From Beyond (1986)

Stuart Gordon is de regisseur met de meeste Lovecraft-verfilmingen op zijn naam en met From Beyond bewijst hij opnieuw dat hij als geen ander de weelderige fantasie van Lovecraft op sublieme wijze tot leven weet te brengen. De inmiddels tot culticoon gebombardeerde Gordon levert een film af die balanceert op de flinterdunne rand tussen horror en science-fiction, waarbij ingrediënten als pseudo-wetenschap, parallelle universa en allerhande obscure creaturen tot een fascinerend geheel worden gekneed. Centraal staat de bizarre eigenschap van de menselijke pijnappelklier die mits stimulatie door een hoogtechnologische machine de poorten openzet tot een andere realiteit. De goed uitgedachte nevenplot situeert zich rond een ravissante psychiater, die bij het aanschouwen van dokter Tillinghast’s experimenten met de detonatormachine gelooft dat de toekomstige genezing van psychiatrische patiënten, met de erg onaangename aandoening die de naam paranoïde-schizofrenie draagt, bij die bewuste pijnappelklier ligt. En plus trakteert Gordon ons op een gruwelijk realistische impressie van een psychiatrische instelling waar men destijds patiënten “genas” door ze volledig gedrogeerd in een celletje zonder natuurlijk daglicht van de buitenwereld te isoleren.

Hoewel de verhaallijn op het eerste zicht voer lijkt voor een komische onzinfilm weet het team Gordon/Yuzna de teneur betrekkelijk serieus te houden, in tegenstelling tot het stijlvolle en uiterst hilarische Re-Animator waar de gekke situaties zich blijven opstapelen. Net zoals in die eerder gemaakte horrorkomedie krijgt Jeffrey Combs ook in From Beyond alweer een geniaal rolletje toebedeeld. Combs, die ondertussen een patent heeft op het mad-scientist personage maakt dankbaar gebruik van het geschenk en zet een prestatie neer om van te snoepen; Hij speel geen mad-scientist, hij ìs het gewoon. Op zijn beurt wordt Combs vakkundig bijgestaan door een sexy Barbara Crampton en Ken Foree (Dawn of the Dead), die ondanks de nakende 40 en een naar boven opgeschoven haarlijn fitter lijkt dan ooit.

From Beyond mag dan wel een trashy B-film sfeertje over zich hebben (who cares by the way?), het wordt meer dan eens gekenmerkt door de creatieve inbreng van de regie en niet in het minst door de professionele aanpak van het make-up en FX-team. De heerlijke oldschool-gore die in flinke doses voorgeschoteld wordt, zal menig liefhebber aan het beeldscherm gekluisterd houden. Bovendien werkt het kinderlijke enthousiasme dat werkelijk van de talrijke effecten afdruipt uitstekend als katalysator voor het kwaadaardige karakter van de transcendente wereld die enkel kan waargenomen worden met de pijnappelklier. Dit orgaantje begint trouwens gaandeweg een eigen leventje te leiden en geeft dankzij ambachtelijk boetseerwerk van het effectenteam het dan al behoorlijk creepy filmpje nog dat tikkeltje extra waanzin mee.

Voor wie na al het voorgaande het verzadigingspunt nog niet heeft bereikt, is er nog de dubieuze seksueel getinte bodem - hoge hakken en netkousen inbegrepen - die From Beyond tot een typische Lovecraft/Gordon-productie omdoopt. Poging tot symboliek of een flauw kunstje om het geheel wat luchtiger te maken? Waarschijnlijk het tweede en dat is juist de reden waarom heel het opzet geslaagd is. From Beyond is pretentieloos, sympathiek en ongedwongen.

Moraal van het verhaal: Combs is en blijft geweldig en Gordon toont aan dat hij als geen ander Lovecraft begrijpt en diens duistere wereld gestuurd door z’n eigenzinnige audiovisuele stijl perfect op film weet vast te leggen.

Zéér leuke horror uit de gouden jaren 80 die echter niet geheel foutloos is (sommige optische effecten), maar enorm genietbaar is door de vertolking van Combs.

Gordon weet er zoals altijd zijn stempel op te drukken en dat geeft ook een meerwaarde.

Wat was dit een heerlijke film zeg.

Een van de meest fantasierijke verhalen die ik ooit gezien heb en tot in de perfectie uitgevoerd. Een stuk serieuzer dan Re-Animator maar absoluut niet minder. Beiden zijn briljant. En dat heeft zeker ook met de casting te maken. Jeffrey Combs en Barbera Crampton spelen na Re-Animator wederom samen in een film van Stuart Gordon en wederom is het resultaat fantastisch. Jeffrey is echt geniaal als mad scientist maar ook de rest van de cast doet het uitmuntend.

