Bijitâ Q (2001)

Ze worden binnen een zeker realisme uitgevoerd, waardoor het shock-effect alleen maar vergroot.

Daar ligt dus het knelpunt. Een zeker realisme in deze film ligt bij mij dicht bij het nulpunt.

Toch vreemd, bij mij werkt het wel, ik lig zowat de hele film in een deuk.

Na Audition m'n tweede Miike (of 2,5 als ik de fragmenten van Ichi the Killer zou meetellen) en het zal niet het laatste zijn dat ik van de man heb gezien. Niet dat ik deze Visitor Q zo geweldig vond, dat zeker niet, maar het was gewoon 'een aangename ervaring'.

Zeer aparte, absurde en hilarische film. Sommige stukken had ik gerust willen overslaan maar heb dat toch maar niet gedaan. Het einde ging er dan weer heerlijk over.

Dikke 3* met een grote kans op herziening en eventueel potentieel voor een hogere score.

Nu ben ik toch wel wat gewend op het gebied van shock cinema, maar Visitor Q slaat alles. Een film die zó pervers, absurd, surrealistisch en hilarisch is was ik nog niet eerder tegengekomen. Miike's grote dikke vinger naar iedereen die m 'ziek' durft te noemen. 4*

Lijkt me anders een prima beschrijving, ik zou niet weten welk ander woord deze film beter samenvat..

Een nogal lelijke vinger wat mij betreft.

Tsjah als je buikgriep hebt, dan moet je toch wat. Dus combi van filmkijken en muziek luisteren dan maar.
Aangezien mijn 1e Mike (Gozu) erg bevallen is, besloot ik nog maar 2 andere te laden en 1 daarvan was dus Visitor Q.
Voor iemand die pas kort bezig is met aziatische cinema en Miike werk in het algemeen misschien een wat extreme keus, maar daar zou ik snel achter komen.

De vragen aan de kijker zorgen voor een raar begin, die ik al helemaal super vind. Daarna maken we kennis met de familie en blijkt al gauw dat de film je niet ontziet. Je krijgt een twisted familie te zien, maar door het low budget camera gebruik en de realistische feel van de film, kwam het vooral in het begin niet altijd even grappiig over. Dingen die me in het begin vooral bevielen waren kleine dingen als [early bird, vuurwerk, reacties an de vrouw op de zon en de baksteen mep van Q, maar dingen als drugsgebruik van de vrouw en de pesterijen tegen de zoon vond ik niet echt komisch en voor de rest ook niet echt boeiend.
Zoals meer mensen al zeiden komt er op de 30 minuten grens een omslag qua toon. Alles word een tikkeltje meer over the top, waardoor het allemaal minder realistisch overkomt. Dat gedeelte van de film heb ik geloof ik constant in een deuk gelegen, want hoe ziek het ook was, dit was echt overdreven en daardoor erg grappig. Ook met de eindscene zat het weer helemaal goed.

Tot nu toe vond ik Gozu beter, omdat ik vooral het eerste gedeelte van de film wat minder vond, maar hoe compenseer je dat? Ik weet namenlijk bijn zeker dat als alles van het niveau van het laatste half uur was geweest, dit een 5 had gekregen. Komd dit voorlopig op een 4*? Denk het

Je hebt je initiatie in de Japanse cinema niet gemist zo te zien Inderdaad redelijk extreme keuzes, maar gezien je voorkeur voor Lynch ook niet abnormaal natuurlijk.

De eerste introductie tot veelfilmer Miike werd een feit met diens segment ‘Box’ in de omnibus ‘Three… Extremes’: een met huiverig surrealisme en droge theatraliteit doorspekte kortfilm. Maar als mijn bescheiden kennis van Miike me niet in de steek laat, vormt ‘Box’, op ‘46-Okunen no Koi’ na, geen verdere referentie voor het oeuvre van deze Japanse duizendpoot en kan deze dus niet meer verschillen van datgene wat ik in ‘Visitor Q’ voorgeschoteld kreeg. In laatstgenoemde heeft Miike namelijk een ongewoon lak aan subtiliteit, schuwt hij geenszins de controverse en gaat hij als een pletwals op zoek naar de grenzen van het filmisch aanvaardbare. Soms kunnen deze eigenschappen doorgaan als een positief iets, maar Miike’s gitzwarte en absurdistische uitvergroting van een ontwricht gezin (en op grotere schaal: de maatschappij, die zondermeer een spiegel wordt voorgehouden) kon mij allesbehalve aanspreken. De ‘handcamera’-esthetiek overstijgt zelden de platitude en de perversiteiten werden slechts eenmalig op een lach onthaald. Mag ik er dan ook van uitgaan dat ook ‘Visitor Q’ niet per sé een referentie biedt voor ander materiaal uit Miike’s ellenlange oeuvre…? Niettemin trekken voornamelijk ’Gozu’ en ‘46-Okunen no Koi’ de aandacht.

