Ferris Bueller's Day Off (1986)

welke diersoort?

Daarvoor vind ik Ruck dan toch veel te weinig een écht personage. Hij heeft wel een zekere uitstraling die de film wat opfleurt, maar enig drama rond zijn persoon valt verder moeilijk serieus te nemen. Daarvoor is het toch allemaal te komisch en stereotype.

Ik geef verder ook geen punten voor wat ik vroeger van films vond. En zoals ik al zei, zelfs toen vond ik deze film niet geweldig. Voor het inspelen op melancholische gevoelens ben je bij mij niet echt aan het juiste adres vrees ik

Hij stond al in mijn to-watch lijstje, maar toen ik in een interview van Gerard Ekdom las dat dit 1 van zijn favoriete films was, ben ik 'm meteen gaan kijken.

Een lekker luchtig filmpje! Was ik wel aan toe!

Niet het meesterwerk van zijn voorganger Breakfast Club, maar toch wel weer een uitstekende geslaagde film van Hughes. Lekker luchtig, komisch, energiek en natuurlijk 80's ten top.

Aardig filmpje maar waarom dit nou zo'n hit was...de film volgt drie jongeren die een dag spijbelen, met als motto "Pluk de dag". Sommige grappen waren wel leuk maar soms was het wel erg flauw (zijplotje met dat bittere zusje bv), en de grap met het neptelefoontje werd zelfs herhaald. Over the top was dat optreden van Broderick voor die uitzinnige massa. Onnodig de bijna betrapt-momenten met Bueller sr.

Leuk om weer een keer gezien te hebben.

Inmiddels komt deze tachtigerjaren film, met een uiterst sympathieke hoofdrolspeler, toch wel wat belegen over. Het vrolijke, opgewekte verhaal over vriendschap, verantwoordelijkheid en volwassen worden, werd in een rap tempo verteld. Echter een aantal scènes, zoals die van de grote parade, werden uitgemolken, waren volstrekt overbodig en/of dom.

"Pardon my French, but Cameron is so tight that if you stuck a lump of coal up his ass, in two weeks you'd have a diamond."

Omdat deze film zo'n status heeft dan toch maar eens gekeken op een vrijdagavond. Ben normaal niet zo'n fan van het comedy-genre maar voor films uit de '80 maak ik wel eens een uitzondering.

Matthew Broderick is erg leuke hoofdpersoon en speelt prima. In Ladyhawke vond ik hem erg flauw en best slecht acteren maar hier valt dat reuze mee. Broderick heeft hier een aantal erg sterke momenten en leuke dialogen. Alan Ruck was erg grappig als Cameron, die soms geniaal uit de hoek kan komen. Jeffrey Jones was ook erg vermakelijk als de schoolmeester. Mia Sara speelt - slechts één jaar na haar debuut in Legend - hier een prima rol als de knappe vriendin van Ferris Bueller.

Ferris Bueller's Day Off is een typisch product van de jaren '80. Vooral aan de soundtrack is dat te merken, erg leuke 80s muziek en synthesizers. In één scene waar de Ferrari een heuvel over vliegt horen we zowaar de openingsmuziek van Star Wars. Wat me vooral is bijgebleven is die geniale mix van Yello: Oh Yeah, heerlijk die synthesizers en vroege samplers.

Erg grappige film. Duurt niet te lang en word eigenlijk nergens te spectaculair of te over de top (behalve bij de parade dan) en weet toch erg vermakelijk te blijven. Ook is dit een van de enige films die ik ken waar de hoofdpersoon soms recht in de camera kijkt en tegen je praat (wat trouwens een geniale knipoog opleverde in de post-credits). Er zitten wat plot-holes in (waar haalt hij geld vandaan om al die dingen te doen?) maar dat zie je wel door de vingers.

Vermakelijke film, erg leuk om een keer gezien te hebben.

De Hughes-film met het leukste script. Echt leuk geschreven. Er gebeuren een hoop leuke dingen, het tempo is aangenaam, de inhoudelijke boodschap voelt oprecht en niet drammerig en de dialogen zijn ook echt leuk. Dit is van de reeks films voor en over pubers ook veruit de grappigste film van Hughes. De scènes met Dean Rooney zijn wel wat minder leuk dan in mijn herinnering, toch een beetje flauw en kinderachtig, maar Jennifer Grey speelt Ferris' zus erg leuk en steelt voor mij met Broderick toch de show.

