La Guerre du Feu (1981)

Interessante cinema qua aankleding, cinematografie, mammoets en sabeltandtijgers, en neanderthaler-taal (ontwikkeld volgens de credits door Anthony Burgess, de schrijver van A Clockwork Orange) en neanderthaler-gedrag.

Maar het script laat heel wat te wensen over dat bij mij leidde tot enige ergernissen. De mammoet-scene bijvoorbeeld is te lachwekkend voor woorden qua verloop, en de evolutie omtrent "de liefde" was ook totaal niet geloofwaardig.

Ach, wel een film om gezien te worden, maar hoger dan 3,5* kom ik niet.

Deze film hebben we ook ooit eens behandeld tijdens een college (antropologie dacht ik) ondanks de niet ideale film-kijk-omstandigheden toen, vond ik hem meteen al waanzinnig.

Film over de tijd dat het nog echt ergens over ging in het leven; Vuur!
Alhoewel er best zaken in zullen zitten die in 1981 een wetenschappelijke basis zullen hebben gehad is dit in de eerste plaats toch een hele unieke avonturenfilm. Cinematografisch ziet het er werkelijk fantastisch uit, de make-up, de geweldige landschappen, al die wilde beesten. De aankleding van het geheel is tip-top in orde
Toch vind ik het echte sterke van deze film dat je echt sympathie krijgt voor de 3 Neanderthalers op queste en hun Homo Sapiens vriendinnetje. De film vervalt eigenlijk nergens in een rare freakshow en dat is knap aangezien alle acteurs en actrices 2 uur lang in hun blote kont naar elkaar lopen te brullen in een primitieve taal. Een taal die de meeste kijkers niet meester zullen zijn maar die wel heel begrijpelijk is. Ook al weer zoiets geniaals. Onze premitieve voorvaders en -moeders zijn echte menselijke karakters met herkenbare emoties en bovendien blijken ze ook nog eens erg grappig te zijn (tenminste ik vond de scene in de boom echt hilarisch )

De zoektocht naar het vuur is eigenlijk ook de bewustwording van het menszijn in een notedop. Het gebruik van taal, het zorgen voor de zwakkere, de dageraad van humor en creativiteit en en-passant ook nog een ware sexuele revolutie. In werkelijkheid koste dit waarschijnlijk wel een enkele duizenden jaren maar ach... tis natuurlijk wel een film hè.

Misschien niet zo indrukwekkend als een echte grottekening maar heb me hier wel prima mee vermaakt, fantastische film, enige in zijn soort. 4.5* voor La Guerre du Feu.

P.S. Wat konden die Homo Sapiens vrouwen 80.000 jaar geleden ook al kleppen zeg, dat mondje staat maar niet stil, ja de mensheid is ver gekomen...

Heel lang geleden deze film gezien en hij maakte toen indruk. Laatst weer eens bekeken en net als Bombong vond ook ik hem nog steeds goed. Ron Perlman blijft een pracht acteur voor dit soort rollen net als later in 'the name of the rose'!

Cijfer: 4.0*

prachtfilm! Ontroerend, grappig, spannend en zonder (gesproken) taal. Zo zou het hele leven moeten zijn!

Mooie avonturenfilm gesitueerd in een tijdperk waarin er zich niet zoveel films afspelen. Historisch gezien klopt er niet zoveel van (misschien in 1981 wel, dat weet ik zo niet, maar ik betwijfel het) maar daarom is als genre ook fantasy aangegeven lijkt me.

Vooral erg knap dat de film boeiend blijft terwijl er amper in gesproken wordt en je hetgeen dat gezegd wordt niet begrijpt. Hier en daar wat geslaagde spanning en humor. Minder zijn wel de actiescènes die vrij amateuristisch ogen en de scènes met de mammoeten, die eruit zien als verkleden olifanten, en sabeltandtijgers, die eruit zien als verkleden leeuwen.

3,5*

Interessant dat deze film als fantasy hierboven staat aangegeven, terwijl het in feite gewoon een (pre)historisch verhaal is.

