Les Amours Imaginaires (2010)

Minder dan Dolan's debuut, nog steeds wel een aardig speels filmpje. Paar leuke scenes, The Knife in de soundtrack, maar gaat wat te lang door als het al niet echt interessant meer is.

Olaf K. heeft veel gras voor mijn voeten weggemaaid. Een grappige en frisse film die genadeloos het beperkte en gemaakte wereldje van zijn hoofdpersonen fileert. Twee jonge narcisten die genadeloos op hun nummer worden gezet door een manipulatieve jongen die zch bewust laaft aan al die aandacht en ze stevig tegen elkaar uitspeelt. Intelligent en heel bijzonder en nog wat beter dan het ook al zeer opvallende debuut van Dolan.

Heerlijke film, voor in mijn jaarlijst.

Dikke 4.0*

Geen goede dramafilm...

Redelijk verhaal...

Homo of bio, nee niet mijn film...

Slechte acteerwerk...

Wel mooi HD kwaliteit...

Geen aanrader...

Ik heb een groot gedeelte van de film met volle aandacht zitten kijken en het laatste stuk terwijl ik ondertussen een beetje aan het rommelen was in de kamer.

Jammer hoor, dat als mensen een andere mening zijn toebedeeld over een film ze maar gelijk afgedaan worden als oppervlakkig of er wordt maar van uitgegaan dat ze de film dan wel niet gezien hebben. Volgens mij is cinema nog steeds kunst. Iedereen kan hier wat anders inzien. En het ene stuk kan je meer raken dan een andere. Dat blijft naar mijn mening nog altijd voornamelijk een gevoelskwestie.

Ikzelf bleef me de gehele film zo aan het camerawerk storen dat ik het gewoon niet prettig vond om naar te kijken. Als de twee mannen elkaar bijvoorbeeld op straat tegen het lijf lopen en de ene zijn koffie laat vallen dan blijft de camera er maar omheen draaien. Soms zit je tegen een rug aan te kijken en de shots komen zo beverig over. Het zal wel een bepaald soort realisme over moeten brengne maar ik vond het niet prettig.

Die "bang bang"shots vond ik af en toe ook wel mooi neergezet maar ik vond het dan weer apart dat het die ene keer gelijk over ging in "Jump around" van "The House of Pain". Je wordt er dan als het ware gelijk weer uit de sfeer gehaald. Dat van de hak op de tak effect kwam ik wel vaker tegen en daar was ook ook niet zo weg van.

Sommige shots vind ik wel mooi. De liefdesscène's in het groen en rood waren mooi en sommige shot's zagen er heel retro uit en ook dat vind ik knap gedaan. Maar verder deden de personage's en de sfeer me niets. Sorry ....

Hola Fran, tuurlijk, iedereen heeft het volste recht op z'n eigen mening. Maar als ik een bijzondere film zie, met heel veel leuke details, en mensen delen daar maar 1 ster aan uit, dan mag ik daar ook iets van vinden. Dan ik denk ik inderdaad: "die persoon heeft die details helemaal niet opgemerkt."


'bang bang' en 'jump around': jongen en meisje zijn erg bezig geweest met de verjaardag van hun idool. Als in een droom gaan ze naar het feestje, waar de droom knal hard in duigen valt. Die overgang van muziek is heel bewust en in overeenstemming met de belevingswereld van de personages gekozen...

Les Amours Imaginaires is een film die voor mij nergens echt helemaal werkt om één simpele reden: het personage Nicolas. Dit is zeer persoonlijk, aangezien ik niet eens zozeer vind dat Dolan dit personage verkeerd heeft aangepakt. Mijn probleem met Nicolas is dat ik hem te overduidelijk een nepperd vind. Van bijna seconde één af aan had ik al in de gaten dat dit een jongen is zonder inhoud, iemand die geen aandacht heeft voor mensen en hun emoties, die mensen alleen maar gebruikt om eventjes te lachen. Nicolas is de ultieme lege huls. Ik weet dat mensen op heel verschillende types kunnen vallen, maar voor mij persoonlijk was het te moeilijk om me erin te kunnen verplaatsen dat iemand een Nicolas ook maar een beetje boeiend zou vinden. Hij is het type waarvan ik al heel diep moet zuchten bij de gedachte dat ik er vijf minuten mee moet doorbrengen.