De hele film zit er een heerlijke sfeer in, de beelden zijn prachtig, de regie van Gordon super en het einde is waanzinnig mooi.

Wauw !!!

Nah. Te zwak op alle fronten.

Combs is echt vréselijk. Die vent kan echt niet acteren, maar waarschijnlijk daarom wel tot cultfiguur gebombardeerd. Het verhaaltje is debiel en aardig luchtig. Iets serieuzer dan Re-Animator is het wel, maar een comedy aanduiding hier zou ik niet eens zo vreemd vinden.

Creatuur design is wel leuk, de effecten soms. Zolang er niet al te veel beweegt is het charmant brak, maar wanneer er vaart in moet zitten (het monster dat op het einde naar beneden vliegt!) is het toch echt niet meer om aan te zien.

Met z'n 85 minuten geen al te lange film, zitten ook niet veel saaie momenten in, maar tussen het brakke acteerwerk, nogal domme verhaaltje en de af en toe falende effecten zit er ook niet veel boeiends.

Hou toch meer van de films die Gordon nu uit z'n mouw schudt. Heeft een lange leerweg achter de rug, gelukkig heeft hij er wel uit geleerd.

1.5*

ScienceFiction-Horror is weinig keren zo bizar geweest als in From Beyond. Stuart Gordon, Brian Yuzna en Jefrrey Combs keren na de horrorklassieker Re-Animator terug naar een soortgelijke film waar helaas niemand het meer over heeft. Ik heb hun vorige werkje erg hoog staan maar From Beyond overtreft hem zelfs. De verhaalstructuur is lekker bizar en onvoorspelbaar, evenals de waanzinnige effecten. Hoeveel ziekelijkheden en ranzige gore kun je in een film stoppen? Ik durf bijna te zeggen dat de special-effects op het niveau van The Thing waren, en ze zullen nog lang blijven hangen. From Beyond is een onverwachts goede horrorfilm die heerlijk over-de-top en sfeervol is.

Erg fijne Thing gebeuren die zeker niet slecht is.

Dit is pas horror en sf in een film

Goed acteerwerk.

4 sterren

Volgt Re-Animator op, en het is er aan te zien dat het van dezelfde makers is. Alleen is het verhaal zoveel malen dommer, zoals die scène waar de psychologe plots in een seksgodin verandert . Waar sloeg dat eigenlijk op? Aan gore smerigheid en blubber geen gebrek, en het is eerst en vooral daarvoor dat deze horrorfilm publiek trekt. De jaren '80, met flashy roze kleuren, is overal aanwezig. De special effects zijn gedateerd; vroeger misschien leuk, nu nogal amateuristisch overkomend. Re-Animator is beter.

Tof! En daarmee eindelijk weer eens een echt fijne Gordon gezien. Beviel me stukken beter dan het wisselvallige Re-animator. 7/10*

Lugubere latex.

Ondanks de klinkende namen van Yuzna en Gordon achter de camera met vaste kracht Combs er voor, is dit niet de horrorklassieker die het had kunnen zijn.Het ontberen van humor is waarschijnlijk het grootste manco en dit doet gelijk de belachelijke acteerprestaties alsmede het dunne script opvallen. Toch maakt de lugubere latex een hoop in orde qua gorigheid, al kunnen niet alle effecten nog even goed mee.

Redelijk.

Charles Band, Jeffrey Combs, Dennis Paoli, Brian Yunza, Richard Band, John Carl Buechler, Stuart Gordon, Lovecraft .. de hele club van Re-Animator is weer compleet. En met deze vakmensen weet je in ieder geval dat je op z'n minst wat tofs geserveerd krijgt. En dat klopt helemaal. Het script, de gedateerde CGI en de acteerprestaties zijn wellicht geen punten om meteen heel enthousiast van te worden, maar de make-up effecten (wederom Buechler op zijn best), de typetjes en de sfeer maken From Beyond een bijzonder vermakelijke horror. Verder krijgt men hulp van een Ken 'badass' Foree en schmiert Ted Sorel er lekker op los.

Daarnaast kent From Beyond een hele reeks hilarische momenten; Combs die in het ziekenhuis hersenen uitzuigt en een dokter die hem koeltjes en op haar dooie gemak verzoekt daarmee op te houden), bijvoorbeeld. Of wat te denken van Ken Foree in foute onderbroek, vechtend met een gigantische worm in de kelder. Zulke dingen zie je niet elke dag. Toch ligt de humor er niet zo dik bovenop als bij Re-Animator. From Beyond kan dan wellicht niet tippen aan deze meesterlijke voorganger, het is toch wel een erg amusante horrorfilm. Uit een prachtig bouwjaar.

4 sterren.

