Resident Evil: Afterlife (2010)

De koek kan niet op

Want dit is alweer een heerlijk deel van de Resident Evil film reeks geworden.

Zoals bij elk voorgaande deel weet ook deze film een geheel eigen sfeer neer te zetten.

Maar ook de karakterontwikkelingen,plots,en overall verhaal lijn spreken mij aan.

Dus als je een toffe actievolle zombiefilm zoekt is dit een hele goeie

De meeste game verfilmingen komen uit op een mislukking .

Hoe is het mogelijk dat er nu binnenkort 6 films van deze game zijn uitgebracht .

Die door vele zijn beoordeeld met een milde voldoende of ronduit slecht.

Waarschijnlijk antwoord :het bracht geld in het laatje .

Deel een was niet om door heen te komen.

Dit deel geef ik puur een voldoende om dat de actie scène s erg bruut waren geschoten.

Het is wel een samenhangend verhaal.alle delen bij elkaar

Ook hier eindigt het weer met een duidelijk vervolg in het verschiet .

Maar echt enorm te springen om de rest te zien sta ik niet .

Dit

Omdat ik het eerste deel ooit wel een soort van boeiend vond heb ik dit triest excuus voor een film zonet opgezet.

Ordinair jatwerk van de Matrix vermengd met wat zombiegenen. Zelfs een charismaloze versie van agent Smith moest ik zien te verdragen.

Übergruwelijke mutaties moeten het gebrek aan enig verhaal en diepgang verhullen. Mooie en atletische mensen zijn helden en lopen zelfs tijdens de apocolyps perfect geschoren, gekapt en in de make-up rond. De spelers die er maar "gewoontjes" uitzien zijn (vanzelfsprekend ) erg dom, gluiperig en laf.

Wat een treurnis zeg!

Totaal niet eng of spannend.

Ik kan een goede zombie film of serie erg waarderen. Maar dit?

Voorspelbare tenenkrommend slechte bagger.

Deze was tof. Stap leuker dan het vorige deel. Vooral erg goed tempo in de film, zelfs bij het rustigere midden stuk. Actie zelf doet gelukkig ook goed. Tuurlijk is het nonsens maar dat hoort bij de pret van zulke films.

En afsluiten met een nummer van a Perfect Circle is natuurlijk altijd goed.

En met het verschijnen van de zesde film bezig de ganse reeks opnieuw te bekijken, ook deze dus.

Blijft ook een zeer goede film deze.

De Resident Evil-films zorgen altijd wel voor redelijk vermaak, al vind ik Afterlife tot nu toe één van de lelijkste in de serie. Het is allemaal enorm gepolijst en veel scenes lijken een plastic laag over zich heen te hebben door de overdaad aan CGI. Het is allemaal best spectaculair tot het belachelijke aan toe, maar de film wordt er niet mooier van.

Het verhaal is al lang niet meer boeiend, het zijn toch de zombies waarvoor we kijken. De make-up is allang ingehaald door een serie als The Walking Dead, maar het kan er mee door. Wat wel een beste indruk maakte was The Axe Man, behoorlijk imposant.

Met horror heeft het nog erg weinig te maken. De film is meer actie en voor het eerst gericht op 3D, te zien aan een aantal geforceerde shots. De slowmo's gingen na een tijdje ook een beetje vervelen. Zo'n Jovovich en Larter zijn echter geen straf om te zien knallen in deze middelmatige film.

Dit vierde deel is tevens mijn laatste deel dat ik in de herziening moest kijken, dus ik ben dan eigenlijk van deze serie af om maar even grof te zeggen. Dit zeker niet omdat ik met enige tegenzin deze serie heb gekeken, het is alleen dat ik ze te vaak heb gezien en dat zit me nu vooral een beetje in de weg. Ook dit vierde deel heeft de kijkbeurt van over de tien keer nu wel langzamerhand gepasseerd en dan is het uitzitten van de film soms iets lastig omdat ik elk detail wist te vinden, en dan beginnen juist de slechte dingen op te vallen van zo’n film, en dat komt soms binnen als een mokerslag.

Maar, met het cijfer wat er nu voor staat (4.5*) was ik het al een lange tijd niet meer over eens. En na de herziening vind ik dat ik hem ook rechtmatig mag veranderen aangezien ik nu weet wat voor beeld ik over de film heb, en die is niet goed. En ik mag wel spreken dat na de redelijk leuke trilogie wat hiervoor heeft afgespeeld, die steeds beter werd qua kwaliteit was dit deel het punt van de ondergang van de reeks/serie en vooral het vervolg deel was om te janken maar, daar hebben we het maar even niet over!

