Bijitâ Q (2001)

Ik ken geen andere films in dit genre behalve Bernie, die een beetje in de buurt komt, maar die kan zich qua extremiteiten niet met Bizita Q meten.

Prachtige rollen van Kenichi Endo en Kazushi Watanabe. En die moeder, speelt die doorgaans in fetish porn films, of hoe zit dat? Sterk staaltje casting iig.

Twee keer gezien in twee dagen. De tweede keer omdat ik een vriend op bezoek kreeg, die toch wel nieuwsgierig werd toen ik de bizarre inhoud kort samenvatte...

De satire op familiedrama's van Ozu e.d. is duidelijk, hoewel je daar tijdens het kijken niet steeds bij stil staat.

Best wel hilarisch maar genre horror mag wat mij betreft weg. Ik heb een aantal keer goed hard moeten lachen maar erg ranzig is de film niet, eng of spannend ook niet dus waar dat horror vandaan komt?

Wel een beetje jammer dat Miike sommige dingen recycled in Gozu maar dat mag de pret voor deze film niet drukken. Dat geblur doet dat helaas wel, triest, maar daar kan Miike zelf weinig aan doen.

4*

Zo, heb deze film vannacht mogen aanschouwen, en ja.....waar zal ik beginnen.

Feit is dat dit gewoon een hervertelling is van Pasolini's "Teorema". Dat is 1 ding dat voor mij duidelijk is. Die film was al in vele ogen gewaagd. Nou ik zou graag de gezichten willen zien van diegenen bij Bizita Q haha. Zeker 1 van de meest extreme films die ik ooit heb gezien en absoluut niet voor iedereen.

Er gebeuren dingen in Bizita Q waar een Elsevier huisvrouw gillend van wegrent.

Wat toch wel cruciaal is voor het slagen van deze film is de humor. Alles wordt zo absurd gebracht dat ik het wel kon waarderen en af en toe zelfs in een deuk lag. Die vader vond ik werkelijk geniaal! En van sommige dialogen krijg ik nu nog een smile op mn gezicht. Zeer droog allemaal.

Vistor Q heeft wel degelijk een verhaal, het is niet zo moeilijk dat deel te begrijpen, maar ik kan best inzien dat velen het shockerende de rest van de film zwaar vinden overschaduwen. Eigenlijk best jammer. Voor degenen die al die 'smerigheid' goed kunnen hebben krijgen we een wat aparte update van Pasolini's eerstgenoemde. Een film die in essentie over familieliefde en de waarde ervan gaat. De 'vreemde' zorgt er in deze versie alleen wel op een heel aparte manier voor de familie op het rechte pad te krijgen. Net als in Teorema zou de vreemde hier God kunnen zijn.

Ik had er weinig last van al het extreme, ben wel wat gewend, maar toch denk ik dat dit een betere film was geweest werden sommige dingen wat serieuzer en stijlvoller aangepakt. Vond het vooral jammer van de digitale camera opnames. Had wel graag een wat mooiere opname willen zien. Maarja, met de middelen dat Miike heeft maakt ie er toch t beste van.

Miike wou hier een flink pak slaag mee uitdelen denk ik (aan wie weet ik niet) en dat is hem waarschijnlijk vrij aardig gelukt.

3,5*

Dat Miike in z’n films grenzen opzoekt om er bijgevolg exponentieel los over te gaan weet ondertussen iedereen. En wat je in Bizita Q ziet is hier het allerbeste bewijs van. Hoewel thema’s als incest, necrofilie en kindermishandeling niet worden geschuwd, is Bizita Q nergens echt schokkend. Daarvoor is de benadering te surreëel en zijn de karakters te extreem zodat je jezelf niet met hen kan identificeren. Echter, dit zorgt er dan weer voor dat de film vol kurkdroge en gitzwarte humor zit.

Bizita Q steekt vol hilarische scènes en bizarre typetjes, die een dik halfuur (een halfuur, want het begin was vrij mak) voor puur genot zorgen. Grappig om te zien is dat een aanvankelijk gebroken gezinssituatie weer gelijmd wordt naarmate de film vordert en de personages zich extremer gaan gedragen. Alsof de gezinsleden mekaar opnieuw leren kennen en appreciëren binnen een climax van extreme seks en geweld.