Gave combi van horror en SF. Vooral wanneer de gore nog weinig aanwezig is is het genieten en.. gewoon goor. Ook de transformatie van Crawford tot kale, bleke patiënt met diepliggende ogen en een langzaamaan vervormend gezicht is waanzinnig, een lopend wrak. Re-Animator en Dagon zijn geweldig maar dit mag er dus ook zijn, alleen jammer dat er niet een soundtrack is die nog blijft hangen. Ik sluit me verder aan bij de mooie onderbouwing van Halcyon hierboven, behalve dit:

Ik denk geen van beide maar dat erotiek een erg grote rol speelt in From Beyond. Een neveneffect van de machine is dat mensen opgewonden raken, al merkbaar wanneer Katherine voor het eerst bij de machine staat en die wind over zich heen krijgt en daar duidelijk van geniet, iedere keer dat ze er staat lijkt ze nog net niet te gaan squirten... Het gaat zover dat ze een nymfomane wordt, verslaafd, de agent vergelijkt haar met een junk zoals hij ze van de straat kent.

De erotische lading is ook bij Dr. Pretorius. Uit een kort maar belangrijk zinnetje van Crawford blijkt dat dr. Pretorius impotent was, waarschijnlijk dus de reden om z'n lust kwijt te raken via SM en later via de machine en de dimensie waarin hij complete (seks)macht heeft. Sterker nog, misschien juist de reden dat hij heel dat ding bouwde...

Let ook op hoe de gegroeide en onafhankelijk bewegende pijnappelklier eruit ziet als een fallus-symbool. Sowieso was het al bizar en dan ook met die seksuele invalshoek erbij die alles naar bovenhaalt bij een impotente ouwe wetenschapper en een hoogstwaarschijnlijk maagdelijke vrouw.

Behoorlijk uniek, aan de reacties te zien ook vrij onopgemerkt gebleven, en als ik dan zie dat slappe-truttenfilmpjes als bijvoorbeeld Insidious en Exorcism of Emily Rose hoger scoren dan From Beyond springen de tranen in m'n ogen en is m'n twijfel tussen 3,5 en 4* meteen weg.

Heel opmerkelijk hoe die seksuele lading ongezien kan blijven. De mooie Barbara Crampton staat vanaf de eerste ervaring met de machine al op springen en de SM-scene is één brok hormonen waar alleen Ken Foree ( ) even geen zin in heeft. Het is meteen dé kracht van From Beyond en ik schat hem op dit moment zowaar hoger in dan Re-Animator (die aan een herziening toe is). Stuart Gordon ontpopt zich tot één van mijn favoriete regisseurs. In combinatie met Combs zet hij de standaard en daar komen maar weinig namen (op constante basis) bij in de buurt.

Een hoogtepunt wat betreft gore/creature effects. Stuart geeft in een interview aan altijd iets anders te willen doen. Toch blijven zijn ingrediënten opvallend hetzelfde. Al heeft het opvallend vaak de neiging om iets meer richting sf/fantasy te trekken met een sterk bovennatuurlijk tintje. De wapperende haren van Crampton en de kleurrijke belichting doen in sommige scenes sterk denken aan films zoals Phenomena. Prachtige classic, kunnen ze tegenwoordig niet aan tippen.

Ik heb het allemaal wel eens leuker gevonden. Je kan moeilijk zeggen dat Gordon het hart niet op de juiste plaats heeft voor dit soort onzin. Die overgave heeft het, maar de kliederboel is ook weer niet aanstekelijk genoeg voor een onverdeeld succes. Re-Animator had iets meer plezier in de vezels.

Gordon is nogal scheutig met groteske creaturen en walgelijke smurrie. Nostalgische handvaardigheid, zeg maar. Niks mis mee, al loopt het zo wel het risico van verzadiging. Iets dat onderweg dan ook enigszins de kop opsteekt. De seksuele lading was toen misschien ook iets grappiger dan nu.

Dan nog is het lachen om malle vliegende zeebeesten, die onderbroek, Combs is weer van de partij en hij is niet de enige die een flinke partij body horror te verduren krijgt. Missertje in het slot als een monstertje aanvalt, maar dat hoort bij de charme, zullen we maar zeggen. Ach ja, wel aardig.

Net wat minder dan het geniale Re-Animator, vooral wat minder grappig. Science staat weer centraal, dit maal wordt er geëxperimenteerd met een zesde zintuig waardoor er kwaadaardige wezens waargenomen kunnen worden. Voor Gordon en zijn FX-team de ideale gelegenheid om alles uit de kast te halen. De brakke CGI heeft in een zekere zin zijn charme, maar de slijmerige creatures en de verscheidenheid aan bodyhorror zijn van een torenhoog niveau.