De cast was vrijwel het zelfde en dus niks om op aan te merken maar, of ik het allemaal beter vond, meh. Mila Jovovich speelt nog steeds de heldin uit de film maar ik vind de actrice niet zoveel aan, en dan is het zeker niet om haar looks maar eerder dat ik nu wel een beetje klaar ben met de cliché personage ‘Alice’. Wentworth Miller was een leuke bij komst met zijn rol, wederom in een kooi. En voor de rest vond ik de cast niet echt opmerkelijk en springt er niemand bovenuit.

De CGI was wederom een verschrikking en ondanks al het leuke 3D gedachten erbij vond ik het nergens bijzonder, en was het weer amateuristisch slecht zoals we gewend zijn. Ook de slo-mo stukken vond ik nou niet echt iets om te springen en werden op een gegeven moment zelfs irritant.

Er was maar weinig verhaal in de film, en het was eerder de zoveelste herhaling voor iets wat we al gezien hebben. Echter willen ze dit keer richting Arcadia, een schip op zee. Ze vliegen richting L.A. waar ze een gebouw met overlevenden tegenkomen en hier landen. Na aardig wat vechten, zelfs tegen gigantische zombies moeten ze hun weg banen richting het schip met veel tegenslagen. Eenmaal aangekomen lijkt het allemaal niet iets anders te zijn dan wat ze dachten en moeten ze vechten om het schip weer vrij te krijgen, wat vervolgens een open eind brengt naar het volgende deel.

Ja, niks bijzonders dus en eigenlijk een beetje klaar met de film en zijn reeks. Afgesloten en wel gaan we veilig en leuk door naar de andere films die klaar staan voor de herziening.

2.0*

Een mindless actiefilmpje dat behoorlijk sterk leentjebuur speelt bij o.a. The Matrix (Albert Wesker lijkt op Agent Smith) en Silent Hill (The Executioner/Axeman lijkt op Pyramid Head). Meer actie dan horror dus, en dat is een beetje jammer voor een franchise die zichzelf Resident Evil noemt. Bij sommige scènes had ik wel wat vragen, zoals waar komt Axeman eigenlijk vandaan? En waarom offert Alice zomaar al die klones van haar op, die sterven namelijk bij de vleet tijdens de aanval op de Umbrella headquarters in Japan, zonder dat iemand er naar omziet. Boris Kodjoe als Luther vind ik een erg zwakker acteerprestatie neerzetten. Milla ziet er wel weer erg leuk uit in dit deel.

Dit wordt voorlopig mijn laatste film die ik zal bekijken uit de franchise. Heb het er een beetje mee gehad. Reeks raakt stilaan in mijn ogen uitgemolken. Niet dat The Matrix een patent heeft op zijn actiemomenten, maar kon het hier niet echt hebben. Ook de overdaad aan slow motions doet de film eerder slecht dan goed.

Veel actie hier, maar zoals ik al elders las, het komt het horrorgenre niet echt ten goede. En met zombies verkies ik eerder horror dan actie, maar dat is een persoonlijke smaak. Ook qua verhaal is er niet veel meer aan. Ondanks de korte speelduur, moest ik me naar het einde slepen.

Aan het eind van Resident Evil: Extinction beloofde Alice [Milla Jovovich] met een aantal klonen wraak te nemen op Umbrella, het bedrijf dat verantwoordelijk is voor het dodelijke virus dat de wereld in zijn greep heeft. Maar haar vergeldingsactie krijgt een onaangename wending wanneer ze een serum krijgt toegediend waardoor ze haar superkrachten geleidelijk verliest. Zes maanden later zoekt ze contact met de mensen die ze in Extinction hielp te evacueren naar Arcadia in Alaska. De beste film uit de langlopende franchise heeft zowaar iets van een verhaal, heeft meer aandacht voor de personages en geeft Jovovich de kans om te acteren. Minder actie dus in een episode die deels schatplichtig is aan Romero’s Dead-trilogie.

Aardig.

Om mezelf op de reboot voor te bereiden die ik best graag wil zien besloot ik recentelijk maar even de originele reeks af te maken. Gebaseerd op de populaire videogames, maar of deze ze ook letterlijk opvolgen dat weet ik niet. Boeit me overigens ook niet. De games en de films zijn redelijk losstaande dingen lijkt me namelijk.

In ieder geval wordt de hoofdrol wederom vertolkt door Jovovich. Anderson probeert van zijn vrouw uit alle macht een memorabel figuur te maken door haar prominent op de voorgrond te plakken. Alle zes de delen hebben dit nu en alle zes zijn ze er niet best door. Ook hier acteert ze niet bepaald sterk en de gevechten worden zo snel geknipt dat je je afvraagt of Jovovich eigenlijk wel kan vechten of dat dit wordt verhult met een digitale schaar.