De slotscène, begeleid door een prachtige song (van?), waar we zien dat het gelukkige gezinnetje opnieuw herenigd is, is zo contrasterend met de rest van de film dat de waanzin zo mogelijk nog groter wordt. De aanpak van deze scène is namelijk zo dramatisch dat je zelf nog gaat geloven dat het om een happy-end gaat, terwijl in realiteit de verbondenheid tussen de personages zich op een uiterst anti-sociaal niveau bevindt.

Bizita Q is zowat de eerste Miike-film die me goed ligt, op Imprint na dan, en waar ik het overweeg hem op DVD aan te schaffen. Maar of deze nu een maatstaf is voor de rest van z’n werk? Ik durf het te betwijfelen…

Toch een tegenvaller, wat mij betreft. Misschien waren de verwachtingen iets te hoog, maar met name het begin van Bijitâ Q was niet door te komen. Personages interesseerde me totaal niet en het kon me allemaal maar weinig echt boeien, waardoor ik slecht in de film kon komen. Paar geinige momenten in dit begin gezien, maar daar is het wel mee gezegd.

Maar gelukkig ging het op den duur wat beter. Met name vanaf de scène in de kas (als pa helemaal door het lint gaat) begon de film voor mij een beetje leuk te worden. Vervolgens kwamen er een aantal hilarische en ronduit bizarre scènes en dialogen voorbij. Lekker idioot, maar had het graag een beetje eerder gezien.

Al met al net geen onvoldoende voor Visitor Q, maar door het behoorlijk oninteressante begin heb ik ook niet meer dan drie sterren. Maar goed, met dank aan het einde heeft dit geinige filmpje van Miike me toch nog weten te vermaken. Mijn favoriete filmmaker zal het misschien nooit worden, maar hij weet het allemaal wel leuk te brengen.

3 sterren.

Absurde film!

De nonchalante reacties van de hoofdpersonen op de meest vreemde gebeurtenissen doen je haast geloven alsof er een compleet dorp normen en waardenloos door het leven gaat. Eerwraak kent men niet in deze unieke wereld waarin de laatste trends, in negatieve zin dan, worden gevisualiseerd. Taboedoorbrekend wil ik het niet noemen. Gebeurtenissen als sex hebben met een lijk en willekeurige voorbijgangers in elkaar slaan meen ik al eens eerder gezien te hebben. Shockeren deed het mij dan ook allerminst, ik vond het wel luguber maar tegelijkertijd erg grappig. Dat komt doordat het allemaal zo droog werd gebracht, alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Moeder leek aanvankelijk nog redelijk normaal, daarom vond ik de scène dat ze eindelijk eens van haar afbeet zeer komisch. Die gast die onverwachts binnen komt waaien vond ik wat overbodig aandoen, hij voegde gewoon niks toe op komisch gebied.

Het camerawerk oogt energiek en zit vaak bovenop de absurditeiten, waardoor we niets hoeven te missen. De muziek op het einde zorgde voor een happy end terwijl het natuurlijk tegen alle gedragsregels indruist. Knap staaltje zwarte humor, niet serieus te nemen natuurlijk, gezien de absurditeit ervan. een vader die filmt hoe zijn eigen zoon in elkaar geslagen wordt .

Ik twijfel een beetje tussen een 4* en een 4,5* Maar ik heb mijzelf prima vermaakt en veel gelachen. Early Bird 4,5*

Visitor Q... afgeleid van Pasolini's Teorama, zou zo maar kunnen ja. Vond het zelf eerder meer Jackass voor intelectuelen!
"Amateuristisch geklooi" met digitale video en een voorliefde voor allerhanden lichamelijk secreties en lichaams-openingen.