1.5*

Zoiets zie je ook niet elke dag he
Genieten was het! Respect voor Miike, je moet er maar durven aan denken zoiets te filmen. Ik ga eens wat dieper in Miike's werk kruipen, ik hou wel van extreme cinema om het zo te zeggen.
Voor de zieke mensen die hem gezien hebben:Kan een vrouw werkelijk zo spuiten?
Er zal wel een ziekerd zijn die daar op wil antwoorden zeker

Oh jawel hoor, zoek maar eens op het www.

Als iemand zoveel films maakt als Miike, wordt het moeilijk up to date te blijven. Deze was bij mij in de vergetelheid gevallen, maar zal me na het zien heel lang bijblijven vermoed ik. Het is de meest gestoorde Miike die ik tot nu heb gezien.

Wordt door sommigen als hilarisch beschreven. Heb een aantal keren flink gelachen, maar niet zonder dubbelzinnig gevoel. Denk dat grotesque hier een prima omschrijving is. Miike is stronteigenwijs en trekt zich werkelijk nergens wat van aan hier lijkt het. Wat er allemaal afspeelt hier moet gezien worden om geloofd te worden. Ziet er heel goedkoop uit, maar vind het heel goed bij de sfeer passen. Zal niet ieders kop thee zijn, maar vond het een bijzondere kijkervaring.

Weer een lekker gestoorde Miike zeg

Heb er denk ik nu een stuk of tien van hem gezien en deze is tot nu toe denk ik wel de ziekste. De film begint bijvoorbeeld direct met een incestscene ( overigens een erg mooi meisje) en wordt vervolgd met een scene waarin zoonlief moeders door het huis smijt. Shocking, maar alles is met een droogkomische noot weergegeven. Erg tof. En dan denk je het meeste wel gezien te hebben en dan krijg je ook nog een necrofiliescene. Zoveel weirdness in een film kan ik alleen maar waarderen. Enorm vermakelijk! En inderdaad niet aan te raden voor iedereen...

Mijn derde Miike. En ja, houd je vast aan de takken van de bomen.

Miike, als je valt, dan val je in het water. Miike, als je valt, dan wordt je lekker nat.

Mooi was die naïeve tijd, waarin je als kind nog met een onbezorgde blik de wereld in kon kijken, waar papa nog de sterkste man van de wereld was, waar de juf de mooiste verhalen kon vertellen en bovenstaand liedje uit de casseterecorder klonk en vrolijk meegezongen werd.

Een paar lentes ouder en het jaar 2001 breekt aan, waarin Miike Bijitâ Q produceert en Mieke In Het Water een andere betekenis lijkt te krijgen. Ziek is het zeker. Absurd ook. Chockerend? Met de komst van het internet en de onmetelijke vrije beschikking tot allerhande verzinsels van mensen hebben mijn ogen zoveel onbegrensde rariteiten mogen aanschouwen dat zelfs dit werk mij niet meer heeft kunnen shockeren. Taboes bestaan niet meer en lijken te worden weggelacht.

Wat moet ik met deze film? Als je nagaat welke ‘ongewone’ situaties ons voorgeschoteld worden, is de grens tussen geniaal en geestesziek lastig te scheiden. De meest intelligente mensen kunnen tegelijkertijd de meest gevaarlijke personen zijn. De meest verbeeldingsvolle mensen kunnen tegelijkertijd de meest psychisch gestoorde personen zijn. Verzin het, en het bestaat. Verzin het niet, en het bestaat toch.

