Les Amours Imaginaires (2010)

trailer

Het zal me niks verbazen als deze film op IFFR zal draaien.

(hoop het iig wel want kijk er naar uit)

Vanaf deze week uit in Vlaanderen

Best wel leentje buur bij verschillende filmmakers

Maar desalniettemin goede film binnen het arty genre

Ik haat dat ook vreselijk en dat niet Europese gevoel hier in Nederland. Vanaf februari 2011 in de bioscoop, en dan is hij al in Vlaanderen uit! En ik woon in Maastricht. Grens is op loopafstand hier, verdomme.

Zeker gaat dat gebeuren. Het is zelfs de IFFR-preview-film.

Vanaf 2 januari te zien in filmtheaters in het hele land.

Ik vind 'm iets te experimenteel naar mijn smaak, en daar bedoel ik mee: te veel scènes waar je niets mee kunt, met te veel slecht geschreven en nietszeggende dialoog. De stukken zonder tekst zijn dan ook significant beter. Daarnaast werkten de drie centrale karakters op mijn zenuwen.

Goeie aangename film. Erg leuk verhaal met aardig wat humor en erg goed gefilmd en kleurgebruik.

De muziek was ook super en moet zeggen de 2 jongens er erg (zal het netjes houden) aantrekkelijk uit zagen.

Deze film hadden ze beter als openingsfilm kunnen nemen dan degene die ze genomen hadden.

Minder dan Dolan's debuut, nog steeds wel een aardig speels filmpje. Paar leuke scenes, The Knife in de soundtrack, maar gaat wat te lang door als het al niet echt interessant meer is.

Leuk verhaal, breekbaarheid en wanhoop komen goed aan bod. Filmtechnisch zit het ook goed in elkaar wat het tot een mooi geheel maakt. Ook de monoloogjes voor en achteraan van de film vond ik origineel. Muziek paste er ook prima bij, wat ook de wanhoop en verwachting van Marie en Francis goed naar voren doet komen.

Ik had een open houding voor het zien van de film en gezien die houding heb ik er, denkik, veel uit kunnen halen. Zal de film waarschijnlijk over een paar maanden nogeens bekijken...gewoon leuk.

Inderdaad.

Een paar mooie scènes, maar vooral aanstellerig en een overkill aan slomo-sequenties

Wederom weer erg genoten van de 2de film van meneer X. Dolan!! Hoewel ik het debuut net iets beter vond was het bij deze film ook weer genieten geblazen van veel terug komende elementen, die bij het debuut ook zichtbaar waren. Kijk nual uit naar z'n volgende film.

Soms best wel mooie scènes maar echt boeien deed deze film mij nu ook weer niet. De soundtrack was over het algemeen wel goed. Vooral het nummer 'Jump Around' van de House of Paine dat prima paste in deze best wel romantische film.

3,0*

Flinterdun verhaal, wel zeer mooi uitgewerkt. Dankzij de aankleding, het taalgebruik en de muziek, welke alle drie perfect aansloten bij het thema (ingebeelde liefde en de daaruit voorkomende wanhoop), komt de film weg met het feit dat de film geen karakters bevatte.

Eén keertje (met moeite) gezien, dan nooit weer. 1,5*

P.S. Mijn negatieve heeft zeker ook te maken met het feit dat mijn hart nu onder vuur ligt =P

Zo enthousiast als ik over J'ai tué ma mère was, zo teleurgesteld ben ik over deze film: de dwangmatige interpretatie over een denkbeeldige liefde en de hunkering naar de ware liefde duurt ellendig lang, is dodelijk saai en kent nauwelijks inhoud of verhaal.

Beetje tegenvaller.

Handje vol mooie scenes, verder hoop bombarie en pretenties.

Niet mijn smaak, hoop dat die eerste van hem beter is, want die ga ik van de week huren.

Gelukkig heeft Dolan alle tijd te groeien maar of de films me dan beter gaan bevallen betwijffel ik.

Vrees dat ik een heel ander gevoelsleven heb..

Het debuut was misschien iets scherper en rauwer, maar ik vind een waardige opvolger.

Hier laat Dolan zijn luchtigere/komische kant zien. Wederom weer mooie beelden en goede dialogen.