Toegegeven Miike kan de oubollige CDA boodschap van; "het gezin als hoeksteen van de samenleving" uhmm... anders brengen dan doorgaans het geval is.
Het zal wel komen omdat Japan een eiland is ofzo, ver van het vastenland ontwikkelen de mensen toch een appart gevoel voor humor lijkt het. Waar dat in Engeland zoiets als Monthy Pyton en Bottom heeft opgeleverd, komt Japan dus met dit... Ik heb er persoonlijk niet zoveel mee, japanse humor (viel me ook al een beetje tegen in Kikujiro bv) het neigt wat te snel naar makkelijke, sadistsische slapstick. Ipv dat pappa uitglijdt over de bananenschil komt hij nu met zijn piemel vast te zitten in een vagina met rigor mortis... Dat niveau, lachen joh

Heilige huisjes, taboes en een grote bak aan ranzigheden geven nog geen garantie voor boeiende cinema zo blijkt dan maar weer.
Het is anders dan anders dat wel, maar verder ook verre van goed. 2*

Ik kan moeilijk kiezen of ik de film nu moet afbreken of loven om zijn gewaagd karakter. Niet gewaagd vanwege de extreme scenes of het doorbreken van taboes, daar waardeer ik geen enkele film meer of minder door, maar vanwege de manier waarop: ziek, maar tegelijk ingetogen, nooit vulgair, maar wel pervers, degoutant gruwelijk, maar nooit bloederig of smerig. Afwisselend lelijk en mooi, diepzinnig en totaal leeg. Ik heb mijn best gedaan om er een visie in terug te vinden die me zou kunnen interesseren, en hoewel er vaak aanzetten te vinden zijn (maatschappijkritiek, reality tv, moderne samenleving, enz) wordt er, en dat lijkt bijna bewust, nooit meer gedaan dan even een zetje geven om het thema vervolgens weer te verlaten. Dat zijn allemaal redenen om dit grootse cinema te vinden, de film zou perfect het resultaat kunnen zijn van een ellenlang intellectueel denkproces, maar jammer genoeg vrees ik dat het eigenlijk niet meer is dan een leeg en onschuldig spielereitje van een fascinerende, aandacht zoekende regisseur. Grappig vind ik het in ieder geval niet, dat staat vast. Ik zie er wel de humor van in, maar erom lachen, dat gaat te ver.

Als ik de film beschouw als een poging om gewoon een zo absurd en ziek mogelijke versie te maken van een klassiek Japans familiedrama, dan geef ik hem niet meer dan een 2*. Als ik erover ga doordenken en linken beginnen te leggen zoals hierboven, stijgt mijn waardering tot 4*. Het feit dat de film allebei tegelijk is, maar geen van beide voluit, is natuurlijk ook erg interessant, temeer omdat de film dat op heel veel vlakken doet. Maar enkel freaks kijken zo naar een film, voor de meeste kijkers is het gewoon een aaneenschakeling van al dan niet grappige zieke momenten, zonder meer. En dat is dan weer een zwakte, wat de bedoeling uiteindelijk ook mag zijn.

Ach ja, ik stem morgenvroeg wel .

Hahaha, die was weer een erg leuke over de top film van Miike. Alleen zou deze film wel weinig gekost hebben want hij is volledig met een home camera opgenomen. Dat zie je gewoon aan het beeld en de bewegingen. Ook hierin haalt Miike weer van alles uit de kast: incest, necrofilie, poepsex, verkrachtingen, zoon die zijn eigen moeder mishandeld, die gekke moeder die maar melk blijft sproeien en die kerel die daar dan met een parapluutje staat. Takashi Miike noemt dit trouwens een film over liefde een romantiek. Ik hou wel van Miike's humor en zijn typische dingetjes die hij in films gebruikt. Zoals gezegt is dit met een home-camera opgenomen en was de film in een week klaar. Dan kan je als conclusie trekken dat dit een serieuze B-film is. Maar Miike maakt zelfs met een erg laag budget hele leuke films. Hoe krijgt die man dat voor elkaar?

Die vuurwerk scenes zijn ook om te lachen.

Ook was die bezoeker q erg geinig met zijn maffe outfit en zonnebrilletje. Vooral ook leuk hoe hij iedereen met een steen op hun kop ramt.

Gewoon weer een bizarre leuke film van Miike. I wont more.

4,0*

Amateurisme ten top, ik zag zelfs nog een microfoon boven in het beeld verschijnen en weer vluchtig verdwijnen, bij de 'poeder-scene'. Om nog maar te zwijgen van de vage beelden indien er een blijkbaar stijve penis te zien zou moeten zijn.