Jeffrey Combs en Barbara Crampton draven maar weer eens saampjes op in een Gordon-film en ook hier werpt het zijn vruchten af. De chemie tussen de twee spat van het scherm. Uitstekende bijrol van Ken Foree die voor wat humor zorgt en wellicht een leuk weetje; Dr. Bloch wordt gespeeld door de vrouw van Gordon.

De erotische lading is rijkelijk aanwezig met onder andere een geile Crampton in een stoeipakje en een SM-fetishist. Toch miste ik wat bizarre, humoristische scenes die Re-Animator iets beter maakte.

"Humans are such an easy prey."

Een middagje alleen thuis en ik had spontaan zin in een goede cult horror uit de 80s. Vond toevallig dit, een erg mooie blue-ray restauratie. Bij het zien van de poster was ik al overtuigd,

Een erg gave horror van Gordon met een goed sfeertje. Daar draait het bij cult-horror immers grotendeels om, al moet ik toegeven dat ik hem behoorlijk spannend vond.

Jeffrey Combs doet het aardig als de hoofdpersoon (die later niet de hoofdpersoon blijkt maar de tegenspeler van Crampton). Barbara Crampton (de echte hoofdpersoon) doet het misschien wel iets beter (en ziet er niet slecht uit). Verder zitten er een hoop mindere acteurs in maar toch vond ik het acteerwerk nergens bijzonder storend.

Voor een budget van $4,500,000 vind ik dat de filmmakers er een hoop uit hebben kunnen halen. Carpenter kon met $1,000,000 al een film als The Foq maken maar toch. Het is best een ambitieuze film en ik zou liegen als ik zou zeggen dat hij niet gedateerd overkomt maar het ziet er wel schitterend uit.

Ik vind het wel wat hebben al die jaren '80 effecten. Geen CGI maar heel veel siliconen, nepbloed en animatronics. Dat roze/paarse licht dat vaak gebruikt word in de film heeft ook iets aparts, vult het scherm in ieder geval mooi. Het is hier niet zoals in Carpenter's The Thing waar niets gedateerd overkomt en de effecten anno 2015 nog mee zouden kunnen, maar heel slecht is het ook weer niet. Zeker gezien het budget vind ik het erg goed gedaan (The Thing had ruim 10,000,000$ meer). Bij het uitbarsten van de pijnappelklier vond ik wel dat ze erg goed de menselijke huid hebben na weten te maken en het eten van hersenen ziet er ook erg goed.. nou ja... realistisch uit.

De muziek geeft het sfeertje ook wat meer kracht bij, goede combinatie van orkestrale en elektronische muziek om een spannende atmosfeer te creëren. Goed werk van Richard Band (die voor een hele boel cult-films heeft gecomponeerd).

De seksuele aspecten hoefde van mij niet zo, het voegt niets toe en is het enige dat de goede sfeer negatief beïnvloed, bovendien kun je de film dan moeilijk serieus nemen. Het valt allemaal wel mee, we zien niet zoveel, tenminste in de versie die ik heb gezien. In de Unrated-cut komen veel meer intensere scènes voor, met nog ambitieuzere effecten (dus waarschijnlijk ook minder goed gelukt). In ieder geval is dat het enige slechte aspect aan deze cult film naar mijn mening. Laat je er vooral niet door tegenhouden.

Als je een liefhebber bent van de wat oudere horror en niet vreemd bent met cult-films dan is dit er een die je gezien moet hebben.

Veel gore, veel viezigheid en een hoop onzinnigheid maken dit tot een typische cultfilm, maar wel eentje die net iets minder leuk is dan gehoopt.

Aan creativiteit is er in ieder geval geen gebrek. Figuren zijn leuk vormgegeven en ook de foute kleuren hebben wel iets grappigs. Het probleem is echter wel, dat de rest van From Beyond gewoon veel te weinig humor te bieden heeft. Het is slechts bij vlagen vermakelijk. Verder wordt er ook niet al te best geacteerd, al is dat bij zoiets op zich nooit zo’n probleem.

Nee ik vond het het allemaal net niet. Toch allemaal een stuk minder dan bijvoorbeeld de vroegere films van Peter Jackson, die wel weet hoe hij de kijker op de juiste manier kan vermaken.

2,0*

In de herziening!
Toch wel een klein hoogtepuntje uit de tijd van de betere VHS-videotheek.
Lovecraft wordt naar de jaren 80 vertaald door het zelfde team dat daarvoor succes had met "Re-Animator" en het is een soms net iets te jolig, maar ook lekker vies filmfestijn met slijmerige beesten, oppeuzelen van hersenen en slangetjes die uit een gaatje in je hoofd komen.
Na 1986 verwerd de horrorfilm tot voorspelbaar formulewerk, hier was het nog net allemaal heel leuk.