De toon wordt in het begin van de film al meteen gezet met een bloedig gevecht tussen twee verschillende rassen en blijft ook gedurende het middenstuk enorm overtuigen door de prachtige achtergronden en de toch voortdurend aanwezige spanning.

Alleen tegen het einde aan, als de protagonist bij de homo sapiens aankomt begint de verveling een klein beetje toe te slaan, al gaat dit gelukkig snel weer weg zodra de holenbeer aankomt

Het acteerwerk is zeer natuurgetrouw, in de zin dat de mimiek zeer realistisch overkomt. Slechts de mammoeten zagen er niet geheel realistisch uit, maar dit is slechts een klein puntje.

Alles bij elkaar een fantastische film, die wetenschappelijk/historisch gezien films als 10.000 B.C. met gemak omver blaast.

Wat een film. Ik vond de film echt geen donder aan! Gewoon geen dialogen en alleen idiote gebrabbel. Die kaak en die dierenvelden over hun heen, beetje stereotype.

Saai en totaal niks voor mij.

Deed me op veel momenten aan Planet of the Apes denken.

Zeker vermakelijk, en zeker ook heel mooi hoe ze het leuk houden zonder al te veel spraak, ook al droomde ik heel af en toe wel een beetje weg.

Heel aantal dingen zijn lachwekkend in de film maar denk/hoop ook dat de regisseur niet al te serieus hiermee wou overkomen, het zou iniedergeval verklaren dat het ook onder het genre fantasy valt. En we zien meer blote mannenkonten dan in Braveheart (jammer genoeg ).

Aantal dingen zagen er ook niet helemaal realistisch uit, maar de film dateert dan ook alweer uit wat jaartjes terug.

Affijn.. al bij al vermakelijk voor een keertje, lekker lachen met een interessante rode draad, maar niet veel meer dan dat.

Whow eindelijk heb'k deze eens gezien, opgenomen van tv (Arté), je hoeft geen vreemde taal te kunnen verstaan, aangezien er geen enkel verstaanbaar woord in deze film voorkomt



Plot : We bevinden ons in de tijd van de holbewoners, de Prehistorie.
Een stam bewaakt angstvallig het vuur, want als dat ooit zou doven komen ze om van de kou tijdens de barre winters.

Op een dag worden ze aangevallen door een rivaliserende soort, die nog meer op apen gelijken dan hen, zij willen brandende balken uit het kampvuur stelen, en doen dat met bruut geweld.
De overblijvende stamleden kunnen vluchten naar een eilandje, diep in de mistige moerassen, vanwaar de clanoudste zijn beste jagers eropuitstuurt om vuur te gaan zoeken, nu dat van hen is gestolen.

Wat volgt is een komische én ontroerende zoektocht van deze 3 jagers, waarbij ze geregeld worden belaagd door roofdieren (die hilarische scène waarbij ze in een dun boompje kruipen, op de vlucht voor leeuwen ).

Uiteindelijk ontmoeten ze een stam die al zover gevorderd is dat ze zelf vuur kunnen maken. Ondertussen heeft de leider van het groepje vuurzoekers een meisje ontmoet dat samen met hen verdergaat.

Hij wordt verliefd op haar en doet er alles voor om haar tot de zijne te maken...
Maar lukt het onze dappere krijgers om vuur mee terug te nemen naar hun clan, die op hen wacht in het moeras..?
En wat met zijn geliefde, kan hij haar houden...?
Dat ga ik hier uiteraard niet verklappen, aangezien er nog enkel leuke plotwendingen komen...


Wat vooral erg leuk was, is de scène waarbij de holbewoners leren lachen, een gevoel dat hen voordien totaal vreemd was, hilarisch

Ik sta er écht van versteld hoe goed deze film is, en dat zonder enige verstaanbare dialoog. Héél knap gedaan !

Die krijgt van mij een dikke 8/10, een must-see voor elke filmliefhebber.
Dit is geen "Arty-Farty" Arthouse filmpje maar een héél toegankelijk Comedy-Drama

Leuk filmpje, maar kent een te groot dipje in het middenstuk om echt te overtuigen.