Ik heb ondertussen wel een aantal Miike's gezien, maar dit is verreweg de slapste. Drama wordt afgewisseld met niet-werkende humor. Een parodie op Ozu? Of toch gewoon wat ideetjes in een film verwerkt, 'verregaande' ideeen die halfslachtig werken qua 'shock'. Te gemakkelijk in uitvoering. Gelukkig kent de film nog een aantal bizarre en interessant uitgewerkte scenes (voornamelijk de moedermelk-scenes) die de film van een Titanic-achtige ramp behouden.

Ik kom niet verder dan 2 kleine sterren. Flink teleurgesteld.

Tsjah als je buikgriep hebt, dan moet je toch wat. Dus combi van filmkijken en muziek luisteren dan maar.
Aangezien mijn 1e Mike (Gozu) erg bevallen is, besloot ik nog maar 2 andere te laden en 1 daarvan was dus Visitor Q.
Voor iemand die pas kort bezig is met aziatische cinema en Miike werk in het algemeen misschien een wat extreme keus, maar daar zou ik snel achter komen.

De vragen aan de kijker zorgen voor een raar begin, die ik al helemaal super vind. Daarna maken we kennis met de familie en blijkt al gauw dat de film je niet ontziet. Je krijgt een twisted familie te zien, maar door het low budget camera gebruik en de realistische feel van de film, kwam het vooral in het begin niet altijd even grappiig over. Dingen die me in het begin vooral bevielen waren kleine dingen als [early bird, vuurwerk, reacties an de vrouw op de zon en de baksteen mep van Q, maar dingen als drugsgebruik van de vrouw en de pesterijen tegen de zoon vond ik niet echt komisch en voor de rest ook niet echt boeiend.
Zoals meer mensen al zeiden komt er op de 30 minuten grens een omslag qua toon. Alles word een tikkeltje meer over the top, waardoor het allemaal minder realistisch overkomt. Dat gedeelte van de film heb ik geloof ik constant in een deuk gelegen, want hoe ziek het ook was, dit was echt overdreven en daardoor erg grappig. Ook met de eindscene zat het weer helemaal goed.

Tot nu toe vond ik Gozu beter, omdat ik vooral het eerste gedeelte van de film wat minder vond, maar hoe compenseer je dat? Ik weet namenlijk bijn zeker dat als alles van het niveau van het laatste half uur was geweest, dit een 5 had gekregen. Komd dit voorlopig op een 4*? Denk het

De eerste introductie tot veelfilmer Miike werd een feit met diens segment ‘Box’ in de omnibus ‘Three… Extremes’: een met huiverig surrealisme en droge theatraliteit doorspekte kortfilm. Maar als mijn bescheiden kennis van Miike me niet in de steek laat, vormt ‘Box’, op ‘46-Okunen no Koi’ na, geen verdere referentie voor het oeuvre van deze Japanse duizendpoot en kan deze dus niet meer verschillen van datgene wat ik in ‘Visitor Q’ voorgeschoteld kreeg. In laatstgenoemde heeft Miike namelijk een ongewoon lak aan subtiliteit, schuwt hij geenszins de controverse en gaat hij als een pletwals op zoek naar de grenzen van het filmisch aanvaardbare. Soms kunnen deze eigenschappen doorgaan als een positief iets, maar Miike’s gitzwarte en absurdistische uitvergroting van een ontwricht gezin (en op grotere schaal: de maatschappij, die zondermeer een spiegel wordt voorgehouden) kon mij allesbehalve aanspreken. De ‘handcamera’-esthetiek overstijgt zelden de platitude en de perversiteiten werden slechts eenmalig op een lach onthaald. Mag ik er dan ook van uitgaan dat ook ‘Visitor Q’ niet per sé een referentie biedt voor ander materiaal uit Miike’s ellenlange oeuvre…? Niettemin trekken voornamelijk ’Gozu’ en ‘46-Okunen no Koi’ de aandacht.

1.5*

Mijn derde Miike. En ja, houd je vast aan de takken van de bomen.

Miike, als je valt, dan val je in het water. Miike, als je valt, dan wordt je lekker nat.

Mooi was die naïeve tijd, waarin je als kind nog met een onbezorgde blik de wereld in kon kijken, waar papa nog de sterkste man van de wereld was, waar de juf de mooiste verhalen kon vertellen en bovenstaand liedje uit de casseterecorder klonk en vrolijk meegezongen werd.

