me nog helder voor) en daardoor leek 'Round Midnight me wel een interessante start aangezien de film de Oscar voor beste score mee naar huis pakte en bovendien een resem legendes van de muziekscene als figuranten had.

En 'Round Midnight mag er zeker en vast wezen. Het viel me op dat de print gisteren in de cinema echt loepzuiver was. Er moet blijkbaar ergens een deftige DVD/Blu-Ray rondzwerven, want het mistroostige Parijs zag er nog nooit zo mooi uit. Al kan het natuurlijk zijn dat ik me te hard heb laten meevoeren door die fantastische soundtrack. Muziek die perfect op zijn eigen benen kan staan, maar naar een hoger niveau wordt getild door de beelden, iets wat natuurlijk ook geldt in de andere richting. Vooral de scène waar Francis de Blue Note uitloopt en in een zijstraat die huilende saxofoon hoort.. Prachtig gewoon. Toch is 'Round Midnight niet een film die perfect is. De optredens in het begin van de film zijn degelijk, maar misschien laat Bertrand Tavernier zich hier nog iets te hard overrompelen door Dexter Gordon, want hierdoor krijgt de film wel een te lange speelduur. Niet dat ik me verveeld heb, verre van, maar mijn gedachten begonnen toch weg te zwerven.

Het personage van Gordon is een combinatie tussen Lester Young en Bud Powell en hoewel het verhaal fictief is, leent het veel elementen uit Dance of the Infidels dat geschreven werd door Francis Paudras. Het plot heeft echter weinig om handen en het is duidelijk dat dit niet de prioriteit van Tavernier was, maar toch slaagt hij er nog in om de vriendschap tussen Dale en Francis mooi in beeld te brengen. De vreemdste bijrol is die van Martin Scorcese. Ik wist dat hij erg hard bezig was/is met Blues (hij maakte er zelfs een 7-delige reeks rond met afleveringen van 90 minuten), maar ik had hem hier niet in verwacht. Het waarom ontgaat me nog steeds, maar Scorcese weet overeind te blijven tussen al dit jazz geweld. Het is echter Dexter Gordon en de zijnen die de echte sterren zijn. Hij houdt er een vreemde manier van acteren op na, maar de rol van Dale gaat hem goed af. Al schijnt dat vooral ook te wijten zijn aan het feit dat hij niet veel meer moet dan zichzelf spelen. Het zou trouwens onterecht zijn om François Cluzet hier niet te vermelden. Hij heeft een zekere chemie met Gordon die de vriendschap net iets overtuigender maakt.

De eerste bewuste kennismaking met jazz en het smaakt naar meer. Het had anders kunnen uitdraaien, maar 'Round Midnight is een melancholische doch boeiende film over de vriendschap tussen een muzikant en een die-hard fan. Toch zien dat ik de overige jazz films in Cinema Zuid kan meepikken.

4*

In 'Round Midnight speelt Dexter Gordon het fictieve personage Dale Turner. Een combinatie van de levensechte jazzmannen Bud Powell en Lester Young. Het personage van Francis Borler is gebaseerd op de in 1997 overleden Francis Paudras. De echte vriendschap tussen Paudras en Bud Powell, is het onderwerp van diverse boeken geweest. Alle muziek op de set werd live uitgevoerd. In totaal verschenen er twee soundtrackalbums. Eentje kwam uit Columbia, en "The Other Side Of 'Round Midnight" verscheen onder de naam van Dexter Gordon op het Blue Note-label. Gordon werd de eerste jazzmuzikant die een Oscarnominatie voor beste acteur in deze film won. Tevens was dit zijn enige Oscar-genomineerde uitvoering. Victoria Gabrielle Platt maakte met deze film haar acteerdebuut.

Je zou denken dat deze film alleen is weggelegd voor de echte liefhebbers van jazz, maar niets is minder waar. Persoonlijk heb ik weinig met deze muziekstijl, maar de meeste muziek klinkt lekker zacht en interessant. Het verhaal is vrij ontspannen en eenvoudig. De unieke stem van Gordon helpt hem om een interessant personage te creëren. Regisseur Bertrand Tavernier maakte deze film als een eerbetoon aan de verdwenen Europese muziekscene.

3,5 *