Broderick draagt uiteindelijk toch voor een groot deel de film door zijn personage mooi die brutale charme mee te geven. In de direct al erg sterke openingsscène wordt wat dat betreft gelijk al helemaal de toon gezet (al moet de film het eerste half uur nog wat op gang komen). Ruck brengt met zijn rol het drama in de film, en doet dat heel goed. Als dat op het einde vlak voor een heerlijk komisch slotstuk nog even wat meer aandacht krijgt geeft dat de film net dat beetje extra.

En anders doen de wat maffere momentjes waarin de film van het formulewerk afwerkt dat wel. Zo'n scène als met die parade en het zingen en dansen zal je niet zo snel tegenkomen in een film van dit genre. Ook in visueel opzicht steekt de film boven het maaiveld uit. Mooie tour ook door Chicago. Mag zeker een halfje bij. 3.5*.

Ferris Bueller had een affiche die me lang deed twijfelen om de film te zien. 'Don't judge a book by the cover', maar het is toch het eerste dat je te zien krijgt... Hoe kan een 80's komedie met Matthew Broderick ooit goed komen. Maar met regisseur John Hughes kan het nog goed komen. Klassieker The Breakfast Club is daarvan het mooie bewijs.

De film heeft niet het diepere van The Breakfast Club en is eerder een kat en muis spel tussen Ferris en de directeur. De humor is wat toegankelijker en doet me met momenten denk aan een mix tussen Home alone en Wayne's World. Soms is het wat onozel, maar gelukkig ook nooit echt storend. Gewoon leuk zonder episch te worden, en dat is voor een komedie soms ook niet slecht. Vooral leuk zijn de parade en de finale. De rest valt gewoon mee.

Ik moest soms denken aan Scent of a woman, waarbij Chris O'Donnell voor een dag Al Pacino op stap neemt om zich uit te leven. Alleen kent die van Ferris wat meer humor. Viel beter mee dan verwacht, maar de lat lag ook niet hoog moet ik bekennen.

Dit is de type films waar ik een zwak voor heb - mits ze goed zijn, uiteraard. Dit soort films over jongeren in de jaren '70 of '80, die leven met als motto ''Het leven is verrukkuluk!'' en lak aan alles hebben, hun anarchistische meningen niet onder stoelen of banken steken, nergens in geïnteresseerd zijn en alleen willen doen wat ze leuk vinden of waar ze toevallig dat moment zin in hebben. Zulke films maken ze tegenwoordig eigenlijk niet meer. In ieder geval niet meer zo goed. Maar het kan ook liggen aan het feit dat ik verliefd ben op het camerawerk van oude films. Of eigenlijk alleen al de beeldkwaliteit. Het ietwat korrelige - zeker wanneer het buiten is opgenomen. Daar kunnen de volmaakte beelden van nu bij lange na niet aan tippen. Een prachtig landschap geschoten door een gebrekkige camera is veel mooier, juist door die imperfectie. Kijk naar series uit de jaren '70. Die krijgen van mij alleen al een pluspunt door het niet volmaakte beeld.

Verder vond ik de grappen in deze film wel geslaagd. Dhr. Ed Rooney vond ik niet zo heel geestig. In het begin wel. (Mr. Peterson) Als hij Huize Bueller besluipt wordt het mij iets te caroonesk. Het leukste vond ik eigenlijk gewoon de figuur Ferris Bueller zèlf, een soort Reynaerde, een soort Odysseus; een welbespraakte figuur die zich overal in- en uitlult, een held in zijn wereld maar tegelijkertijd ook een schurk. Ook vond ik het zeer komisch dat de vierde wand meerdere malen werd doorbroken. Het serieuzere stuk met Cameron kon ik ook zeer waarderen. Goed neergezet. Verder vond ik die ouders ook hilarisch, vooral bij het einde.
De scène met Twist and shout is onbetwist één van de leukste overdreven scènes die ik in een film heb gezien. Het geheel is volstrekt onnodig, volslagen absurd, maar daarom naar mijn mening juist zo leuk.
Het acteerwerk vond ik verder prima, de muziekkeuze was vaak verrassend (Star Wars). Jammer voor de scène tijdens aftiteling. Die kwam niet goed uit de verf. Wellicht hadden ze die scène beter zonder muziek kunnen doen, voor zover je het muziek kunt noemen. De scène na de aftiteling maakt weer een hoop goed.