Natuurlijk leuk dat er helemaal niet gepraat wordt, althans toch niet verstaanbaar. De holbewoners grunten verder wel aardig wat af, maar iets enigszins begrijpbaars komt er toch niet uit.

Visueel is het bij momenten best aardig, de soundtrack vond ik minder geslaagd. Soms te afwezig, dan weer redelijk cliché en leeg. Het minieme script is verder wel oké maar niet lijvig genoeg voor 100 minuten film. Verder ook redelijke platte symboliek, maar dat neem je maar voor lief.

Voor 100 minuten iets te kaal en iets te lawaaierig (vond de holmensjes na verloop van tijd toch wat vervelend worden). Ook dat gevecht in het begin is toch echt té knullig, maar verder een aardig sfeervol filmpje met een paar lollige scenes en een aardig leuke opzet.

Twintig minuutjes eraf en er had een half sterretje bijgekund, nu heb ik iets teveel moeten gapen, en aangezien er ook niet echt een geweldige climax aan de film hangt was er nog weinig dat dat kon goedmaken.

2.5*

De holbewoner in de cinema wordt eigenlijk vooral gebruikt als komische manier om grove, ongemanierde situaties te creëren in de huidige wereld. Films die de leefwereld van de holenmens in beeld brengen zijn op een hand te tellen. Het is toch een wereld die te ver van ons af staat om er ons een voorstelling bij te kunnen vormen. In die zin is La Guerre du Feu al een unieke ervaring, omdat het in ieder geval een serieuze poging doet om de wereld van de holbewoner tot leven te brengen.

Ze hadden zich er zo makkelijk van af kunnen maken. Geef de acteurs een berenvelletje en laat ze communiceren in de taal die wij vandaag spreken. In plaats daarvan heeft schrijver Anthony Burgess verschillende taaltjes geschreven die elk corresponderen met het volk dat ze spreekt. Het levert een poëtische kakofonie van rare taaltjes op, waarbij het de mime van de acteurs is die het uiteindelijke verhaal vertelt. Verder is er gebruik gemaakt van protheses en make-up om de acteurs nog meer een voorhistorische, robuuste uitstraling mee te geven. Ron Perlman heeft altijd al zo'n heerlijk karakteristieke kop gehad, maar in combinatie met de aangebrachte protheses wordt hij helemaal tot een mens van het begin der tijd. Wat deze film zo goed maakt is dat het nooit een karikatuur van de holbewoners maakt. De psyche van de nog ongevormde mens wordt treffend gebracht door ze elk een eigen karakter mee te geven.

De film mag dan uiteindelijk meer fantasie dan wetenschap zijn, uiteindelijk is het wonderlijk hoe het in ieder geval de kijker tot denken aanzet van hoe overleven in dat tijdperk eruit moet hebben gezien.

Vooral interessant en wetenswaard om te vernemen hoe onze verre voorouders leefden, hoe er toen ook verschil in beschavingen was en hoe primaire driften evolueerden naar diepere emoties.

Zeker een knappe film met ook mooie beeldvorming.

Wat een film! Wist niet echt wat ik moest verwachten en had ook nooit van de film gehoord, maar ik vond hem geweldig. Natuurlijk harstikke lastig om een film te maken over Neanderthalers die redelijk serieus wordt genomen door het publiek waaraan hij vertoond wordt. Kan begrijpen dat mensen dit lachwekkend vinden, daarom ben ik ook zo blij met het meer dan goede gemiddelde die de film hier op MM scoort. Veel mooie plaatjes van landschappen en alles ziet er zeer geloofwaardig m.u.v. de mammoet-kudde dan. Ook interessant om te zien hoe al die verschillende volkeren ontstonden. Sommige waren veeeeeel verder dan andere. Weer anderen evolueerden helemaal niet meer. Onbekend goudmijntje dit.

Tot slot HET moment v/d film, meerdere want de film zat er vol mee:

- De stam vlucht naar het moeras na een bloedig gevecht en ziet dat een van hun het vuur heeft weten te behouden.