Ik heb menigmaal hard moeten lachen, heb menigmaal met mijn wenkbrauwen gefronst en wederom hard moeten lachen. Toch wringt er iets en vind ik het haast te gênant om deze film hoog te beoordelen. Is het nodig dat deze zaken zo expliciet in beeld worden gebracht en wat is het doel ervan? Vermakelijk was het wel, maar het lijkt me dat er meer achter zit. Harde realiteit in beeld brengen, zoals in zovele films?

Was papa toch maar weer de sterkste man van de wereld en kon ik toch al spelende met mijn lego maar weer Mieke Hou Je Vast meezingen.

De eerste Takashi Miike die ik gezien heb, ik was een beetje bang om hem te kijken omdat ik hier al gezien had dat meerdere mensen hem erg ziek vonden. Nou is dat ook wel zo, maar het was gewoon allemaal zo over de top dat het niet echt meer uitmaakte. Het is niet zo dat ik constant in een deuk lag, daar was het een beetje te bizar voor, maar wel amuserend (wel een beetje uitkijken wat ik zeg natuurlijk ). Prachtige eindscène ook. Ik weet niet of ik nog meer van de alom befaamde Takashi Miike wil zien omdat zijn andere werk meer op 'serieuze' horror lijkt, maar misschien probeer ik het wel een keer.

4 sterren.

Buiten Audition om heeft Miike eigenlijk niet veel serieuze horror op z'n naam staan. Hij is toch vooral gekend om z'n absurde elementen die vaak met veel humor en vrijheid gebracht worden.

Probeer een keertje Gozu of Dead or Alive 2

Bedankt voor de aanbevelingen , ik zal ze eens proberen. Ik ben nu eigenlijk net (10 minuten) Audition aan het kijken en ik zag net al op YouTube 'torture scene' staan, maar ik dacht: laat ik me er toch maar aan wagen. Als het te goor wordt bewaar ik hem wel voor later, maar Gozu en DOA 2 zal ik onthouden!

"De eerste Takashi Miike die ik gezien heb"

"Ik ben nu eigenlijk net (10 minuten) Audition aan het kijken"

hmm iets klopt hier niet? Voorspellende gaven, die 4* ook? Naja, maar aangezien ook voorkeur voor Lynh, zou ik inderdaad ook eerder voor Gozu gaan, dan voor dit soort filmpjes. Al is deze ook wel goed.

@ *Nientjah*: Voor serieuze horror van Miike kan ik je One Missed Call aanraden. Spannend, sfeervol en mooi gestileerd.

Hè wat bedoel je? (Sorry ik ben soms een beetje traag van begrip.)

Bedankt Halcyon, die zal ik ook eens proberen als ik heb aandurf .

Ichi the Killer is m'n favoriete Miike. Sadistisch inderdaad, maar gebracht met een flinke dosis zwarte humor

En als je Visitor Q leuk vond is Gozu inderdaad ook sterk aan te raden, hoewel ik die iets minder vond.

Oeh ja van Ichi the Killer had ik de trailer bekeken en die leek me toch wel erg heftig! Ik zal Gozu dan maar eens proberen.

niks, foutje van mij. Ik haalde even het een en ander door elkaar. laat maar zitten, ook ik ben eleens chaotisch.

ok

Ik heb het niet zo op die films die vooral een hoop zwakzinnigen laten zien die vrij random een hoop domme onzin uithalen. Wat dat betreft doet het me een beetje aan Gummo denken. Het wordt zo snel saai omdat het veel te ver van het normale leven komt te staan en dan bijna een soort sci-fi toontje krijgt.

Ik zie hier dat het een komedie betreft, dat had ik achteraf natuurlijk door

moeten hebben met die vaders die dochters neuken, moeders die verrot worden geslagen, hier en daar een verkrachting en dergelijke dijenkletsers, maar vreemd genoeg was het toch niet lachen, gieren, brullen. De film zal z'n naam wel puur door de shock value hebben gekregen gok ik.

Film heeft zijn naam uiteraard de danken aan de combinatie van humor en perversiteit. Beiden zijn zo in your face dat je ze moeilijk kan missen.

De verkrachtingen en vernederingen werken natuurlijk ook automatisch op je lachspieren, dat is logisch.

Maar ieder z'n humor.