Les Amours Imaginaires (2010)

Wat een saaie bedoeling, wel een toffe soundtrack overigens.

brrr dat typisch frans sensueel gedoe met koffie en een sigaret, ik kreeg er de wubbe van!! En dan die artistieke pretenties van die film. Een lyrische beeldvoering kan werken maar op deze manier krijgt men de indruk dat de filmmaker een soort experiment wil doen, simpelweg om te zien wat het voor effect geeft. Op die manier krijg je een 95 minuten lang semi-avantgardistisch spektakel dat geen moment geloofwaardigheid biedt.

De film schreeuwt het bijna uit waar het hier om draait.

Het gaat vooral over mensen die enkel verliefd zijn op hun gemodificeerde zelf. En hun oppervlakkige esthetische idealen projecteren op iemand die ze niet eens echt kennen. Het is een aanklacht. Veel jonge mensen zijn zo, en berokkenen zich zelf en anderen daarmee schade toe waardoor het soms cynische bitches worden. Maar het is ook grappig, op een eigen schuld dikke bult-achtige manier. En het is natuurlijk een uitvergroting van de realiteit.

Verder past de vormgeving van de film zich aan de verschillende personages aan. De interviews zijn lelijk in beeld gebracht, omdat de personages eerlijk, maar ook onhandig en niet mooi zijn. De hoofd personen worden hyper-gestileerd in beeld gebracht omdat ze dat zelf ook zijn, maar ze zijn ook onecht en vals.

Zeven maanden en zeven dagen van beklijving leveren een halfje extra op. Puike film dit.

Zo zo, toe maar, een hele halve punt!

Het relaas van Querelle trok me over de streep.

Wat vond jij hiervan Danuz? Of heb je hem nog niet gezien?

Ik heb hem zeer zeker gezien, alweer een tijd geleden. Vond hem zeker niet slecht, maar was er niet van ondersteboven (zoals Rokuro wel was). Fijn gestileerd, sluit mooi aan bij de levensvisie en leefomgeving van de personages. Ook was ik toch echt overtuigd dat de film in Parijs afspeelde, dacht zelfs bepaalde straten te herkennen...

Het relaas van Querelle is dermate geweldig en spijker op de kop, dat het mij zelfs uitnodigt om voor het eerst in een maand ook een berichtje bij een film achter te laten. Ik quote:

't Is dat Aurora is uitgekomen dit jaar, maar dit kon bijna niet worden overtroffen.

Sowieso de beste typering voor mij van een film hier op de site ever !

Querelle

Fantastische film! Ik heb hier al veel gelezen waar ik het helemaal mee eens ben, zoals de sensuele, esthetische manier waarop Dolan filmde die de leefwereld van Francis en Marie reflecteert zoals zij die wensen/percipiëren. In die mooie wereld gaat het er venijnig aan toe tussen de twee. Ze menen dat ze beiden verliefd zijn op Nicolas, maar eigenlijk zijn ze meer verliefd op de liefde zelf of op hun ideale beeld van de schoonheid van liefde.

Ik heb echter wel veel sympathie en vooral compassie voor de personages, want wanneer je ze alleen ziet (Francis voor zijn spiegel bijvoorbeeld), dan merk je gewoon dat ze niet zoveel anders zijn dan alle anderen (zoals bijvoorbeeld de mensen uit de interviews die hun (liefdes)verhaal vertellen). Francis en Marie voelen zich eenzaam en willen wel degelijk een partner vinden, maar ze kunnen dit niet op een gezonde manier 'veruitwendigen'.

Mooi uitgewerkt! Het decor, kledij, muziek en sfeer ogen zo prachtig, terwijl het soms grappige verhaal zeer pijnlijk en menselijk is. Ik hou wel van dit soort films waar er een zekere tegenstelling is. Hier is dat de schoonheid waarmee de film is gemaakt die contrasteert met wat de hoofdpersonages meemaken.

het expliciet roken stoorde mij ook in deze film. zo'n mooie jongen van het platteland, over het paard getild, zelfverzekerd, altijd mensen om zich heen. een beetje dom om daar samen verliefd op te worden.