Matige film over een dokter die een machine uitvindt waardoor men een andere dimensie kan zien. Een slap verhaaltje dat ook nog eens regelmatig in herhaling valt. Een wat saaie eerste helft, tijdens de tweede helft wordt het wat vermakelijker met de vele jaren '80 horror-effecten. Allemaal flink over de top natuurlijk.

Deze bizarre Horror / Sciencefiction film heb ik vroeger in de eind jaren 80 (destijds gehuurd in een videotheek op VHS) eens gezien, maar omdat ik me er nog maar weinig van kon herinneren en ik laatst de leuke Actie / Thriller film "The Well (2014)" (waarin Barbara Crampton ook een rolletje heeft) heb gezien, vond ik het wel eens tijd om deze film opnieuw te bekijken.

Hoewel het eenvoudige maar wel leuk gevonden verhaal (draait om de aparte dokter Pretorius, die bezig is met een nieuw experiment, waarbij hij via een special ontworpen machine de pijnappelklier in de hersenen stimuleert, zodat die als een nieuw zintuig functioneert. Ook kan het seksuele lust opwekken, iets waar dokter Pretorius niet vies van was) eigenlijk weinig voorstelt (ook zeer voorspelbaar), zat het met de uitvoering (inclusief de sfeer) van het verhaal wel goed en dat kwam mede door de beperkte cast die leuke acteert maar ook omdat de film lekker goor is, de vele geweldige special effecten (o.a. van toepassing op bizarre enge wezens) die er destijds heel leuk en fraai uitzagen, de film vrij hard en grof is en omdat het verhaal op bepaalde momenten ook sensueel is.

Dat sensueel is zeker van toepassing op dokter Katherine McMichaels (leuk gespeeld door de mooie Barbara Crampton, die in deze film grotendeels een grote bril draagt om het "dokter" te accentueren) en vooral toen ze halverwege het verhaal de zwarte latex/leer-achtige SM kleding aantrok (waar haar billen heerlijk uitstaken) en daarbij heel geil werd en ging stoeien met het mannelijk zintuig van de zieke en buiten westen zijnde Jeffrey Combs (in de rol van Crawford Tillinghast, die de ontworpen machine van dokter Pretorius wil vernietigen), maar ook toen haar borsten heerlijk smerig (door groeiende vingers) werden betast door dokter Pretorius (leuk gespeeld door Ted Sorel). Omdat de film maar iets van 80 minuten duurt, kijkt deze film lekker weg en vermaakt hij van de eerste tot de laatste minuut. Het laatste gedeelte van het verhaal mocht er overigens wezen en daarbij gaat het er ook geregeld smerig aan toe (met name door Crawford Tillinghast)

Buiten de drie eerder genoemde personen, speelde verder ook Ken Foree (in de rol van agent Bubba Brownlee, die wel met een rood sportshirt rondliep met daarop groot het nummer "55" en de naam "Brownlee") verdienstelijk en leuk en zorgde hij soms ook voor wat humor (o.a. toen hij eten aan het opscheppen was). Al met al dus gewoon een leuke typische jaren 80 pulp Horror / Sciencefiction film met voor destijds (en zeker qua beperkt budget) geweldige special effecten.

Lekkere cultfilm vol ranzige gore, een bizar verhaal, vreemde ontwikkelingen die meid in een leren pakje ineens en sexuele zinspelingen. Deze films kunnen, zo lijkt het, alleen in de jaren 80 gemaakt zijn, al is het maar omdat we dan nog niet te maken hebben met gemakzuchtige derderangs special effects uit de computer.

Er was eens een huis op 666 Benevolent St. waar vreemde gebeurtenissen plaatsvonden...

Wederom een prachtige op een verhaal van H.P. Lovecraft gebaseerde verfilming van regisseur Stuart Gordon en waar tevens een groot deel van het team dat ook de film Re-Animator maakte, aan meedeed. Brian Yuzna was dit keer verantwoordelijk voor het script. Dat script wat grotendeels het verhaal van Lovecraft aanhoudt maar op één punt behoorlijk afwijkt namelijk de aantrekkelijke psychiater Katherine McMichaels (Barbara Crampton)

Centraal in het verhaal staat het wetenschappelijke experiment van Dr. Edward Pretorius en Dr.Crawford Tillinghast (Jeffrey Combs uit Re-Animator). Tijdens dit experiment wordt met behulp van een hoogtechnologische detonator (Resonator) de pijnappelklier van een menselijk subject zodanig gestimuleerd dat er zich een poort naar een andere realiteit opent. De naam van dr. Pretorius moet haast wel een verwijzing zijn naar de film Bride of Frankenstein (1935) Daarnaast heet de vrouwelijke dokter in het psychiatrisch ziekenhuis Dr. Roberta Bloch. Het lijk me sterk als die naam niet geïnspireerd is op Robert Bloch, de schrijver van Psycho en het jongste lid van Lovecraft Cirkel.