- Na een heftige confrontatie wordt een van de jongens 'downstairs' verzorgd door het vrouwtje van de vreemde stam. Zijn 2 maten kijken vol verbazing toe

Prima multi-culti film uit de prehistorie die ook zonder ondertiteling goed te volgen is. Bovendien zit er nog hele leuke humor in ook. De scene waarin ze in een boom vluchten voor de leeuwen en vervolgens alle blaadjes van de boom opeten, zal me altijd bijblijven en een grijns op mijn gezicht toveren.

Een mooi verhaal over de strijd om het vuur. Een erg kostbare schat toen er nog geen lucifers bestonden. Ik vond het een mooi uitgevoerde film, goede kostuums, prachtige locaties en originele communicatie met klanken. Men heeft zich aardig ingeleefd in een zeer primitieve leefwijze.

Op een of andere manier is dit wel erg leuk en mooi om te zien, maar aan de andere kant vond ik het toch een beetje te blockbusterig uitgewerkt. De karakters vond ik regelmatig zich te modern gedragen, misschien om toch een klik met het hedendaags publiek te maken en op volle zalen te mikken. Ikzelf had het beter gevonden als ik echt een (onwerkelijk) fantasy gevoel erbij had of dat het meer een arthouse uitwerking zou hebben. Dat het veel verder weg zou staan van het heden door nog meer primitief gedrag van de personages, zeker in combinatie met de 'taal' die echt extreem primitief is. Ik hoef mij juist in dit geval en in zo'n verhaal niet perse te vereenzelvigen met de karakters.

Voor mijn gevoel 'klopte' het daarom niet helemaal. Dat zal ook misschien helemaal niet lukken omdat je de 'hedendaagse blik op de wereld' toch niet uit de ogen en mimiek van de acteurs krijgt.

Verrassende film die de vaart er inhoudt. Ook wel een voordeel dat mensen toen geen goed-ontwikkelde spraak hadden: krijg je een film zonder oeverloze dialogen en romantisch geflikflooi. Dus gewoon d'r op zodra ze zich 's ochtends nietsvermoedend gebukt staat te wassen bij een slootje.

De manier waarop de film wil laten zien hoe men leerde, is leuk bedacht. Het maken van vuur als leidraad terwijl het ook gaat om wapens, voedsel, de bestrijding van vijanden en zelfs seksstandjes. Al is het natuurlijk allemaal maar een visie; het gaat om de wetten van overleving. Zo lijkt het roze tandvlees (gezondheid) me de reden dat men de Neanderthaler van bil laat gaan met hun gezonde vrouwen.

De tocht van de mannen levert een boeiende dimensie op in plaats van dat het een droog verhaal wordt. Niet altijd even sterk, maar soms wel verassend bloederig. Alleen had het muzikaal opwindender gemogen, zeker gezien de setting. Historisch gezien lijkt het me ook allemaal foutief (telkens compleet andere stammen, dieren en omgevingen tegen het lijf lopen, op loopafstand van hun leefgebied, en in zo'n korte tijdspanne), maar ben het eens met Madecineman dat het van ondergeschikt belang is.

Toch stond ik raar te kijken dat na al die omzwervingen, encounters en de verstreken tijd, de rest van de Neanderthalers nog doodleuk en levend op het koude, voedselloze moeraseilandje zat. Ik had wat dat betreft een harder einde verwacht. Neemt niet weg dat ik blij ben dat ik La Guerre du Feu heb gezien.

Uitstekende film over de oermens die opzoek gaat naar vuur, als het hunne gedoofd is. De film neemt je 80.000 jaar mee terug in de tijd en doet dit op een overtuigende wijze. Bruut maar zeker niet geheel zonder humor. En ondanks dat er geen verstaanbaar woord in wordt gesproken is de film zowel boeiend als onderhoudend.

Een goede avonturenfilm...

Goed verhaal...

Geen pratende acteurs (geen woord), alleen een soort apentaal...

Uitstekend acteerwerk...

Wel een bekende acteur Ron Perlman (snel herkend gezicht, zoals TV Series:

Beauty and the Beast)...

Prima achtergrond geluid/muziek (Dolby Digital)...

Redelijk HD kwaliteit...

