Ferris Bueller's Day Off (1986)

Blijft ook bij een derde herziening een erg fijne klassieker met het hart op de juiste plek.

Levensechte personages zorgen ervoor dat dit verhaal werkt en omdat Ferris regelmatig tegen de camera praat voel je je als kijker ook meer verbonden met zijn personage.

Hier gaan zonder twijfel nog veel herzieningen van komen omdat het toch wel 1 van de leukste jaren 80 klassiekers is en blijft.

Deze film is HET voorbeeld in hoe een feel-good movie moet zijn.

Stem blijft vanzelfsprekend staan op een hele dikke 4!

Meh.

Vroeger tig keer gezien, kwam dan ook elk jaar wel een keertje voorbij op TV. Vond het vroeger al niet zo geweldig, al kon ik toen nog wel lachen om een aantal situaties. Zelfs dat zat er nu niet meer in.

Enige positieve vond ik nog het verhaaltje rond Ruck, aangezien hij zowat het enige personage is dat een beetje uitstraling heeft. De rest is eigenlijk vooral irritant, de schooldirecteur en Broderick voorop. Weet niet of ik hem toen een cool kereltje vond, maar 20 jaar later is het gewoon een bloedirritant ventje die je eigenlijk liever op z'n bek ziet gaan.

Flauwe situaties en Dennis the Menace-achtige humor (de stukken met de directeur) zorgen er al snel voor dat de film begint te slepen en ook nergens naartoe wil. Het is gewoon luchtigheid die faalt in het leuk/grappig zijn, er schiet dan ook niet zoveel meer van over 20 jaar later

1.5*

Niet het meesterwerk van zijn voorganger Breakfast Club, maar toch wel weer een uitstekende geslaagde film van Hughes. Lekker luchtig, komisch, energiek en natuurlijk 80's ten top.

Aardig filmpje maar waarom dit nou zo'n hit was...de film volgt drie jongeren die een dag spijbelen, met als motto "Pluk de dag". Sommige grappen waren wel leuk maar soms was het wel erg flauw (zijplotje met dat bittere zusje bv), en de grap met het neptelefoontje werd zelfs herhaald. Over the top was dat optreden van Broderick voor die uitzinnige massa. Onnodig de bijna betrapt-momenten met Bueller sr.

Leuk om weer een keer gezien te hebben.

"Pardon my French, but Cameron is so tight that if you stuck a lump of coal up his ass, in two weeks you'd have a diamond."

Omdat deze film zo'n status heeft dan toch maar eens gekeken op een vrijdagavond. Ben normaal niet zo'n fan van het comedy-genre maar voor films uit de '80 maak ik wel eens een uitzondering.

Matthew Broderick is erg leuke hoofdpersoon en speelt prima. In Ladyhawke vond ik hem erg flauw en best slecht acteren maar hier valt dat reuze mee. Broderick heeft hier een aantal erg sterke momenten en leuke dialogen. Alan Ruck was erg grappig als Cameron, die soms geniaal uit de hoek kan komen. Jeffrey Jones was ook erg vermakelijk als de schoolmeester. Mia Sara speelt - slechts één jaar na haar debuut in Legend - hier een prima rol als de knappe vriendin van Ferris Bueller.

Ferris Bueller's Day Off is een typisch product van de jaren '80. Vooral aan de soundtrack is dat te merken, erg leuke 80s muziek en synthesizers. In één scene waar de Ferrari een heuvel over vliegt horen we zowaar de openingsmuziek van Star Wars. Wat me vooral is bijgebleven is die geniale mix van Yello: Oh Yeah, heerlijk die synthesizers en vroege samplers.

Erg grappige film. Duurt niet te lang en word eigenlijk nergens te spectaculair of te over de top (behalve bij de parade dan) en weet toch erg vermakelijk te blijven. Ook is dit een van de enige films die ik ken waar de hoofdpersoon soms recht in de camera kijkt en tegen je praat (wat trouwens een geniale knipoog opleverde in de post-credits). Er zitten wat plot-holes in (waar haalt hij geld vandaan om al die dingen te doen?) maar dat zie je wel door de vingers.

Vermakelijke film, erg leuk om een keer gezien te hebben.

Ferris Bueller had een affiche die me lang deed twijfelen om de film te zien. 'Don't judge a book by the cover', maar het is toch het eerste dat je te zien krijgt... Hoe kan een 80's komedie met Matthew Broderick ooit goed komen. Maar met regisseur John Hughes kan het nog goed komen. Klassieker The Breakfast Club is daarvan het mooie bewijs.