Een paar lentes ouder en het jaar 2001 breekt aan, waarin Miike Bijitâ Q produceert en Mieke In Het Water een andere betekenis lijkt te krijgen. Ziek is het zeker. Absurd ook. Chockerend? Met de komst van het internet en de onmetelijke vrije beschikking tot allerhande verzinsels van mensen hebben mijn ogen zoveel onbegrensde rariteiten mogen aanschouwen dat zelfs dit werk mij niet meer heeft kunnen shockeren. Taboes bestaan niet meer en lijken te worden weggelacht.

Wat moet ik met deze film? Als je nagaat welke ‘ongewone’ situaties ons voorgeschoteld worden, is de grens tussen geniaal en geestesziek lastig te scheiden. De meest intelligente mensen kunnen tegelijkertijd de meest gevaarlijke personen zijn. De meest verbeeldingsvolle mensen kunnen tegelijkertijd de meest psychisch gestoorde personen zijn. Verzin het, en het bestaat. Verzin het niet, en het bestaat toch.

Ik heb menigmaal hard moeten lachen, heb menigmaal met mijn wenkbrauwen gefronst en wederom hard moeten lachen. Toch wringt er iets en vind ik het haast te gênant om deze film hoog te beoordelen. Is het nodig dat deze zaken zo expliciet in beeld worden gebracht en wat is het doel ervan? Vermakelijk was het wel, maar het lijkt me dat er meer achter zit. Harde realiteit in beeld brengen, zoals in zovele films?

Was papa toch maar weer de sterkste man van de wereld en kon ik toch al spelende met mijn lego maar weer Mieke Hou Je Vast meezingen.

Ik heb het niet zo op die films die vooral een hoop zwakzinnigen laten zien die vrij random een hoop domme onzin uithalen. Wat dat betreft doet het me een beetje aan Gummo denken. Het wordt zo snel saai omdat het veel te ver van het normale leven komt te staan en dan bijna een soort sci-fi toontje krijgt.

Ik zie hier dat het een komedie betreft, dat had ik achteraf natuurlijk door

moeten hebben met die vaders die dochters neuken, moeders die verrot worden geslagen, hier en daar een verkrachting en dergelijke dijenkletsers, maar vreemd genoeg was het toch niet lachen, gieren, brullen. De film zal z'n naam wel puur door de shock value hebben gekregen gok ik.

Heerlijke humor Wel een beetje hate it or love it zo'n film, maar fijn dat die ook nog gemaakt worden dikke 4*

Een 'hate it or love it' film, zo zou je deze film inderdaad kunnen typeren. Ik werd er noch koud noch warm van. Er om lachen kon ik in ieder geval niet, want ik vond het allemaal te goor en te pervers. Dit is pas de 2e film van Miike die ik gezien heb. De 1e was het voor mij zeer sadistisch ogende "Audition". Dat sadisme schijnt toch wel het kenmerk van Miike te zijn. De trailers van zijn films laten ook alleen maar extreem geweld zien. Daarom kijk ik ook nooit naar de films van deze regisseur. Maar ik dacht; ach laat ik mij eens wegen aan deze film, het is tenslotte een 'komedie'. Een komedie op zijn Miike's dan, toch niet direkt aan mij besteed.

2,0*

Ik kan goed begrijpen dat sommige stukjes erg grappig zijn in Visitor Q. Heb zelf ook goed gelachen zo nu en dan. Maar de zieke scenes verpestten het een beetje voor mij. Misschien ben ik niet rot genoeg van binnen om dat ook grappig te vinden. Kom op, incest?

Na wat gehoord en gelezen te hebben over Visitor Q dacht ik een zieke fetisjfilm te gaan kijken. De eerste scène bevestigde dit voorgevoel enigszins en deed me met tegenzin verder kijken. Gelukkig kreeg de film hierna toch wat meer om het lijf. De aparte humor, die bijna alleen uit Japan afkomstig kan zijn, sprak me wel aan. Vooral de vader van het ontwrichte gezin zorgde vaak voor komische momenten. De expliciete scènes stoorden me niet echt en voegen wel wat toe aan het aparte sfeertje in de film. Een ieder die niet vies is van aparte cinema raad ik deze film aan.