Erg pretentieus en vervelende personages. Soort provinciaalse hip met vervelende kapsels. Wel goed gespeeld maar irriterend.

De 21-jarige Canadees Dolan houdt de gemoederen onder cinefielen behoorlijk bezig. Les amours imaginaires, die ook op IFFR draaide, roept ofwel bewondering ofwel ergernis op. Hap-snap leentjebuur spelen bij Godard en Wong Kar-wai om een lege huls er mooi uit te laten zien, zo kan men de kritiek samenvatten. Een prikkelende, verfrissende film, zegt de ander. Ik moest er even over nadenken, maar bevind me inmiddels overtuigd in het kamp van de ja-knikkers.

De film handelt over twee vrienden, Marie (Monia Chokri) en Francis (gespeeld door de regisseur) die allebei verliefd worden op de Adonis-achtige jonge god Nicolas (Niels Schneider), waardoor er een nouvelle vague-achtige driehoek ontstaat. Nep-interviews met derden vertellen over eindeloos gewacht op een jongen (waarvan niet uitgesproken wordt of dat Nicolas betreft) en over harten die voor lange tijd gebroken werden. Het is vanaf het begin duidelijk: Marie en Francis lopen met open ogen de afgrond in, ver uit het zicht van de onverschillige Nicolas.

Voor het spannende verhaal hoef je deze film dus niet te kijken. Daar is het Dolan niet om te doen. Met een toenemende precisie, en zonder daarbij uitvoerig te worden, schetst hij de karakters van de hoofdpersonen. Erg innig gaan die twee niet met elkaar om, en hun verliefdheid op dezelfde persoon maakt het er niet inniger op. In feite hebben die twee maar één ding gemeen: ze zijn allebei verschrikkelijk op het oog. Het haar van Francis zit altijd perfect, het truitje is altijd opvallend. Marie houdt van vintage-jurken en praat en rookt gemaakt gedistingeerd. Hij spiegelt zich aan James Dean, zij aan Audrey Hepburn (ook omdat Nicolas fan van haar is).

Dolan is een stilist. Over elk shot is nagedacht. Slaapkamerscenes worden steevast geschoten met een rode, gele of blauwe gloed, de stemming illustrerend. Als Francis en Marie naar hun afspraakje met Nicolas lopen, gaan de beelden in slow-motion, om te onderstrepen hoe bewust die twee zich zijn van het moment. En om de Wong Kar-wai associatie dan maar meteen te vervolmaken, heeft Dolan ook nog het perfecte liedje gevonden. Dalida's Bang bang is wat Sibonay is voor Wongs 2046.

Een lege huls? Mooifilmerij? Tel de vorige twee alinea's bij elkaar op en je realiseert je dat Dolan de perfecte vorm voor de inhoud heeft gevonden. Hij lacht zijn protagonisten keihard in hun gezicht uit door hun uiterlijk vertoon met visueel bombast in beeld te brengen. Dit zijn twee naar binnen gekeerde mensen die blind zijn voor hun omgeving. Ze kopen voor Nicolas zijn verjaardag een strooien hoed en een oranje angora-truitje van 425 dollar, maar ze zien niet in wat voor armoedige troep Nicolas door het beeld placht te lopen. En als ze eens een keer openlijk hun emoties tonen (zoals hun hartezeer), dan doen ze dat in bed, na seks te hebben gehad met een ander. Francis zit op een gegeven moment zelfs openlijk naast zijn scharrel te grienen om Nicolas.

Dit zijn mensen die nodig eens wat hartezeer nodig hadden. Het kan ze alleen maar goed doen, zou je denken. Maar de kijker vermoedt dat Francis en Marie aan het einde van de rit onveranderd zijn. Als Francis na alle ellende op de thee gaat bij Marie, heeft zij de witte en bruine suikerklontjes keurig in een patroon gelegd. Ze complimenteert Francis met zijn baardje. Als de twee in het laatste shot afdruipen in de regen laat de kijker geen traan, maar trekt een meewarige glimlach.