De film heeft niet het diepere van The Breakfast Club en is eerder een kat en muis spel tussen Ferris en de directeur. De humor is wat toegankelijker en doet me met momenten denk aan een mix tussen Home alone en Wayne's World. Soms is het wat onozel, maar gelukkig ook nooit echt storend. Gewoon leuk zonder episch te worden, en dat is voor een komedie soms ook niet slecht. Vooral leuk zijn de parade en de finale. De rest valt gewoon mee.

Ik moest soms denken aan Scent of a woman, waarbij Chris O'Donnell voor een dag Al Pacino op stap neemt om zich uit te leven. Alleen kent die van Ferris wat meer humor. Viel beter mee dan verwacht, maar de lat lag ook niet hoog moet ik bekennen.

Vermakelijke film met een typisch jaren tachtig sfeertje. Matthew Broderick doet het prima als de ietwat pedante Ferris Bueller, ook het overige acteerwerk is in orde. Het is vooral schoolhoofd Rooney die voor de komische situaties zorgt. De film kijkt vlot weg, al duren enkele scènes net iets te lang.

Deze film inmiddels voor de derde keer gezien, en hij wordt elkaar weer beter. Het is de beste feelgood-comedy die ik ken. Deze film kan je prima opzetten als je je wat somber voelt, een glimlach gegarandeerd. De emoties zijn nog steeds heel herkenbaar, ook al is de op 11 juni inmiddels 30 jaar oud. Verveelt werkelijk waar niet, een film die je keer op keer kan bekijken.

Deze film ooit eens gezien, maar kon me er niet erg veel van herinneren. Eens herzien en dat is zeker goed bevallen, halve ster erbij

Een jaar na The Breakfast Club (1985) komt regisseur John Hughes met het qua verhaal en thematiek vergelijkbare Ferris Bueller’s Day Off. Met de kwaliteit van die tweede film is het helaas toch een stuk minder gesteld. De gelaagde characters van The Breakfast Club zijn in dit werk tenenkrommende karikaturen (met principal Jeffrey Jones als absoluut dieptepunt), en het verhaal is veel minder goed uitgewerkt.

De genreaanduiding van Ferris Bueller’s Day Off is daarnaast komedie, en aangezien de film op weinig momenten echt grappig is, komt het vallen of slagen aan op het geforceerde feelgood-gehalte en op een stukje drama. En daar wringt het vervolgens, want het acteerwerk vond ik gewoon te matig om enig plezier of enige emotie over te brengen. Vooral Matthew Broderick komt tekort, en is zeker in het eerste deel van de film erg irritant. Maar ook Alan Ruck (Cameron Frye) speelt een wat verloren, misplaatst overkomend character dat zijn meerwaarde niet bewijst. Eigenlijk vond ik alleen de guest-appearance van Charlie Sheen erg goed, maar die duurt ook maar een minuutje of drie (interessant trouwens, Platoon kwam in dit jaar ook uit, zou dit een ‘uitje’ zijn geweest na het spelen in die andere, volledig contrasterende setting?).

Leuk concept dus, maar tamelijk slecht uitgewerkt.

2*

Leuke gemoedelijke typische 80's of 90's schoolmovie die me redelijk is bevallen. Niet van het niveau van Groudhog Day of When Harry meets Sally, maar toch met een duidelijke en interessante boodschap: Yolo! of Carpe diem. Mensen laten zich vaak als kuddedieren leiden en vinden de maatschappelijke regels vanzelfsprekend zonder kritisch te zijn. Nu niet dat we alles in vraag moeten stellen en hiërarchie en regels moeten verwerpen, maar het is een thema waarop z'n minst over nagedacht moet worden. In de film wordt dit een beetje op de spits gedreven met uitersten zoals pokkesaaie lessen, maar het idee zit wel goed.

Ferris gaat uit van het principe dat je (soms) moet kunnen doen waar je echt zin in hebt, plezier maken, weggaan, no stress, no worries ... Zijn monologen naar de camera (kijker) toe zijn grappig, spitsvondig en helder. Uiteraard wordt met alles een beetje de draak gestoken, maar dat neemt niet weg dat de boodschap goed overkomt. Jammer dat Cameron dit op einde nog eens moet parafraseren (maar iedereen moet mee zijn natuurlijk).

Broderick doet het verrassend goed en Mia Sara is een erg mooie verschijning. Leuk om ook Charlie Sheen even te zien. Vlotte film alvast die naast de boodschap voor een grappige noot zorgt. Zeker een voldoende waard met 3,0*. De quotering van IMDB ligt m. i. met zijn 7,8 pct ietwat te hoog.