Het idee is zeker niet onaardig, maar ik vond het in zijn geheel net boeiend genoeg om echt te overtuigen.

Qua acteur had je qua uiterlijk geen betere man kunnen kiezen als Ron Perlman. Hij past er prima tussen. Qua script heeft het allemaal niet zo heel veel om het lijf en mede daardoor gaat het op een gegeven moment ook wel een klein beetje vervelen. De soundtrack hielp wat dat betreft ook niet echt mee en was te vaak te minimalistisch of gewoon afwezig.

Tussendoor zaten gelukkig ook wel wat leuke zaken. Een aantal scènes die best grappig waren, zoals met de mammoeten en de seksstandjes. ook het idee van deze film, is zeker niet verkeerd.

Toch duurt het allemaal net wat te lang en is het niet leuk en boeiend genoeg voor de voledige speelduur.

Kleine 2,5*

Ik wist niet zo goed of ik nou moest lachen of huilen om deze film. Ik neem aan dat het vrij serieus bedoeld is, met hier en daar een knipoog. Ik had hem vroeger al eens gezien, en toen vond ik de film al een vrij kinderachtige naieve visie op de oermens etaleren. Dat beeld blijft bestaan, maar als je dat accepteert is het binnen die visie wel een consistente film met aardige momenten.

Henny Vrienten heeft het over de Cro-Magnon mensen, het zijn de Homo erectus (Wagabu), Homo neanderthalensis (Ulam) en de Homo sapiens (Ivaka).

De protagonisten zijn een stel randdebielen bij elkaar, waardoor ik de film geen moment serieus nam, toen niet en nu niet. Ze doen gewoon grotendeels apen na. Hoe het ook was, het waren iig geen gedegenereerde sukkels.

Ik denk dat dit een hopeloos naieve visie is, gebaseerd op verkeerde overtuigingen, aangegeven door de nihilistische opvattingen (de mens is een doorgeschoten aap) van Desmond Morris, die de filmmakers adviseerde.

Na de eerste keer dat ik deze als kind op TV had gezien, heb ik het steeds een fantastische film gevonden. Het plot is simpel, maar hier wordt getoond dat het leven van onze verre voorouders niet bepaald een lachertje was. Hoe waarheidsgetrouw het allemaal is, kunnen we niet met zekerheid zeggen, maar onderzoek heeft ons toch geleerd dat de kans groot is dat vele elementen kloppen. Wie het vuur had, had macht. Heel knap hoe er wordt getoond hoe de mensen uiteindelijk vuur leerde maken. De scène met de mammoeten blijft na al die jaren nog steeds heel indrukwekkend. Een andere troef is dat je hier geen ondertitels nodig hebt om de "taal" van de oermensen te verstaan. Welke taal je ook spreekt of verstaat, iedereen kan deze film volgen en snappen.

Zojuist gezien.

Ik vind de personages te dierlijk neergezet. Sommige koppen hebben meer van een gorilla dan van een mens en de geluiden zijn die van een aap. De Cro-magnons hebben duidelijk een meer ontwikkelde taal, maar bij hen snap ik de beschildering op hun lichaam niet. Door die grijze kleur krijg ik spontaan meer sympathie voor de Neanderthalers. Wat een nare bedoening, gevangen worden en dan al die vrouwtjes moeten bevruchten. Was even lachen, al die vrouwen die op dat bankje zitten te wachten en steeds een stukje opschuiven! Verder kinderachtige humor, maar dat komt gewoon omdat de humor toen nog niet zo verfijnd is als de humor van nu, en dat is ook logisch als je geen ontwikkelde taal hebt. Ik wed dat ik me in die tijd rot gelachen zou hebben als iemand een steen op het hoofd van zijn maatje zou laten vallen.

Ook deze film, net als clan of the cave bear, gaat van de theorie uit dat de Cro-magnons zich vermengd hebben met de Neanderthalers ipv de arrogante theorie waarin de Neanderthalers uitgemoord zijn door de veel slimmere en "betere" moderne mens. Fijn om te zien!