Desalniettemin - en Ted Kerkjes schrijft dat ook al: Twist and Shout is het absolute hoogtepunt van de film. Bij Ferris Bueller denk ik aan The Beatles, bij Twist and Shout denk ik aan Ferris Bueller...

Vermakelijke film met een typisch jaren tachtig sfeertje. Matthew Broderick doet het prima als de ietwat pedante Ferris Bueller, ook het overige acteerwerk is in orde. Het is vooral schoolhoofd Rooney die voor de komische situaties zorgt. De film kijkt vlot weg, al duren enkele scènes net iets te lang.

Aardige komedie, maar dat ik nou dubbel heb gelegen........

Leuke komedie, met grappige elementen, die ik wel de moeite waard vond!!

het einde is leuk en het begin is leuk, het middenstuk vind ik wat saai. Eigenlijk komt de sterkste scene nadat de film is afgelopen; als de baas van de school de bus inloopt.

Deze film inmiddels voor de derde keer gezien, en hij wordt elkaar weer beter. Het is de beste feelgood-comedy die ik ken. Deze film kan je prima opzetten als je je wat somber voelt, een glimlach gegarandeerd. De emoties zijn nog steeds heel herkenbaar, ook al is de op 11 juni inmiddels 30 jaar oud. Verveelt werkelijk waar niet, een film die je keer op keer kan bekijken.

Deze film ooit eens gezien, maar kon me er niet erg veel van herinneren. Eens herzien en dat is zeker goed bevallen, halve ster erbij

"Deleted scenes: - Ferris asks his dad on the phone about bonds his father purchased when he was born, he then takes one of them from a shoebox in his father's closet, cashes it at the bank with his girlfriend (telling the hard-of-hearing teller they are pregnant with a jeep), and uses the money to pay for his day off. It was removed because it made Ferris look like a thief rather than a lovable rogue." - IMDb

Een jaar na The Breakfast Club (1985) komt regisseur John Hughes met het qua verhaal en thematiek vergelijkbare Ferris Bueller’s Day Off. Met de kwaliteit van die tweede film is het helaas toch een stuk minder gesteld. De gelaagde characters van The Breakfast Club zijn in dit werk tenenkrommende karikaturen (met principal Jeffrey Jones als absoluut dieptepunt), en het verhaal is veel minder goed uitgewerkt.

De genreaanduiding van Ferris Bueller’s Day Off is daarnaast komedie, en aangezien de film op weinig momenten echt grappig is, komt het vallen of slagen aan op het geforceerde feelgood-gehalte en op een stukje drama. En daar wringt het vervolgens, want het acteerwerk vond ik gewoon te matig om enig plezier of enige emotie over te brengen. Vooral Matthew Broderick komt tekort, en is zeker in het eerste deel van de film erg irritant. Maar ook Alan Ruck (Cameron Frye) speelt een wat verloren, misplaatst overkomend character dat zijn meerwaarde niet bewijst. Eigenlijk vond ik alleen de guest-appearance van Charlie Sheen erg goed, maar die duurt ook maar een minuutje of drie (interessant trouwens, Platoon kwam in dit jaar ook uit, zou dit een ‘uitje’ zijn geweest na het spelen in die andere, volledig contrasterende setting?).

Leuk concept dus, maar tamelijk slecht uitgewerkt.

2*

Leuke gemoedelijke typische 80's of 90's schoolmovie die me redelijk is bevallen. Niet van het niveau van Groudhog Day of When Harry meets Sally, maar toch met een duidelijke en interessante boodschap: Yolo! of Carpe diem. Mensen laten zich vaak als kuddedieren leiden en vinden de maatschappelijke regels vanzelfsprekend zonder kritisch te zijn. Nu niet dat we alles in vraag moeten stellen en hiërarchie en regels moeten verwerpen, maar het is een thema waarop z'n minst over nagedacht moet worden. In de film wordt dit een beetje op de spits gedreven met uitersten zoals pokkesaaie lessen, maar het idee zit wel goed.