Een van de andere bijzondere dingen in de film is dat er een constante seksuele sfeer hangt. En ondanks dat er genoeg gore en body-horror te zien is, is de kern van dit verhaal dus seks is en schuwt het niet om dit ook te verkennen. Met als absolute hoogtepunt de verrukkelijk uitziende Barbara Crampton in een leren stoei-pakje inclusief stiletto’s en netkousen. H.P. Lovecraft en Bdsm wie heeft dat kunnen bedenken?

Maar ook de creatieve inbreng van het FX-team tilt deze prent naar een hoger plan. Heerlijke oldschool-gore wordt in flinke doses voorgeschoteld en zal menig liefhebber aan het beeldscherm gekluisterd houden. Oogbollen, hersenen een groeiende pijnappelklier en een grotesk monsterlijke verandering van Pretorius alles ziet er, ondanks dat het een onvervalste B-film is, prachtig uit! De verhaallijn lijkt op het eerste zicht voer voor een komische onzinfilm maar het team Gordon/Yuzna weet de teneur betrekkelijk serieus te houden. Al is er wel soms tijd voor een licht gevoel van humor.

Daarmee is "From Beyond" een visuele traktatie zeker voor diegenen die van kleverige monsters en Barbara Crampton in leer houden (en wie doet dat niet?). Het verhaal is een intens en meeslepend vrij nauwkeurige verfilming van één van de vreemdere verhalen van H. P. Lovecraft.

Simpel, maar wel leuk verhaal met heel wat gore momenten die gezien het beperkte budget wel gezien mogen worden. Soms lekker smerig waarbij de slijmerige wezens er goed uitzagen. Eng is het niet, maar wel heerlijk pulp-vermaak. Het experiment rond de pijnappelklier is leuk gevonden. Bizar gegeven dat ik deze film nog nooit gezien had. Heeft misschien wel te maken wat hier al aangegeven is met de stickers van 18 in de videotheken in die tijd. 7/10

Een heel bizarre gruwelfilm van Stuart Gordon, losjes geïnspireerd op een verhaal van Howard Philips Lovecraft. Centraal staat een demente geleerde die op zoek gaat naar een zesde zintuig. Hij bouwt een machine die door stimuleren van de pijnappelklier een andere dimensie openbaart waar ongehoorde erotische genoegens kunnen beleefd worden. De kwaadaardige machine zet echter zichzelf in gang. Daardoor weten de diverse krankzinnige personages geen raad meer met hun wellustige impulsen. De gruweleffecten komen soms lachwekkend over. De humor is van een ziekelijk kaliber. Voor de liefhebbers waarschijnlijk een geslaagde griezelkomedie. Ik had echter wat gemengde gevoelens omdat het erotisch element dat niet in het origineel van Lovecraft aanwezig is er met de haren bijgesleurd lijkt. Aan "Dolls" van dezelfde cineast kan deze horrorprent dan ook niet tippen.

De derde film die ik tot nu toe van deze regisseur gezien heb en wiens films allemaal zonder uitzondering goed tot zeer goed bij mij scoorden. Stewart Gordon slaagde er toch telkens weer in een lekker creepy horrorsfeertje in zijn films neer te zetten. Lekker goor af en toe en met een flinke dosis humor. Ook de cast mocht er wezen trouwens, vooral de toch wel zeer aantrekkelijke Katherine (Barbara Crampton). Prima jaren 80 horror dus dit 2e filmpje van Stewart Gordon met toch wel voor die tijd best wel zeer geslaagde special effects.

4,0*

In 1985 regisseerde Stuart Gordon Re-Animator (1985). Een film gebaseerd op het korte verhaal „Herbert West-Reanimator“ van H.P Lovecraft. Een extreem bloedige, zwartkomische en succesvolle film geproduceerd door Brian Yuzna met Jeffery Combs en Barbara Crampton in de hoofdrollen. Een jaar later werd met de film "From Beyond" door hetzelfde team een poging ondernomen om dat succes te evenaren. Een minder geslaagde poging wat mij betreft en die mening werd blijkbaar gedeeld, want de film was minder succesvol dan de voorganger.

Weinig bloed en gore in deze film. De accenten liggen op erotiek en op creatieve uitbarstingen van monsterlijke designdrift die slijmerige en kleurrijke entiteiten voortbrengt. Een verhaal is er amper. De paar regels tekst die als basis voor de film fungeren, worden in de proloog al afgehandeld, waarna Gordon de vrije hand heeft om zich visueel te verdiepen in de sensationele werking van de pijnappelklier.