Tja, en de muziek, beetje hetzelfde niveau als dat in de film Clan of the cave bear. En nu begrijp ik ook waar de Franse film RRRrrr!!! zijn muziek vandaan heeft.

Fantastisch onderwerp, toen ging het leven echt om overleven, om belangrijke dingen. Ondanks het feit dat wij als moderne mens nu ontzettend veel kunnen en dat we heel ver zijn gekomen met onze kennis, voel ik me ronduit belachelijk met alle objecten om me heen die ik eigenlijk niet eens nodig heb en omdat ik me vies voel zodra ik 24 uur niet gedoucht heb. We zijn veel te ver van de natuur afgedwaald. Ik ben er zelfs allergisch voor! (hooikoorts)

2,5 ster.

Meer interessant dan goed. Het script zit nogal slordig in elkaar (zo zijn de sabeltand tijgers plotseling verdwenen), maar het valt natuurlijk niet mee duizenden jaren evolutie in goed anderhalf uur te stoppen. De goed gekozen locaties dragen bij aan het creëren van de juiste sfeer, al lopen er wel erg weinig dieren rond in de film. Het speciale taaltje is een vondst, evenals de laatste scène die een charmante link legt naar de moderne mens.

La Guerre Du Feu was een groots opgezette internationale productie, gebaseerd op het gelijknamige boek uit 1911 van de Belgische schrijver J.-H. Rosny. De film speelt zich af in Europa gedurende het Pleistoceen, zo’n 80.000 jaar geleden. Het is allemaal prachtig in beeld gebracht door Jean-Jacques Annaud. Met een budget van 12 miljoen dollar (indertijd een hoog bedrag), werden kosten nog moeite gespaard om de prehistorie tot leven te wekken. Hier zijn de makers met vlag en wimpel in geslaagd en ruim 30 jaar na dato ziet de film er nauwelijks gedateerd uit. De prehistorische dieren zijn met behulp van echte dieren tot leven gewekt. Dat de dieren er dan misschien niet zo uitzien, als hun prehistorische voorouders is de film vergeven. Ook de make-up effecten zijn uitstekend en werden terecht bekroond met een Oscar. Visueel gezien is La Guerre Du Feu dan ook een pareltje.

Helaas is ze inhoudelijk een stuk minder geslaagd. Het verhaal is vrij simplistisch en het tempo ligt erg laag. De film kent nauwelijks dialoog, wat wellicht gecompenseerd had moeten worden met een sterke soundtrack. Helaas is de muziek van Philippe Sarde weinig memorabel. La Guerre Du Feu blijft een prachtige film om naar te kijken, maar er had meer ingezeten. Ook bekend als The Quest For Fire.

Europa, 80.000 jaar geleden. Een stam van Neanderthalers word door een andere stam aangevallen en raakt hun vuur kwijt. Omdat ze zelf nog geen vuur kunnen maken worden drie mannen uit de stam erop uit gestuurd om een nieuw vuur te vinden, te stelen van een andere stam dus. Onderweg komen ze oog in oog te staan met sabeltandtijgers, mammoeten en gewelddadige andere primitieve mensen.

Weer een erg sterke film van Jean-Jacques Annaud. Heb eigenlijk nog nooit een film over de pre-historie gezien die zo realistisch/geloofwaardig was. De acteurs doen het ook erg goed, want het is lang niet zo makkelijk als het lijkt om een oer-mens te spelen. De taal van de Neanderthalers is bedacht door Anthony Burgess (de schrijver van A Clockwork Orange) en bestaat voornamelijk uit aap-achtige schreeuwen. Het is duidelijk dat de acteurs de bewegingen van mens-apen hebben bestudeerd en deze proberen te imiteren. Naast het haar en de dierenhuiden hebben sommige acteurs ook wat make-up waardoor hun schedel wat meer op die van een oermens lijkt. Ik vond het in ieder geval uitstekend werken. Ook al is er geen enkele dialoog in de film, je begrijpt toch wat er bedoelt word. Dit is trouwens ook de debuut-film van Ron Perlman.