“Ferris Bueller, you're my hero.”

Aardige John Hughes film. Ferris Bueller wil een dag vrij van school en heeft daar alles voor over. Samen met zijn vriendin Sloane en wat depressieve beste vriend Cameron gaat hij naar New York en beleeft de gekste avonturen. Maar de schooldirecteur heeft het op hem gemunt en zijn ouders denken dat hij ziek is.

Leuke humor, lekkere jaren 80 muziek, de mooie Mia Sara, sterke acteerprestaties en uiteraard weer een sentimentele boodschap. Want het leven leer je niet alleen in de schoolbanken, maar ook door er op uit te gaan en avonturen met je vrienden te beleven. Een wijsheid die zo op een tegeltje kan.

"Incredible, one of the worst performances of my career and they never doubted it for a second."

Na het zien van 'Ready Player One' was ik in een jaren '80 bui en deze titel stond al langer in mijn vizier, omdat ik benieuwd was naar de hype destijds.

Het gegeven van een nietsnut die doet alsof hij ziek is, om maar plezier te kunnen maken met zijn vrienden op een mooie dag lijkt de opmaat te zijn naar een hoop gestoorde situaties. Helaas pakt de film anders uit, gezien het hele gebeuren er te dik bovenop ligt; die parade, serieus?!

Laten we eerlijk zijn, Matthew Broderick's poging om te acteren voelt te geforceerd aan en valt al gauw in het water. Er is nauwelijks een greintje sympathie in zijn karakter te bespeuren, gezien hij alles en iedereen voor zijn eigen gewin gebruikt. Zelfs de gimmick met de vierde wand werkt voor geen meter. Om het maar niet te hebben over het verdwaalde subplot van Alan Ruck's personage, wiens vader überhaupt niet in beeld komt. Alleen de lieftallige Mia Sara en Jeffrey Jones als de enigszins getikte rector kan ik nog waarderen.

'Ferris Bueller's Day Off' leidt simpelweg nergens naartoe en het feel-good gehalte komt te gekunsteld over. De meeste momenten zijn veelal flauw en niet eens noemenswaardig. Hierin faalt de ongedwongenheid die John Hughes tracht te creëren. Het is dat de cast nog onderling plezier met elkaar heeft.

Al met al een vrij matige comedy die een potentieel leuk concept verkwanseld. Overigens wel props naar de eindcredits, dat was wel lachen.

Dikke 2,0 sterren.

Ok.

Een film die dankzij zijn uitstraling nog wel geslaagd is, maar voor de rest ook niet al te veel te bieden heeft. Ik weet nu wel ongeveer wat ik van Hughes zijn films moet verwachtten, maar ik weet dan ook wel dat het niet helemaal mijn smaak is uiteindelijk.

Broderick heeft wel degelijk het koppie en de looks voor zijn rol, en wordt ook vooruit geholpen door een leuk, speeld script. Het lijkt echter alsof hij te bang is om er echt voor de volle 100 voor de gang. Alles lijkt verlegen te zijn, geen enkele gezichtsbeweging haast, en toch een wat bange uitstraling.

Daarbij ook een hoop iconische scenes, die je weleens snel terug kan zien in kinderprogramma's en dergelijk gerelateerde shows. Het is wel leuk, maar niet gelijk grappig echter. Het maakt de film eigenlijk alleen wat luchtiger qua toon.

Sara en Ruck doen ook best vrolijk mee en krijgen wel een voldoende. Er zitten ook wat meer ervaren acteurs en actrices bij (en Sheen) die het allemaal wel wat charme geven, alleen in de types die ze spelen is het allemaal wat minder soeps.

Het zijn enkele types in de film die simpelweg wat vloeken met de rest van de film. Enkele overdreven en haast irritante types die er rondlopen die van mij niet gehoeven hadden. (Jones). Het is ook uiteindelijk de boodschap van de film die ik niet helemaal begrijp.

Maar voor de rest kijkt het aardig weg, ondanks het visueel niet al te bijzonder is. Het is meer een tussendoortje, nergens hilarisch, nergens heel slecht, maar wel vermakelijk.

Nog maar eens gekeken, op t.v., een feelgood tienerfilm die merkwaardig blijkbaar als een klassieker

wordt beschouwd want o.a. opgenomen in naslagwerken over films (Die je gezien zou moeten

hebben). Toch is het er een van dertien in een dozijn. Ludiek, met een vrij vlot tempo, maar zonder

echt geslaagde grappen. Eigenlijk zorgen vooral de scenes met de argwanende, boosaardige rector

voor de humor. Maar wel een plezante en sympathieke film, en blijft voor mij de 3.5 waardering gehandhaafd.