Waarom zouden we naar een lege film over lege mensen gaan zitten kijken? Omdat je wel wat meemaakt. Omdat het met zoveel zichtbaar plezier gemaakt is. Omdat het cynisme van Dolan niet in je gezicht gesmeten wordt, waardoor hij bewust het risico loopt verkeerd begrepen te worden. Hetgeen dan ook gebeurt. En een film die zozeer een punt maakt van leegheid en tevens zozeer leentjebuur speelt bij Godard en Wong, die zou je zelfs nog kunnen lezen als een verkapt commentaar op deze cineasten. Maar misschien dicht ik Dolan dan al te veel slimheid toe.

Mooie recensie Olaf, ik kan me er goed in vinden. En over je laatste zin, ik vrees dat je Dolan inderdaad iets overschat. Denk dat hij vooral goed heeft gekeken naar deze regisseurs, maar dat hij ondertussen wel een eigen stijl aan het ontwikkelen is. Want Les Amours Imaginaires is vooral een mooie stijloefening en alvast een pak beter dan het schreeuwerige J'ai tué ma Mère.

Voor mij alleen een half puntje aftrek voor de interviews, die voegden niets toe aan de film. Daar had hij toch beter naar Godard moeten kijken.

Nou ja, het is niet een lege stijloefening, dat suggereert alleen vorm. Die slowmotions bijvoorbeeld kun je opvatten als een knipoog naar Wong, zeker met dat liedje erbij. Dat kun je allemaal opvatten als gejat of stijloefening. Je kunt het ook zien als bewust citeren uit typische vorm-films. Dat is waar Godard en Wong om geprezen worden. En dat citeren uit vorm-films is heel bewust en functioneel gegeven de inhoud van deze film. Ik zou overigens nog wel een lans willen breken voor de stelling dat die slow-motion hier functioneler is dan in de films van Wong, want juist daar is het veel meer mooifilmerij (al laat ik me graag overtuigen van het tegendeel).

En over die interviews. Je kunt er niet veel aan vinden natuurlijk maar ze hebben wel degelijk een functie: de kijker eraan herinneren wat normaal is. Die mensen zijn stuk voor stuk echter, ronder, emotioneler dan die stakkers in de hoofdrollen. En worden niet mooi gefilmd in beeld gebracht (dat in en uitzoomen is een schoonheidsfoutje van Dolan, beetje gemaakt)

Andere mensen ergeren zich weer aan het gebruik van Michelangelo's David omdat het een cliché is. Ja, dat is the bloody point!! Met één beeld kenschetst hij de zeer begrensde fantasie van Marie. Dat is knap, als je dat zo doeltreffend kan.

De een ziet het nut van dit alles niet, de ander vindt het te bedacht. Ik lach me te pletter, want die kampen kunnen niet allebei tegelijk gelijk hebben. Ondertussen is Dolan gewoon een filmer die een zeer vakkundige doordachte film heeft gemaakt. Die, ja daar blijf ik bij, wordt onderschat. Zal zijn leeftijd wel zijn...

Heb je die spiegel om te herinneren wat normaal is nodig? Volgens mij niet. Omdat de interviews wel de schwung uit de film haalden stoorde ik me eraan.

Nou in principe niet, maar omdat nogal wat mensen niet doorhebben dat deze film een "piss-take" is met de hoofdpersonen fungeert het ook als een clou.

En er zit nog iets interessants aan. Die twee (of drie?) hoofdpersonen zijn onuitstaanbare narcisten, in feite niet zulke interessante mensen. Je zou kunnen zeggen dat je als kijker veel meer geïnteresseerd zou moeten zijn in die mensen die geinterviewd worden. Die zijn immers echter, ronder, emotioneler, etc. De ironie wil echter dat je dit als kijker nu juist niet concludeert. Schei eens uit met die interviews, terug naar de hoofdpersonen a.u.b.! Kortom, je hebt een hekel aan die hoofdpersonen, maar je kijkt er wel liever naar. Als je de piss-take doorziet, loop je toch weer hier in Dolan houdt je als kijker echt bezig, vind ik. Het is gelaagd wat hij laat zien.

