La Tête en Friche (2010)

Zeer bijzondere film. Ik ben als altijd erg gesteld op Gerard Depardieu, het is geweldige acteur! Het is een herkenbaar verhaal en wat ik ook erg fijn vind aan deze film, het onderwerp is tragisch, maar het verhaal is op een manier neergezet dat je ook kunt lachen en de film wordt absoluut niet sentimenteel

Zeker een aanrader.

Aardige simpel gehouden kleine film met een grote boodschap ook visueel mooi geschoten plaatjes.

Gérard Depardieu wordt hoe ouder hij word hoe dikker. Toch is hij een Frans juweeltje.

Wat me welt opvalt, dat hoe ouder hij wordt hoe beter hij gaat acteren. Meestal is het andersom.

Ik vind hem steeds rustiger en ingetogener, wat zijn acteerprestaties aanmerkelijk ten goede komen.

Prachtige film vol nostalgie en liefde voor het 'gewone' leven.

Depardieu is van het type 'ruwe bolster, blanke pit'. Hij is een arbeider die woont in een caravan op het erf van zijn moeder. Hij verbouwt zelf zijn groente in zijn moestuin. Wat hij zelf niet nodig heeft verkoopt hij op de markt.

Hij heeft een veel jongere minnaar, een charmante buschauffeuse die regelmatig op haar dienst door het rustieke plaatsje rijdt.

Zijn moeder heeft hem altijd zwaar verwaarloosd en normaal contact met haar is niet mogelijk. Zij snauwt hem voortdurend af en saboteert zijn moestuintje.

De markante en 'simpele' Depardieu, een rol die hem op z'n grote lijf geschreven is, leert in het park het lieve en pientere 96-jarige (!) oude vrouwtje kennen, die hem voorleest uit bekende literatuur en hem met haar passie weet aan te steken. Dit zorgt voor vele ontroerende scenes. Zij wordt in feite de moeder die hij nooit gehad heeft.

Hij heeft altijd grote moeite gehad met lezen, maar krijgt door haar voorlezen plezier in lezen en literatuur.

In de kroeg etaleert hij graag zijn nieuw opgedane kennis en citeert o.m. graag uit werk van Camus. Zijn kroegmaten zien hem veranderen. Hij is niet langer de simpele ziel die nergens over mee kan praten.

La Tête en Friche heeft een eenvoudig verhaal, maar achter die eenvoud schuilen vele levenswijsheden.

Het is een hartverwarmende film met authentieke Franse sfeer en markante personages.

Als kattenliefhebber smelt ik als Depardieu uitvoerig praat tegen zijn kater.

Een redelijke Franse dramafilm...

Echt een saai verhaal...

Ik ken actrice Gisèle Casadesus niet, ondanks ze speelt nog steeds en

haar leeftijd is 97 (pas jarig geweest)...

Redelijk acteerwerk...

Geen aanrader...

Wat een mooie en lieve film is dit en de hoofdpersonage is echt magnifiek neergezet door Gerard Depardieu. Wat een goede acteur is dat zeg ! Ik hou echt van films die bezitten over een kneuterige en gezellige dorpssfeer waar iedereen elkaar kent. Ook deze prent is hiein heel geslaagd. Wat mij betreft absoluut een aanrader !

"Ik heb zeker geen auditief geheugen, maar ik onthou goed wat ik heb gehoord", zegt Germain en Margritte buigt het hoofd en glimlacht heel eventjes.

Het is een soort synthese van de film die wil aantonen dat liefde ontstaat uit wederzijdse appreciatie en respect en niet uit spot of onverschilligheid.

Best te genieten deze Franse film met twee uitstekende hoofdacteurs, keurige dialogen en vaak ontroerende tederheid.

Erg fijne sympatieke harverwarmde film.

Helemaal niet saai of soft. Gewoon uitstekend. Gerard Depardieu zet weer een mooie inhoudelijke rol neer en ook Giselle Casadesus sprak me erg aan. Dat vrouwtje heeft op 96 jarige leeftijd nog echt wel een gevoel van acteren en de momenten met Depardieu samen zijn gewoon erg mooi. Het hoefd dus niet altijd maar om romantiek te gaan, en dat laat deze film ook op een mooie manier zien. De sfeer zat er ook erg goed in, alles was ook lekker zonnig en opbeurend en ook de achtergrond van de nog best wel sub assertieve Gemain was aan de sterke kant, waaronder met zijn moeder. Ook Sophie Guillemin was erg goed als het nog jonge blaadje van Gemain.