Dan kun je stellen dat de andere twee hoofdpersonen egoïstisch en onsympathiek zijn. Dat ze hun eigen idealen projecteren op Nicolas. Dat ze hun kleinzieligheden verschuilen onder een hippe stijl. Dat ze hun afstraffing aan het einde verdienen. Al die dingen zijn waar, maar ik had zo'n hekel aan Nicolas tegen het einde dat het moment dat Francis en Marie aan het einde respectievelijk hysterisch en koud reageren op Nicolas bijna als een triomf zag in hun ontwikkeling in plaats van als een moment waarop ik alle sympathie voor hun zou verliezen. Daarbij werkt de overduidelijke leegheid van Nicolas ook op een andere manier nadelig. Iedere kijker zal waarschijnlijk wel snel raden dat geen van de twee protagonisten ooit een goede relatie zal krijgen met Nicolas en dat het verhaal voor hun in pijn zal eindigen. Het wordt dan slechts anderhalf uur wachten op het onvermijdelijke. Er zit ook te weinig materiaal in om dit voorspelbare verloop wat extra's te geven. Ondanks de altijd interessante keuze om voor onsympathieke personages te gaan vond ik dit bijna net zo'n oppervlakkige film als een waarin een puur ideale held tegen een puur slechte schurk staat. De enige verdieping kwam uit de interviews, wat ook het punt lijkt te zijn, maar wat niet echt genoeg een punt is om een film van 95 minuten omheen te bouwen. Ik had het gevoel dat Dolan de interviews en de vele slow-motionscènes ook echt gewoon nodig had om de speelduur van een lange film te halen.

En dan te bedenken dat ik de interviews en de slow-motions het beste aan de hele film vond. Het idee om interviews zo tussen een film te plaatsen is intussen al zo vaak gedaan dat het al bijna cliché is (of misschien lijkt dat omdat ik toevallig een vrij groot aantal films in relatief korte tijd met dit idee erin gezien heb), maar het is eigenlijk nooit zo goed gedaan hier. De interviews zitten vol prachtige inzichten en vooral mooi oprechte verhalen. Dat ze visueel dan wat minder interessant zijn doet er niet zo toe. Daar bood de rest van de film genoeg compensatie voor, want ik kon wel genieten van de overdadig kitscherige stijl, die overduidelijk een knipoog geeft aan Godard en waarschijnlijk ook Demy en Almodóvar. De kleuren, de kapsels, de kostuums, de erg leuke soundtrack, de slow-motions: het werkte voor mij. Daarbij vond ik Dolan en Chokri ook uitstekend acteren, boeiend genoeg om me in de onsympathieke personages te gaan interesseren. Ook bevat het scenario enkele zeer grappige one-liners (in het bijzonder een waarin een kapster beweerd dat ze in 20 jaar tijd al veel lege lepels heeft getoupeerd). Dus er is veel om van te genieten, maar waar Querelle het gebrek aan subtiliteit prijst was het voor mij een doorn in het oog.
3*

Geweldige film, waarmee Xavier Dolan in mijn ogen een serieuze stap voorwaarts zet na zijn beloftevolle maar wisselvallige debuut.

Alleen al vormelijk vind ik Les Amours Imaginaires stúkken beter dan J’ai Tué Ma Mère. Dolan heeft inderdaad goed gekeken naar andere regisseurs, maar het geheel heeft genoeg flair om dat niet aan je hart te laten komen. De felle kleuren doen denken aan Almodóvar, de slaapkamerscènes aan Godard, de slowmo’s aan Wong Kar-Wai en Jaco Van Dormaels Mr. Nobody, maar het resultaat voelt vooral fris, speels en zelfs functioneel aan. Die intrede op Nico’s feestje . Ook de soundtrack mag er wezen.