Visueel in ieder geval weer een stap vooruit ten opzichte van het vorige deel. Anderson is nooit de man geweest van sterke verhalen en ook dit deel kenmerkt zich niet bepaald door zijn inhoudelijke kwaliteit. Erg dunne film, maar binnen horror en actie zit Anderson best wel redelijk op z'n plek. Lomp en bot, actie waar je niet bij hoeft na te denken met veel focus op de presentatie. Ik mag dat wel.

Niettemin een beetje jammer van de best matige effecten en het overdreven gebruik van slowmotion, want verder ziet de film er best aardig. Zo gestileerd als de allereerste scene is de rest van de film alleen niet en de personages zijn zo plat dat je rood wordt van schaamte, verder doet deze film wel waar het voor gemaakt is en dat is vermaken.

Fijn dat er genoeg ledematen en bloed vloeit gecombineerd met een redelijk stilistische aanpak die de film ten goede komt. Anderson had een ruim budget van 60 miljoen en neemt het ervan. Dit vierde deel van de reeks vormt misschien wel de meest onderhoudende film, maar is niettemin zo plat als een dubbeltje en met dialogen die constant kant nog wal raken is dat jammer. Wel vond ik Larter best gaaf, Anderson geeft haar best wel wat flair mee.

Woensdag game avond en dat hield old skool zombies bashen in L4D2 in en in de combinatie konden we wat dat betreft mooi verder met de Resident Evil reeks wat deze Afterlife opleverde die ik heel wat jaartjes terug al eens mee pikte op tv en bijgebleven was als best oké. En aan dat beeld was nog weinig veranderd.

Overduidelijk is dat het meest originele en nieuwe er wel af is na drie delen met de eerste als beste, toch is het wel erg opmerkelijk dat het deel dat na Afterlife komt juist het beste scoort en daarmee iets dat we weldra gaan ontdekken. Maar zoals duidelijk mag zijn heeft dit vierde deel niet veel nieuws te bieden binnen het bekende concept, korte dialogen, weinig tot geen karakter uitbouwing noch enig verhaal buiten de voortdurende quest naar overlevenden en een veilige plek. Buiten dat is de geluidsmontage erg matig te noemen met een balans die ver te zoeken is want als de karakters praten of iedere andere vorm van dialoog is dit praktisch op fluister niveau terwijl de actie en muziek de speakers uitknalt. Tenslotte is het bedenkelijk waar Alice toe in staat is al vechtend en incasserend terwijl General Wesker haar iets geïnjecteerd heeft wat het T-virus beïnvloed, of begreep ik dat verkeerd?

Daar staat echter tegenover dat Afterlife toch best oké en leuk is als actiefilm, iets waar de opening met Alice geen twijfel over laat bestaan, want dit draait om actie. De settings en decors zijn fraai, de griezel met de enorme hamer interessant ook als is zijn onstaan onverklaarbaar, is dat cast goed en komt het mannelijk oog niet te kort met Jovovich, de altijd pittige Ali Larter en raakt de onbekende Kacey Barnfeld veel te snel uit beeld naar onze smaak. Dan mag de passende soundtrack niet vergeten worden en wordt ik al helemaal enthousiast als A Perfect Circle gebruikt wordt en is deel 4 een prima actie spektakel te noemen die geen moment verveeld heeft maar waarin wel veel elementen uit The Matrix voorbij komen die vooral in het karakter General Wesker geïmplementeerd worden als soort van Mr. Smith klone, maar dat stoort mij persoonlijk niet. Eindoordeel betreft dan ook dat dit zeker de beste niet is maar ook zeker niet de slechtste maar absoluut meer dan te doen.

Terug naar af.

Na twee eerder zwakke delen was het derde deel een stap voorwaarts. Deel 4, terug onder regie van Paul W.S. Anderson, kan de stijgende lijn niet verder zetten. Integendeel. We krijgen weer meer kitsch en camp. Maar ook een slechter geregisseerde film. Veel dode momenten. De zombies, ook in de eerdere delen al vrij tam, zijn dat nog steeds en dan helpt het overdadig gebruik van slowmotion niet. Anderson krijgt geen schwung in de film en evenmin in de actiescènes. Zijn terugkeer in de regiestoel gaat ook gepaard met een terugkeer naar blauwtinten in ondergrondse complexen. Zo lijkt het allemaal weer een stukje meer op Blade, Underworld en consoorten en zijn we weer een stap verder van een eigen smoelwerk.

2