Ferris gaat uit van het principe dat je (soms) moet kunnen doen waar je echt zin in hebt, plezier maken, weggaan, no stress, no worries ... Zijn monologen naar de camera (kijker) toe zijn grappig, spitsvondig en helder. Uiteraard wordt met alles een beetje de draak gestoken, maar dat neemt niet weg dat de boodschap goed overkomt. Jammer dat Cameron dit op einde nog eens moet parafraseren (maar iedereen moet mee zijn natuurlijk).

Broderick doet het verrassend goed en Mia Sara is een erg mooie verschijning. Leuk om ook Charlie Sheen even te zien. Vlotte film alvast die naast de boodschap voor een grappige noot zorgt. Zeker een voldoende waard met 3,0*. De quotering van IMDB ligt m. i. met zijn 7,8 pct ietwat te hoog.

“Ferris Bueller, you're my hero.”

Aardige John Hughes film. Ferris Bueller wil een dag vrij van school en heeft daar alles voor over. Samen met zijn vriendin Sloane en wat depressieve beste vriend Cameron gaat hij naar New York en beleeft de gekste avonturen. Maar de schooldirecteur heeft het op hem gemunt en zijn ouders denken dat hij ziek is.

Leuke humor, lekkere jaren 80 muziek, de mooie Mia Sara, sterke acteerprestaties en uiteraard weer een sentimentele boodschap. Want het leven leer je niet alleen in de schoolbanken, maar ook door er op uit te gaan en avonturen met je vrienden te beleven. Een wijsheid die zo op een tegeltje kan.

Vandaag in de bioscoop gezien. Echt fantastisch dat Kino in Rotterdam dit soort films programeerd. Blijft toch een van de keukste komedies ooit. Is ook nauwelijks gedateerd geraakt. Spijbelen is nu eenmaal van alle tijden.

Ferris "Goody Two-Shoes" Bueller's Dagje Uit

Zo viel dit even vies tegen. Voornamelijk kinderachtig, suf en niet grappig.

Wat gaan tieners (16+) die een dagje spijbelen doen: biertje drinken, blowtje roken misschien proberen een stripclub binnen te komen?

Hier bezoeken ze een museum.

tbouwh heeft hierboven al een goede recensie geschreven dus ik hou het kort: een zekere afrader voor wie helemaal niets met '80's nostalgie heeft. Wie dat wel heeft is en 'm toch overweegt te kijken is gewaarschuwd.

2,0* (die zus en Charlie Sheen waren nog het leukst)

Het werk van John Hughes zal wel nooit mijn ding worden. Ferris Bueller's Day Off vind ik dan wel beter dan The Breakfast Club, maar eerlijk gezegd wordt ik er verder niet koud of warm van. Ik was natuurlijk wel benieuwd naar de oude klassieker, maar hij is behoorlijk overrated. Ik kan me wel voorstellen dat Home Alone hier wat inspiratie gevonden heeft. De vindingrijkheid (alhoewel, soms erg gekunsteld) van de hoofdpersoon houdt het kijkbaar, maar deze film heeft het probleem nergens heen te willen. Wat wil de maker nou zeggen eigenlijk? Gaat het er alleen maar om dat de hoofdpersoon met twee vrienden een dagje spijbelen? Vrij stuurloos, net als The Breakfast Club. In mijn ogen is ook deze behoorlijk overgewaardeerd.

Denk dat die mens helemaal niks wil zeggen. Het enige wat hij wil is dat kijker dik anderhalf uur het verstand op nul zet en zich ontspant.

Een film mag een boodschap hebben, maar een must is dat helemààl niet.

"Incredible, one of the worst performances of my career and they never doubted it for a second."

Na het zien van 'Ready Player One' was ik in een jaren '80 bui en deze titel stond al langer in mijn vizier, omdat ik benieuwd was naar de hype destijds.

Het gegeven van een nietsnut die doet alsof hij ziek is, om maar plezier te kunnen maken met zijn vrienden op een mooie dag lijkt de opmaat te zijn naar een hoop gestoorde situaties. Helaas pakt de film anders uit, gezien het hele gebeuren er te dik bovenop ligt; die parade, serieus?!