Ook inhoudelijk is Dolans tweede worp geslaagd. Daar is al heel wat zinnigs over gezegd door de anderen hier, dus veel ga ik er niet meer aan toevoegen. Ik vond net als user New Flame wel dat er uit de scherpe observaties nog iéts van compassie sprak voor de personages. Ik zag in tegenstelling tot sommigen hier geen op-en-top cynische film, geen regisseur die compleet meedogenloos is voor de narcistische, maar ook op zoek zijnde jongeren. Ondanks hun oppervlakkige karakters en het pijnlijke slot, is Les Amours Imaginaires voor mij méér dan puur leedvermaak.

Dikke 4* voor deze intelligente en stijlvolle prent en heel benieuwd wat dit (nog steeds erg jonge) talent nog allemaal in z’n mars heeft.

Goeie film waarin een jongen en meisje verliefd worden op dezelfde jongen en er zo een vreemde driehoeksverhouding ontstaat. Door de statische look van de film en de licht excentrieke personages, komt het geheel in het begin wat afstandelijk over. Maar dit wordt gaandeweg wel minder waardoor er een goed beeld naar voren komt dat liefde blind maakt en je dingen laat doen die je eigenlijk niet wilt doen.

Er wordt hier veel getracht met onder andere afwijkende cameraposities, grote kleurcontrasten en een opmerkelijke soundtrack maar het enige waar we mee te maken hebben is een zielige driehoeks-verhouding. Wat er speelde waren de gevoelens voor Nicolas. Dit is dromend en emotioneel in een creatief jasje gestoken waardoor het weliswaar lijkt dat er een hoop aan de gang is maar wetend dat Nicolas continu in het middelpunt stond kon ik vrij weinig begrip opbrengen voor deze omstandigheden. Ook het acteerwerk is vrij eenzijdig en ik begon me op een gegeven moment te ergeren aan die duffe kop van Marie en het paniekerige gedrag van Francis. Hiernaast zijn er overbodige (neppe) interviews toegevoegd met personen die geen enkele rol spelen in het verhaal. Mager.

Liefdesgedoe van iets te verwende jonge mensen in Quebec allemaal een beetje te afstandelijk gefilmd en geacteerd en geladeerd met verhalen of mislukte liefdes van schijnbaar geinterviewde personages.

Basis gaat echter over een jongen en een meisje die op dezelfde jongen verliefd zijn.

Met name het gezamenlijke uitje naar het platteland heeft charme, maar is het hoogtepunt van de film.

De rest is veel gebazel over liefde en relaties....daar zullen sommigen diepzinnigheid in zien, maar mij ontging het in ieder geval.

Ik had gister de aflevering op nederland 2 gemist. Dus ben hem gelijk daarna gaan kijken op mijn computer.

Ik had hem eerder tijdens het Rotterdam Film Festival gezien, 3 jaar geleden. 3 jaar later snap ik hem beter en vind hem geweldig.

Vaak gelachen en wanneer de slow-motion komt als 'Bang Bang' klinkt vind ik heel mooi gedaan. Heel goed geacteerd ook, ik vond vooral Xavier Dolan zeer goed spelen.

Kortom, goeie film die ik na een tweede kijkbeurt pas heel goed ben gaan waarderen. Vond er geen slechte scene tussen zitten, dus de volle punten!

Les Amours Imaginaires.

Eerste film die ik van Dolan zie. Moet zeggen dat die me wel is meegevallen. Visueel apart maar zeker mooi te noemen. Beetje kitscherig wel hier en daar, met overduidelijk hipsters als hoofdpersonages.

Zat ook nog de nodige humor in vond ik. De manier waarop beiden met hun verliefdheid omgaan en vooral van elkaar weten dat ze de blonde god Nicholas leuk vinden is erg amusant. Soms zelfs een beetje kinderachtig. Zet hun onderlinge relatie wel onder druk.

Mooi einde ook. Leuk om te zien hoe ze beide plots een front vormen tegen hun voormalige onderwerp van verliefdheid.

Wat de meerwaarde van die intermezzo's met die geïnterviewde koppels is ontgaat me volledig. Hielp niet echt en hield me uit het verhaal.

O ja, de Italiaanse versie van 'Bang Bang' was prachtig!

Heerlijk, heerlijk, heerlijke 'I don't care, but I actually do' sfeer van de jongvolwassene hipsters die de film dragen. Dat Franse pessimisme is toch altijd zo aanstekelijk. Peukie derbij.