Ook het einde was erg fijn.

Hele mooie film dit. Je kan zien dat Depardieu ook overal geschikt voor is.

4,5*

Mooie film over een vriendschap tussen een analfabetische man van middelbare leeftijd en een bejaarde vrouw. Een klein en ingetogen filmpje, dat niet echt een verhaal heeft maar meer leunt op de mooie personages en dialogen. Twee goeie rollen van Gérard Depardieu en Gisèle Casadesus.

Fijn filmpje, over een goedzak die worstelt met zichzelf en de taal in een pittoresk Frans dorpje, waar duiven steeds weer terugkeren naar een voor hun perfect aangelegd parkje - met ook een bankje, waarop een bijzondere vriendschap ontstaat tussen de goedzak en een lief, gekrompen, maar onbekrompen, oud vrouwtje.

En gelukkig duurt de film niet zolang als de zin hierboven. Prima tijdsduur, waarin verder weinig pretentie of moraal valt te bespeuren.

Gérard Depardieu op dreef en Gisèle Casadesus vertederend.

Kleine 3,5*

Mooi klein filmpje met sterk acteerwerk en leuke personages.

Naar Franse normen is men blijkbaar 'analfabeet' van zodra men het oeuvre van Maupassant, Camus, etc.. niet kent... Nou, in de lage landen moet zowat 75% ongeletterd zijn dan. Uiteraard is Depardieu voor geen meter geloofwaardig als de goedaardige dorpsidioot, maar dat maakt de film net zo interessant. Met buitengewone volharding probeert hij zijn personage plausibel te maken, en vooral er zelf in te geloven. De contradicties maken het geheel boeiend, want zelfs in het fictief filmisch universum lijkt de love interest (jong blond ding, beetje mollig, type bakkersvrouwtje, maar oké...) aangetrokken tot het persona van Depardieu ipv het personage dat hij moet vertolken. Het levert een voortdurende strijd op. Het hele proces van 'opnieuw leren lezen' vormt hierin de leidraad, aangezien - oh paradox - het duidelijk is dat Depardieu vooral moeite lijkt te hebben om het lezen af te leren. Hij heeft zo'n prachtige stijl van reciteren, ik was best jaloers op dat oud dametje en zou eigenlijk willen dat Depardieu ook voor mij elke avond voor het slapengaan een halfuurtje komt voorlezen. Zijn eloquentie valt niet te verbergen. Er is bijgevolg een tegenstrijdigheid met de evolutie die zijn personage zou moeten doorgaan en de aarzelingen die hiermee gepaard gaan, maken zijn acteerprestatie fascinerend. Zo is er een scène waar hij zich opwindt over een woordenboek en in de kolerieke monoloog zien we in flitsen een afwisseling tussen Depardieu en zijn personage. In het bijzijn van een afgeborstelde raskat die al evenmin lijkt thuis te horen in het heikeneutersmilieu van de film.

Ik lees hierboven dat Depardieu in het ouder worden beter is gaan acteren en ik ben het daar eigenlijk wel mee eens. Hoewel hij de laatste jaren eerder in simplistische vehikels meespeelt, brengt hij met zijn rauwe energie en onstuimigheid steeds een meerwaarde. Dat gewicht dat hij meesleurt lijkt hem daar zowaar bij te helpen. De film zelf heeft min of meer de allure van een volksklucht, Italiaantjes met grappige accenten, dronkenlappen die tegen je been komen urineren en dat soort dingen. Het predikaat 'F.C. De Kampioenen' humor is niet ver weg (vooral vanwege de 'buvette' die het centrale decor vormt), niettegenstaande dat Tête en Friche gewoonweg heel goed gemaakt is. De film is eigenlijk briljant in zijn lichtvoetigheid en bespeelt voortdurend de juiste toon, zonder ooit vals of sentimenteel aan te voelen. Grote cinema is het misschien niet, maar waarom zou men dat ook eisen? Waarom elke film aan een soort intellectualistisch dogma proberen af te toetsen? Laat je toch gewoon eens verrassen door de enigmatische geneugten der gezapigheid. Wanneer ik lees dat Cahiers du Cinéma de film reactionair noemt en een 'evocatie van een Frankrijk dat nooit bestaan heeft' ga ik eigenlijk gewoon nog meer van houden.