Laten we eerlijk zijn, Matthew Broderick's poging om te acteren voelt te geforceerd aan en valt al gauw in het water. Er is nauwelijks een greintje sympathie in zijn karakter te bespeuren, gezien hij alles en iedereen voor zijn eigen gewin gebruikt. Zelfs de gimmick met de vierde wand werkt voor geen meter. Om het maar niet te hebben over het verdwaalde subplot van Alan Ruck's personage, wiens vader überhaupt niet in beeld komt. Alleen de lieftallige Mia Sara en Jeffrey Jones als de enigszins getikte rector kan ik nog waarderen.

'Ferris Bueller's Day Off' leidt simpelweg nergens naartoe en het feel-good gehalte komt te gekunsteld over. De meeste momenten zijn veelal flauw en niet eens noemenswaardig. Hierin faalt de ongedwongenheid die John Hughes tracht te creëren. Het is dat de cast nog onderling plezier met elkaar heeft.

Al met al een vrij matige comedy die een potentieel leuk concept verkwanseld. Overigens wel props naar de eindcredits, dat was wel lachen.

Dikke 2,0 sterren.

Ferris Bueller's Day Off is een Amerikaanse tienerkomedie van regisseur John Hughes. De film betekende destijds de doorbraak van de jonge Matthew Broderick, die de titelrol speelde.

De scholier Ferris Bueller besluit dat hij een baaldag wil nemen en simuleert dat hij ziek is. Zijn naïeve ouders trappen erin en laten hem thuis achter terwijl ze zelf naar het werk gaan. Ferris 'leent' vervolgens de Ferrari van de vader van zijn beste vriend en haalt met een smoes zijn vriendinnetje van school. Met zijn drieën zetten ze de bloemetjes buiten: ze gaan eten in een chique restaurant en zetten daarna de stad op stelten. De goedgebekte Ferris komt overal mee weg; de enige personen die hem doorhebben zijn zijn afgunstige puberzus en de gefrustreerde bovenmeester (een mooie rol van de bekende bijrolacteur Jeffrey Jones), maar bij hun pogingen om Ferris te ontmaskeren raken ze zelf steeds dieper in de problemen.

De film begint meteen al goed: onder de prachtige klanken van Sigue Sigue Sputniks 'Love Missile F1-11' (wat mij betreft de beste single van de jaren '80) verkondigt Ferris zijn puberwijsheden tegen de camera. Daarna volgt een geweldige eerste helft van de film; ik heb regelmatig zitten schuddebuiken van het lachen. De tweede helft van de film is helaas af en toe wat melig, wat cartoonesk zelfs, en dat haalt de charme wel een beetje weg.

Al met al is Ferris Bueller's Day Off toch een geslaagde puberkomedie te noemen, dat wordt mede veroorzaakt door de geweldige soundtrack met o.a. Big Audio Dynamite, Violent Femmes, The Beat en Yello. 4*

Ok.

Een film die dankzij zijn uitstraling nog wel geslaagd is, maar voor de rest ook niet al te veel te bieden heeft. Ik weet nu wel ongeveer wat ik van Hughes zijn films moet verwachtten, maar ik weet dan ook wel dat het niet helemaal mijn smaak is uiteindelijk.

Broderick heeft wel degelijk het koppie en de looks voor zijn rol, en wordt ook vooruit geholpen door een leuk, speeld script. Het lijkt echter alsof hij te bang is om er echt voor de volle 100 voor de gang. Alles lijkt verlegen te zijn, geen enkele gezichtsbeweging haast, en toch een wat bange uitstraling.

Daarbij ook een hoop iconische scenes, die je weleens snel terug kan zien in kinderprogramma's en dergelijk gerelateerde shows. Het is wel leuk, maar niet gelijk grappig echter. Het maakt de film eigenlijk alleen wat luchtiger qua toon.

Sara en Ruck doen ook best vrolijk mee en krijgen wel een voldoende. Er zitten ook wat meer ervaren acteurs en actrices bij (en Sheen) die het allemaal wel wat charme geven, alleen in de types die ze spelen is het allemaal wat minder soeps.

Het zijn enkele types in de film die simpelweg wat vloeken met de rest van de film. Enkele overdreven en haast irritante types die er rondlopen die van mij niet gehoeven hadden. (Jones). Het is ook uiteindelijk de boodschap van de film die ik niet helemaal begrijp.

Maar voor de rest kijkt het aardig weg, ondanks het visueel niet al te bijzonder is. Het is meer een tussendoortje, nergens hilarisch, nergens heel slecht, maar wel vermakelijk.