Leuke film, vooral de scene Twist & Shout is hilarisch. De film ademt ook sterk het gevoel van de jaren 80, voor mij is dit heel herkenbaar . Na zoveel jaar valt wel op dat de film erg traag is, maar ach dat word ik ook steeds meer .

Vermakelijk waren de fascinerende rijkeluiskinderen, en verder een pak irritante subplots met de directeur op kop.

Ai.

Vroeger vond ik dit een leuke film, maar wat valt-ie genadeloos door de mand nu. Wat een flauwe verzameling toch vrij slecht en fantasieloos opgediste cliches. Misschien dat dat dertig jaar geleden kritiekloos doorkwam door de verschijning van Mia Sara, daar ben ik nu ook niet meer zo van onder de indruk - wat een suf tutje, bah. Het subplotje met Jennifer Grey en Charlie Sheen is dan nog een heel klein beetje leuk, maar te slecht uitgewerkt en veel te weinig.

Nee, bah. Maar snel vergeten, en nooit meer herzien.

omdat ik deze week een zware klap heb moeten incasseren in mijn professioneel leven, zag het even zwart voor mijn ogen. Aan wie beter dan Ferris Bueller om raad te vragen en zie, de kleur komt langzaam terug. Geel : de parade scene. Wat doet die daar eigenlijk ? Maar who cares, het enthousiasme spat er vanaf, een ongelooflijk feel good moment met de songs 'Danke Shön' en 'Twist and shout' een zeer sterk Beatles nummer. Nog steeds. Blauw : Save Ferris Bueller. Die details tussendoor waarin de steunbetuigingen voor een doodzieke Ferris in het verhaal sluipen zijn om van te smullen. In elke billboard, lichtreclame, ballon zit er wel iets. Groen : School. Die saaie lessen, hoe karikaturaal ook gebracht, blijven herkenbaar. En die leraars bestaan echt ! Rood : De Ferrari scene. Akkoord, het personage van Ruck is de enige met wat diepte maar die scene is treffend voor frustraties en woede van achttienjarigen. Een schop (tegen de kont van de normen maatschappij) doet deugd maar heeft gevolgen. Oranje : Het happy end. Schitterende finale waar Ferris probeert als eerste zijn huis en zijn bed te bereiken vooraleer zijn ouders thuis komen (die score met de slow motion op de trampoline - knap moment). Toch heeft Ferris tijd om zich voor te stellen aan 2 meisjes die liggen te zonnen in de tuin (lachkramp, iedere keer). FBDO geeft moed, zelfs al is het maar voor even. Daarna de reality check. Het leven gaat vlug. Als je af en toe niet stil staat om rond je te kijken, kun je het missen. Wie zei dit ook alweer ? Anyone ... Anyone ... Anyone ...

Zeer luchtige film met weinig verhaal, maar wel met een belangrijke boodschap, namelijk pluk de dag want het leven is maar kort. De film is zeker onderhoudend en heeft een aardige cast. Maar echt komisch is het echter niet. Er zitten weinig grappige momenten in de film . De komische situaties komen vooral van de rector ( Jones ) die het spijbelen van Ferris Bueller wil aanpakken en zelf op onderzoek gaat. De aanwezige muziek zorgt dat de film ook wel een leuk sfeertje krijgt. Charlie Sheen heeft hier een klein rolletje als een stoere jongen in het politiekantoor. Degelijk, maar meer ook niet. 6/10

Goeie film over een tienerjongen die voor de zoveelste keer besluit een dag te spijbelen van school. Een simpel verhaaltje dat zich tijdens één dag afspeelt, met leuke personages (afgezien van het Alan Ruck-personage die toch een beetje buiten de toon valt). Vlot gemonteerd, genoeg grappige momenten en ook een paar prima monologen. Matthew Broderick is vermakelijk en is simpelweg Ferris Beuler.

Regisseur John Hughes staat bekend als de koning van de ‘highschool’ tienerfilms. In de jaren ’80 maakte hij klassiekers als Pretty In Pink, The Breakfast Club, Sixteen Candles, Weird Science en natuurlijk Ferris Bueller’s Day Off.