Geen goede dramafilm...

Redelijk verhaal...

Homo of bio, nee niet mijn film...

Slechte acteerwerk...

Wel mooi HD kwaliteit...

Geen aanrader...

Ik werd hier niet vrolijk van. Het hysterische camerawerk irriteerde mij mateloos. Het kwam heel rommelig over. Je schiet van beeld naar beeld, met ontzettend veel in en uitzoomen en wel in dergelijke mate dat je totaal uit het verhaal raakt. Op zich sprak het verhaal me wel aan. Hoe je in je hoofd een bepaalde liefde kan creeeren die er in de werkelijkheid helemaal niet is. Maar ik vind dat het gewoon simpelweg verpest word door de manier van filmen. Ook dat overdreven sensuele gedoe ... ik kon er helemaal niks mee.

Mooie recensie New Flame. I totaly agree. Liefde, of wat we ons daarbij voorstellen, prachtig verteld. Die vertraging in de, ik zak maar zeggen 'bang bang' shots was redelijk geniaal.

Ik ben overigens soms oprecht verbaasd over de oppervlakkige meningen die ik hier op moviemeter lees. Mensen die klaarblijkelijk wel de moeite nemen om iets, maar naar totaal iets anders hebben gekeken. Enfin: voor de liefhebbers van c.i.n.e.m.a. LAI is prachtig geschoten, ik voel echt spijt dat ik 'm zelf op de televisie heb moeten zien, eenvoudig maar doeltreffend en subtiel geacteerd. Het dramatisch conflict gaat voor het groot gedeelte over projectie (leuk onderwerp voor film ). Nu is het lastige van projectie dat veel mensen, onder meer ikzelf, projectie bij zichzelf niet makkelijk herkennen. Dat is niet zo gek.

@fran: heb je de hele film gezien, of alleen de opening?

Ik heb een groot gedeelte van de film met volle aandacht zitten kijken en het laatste stuk terwijl ik ondertussen een beetje aan het rommelen was in de kamer.

Jammer hoor, dat als mensen een andere mening zijn toebedeeld over een film ze maar gelijk afgedaan worden als oppervlakkig of er wordt maar van uitgegaan dat ze de film dan wel niet gezien hebben. Volgens mij is cinema nog steeds kunst. Iedereen kan hier wat anders inzien. En het ene stuk kan je meer raken dan een andere. Dat blijft naar mijn mening nog altijd voornamelijk een gevoelskwestie.

Ikzelf bleef me de gehele film zo aan het camerawerk storen dat ik het gewoon niet prettig vond om naar te kijken. Als de twee mannen elkaar bijvoorbeeld op straat tegen het lijf lopen en de ene zijn koffie laat vallen dan blijft de camera er maar omheen draaien. Soms zit je tegen een rug aan te kijken en de shots komen zo beverig over. Het zal wel een bepaald soort realisme over moeten brengne maar ik vond het niet prettig.

Die "bang bang"shots vond ik af en toe ook wel mooi neergezet maar ik vond het dan weer apart dat het die ene keer gelijk over ging in "Jump around" van "The House of Pain". Je wordt er dan als het ware gelijk weer uit de sfeer gehaald. Dat van de hak op de tak effect kwam ik wel vaker tegen en daar was ook ook niet zo weg van.

Sommige shots vind ik wel mooi. De liefdesscène's in het groen en rood waren mooi en sommige shot's zagen er heel retro uit en ook dat vind ik knap gedaan. Maar verder deden de personage's en de sfeer me niets. Sorry ....

Hola Fran, tuurlijk, iedereen heeft het volste recht op z'n eigen mening. Maar als ik een bijzondere film zie, met heel veel leuke details, en mensen delen daar maar 1 ster aan uit, dan mag ik daar ook iets van vinden. Dan ik denk ik inderdaad: "die persoon heeft die details helemaal niet opgemerkt."