De film is uitstekend opgenomen, prachtige beelden van mooie locaties. Opgenomen in Canada, Schotland, Ijsland en Kenia. Er zijn geen enkele special effects gebruikt, de sabeltandtijgers zijn leeuwen met nep-tanden en een ander kapsel en de mammoeten zijn olifanten met een harige deken en extra lange slagtanden.

De muziek van de film is gemaakt door Philippe Sarde. In het begin paste de muziek niet altijd even goed bij de beelden maar naarmate de film vorderde kon ik de muziek steeds meer waarderen, vooral in de emotionele momenten is de muziek er mooi. Omdat er niet gepraat word is de muziek ook extra belangrijk.

La Guerre du Feu is een erg mooie film over de pre-historie. Ondanks dat er geen dialogen zijn blijft de film boeien. Het verhaal is misschien een beetje hak-op-de-tak op momenten, maar dat maakt het ook onvoorspelbaar. Ook mooi hoe de film laat zien dat mensen en dieren (in ieder geval in het begin) nog lang niet zo verschillend zijn. Een echte aanrader.

Deze was op tv en me er ook eens aan gewaagd. Voor een film zonder dialogen is het wel een uitdaging om het boeiend te houden. 'k vind dat de film daar grotendeels wel in geslaagd, al mocht hij naar het einde toe wel wat korter geweest zijn. Het tempo ligt niet echt hoog.

De film zag er wel niet meer zo fris uit. Best dat de film in de oertijd afspeelt, dat het nog niet zo stoorde, maar het was er wel aan te zien dat het geen nieuwe film meer was.

Verder deed de cast het wel goed en zagen de dieren er ook wel realistisch uit.

Er zaten ook enkele vrijscènes in, toch wel opmerkelijk dat hij op tv kwam.

Wel eens de moeite om gezien te hebben, maar 'k zal het toch bij één kijkbeurt houden.

Leuk uitgangspunt voor een film. De film brengt een mooie les bij. Iets dat nu zo vanzelfsprekend is - het vuur - was dat lang geleden niet. Waar het nu met een vingerklik tevoorschijn wordt getoverd, hadden mensen/neanderthalers vroeger er een dagtaak aan het te vinden. Zo'n relativerende boodschap - wees blij met wat je hebt/het is niet vanzelfsprekend - komt in mijn voorgaande zinnen niet over. Je moet zelf onder dompelen in een verhaal dat dit kan tonen. Je moet de film ervaren om een dergelijke boodschap te begrijpen. Ik ben daarom groot voorstander van films als deze. Er is niet altijd een duidelijk plot nodig om een boodschap over te brengen.

Het nadeel van films die zo beeldend verhalen en vooral proberen een tijdsbeeld neer te zetten, is dat ze saai kunnen worden. Er is toch ontwikkeling in de film/karakters nodig om de film boeiend te houden. Ik betrapte mezelf er ook enkele keren op de personages te veroordelen (rol dat stokje dan! Dat is veel effectiever). De regisseur dacht ook meer ontwikkeling nodig te hebben. Dit is echter te ver doorgeschoten. Ik vind het jammer dat in Quest for Fire's kleine twee uur 'uitvindingen' worden getoond die eigenlijk over honderden jaren pas gestalte kregen. Op het begin lijken de Neanderthalers vooral beesten, terwijl op het einde het proces tot het vuur maken heel makkelijk van anderen wordt overgenomen. Ze zijn nu dus ook intelligent (en blijken veel meer empathisch dan aan het begin). De personages brullen vooral, terwijl het hoofdpersonage later wel ineens een speech kan houden. De

Films over de prehistorie zijn steeds bijzonder. Zeldzaam ook, want het onderwerp wordt vaak gemeden. Alpha (2018) was er zo één, net als de beginscène van Kubricks 2001.

Los van het feit dat een paar evolutionaire stappen worden overgeslagen gedurende de film toch best onderhoudend en prima gedaan. Allemaal niet zo evident om in een haast verbaal communicatieloze film alles af te stemmen op het visuele. Een plot ook die intrigerend is wanneer het vuur dat in bezit is, een bepaalde stam wordt ontnomen. Men beseft onmiddellijk - ondanks hun primitief gedrag - dat dit goedje onmisbaar is waardoor ze op zoek gaan naar nieuw vuur. Ze zijn immers nog niet zelf in staat dit te produceren.