Awesome cinematografie met krachtige soundtrack en fijn acteerwerk. Heerlijke humor, roetzwart van al dat teer op hun longen natuurlijk. Een verhaal dat eigenlijk niet zoveel vertelt en ook heel kort aanvoelt, ondanks de gemiddelde speelduur. Een onvoltooide luv-triangle. Toch zeker scenes die raken en de film eigenlijk compleet maken.

Vertier en schone melancholie in een.

Aardige introductie van Dolan voor mij, waarbij vooral interessant is wat wel en niet worden getoond. Want wat de drie hoofdrolspelers in elkaar zien is eigenlijk niet duidelijk. Ja, Nicholas is in hun ogen een knappe jongen en ze brengen veel tijd samen met elkaar door. Maar wat doen ze eigenlijk daar? Ze zitten maar wat. Hebben ze wel gemeenschappelijke interesses, leefomgevingen? Francis en Marie lijken geïnteresseerd in mode en status, terwijl Nicholas, ja, een onbeschreven blad is. Veel wordt er ook niet getoond in deze film.

Bijzondere film, lijkt op documentaire met interviews, maar ik zie het meer als kunstfilm. Ik zie overeenkomsten met andere films/regisseurs: hoofdstukindeling (Lars von Trier), rood/groen in de cinematografie (Gaspar Noe), onderbroek/kledingstuk op hoofd (Call me by your name). De 4 verschillende kleuren en de cellomuziek bij de 4 liefdesscenes vind ik prachtig. Kapsel van Xavier stukken beter dan in Tom a la ferme. Leuk detail: de bruine en witte suikerklontjes als schaakbordje gerangschikt....... Nadeel van de film vind ik dat Monia Chokri er zo oud uitziet, dat ze de moeder van de jongens lijkt. Nogmaals een mooie kunstige film met een knipoog aan het einde, knap gemaakt!!

Boeiend portret van een trio waarvan er twee heimelijk puberaal verliefd zijn op adonis Nicolas. Interessant om hierbij op te merken is de onderlinge relatie tussen boezemvrienden Francis en Marie die erg gespannen is. De afgunstige blikken en opportunistische steken spreken boekdelen. Hun kinderlijke gedrag is verder misschien herkenbaar, bakvisniveau ten top, maar slaat wel aan binnen de komische noot van de film. Nicolas laat het allemaal schijnbaar gebeuren en geniet ook wel van de aandacht. Hij kan immers niets fout doen en heb toch wel de indruk dat hij hiervan profiteert. Ook zijn amusante en tegelijk geërgerde blik toen de twee anderen aan het rollebollen waren, vond ik vrij straf.

Daarnaast werden in de film enkele interviews afgenomen. Ik meen me ook al zoiets te herinneren in een andere film, maar kan me niet meer herinneren de welke. Op zich meestal wel interessant, maar het haalde me wel uit het plot van de film. Verder ook invloeden die ik herkende zoals bij Noé met die rode en blauwe tinten en ook het liedje Bangbang herkende ik uit Kill Bill vol. 1 van Tarantino.

Aangename film, net iets te mager om blijvend te herinneren, maar zeker meer dan degelijk. Fijne Dolan!

Een zelfde gegeven zou zich ook geleend hebben voor een komedie maar hier gaat het om een drama dat, helaas, tempoloos voortkabbelt met veel bedenkingen over doorgaans onbeantwoorde liefde. Film die uiteindelijk gaandeweg aan aandacht verliest.

Niet bepaald boeiend ook al tracht de cineast er met heel wat (dans) muziek er enige animo in te brengen.

Toffe film wel. Interessant thema en de aankleding bevalt me ook. Mooie kleren, aardige muziek. Ook van de interviews vind ik wel dat ze wat toevoegen.

Bij Laurence Anyways schreef ik al dat Dolan niet mijn favoriete regisseur zou worden omdat hij me als verteller nogal tegenvalt. Dat blijkt ook weer in deze film. Maar los daarvan ziet de film er ook minder mooi uit en komt de film nogal arty over om maar arty te zijn en dat overtuigt totaal niet. Speelt ook mee dat de acteurs allemaal wat vlakjes blijven en zeker Dolan als acteur daar kan ik niets mee. 1,5*.