Het stimuleren ervan heeft iets met het openen van een poort naar een andere dimensie te maken, maar (en dat is in deze film veel belangrijker!) verhoogt tegelijkertijd de seksuele driften van degene waarvan de pijnappelklier gestimuleerd wordt. Hoewel dat feit een prachtscène met Barbara Crampton oplevert die zich gekleed in nylons en sexy lingerie overgeeft aan haar onderdrukte driften, doet het de film weinig goed. Als ik eerlijk ben, is die scène één van de weinige scènes die me na afloop nog helder voor ogen staat. Verder zijn enkel wat scènes waarin de monsterlijke verschijningen een rol spelen indrukwekkend. Andere scènes maken weinig los. Een verhaal met interessante personages die op humoristische en bezielende toon met elkaar communiceren, ontbreekt immers.

Lovecraft dus. Hoewel de sfx er hier en daar goedkoop en verouderd uitzien, is de film visueel zeker geslaagd. Monsters, indrukwekkende make-up en de confrontatie met innerlijke angsten (onderdrukking van seksuele driften in dit geval) leveren mooi beeldmateriaal op. Mevrouw Crampton weet ieders onderdrukte gevoelens met haar erotische optreden heel adequaat te ontsluiten.

Hm. Zou Lovecraft dezelfde beelden in z'n hoofd hebben gehad bij het schrijven van 'From Beyond'?

Prettig gestoord.

Letterlijk en figuurlijk, want films zoals From Beyond worden op de dag van vandaag niet bepaald meer gemaakt. Tuurlijk blijven er gestoorde en gekke films bestaan, maar From Beyond lijkt eigenlijk op hol te slaan nadat de 45ste minuut heeft geslagen, en die vorm van gekheid mis ik gewoon in hedendaagse cinema waarin CGI praktisch geweld heeft verplaatst.

Het overlijden van Stuart Gordon blijft een groot gemis, want dit soort films zijn afkomstig van de beste man die volledig in zijn element zit als hij zijn vrije gang mag gaan. Al dat gedoe met naaktheid en SM zijn dan weer niet aan mij besteedt, maar de volledige overgave aan praktische horror absoluut wel. Samen met komische horror vormt dit een heerlijke combinatie die ook in From Beyond weer lekker effectief werkt.

De film hoeft als kers op de taart ook niet eens te lang de tijd te nemen om op gang te komen. Al na 10 minuten zitten we eigenlijk al in de kern van het verhaal. Weinig introductie, weinig onzin, ik mag het wel. Het acteerwerk is toch niet al te best, dus dat vormt een bonus. Combs blijft wel leuk, maar die Crampton heeft eigenlijk nooit kunnen acteren en hier dus ook niet.

Visueel mag het niet de mooiste film zijn, maar toch zit de film op bepaalde elementen ruimschoots goed. Dat zijn vooral de effecten, want ondanks dat de praktische effecten niet al te realistisch ogen blijft het een zeer charmante vorm van horror die nog steeds leuk is om te zien. De kleuren zijn ook weer van de partij. Het is iets te simpel lampen ophangen hier en daar, maar het draagt wel bij aan de gekheid die de film compleet maakt.

Een lekker gestoorde film met een hoog tempo als we de helft over zijn. Uitgesponnen sequenties die komische horror bevatten zijn de elementen die de film maken. Het acteerwerk is wat zwakjes en niet elke scene raakt, ik mis misschien wat monstervariatie want de huidige schurk is niet bepaald dreigend of charmant, maar verder is From Beyond een uiterst vermakelijke film. Leuk voor de fanbase, die zal er ongetwijfeld van smullen.

Dit blijf ik heerlijke cinema vinden, met dank aan H.P. Lovecraft En deze film uit, ondertussen al, 1986, is zo vermakelijk en ben verzot op die 'andere wereld' en dat bijhorend sfeertje, waan me dan in soort van trip fzo. Ook gewoon vet gebracht.

Een film over de pijnappelklier oftewel de pineal gland, heb ik meteen ook mijn Engelse woordenschat weer wat uitgebreid. Een lekker over the top horrorfilm met vreemde creaturen en losgeslagen wetenschappers. Barbara Crampton mag er best wezen en gaat helemaal los wanneer vlecht en bril worden afgegooid. Dan pas zie je werkelijk hoe knap deze dame is. Geen horror zonder knappe deerne natuurlijk. Die symbiose blijft onontbeerlijk.

De film valt wat uiteen in twee delen. In het eerste gedeelte zitten we met de mede-wetenschapper Dr. Tillinghast die als gek wordt verklaard. Samen met Bubba en McMichaels wordt het experiment hernomen. De film valt dan wat in herhaling, want het experiment blijft herhaald worden, maar gaat dan compleet los - zowel qua plot als visueel - wanneer het derde oog tot ontwikkeling komt bij zowel Tillinghast als het creatuur dat Dr. Pretorius moet voorstellen. Eindelijk wat gore dan, buiten Pretorius zelf dan, in de setting van het ziekenhuis. Leuk rolletje ook van b*tch Dr. Roberta Block die meer uit rancune en kortzichtigheid handelt. Het plot klopte wel niet altijd vond ik, maar ik heb er zeker van genoten.