De film is opgebouwd uit fragmenten zo lijkt waardoor het script wat rommelig overkomt. De dieren zien er wel prima uit. Zonder special effects en wat creativiteit komt men ook al ver. Wel eens de moeite om gezien te hebben. Prima locatiebeelden ook. Hetzelfde kan gezegd worden van de soundtrack.

Na 15 jaar herbekeken en met een half punt verhoogd. Prachtige avonturenfilm over het harde bestaan van onze voorouders. Wie zich moegetergd en uitgeperst voelt door een incompetente overheid kan wellicht troost vinden in het besef dat het vroeger niet over de hele lijn beter was. Ron Perlman is perfect gecast als neanderthaler en had nauwelijks schmink nodig. Ook de andere personages spelen overtuigend, ook al wordt er niets verstaanbaar gezegd. Taal is nog in volle ontwikkeling en onze neanderthalervrienden leven in een zodanig beperkte wereld, dat er ook niet veel woorden nodig zijn om de werkelijkheid te beschrijven. Dat verandert wanneer ze op een stam hoger ontwikkelde homo sapiens stuiten. De scènes met de dieren zijn prachtig en ook de locatie, in de Canadese toendra, wekt grote bewondering op.

Er is onder historici wel wat discussie over het dieet van onze voorouders. Van de neanderthalers denkt men de ene keer wel en dan weer niet dat het kannibalen waren. Deze film gaat daar creatief mee om door een mensetende neanderthalerstam naar voren te schuiven en eentje die dat niet doet (de stam van de protagonisten), daarmee suggererend dat die naast elkaar bestonden. Allicht klopt dat ook.

Historisch is de film niet helemaal waterdicht. Dan denk ik bv. aan het aardewerk met ornamenten dat hier 150 000 jaar te vroeg ten tonele verschijnt. In Canada zijn de oudste fossiele sporen niet ouder dan 15 000 jaar. Daar liep voor zover wij weten nooit een homo erectus rond. Schoonheidsfoutjes die de pret niet kunnen drukken. Ik lees hieronder bij S. Russell dat de Ulam eigenlijk geen neanderthalers zijn, maar cro-magnonmensen. Ik ben vrij zeker van niet. Ze zien eruit en gedragen zich als neanderthalers. Ze kunnen wel vuur brandende houden, maar het niet opwekken en ook in de universitaire faculteit archeologie gaat men ervan uit dat de Ulam neanderthalers zijn, geen cro-magnon.

Flink gelachen inderdaad. Heerlijke panfluit (not! - sorry). Toch best een unieke film die zonder omhaal eens probeert(!) neer te zetten hoe het heel, heel vroegah toeging. Of je moet willen struikelen over de vele hilarisch momenten (even Apeldoorn bellen kwam regelmatig in me op, ik weet niet waarom? )... ik kan me dat voorstellen, maar voor mij werd het een vermakelijke film, ergens rommelend in de marges van epic-, exploitation- en straight up slapstick-flicks. Een soort guilty pleasure zal ik het maar noemen, of zoiets...

Dat trouwens nog niemand op het idee is gekomen om zelf een paar leuke ondertitels bij deze film te bedenken, over inkoppertjes gesproken!

3 dikke hatseklatsen op de blote kont van mevrouw.

Als deze review je bekend voorkomt: dat kan kloppen...

Unieke, tijdloze film over een paar neanderthalers die in de prehistorie op zoek gaan naar vuur. Tijdens hun barre tocht passeren veel verschillende landschappen en beesten de revue, wat de film continu verrassend en afwisselend maakt. Halverwege zakt de boel een beetje in, maar al met al een zeer bijzondere kijkervaring. De make-up-effecten zijn eersteklas en de wijze waarop de beesten in beeld worden gebracht, met behulp van minimale special effects, is indrukwekkend. Hoofdrolspelers Everett McGill, Ron Perlman en Rae Dawn Chong zijn perfect gecast en leveren prestaties van formaat.