Olaf K. heeft veel gras voor mijn voeten weggemaaid. Een grappige en frisse film die genadeloos het beperkte en gemaakte wereldje van zijn hoofdpersonen fileert. Twee jonge narcisten die genadeloos op hun nummer worden gezet door een manipulatieve jongen die zch bewust laaft aan al die aandacht en ze stevig tegen elkaar uitspeelt. Intelligent en heel bijzonder en nog wat beter dan het ook al zeer opvallende debuut van Dolan.

Heerlijke film, voor in mijn jaarlijst.

Dikke 4.0*

Nou, Olaf K., je hebt me overtuigd met je analyse. Waarschijnlijk heeft Xavier Dolan het inderdaad zo in zijn hoofd zitten bedenken, en gaat het helaas aan veel mensen, ook aan mij, voorbij. Maar zoals een werk over verveling niet saai hoeft te zijn, hoeft een film over onuitstaanbare narcisten niet vervelend te zijn. Een narcist als Holden Caulfield is veel krachtiger neergezet; de meeste mensen kunnen zich zelfs met hem identificeren. Wat dat betreft zijn de twee karakters uit deze film zo plat als een dubbeltje en roept het gebrek aan diepte enkel ergernis op. Ik was na een tijdje de willekeurige dialoog goed zat; als Xavier Dolan het bij jouw kleurenfilters en slow-motion had gelaten was het een en ander misschien nog duidelijk geworden.

Het heeft natuurlijk weinig zin om elk artistiek produkt meteen naast de klassieke meetlat te leggen (maar tussen jou en mij gezwegen: ik heb nooit iets met Salinger gehad). En dat de karakters zo plat zijn als een dubbeltje? Ja, inderdaad. Maar laten we niet doen alsof een film alleen goed kan zijn als er ronde, uitgediepte karakter inzitten. Die ouderwetse wet hebben we toch wel achter ons gelaten in dit post-modernistische tijdperk, mag ik hopen Het gaat er uiteindelijk om wat je met die bordkartonnen karakters doet. Ik vind dat Dolan daar een uitstekende film mee heeft gemaakt. Maar inderdaad, het is niet voor iedereen.

De film kent hoogte punten, maar ook zeer zeker in mijn ogen diepte punten.

Zo zijn bepaalde dialogen erg langdradig (en in het begin zeer onsamenhangend).

En sommige shots duurde naar mijn mening net iets te lang waardoor ik mijn aandacht er niet meer bij kon houden.

Daarintegen is het acteerwerk zeer goed en overtuigend. Je voelt als het waren de jalousie tussen de karakters.

Ook de soundtrack was uitmuntend. De manier van filmen moest ik eventjes aan wennen, maar had hier al vrij snel vrede mee.

Ook zitten er wel weer een paar mooie scenes is die mede door de ondersteuning van de muziek erg goed tot zijn recht kwamen.

Van mijn krijgt deze film een 3.0*

Na een half uur uitgezet. Ik had even geen geduld. En die stomme camera bewegingen in de interviews kon ik ook niet plaatsen.

Koetjes en kalfjes gepraat op hoger niveau.

Boring !

1* voor sound + 1* voor camarawerk

Ik vind deze film gruwelijk. Verschrikkelijke karakters, genante en dik aangezette situaties,

over the top acteerspel, en opzettelijk kunstmatige vormgeving, met doelbewust lelijke zooms, felle kleuren enz.

Het lijkt wel of Dolan deze film heeft uitgekotst na een weekje achterelkaar doorzuipen in een willekeurige gayscene of op andere ongenadig hippe locaties.

Vond de film in ieder geval erg herkenbaar, maar ook keihard en met weinig compassie.

Het bijtende commentaar op een bepaald type mens deed me wat aan Fassbinder denken, die

er ook elke keer mee weg kwam, omdat zijn films vol humor en scherpe analyses zaten.

Ook Dolan slaat met zichtbaar veel plezier om zich heen en laat geen spaander heel van zijn protagonisten.

Heerlijk om weer eens een film te zien die zo uitgesproken en opzichtig durft te zijn in zijn menselijke kritiek. Vorm sluit ook zeer goed op de inhoud aan en ben het eigenlijk volledig eens met Olaf K.

Verder een speciale vermelding voor het ontluisterende einde waarin alle sympathie voor de

2 bitches, die nog overgebleven was, resoluut om zeep word geholpen. Voltreffer.