Vroeger was dit een bekende gekkige horror film.

Met veel gore effecten.

Een griezelige film, met de schmink en creature effecten.

Die nog op de oude wijze gemaakt werden, voor die tijd knap gedaan.

Nog steeds een prima film.

"He used to bring beautiful women here... eat fine meals, drink fine wine, listen to music... but it always ended with screaming.”

Hele leuke film. Ik denk dat ik zoals vele horrorfans de werkjes omtrent de verhalen van Lovecraft wel erg kan waarderen, zo ook hier. From Beyond heb ik eigenlijk (net zoals zoveel films) jarenlang achter wegen gedrukt, wellicht was ik de te bang voor het feit dat ik misschien deze film helemaal niet leuk ging vinden, want dat kon natuurlijk. Eigenlijk achteraf kan ik wel zeggen dat ik deze film juist leuk vind omdat het precies valt in mijn smaak range maar ook naar de films waar ik naar op zoek ben. Dus ik ben echt uitermate tevreden over het feit dat “Amazon Prime” dit soort films juist in hun catalogus hebben zitten, want ik denk wel dat dit een goede film is om aan meer mensen te laten zien, je moet er overigens wel van houden.

Want echt veel ga je niet zien. En dan bedoel ik er vooral mee te zeggen dat de film zich op één end dezelfde locatie afspeelt, verwacht dus zeker geen wereldreis. Het knusse gevoel van het huis (laboratorium) geeft wel een goed gevoel, echt een klammig sfeertje kent de film eigenlijk niet. Er is wat dat betreft ook niet heel vele gedaan met de opmaak van het huis, wat aan de ene kant wel erg jammer is maar, opzich kun je er best mee werken. Het script vind ik dan wel weer tof, waar een uitvinding bepaalde organismen laat zien die altijd om ons heen zwermen en via dat apparaat zichtbaar worden (en wij dus ook voor hen) waarna ze ons aanvallen.

Ik vond het oprecht heel leuk om te zien dat Jeffrey Combs hier wederom in meespeelt. Wellicht één van mijn favoriete horroracteurs uit de jaren tachtig. Wederom ook hier weer een heerlijke rol, jammer genoeg kan ik gewoon niet uit mijn hoofd krijgen dat hij dan niet in een Re-Animator rol speelt. Voor mij het gezicht van die franchise, dus dan associeer ik hem er sowieso snel bij als ik hem zie. Voor mij de smaakmaker in deze film toch wel de prachtige Barbara Crampton, die we zelfs nog naakt mogen bewonderen, aangezien haar blousje/shirtje kapot werd getrokken door de gemuteerde Edward Pretorius. Heerlijke rol van haar, en zelfs ook te zien in een kinky pakje, om op te smullen!

From Beyond was zeker een hele leuke film, is onwijs goor op veel vlakken maar, het bloederige blijft in mijn ogen toch wat uit. Toch wederom een onwijs leuk verhaal om te volgen, al is het allemaal niet echt lastig. Kijkt prima weg, duurt wat dat betreft ook helemaal niet lang. En ik ga denk ik maar eens meer films met Barbara opzoeken.

De film deed me qua gore een beetje denken aan the fly. Ik doe mee aan de horror challenge en voor die begrippen vond ik het een leuk tussendoortje. Voor die tijd goede Visuals, redelijk acteerwerk en een apart verhaaltje. Goed voor 1,5 uur vermaak.

Heerlijk gestoord filmpje. Dit soort films ligt mij altijd wel. Heerlijk overdreven, goede gore en een hoog tempo.

Leuke acteerprestaties en een creepy sfeer maakt het toch wel een klassieker binnen de body-horror. Een unieke kijkervaring.

Er mogen wel meer van dat soort films gemaakt worden deze tijd.

3.5*

Goeie ouwe jaren ‘80 horror flick. Mijn verwachtingen lagen redelijk in lijn met voorganger Re-Animator die eveneens geregisseerd en geproduced werd door respectievelijk Stuart Gordon en Brian Yuzna. Het verhaal zou gebaseerd zijn op H.P. Lovecraft die ik misschien toch een keer moet lezen ooit. Verder spektakelrijk, goeie effects, hier en daar leuke humor of komische effecten, en een bijzondere semi-erotische touch. Last but not least wordt het ondersteund door een prima soundtrack van Richard Band. Kan zo in de herziening.