'bang bang' en 'jump around': jongen en meisje zijn erg bezig geweest met de verjaardag van hun idool. Als in een droom gaan ze naar het feestje, waar de droom knal hard in duigen valt. Die overgang van muziek is heel bewust en in overeenstemming met de belevingswereld van de personages gekozen...

Les Amours Imaginaires is een film die voor mij nergens echt helemaal werkt om één simpele reden: het personage Nicolas. Dit is zeer persoonlijk, aangezien ik niet eens zozeer vind dat Dolan dit personage verkeerd heeft aangepakt. Mijn probleem met Nicolas is dat ik hem te overduidelijk een nepperd vind. Van bijna seconde één af aan had ik al in de gaten dat dit een jongen is zonder inhoud, iemand die geen aandacht heeft voor mensen en hun emoties, die mensen alleen maar gebruikt om eventjes te lachen. Nicolas is de ultieme lege huls. Ik weet dat mensen op heel verschillende types kunnen vallen, maar voor mij persoonlijk was het te moeilijk om me erin te kunnen verplaatsen dat iemand een Nicolas ook maar een beetje boeiend zou vinden. Hij is het type waarvan ik al heel diep moet zuchten bij de gedachte dat ik er vijf minuten mee moet doorbrengen.

Dan kun je stellen dat de andere twee hoofdpersonen egoïstisch en onsympathiek zijn. Dat ze hun eigen idealen projecteren op Nicolas. Dat ze hun kleinzieligheden verschuilen onder een hippe stijl. Dat ze hun afstraffing aan het einde verdienen. Al die dingen zijn waar, maar ik had zo'n hekel aan Nicolas tegen het einde dat het moment dat Francis en Marie aan het einde respectievelijk hysterisch en koud reageren op Nicolas bijna als een triomf zag in hun ontwikkeling in plaats van als een moment waarop ik alle sympathie voor hun zou verliezen. Daarbij werkt de overduidelijke leegheid van Nicolas ook op een andere manier nadelig. Iedere kijker zal waarschijnlijk wel snel raden dat geen van de twee protagonisten ooit een goede relatie zal krijgen met Nicolas en dat het verhaal voor hun in pijn zal eindigen. Het wordt dan slechts anderhalf uur wachten op het onvermijdelijke. Er zit ook te weinig materiaal in om dit voorspelbare verloop wat extra's te geven. Ondanks de altijd interessante keuze om voor onsympathieke personages te gaan vond ik dit bijna net zo'n oppervlakkige film als een waarin een puur ideale held tegen een puur slechte schurk staat. De enige verdieping kwam uit de interviews, wat ook het punt lijkt te zijn, maar wat niet echt genoeg een punt is om een film van 95 minuten omheen te bouwen. Ik had het gevoel dat Dolan de interviews en de vele slow-motionscènes ook echt gewoon nodig had om de speelduur van een lange film te halen.

En dan te bedenken dat ik de interviews en de slow-motions het beste aan de hele film vond. Het idee om interviews zo tussen een film te plaatsen is intussen al zo vaak gedaan dat het al bijna cliché is (of misschien lijkt dat omdat ik toevallig een vrij groot aantal films in relatief korte tijd met dit idee erin gezien heb), maar het is eigenlijk nooit zo goed gedaan hier. De interviews zitten vol prachtige inzichten en vooral mooi oprechte verhalen. Dat ze visueel dan wat minder interessant zijn doet er niet zo toe. Daar bood de rest van de film genoeg compensatie voor, want ik kon wel genieten van de overdadig kitscherige stijl, die overduidelijk een knipoog geeft aan Godard en waarschijnlijk ook Demy en Almodóvar. De kleuren, de kapsels, de kostuums, de erg leuke soundtrack, de slow-motions: het werkte voor mij. Daarbij vond ik Dolan en Chokri ook uitstekend acteren, boeiend genoeg om me in de onsympathieke personages te gaan interesseren. Ook bevat het scenario enkele zeer grappige one-liners (in het bijzonder een waarin een kapster beweerd dat ze in 20 jaar tijd al veel lege lepels heeft getoupeerd). Dus er is veel om van te genieten, maar waar Querelle het gebrek aan subtiliteit prijst was het voor mij een doorn in het oog.
3*

Geweldige film, waarmee Xavier Dolan in mijn ogen een serieuze stap voorwaarts zet na zijn beloftevolle maar wisselvallige debuut.