Waar The Breakfast Club het vooral moest hebben van de jonge, getalenteerde cast en de uitstekende dialogen, moet Ferris Bueller’s Day Off het hebben van de humor, het uitstekende script en wederom prima dialogen. Dat het merendeel van de acteurs feitelijk veel te oud zijn om nog als ‘highschool’ student te overtuigen, deert de film weinig. Matthew Broderick is op dreef als titelfiguur Ferris Bueller en krijgt leuk bijspel van Alan Ruck als zijn maatje Cameron Frye. Mia Sara krijgt helaas weinig te doen, behalve mooi zijn. In de bijrollen vallen verder Jeffrey Jones als schoolrector Ed Rooney en Jennifer Grey als het zusje van Ferris Bueller op.

Tegenwoordig wordt Ferris Bueller’s Day Off gezien als een onvervalste jaren 80 klassieker, die de carrière van Matthew Broderick lanceerde. Met een opbrengst van 70 miljoen dollar was ze tevens een commerciële hit. Een vervolg is er (gelukkig) nooit gekomen, maar in 1990 verscheen er wel een geflopte tv-serie, waar echter niemand van de originele cast & crew aan meewerkte.

Ferris Bueller's Day Off is een heerlijke 80's komedie. Leuk verhaal, leuke cast en leuke (onzinnige) subplotjes. Nergens probeert het ergens in uit te blinken maar stilzwijgend toch zo succesvol.

Heel leuk. Een komedie waarbij het hoofdpersonage, Ferris, duidelijk schoolmoe is en zijn ouders ervan weet te overtuigen om hem een dagje thuis te laten. Hij wil er vervolgens echt een memorabele dag van maken, maar krijgt het aan de stok met de directeur en zijn zus. Een herkenbare film die gewoon heel fijn ineen zit. Niet dat het allemaal zo humoristisch is, het is vooral een feelgood film, maar toch zit je er bij momenten met een grijns op je gezicht naar te kijken.

In het eerste halfuur is Ferris nog een behoorlijk irritante show-off, een ettertje lijkt het wel. En hoewel hij eigenlijk niet verandert tijdens de film, krijg je er toch sympathie voor en begin je behoorlijk veel zaken te herkennen. Dat maakt het laatste uur gewoon bijzonder prettig om volgen. De Twist & Shout-scène is echt geweldig. Een feelgood-klassieker uit de jaren '80!

Een opwelling groeide uit om deze film even mee te pakken op tv, en aanvankelijk was dat alleen maar met de gedachten om een comment te kunnen plaatsen. Maar de herkijk beviel uiteindelijk toch best wel met de conclusie dat Ferris Bueller's Day Off eigenlijk helemaal niet zo gek is.

Praktisch opgegroeid met deze film is dit toch wel de kwajongens film bij uitstek, althans voor mij dan, uit de jaren '90 met de kanttekening dat het natuurlijk wel erg braaf blijft. Het beeld is duidelijk dat Ferris vooral een boefje is maar nergens echt over de schreef gaat, maar daar is de pret niet minder om. Door de jaren heen ga je toch met andere ogen naar dingen kijken vooral als MovieMeter gebruiker, en herinnering is toch dat deze film gedateerd is, vooral jaren 80 en aan de flauwe kant. Maar met een hernieuwde blik vallen een aantal dingen toch wel heel erg op en verraad het geheel toch best wel een bepaalde kwaliteit. Zo is de cast bijvoorbeeld uitstekend te noemen met de jonge maar prachtige Mia Sara, kan Broderick eigenlijk nooit weer los van deze rol gezien worden, is Alan Ruck de neuroot bij uitstek maar is vooral decaan Jeffrey Jones perfect gecast. Maar daar blijft het bij.

Want buiten dat zijn bepaalde streken zoals het vrij krijgen van Sloane toch wel erg uitgenast en goed uitgevoerd, vooral met dat tweede telefoontje van Ferris zelf met toch wel een sterke scène tussen Rooney, Cameron en Ferris tot gevolg. En zo zijn er wel meer momenten van hele sterke bluf en goed bedachte plannetjes aangevuld door de decaan die op bloed uit is, de bitcherige zus en het beeld van de veel te goede ouders en saaie leraren. Het is feel good in optima forma waar ik als enige valse noot het manipulatieve gedrag van Ferris richting Cameron wel eens een beetje hekel. Want wat Ferris wil gebeurt en niet zelden over de rug van Cameron.

En zo bleek Ferris Bueller's Day Off toch best wel een leuke herkijk met leuke in elkaar gezette scènes, een hilarische decaan, Charlie Sheen reeds op het slechte pad en als slechtste moment toch wel het zingmoment in de parade, iets dat helemaal niet bij de film past. Maar dat zal de pret niet drukken, dus een 3,5 wat mij betreft voor dit stuk jeugdsentiment dat helemaal zo slecht nog niet is.