Alleen al vormelijk vind ik Les Amours Imaginaires stúkken beter dan J’ai Tué Ma Mère. Dolan heeft inderdaad goed gekeken naar andere regisseurs, maar het geheel heeft genoeg flair om dat niet aan je hart te laten komen. De felle kleuren doen denken aan Almodóvar, de slaapkamerscènes aan Godard, de slowmo’s aan Wong Kar-Wai en Jaco Van Dormaels Mr. Nobody, maar het resultaat voelt vooral fris, speels en zelfs functioneel aan. Die intrede op Nico’s feestje . Ook de soundtrack mag er wezen.

Ook inhoudelijk is Dolans tweede worp geslaagd. Daar is al heel wat zinnigs over gezegd door de anderen hier, dus veel ga ik er niet meer aan toevoegen. Ik vond net als user New Flame wel dat er uit de scherpe observaties nog iéts van compassie sprak voor de personages. Ik zag in tegenstelling tot sommigen hier geen op-en-top cynische film, geen regisseur die compleet meedogenloos is voor de narcistische, maar ook op zoek zijnde jongeren. Ondanks hun oppervlakkige karakters en het pijnlijke slot, is Les Amours Imaginaires voor mij méér dan puur leedvermaak.

Dikke 4* voor deze intelligente en stijlvolle prent en heel benieuwd wat dit (nog steeds erg jonge) talent nog allemaal in z’n mars heeft.

Goeie film waarin een jongen en meisje verliefd worden op dezelfde jongen en er zo een vreemde driehoeksverhouding ontstaat. Door de statische look van de film en de licht excentrieke personages, komt het geheel in het begin wat afstandelijk over. Maar dit wordt gaandeweg wel minder waardoor er een goed beeld naar voren komt dat liefde blind maakt en je dingen laat doen die je eigenlijk niet wilt doen.

Erg gaaf. En wat me vooral bij blijft is de meer dan uitstekende soundtrack. De sketches met interviews zijn soms erg leuk en soms door hun grote aantal te vrijblijvend. Evenals de slow-motion stukken, het merendeel is geniaal maar vaak net even te veelvuldig en dan kijk ik toch liever naar de 'test shots' films van Jake Davis (waar het wel erg veel van weg had).

Er wordt hier veel getracht met onder andere afwijkende cameraposities, grote kleurcontrasten en een opmerkelijke soundtrack maar het enige waar we mee te maken hebben is een zielige driehoeks-verhouding. Wat er speelde waren de gevoelens voor Nicolas. Dit is dromend en emotioneel in een creatief jasje gestoken waardoor het weliswaar lijkt dat er een hoop aan de gang is maar wetend dat Nicolas continu in het middelpunt stond kon ik vrij weinig begrip opbrengen voor deze omstandigheden. Ook het acteerwerk is vrij eenzijdig en ik begon me op een gegeven moment te ergeren aan die duffe kop van Marie en het paniekerige gedrag van Francis. Hiernaast zijn er overbodige (neppe) interviews toegevoegd met personen die geen enkele rol spelen in het verhaal. Mager.

Liefdesgedoe van iets te verwende jonge mensen in Quebec allemaal een beetje te afstandelijk gefilmd en geacteerd en geladeerd met verhalen of mislukte liefdes van schijnbaar geinterviewde personages.

Basis gaat echter over een jongen en een meisje die op dezelfde jongen verliefd zijn.

Met name het gezamenlijke uitje naar het platteland heeft charme, maar is het hoogtepunt van de film.

De rest is veel gebazel over liefde en relaties....daar zullen sommigen diepzinnigheid in zien, maar mij ontging het in ieder geval.

Heerlijke film!

De kleuren, de soundtrack, de cameravoering, de acteurs!

De film heeft niet veel diepgang, maar ik vind dat niet erg.

de regisseur heeft het verlangen willen verbeelden en dat is erg goed gelukt.

Een film die ik vaker kan zien.

4****

Vanavond om 23.00 uur op Nederland 2! Aanrader!

Irritant: de korte in/uit-zoompjes (gelukkig niet talrijk), wéér een film met dat 'bangbang' nummer, scènes belicht in één kleur zonder doel(?, ik kon het er niet uithalen), veel teveel 'herhaling' terwijl dit beter een kortfilm had kunnen zijn.

Neutraal tot positief: aardige impressies van bv. een feestje, van jaloezie in progress, en een leuke muzikale omlijsting (grotendeels dus, al vond ik die [scènes met] klassieke muziek ook eigenlijk nogal saai).

Positief: cypress hill 'herontdekt' (ik weet het, het was eigenlijk house of pain...), prima acteerwerk.

2,0* à 2,5*.

P.s. mijn gok was dat Nicolas gespeeld werd door Dolan, blij dat ik daar geen geld op gezet heb.

Ik had gister de aflevering op nederland 2 gemist. Dus ben hem gelijk daarna gaan kijken op mijn computer.

Ik had hem eerder tijdens het Rotterdam Film Festival gezien, 3 jaar geleden. 3 jaar later snap ik hem beter en vind hem geweldig.

Vaak gelachen en wanneer de slow-motion komt als 'Bang Bang' klinkt vind ik heel mooi gedaan. Heel goed geacteerd ook, ik vond vooral Xavier Dolan zeer goed spelen.

Kortom, goeie film die ik na een tweede kijkbeurt pas heel goed ben gaan waarderen. Vond er geen slechte scene tussen zitten, dus de volle punten!

Les Amours Imaginaires.

Eerste film die ik van Dolan zie. Moet zeggen dat die me wel is meegevallen. Visueel apart maar zeker mooi te noemen. Beetje kitscherig wel hier en daar, met overduidelijk hipsters als hoofdpersonages.

Zat ook nog de nodige humor in vond ik. De manier waarop beiden met hun verliefdheid omgaan en vooral van elkaar weten dat ze de blonde god Nicholas leuk vinden is erg amusant. Soms zelfs een beetje kinderachtig. Zet hun onderlinge relatie wel onder druk.

Mooi einde ook. Leuk om te zien hoe ze beide plots een front vormen tegen hun voormalige onderwerp van verliefdheid.

Wat de meerwaarde van die intermezzo's met die geïnterviewde koppels is ontgaat me volledig. Hielp niet echt en hield me uit het verhaal.

O ja, de Italiaanse versie van 'Bang Bang' was prachtig!

Heerlijk, heerlijk, heerlijke 'I don't care, but I actually do' sfeer van de jongvolwassene hipsters die de film dragen. Dat Franse pessimisme is toch altijd zo aanstekelijk. Peukie derbij.

Awesome cinematografie met krachtige soundtrack en fijn acteerwerk. Heerlijke humor, roetzwart van al dat teer op hun longen natuurlijk. Een verhaal dat eigenlijk niet zoveel vertelt en ook heel kort aanvoelt, ondanks de gemiddelde speelduur. Een onvoltooide luv-triangle. Toch zeker scenes die raken en de film eigenlijk compleet maken.

Vertier en schone melancholie in een.

Aardige introductie van Dolan voor mij, waarbij vooral interessant is wat wel en niet worden getoond. Want wat de drie hoofdrolspelers in elkaar zien is eigenlijk niet duidelijk. Ja, Nicholas is in hun ogen een knappe jongen en ze brengen veel tijd samen met elkaar door. Maar wat doen ze eigenlijk daar? Ze zitten maar wat. Hebben ze wel gemeenschappelijke interesses, leefomgevingen? Francis en Marie lijken geïnteresseerd in mode en status, terwijl Nicholas, ja, een onbeschreven blad is. Veel wordt er ook niet getoond in deze film.