Ik snap er werkelijk geen hout van wat iedereen hier zo goed aan vindt. Ik lees verhalen over genialiteit, parodie op Ozu (nog niets van gezien), een bottomline en tegelijk dat we de film niet als heel serieus moeten interpreteren maar het moeten zien als een grote trap tegen het (preutse) systeem. Maar wat is er dan zo goed aan? In welke zin is dit een eye-opener?

Ik walgde werkelijk van een aantal scenes, waarom moet ik dat dan toch waarderen? Absoluut niet grappig ook. Ik las net die discussie op de vorige pagina, en ik realiseerde me ook pas bij het zien van het genre hier op Moviemeter en enkele reacties dat het als humor bedoeld was. In dat geval kan ik Miike totaal aan de tegenovergestelde kant van het humorspectrum plaatsen. Weerzinwekkend en schoppend.

Verder boeide het verhaal ook simpelweg niet, en leek het van ranzige scene naar een nog net iets ranziger scene te gaan. Ik vind het bijzonder ziek, en sta er bijna verbaasd van te kijken dat smaken zo uiteen kunnen liggen. Slechts een goed verhaal over een bottomline zou me eventueel nog van een wanbeoordeling kunnen afhouden, maar ik betwijfel het. Voel je er echter vooral door uitgedaagd.

Nou vond ik de Bundy's altijd al een disfunctionele familie....

Tja, erg vermakelijk deze film. Ik heb af en toe erg gelachen, ook om de erg droogkomische dialogen. (zoals wanneer de vader de vuurwerkaanval filmt: "dit is mijn vrouw! En dit is ...eh...nou ja...eh? Een goede kennis van de familie! Mijn zoon wordt gebullied! Wat zou ik als vader nu moeten voelen? )

Ik dacht met Ichi the Killer wel Miike's heftigste film te hebben gezien, maar deze gaat nog even een stapje verder!

Zoals meestal kijk ik films zonder op voorhand te weten waarover ze gaan. En zo ook met het soms rommelige Bijitâ Q.

En het begint al gelijk met een statement welke mijn wenkbrauwen deden oprijzen. Ik gedachten zag ik de score al dalen tot zeker 2,0*. Maar toen kwam die vroegtijdige zaadlozing. Op dat moment kreeg ik pas door wat voor soort film dit zou zijn.

Sterke statements verpakt in heerlijke humor, welke op zijn beurt weer verpakt is in sterke drama (met als beste de ijzersterke slotscène), welke weer verpakt is in (*kuch kuch*) 'shockerende' scènes, welke weer zijn verpakt in een disfunctionele familie.

In mijn ogen zijn beste tot nu toe en waarom? Omdat alle elementen hier sterk zijn uitgewerkt, maar tevens perfect in balans zijn zonder te overheersen of over-the-top te gaan (ook al zien anderen dat anders in het laatste half uur).

Het inhoudelijke met een gelaagd verhaal, sterke statements, grijpende humor maar ook drama, interessante personages, ... Maar ook het audiovisuele met in mijn ogen een perfect gekozen visuele stijl (DV) en spaarzaam doch uitstekend en op het juiste moment gekozen geluid en muziek. Daarnaast kiest hij hier een conventionele en vrij luchtige en feelgood manier van uitwerken waardoor ieder element de ruimte en de tijd heeft en krijgt om op je in te werken.

Een topfilm als je verder kan kijken dan je neus lang is.

Hmmmz... 'Wie wil dr nou in een film zoals deze spelen' was een gedachte die bij me langskwam tijdens het zien van Visitor Q . Ook echt een wtf-film is dit en echt gemakkelijk om het te zien is het zeker niet. Het begint eerst oersaai, maar wordt later wel wat beter door de soms hilarische bizarriteiten die elkaar steeds weten te overtreffen. Het wordt daarbij ook een stuk smeriger en zieker. Dit soort dingen kunnen ook alleen maar Japanners doen bedacht ik, aan de andere hand is zo'n gedachte wellicht veel te stereotyperend.

Enfin, mijn eerste Miike (ik was vooraf op de hoogte van zijn reputatie) heb ik gezien, maar ik ben niet getriggerd om meer werken van zijn rijk gevulde oeuvre te zien.

Vond het dan weer niet veel.

Eerste uur waanzinnig saai, echt niet doorheen te komen. Viel op de helft dan ook letterlijk in slaap, laatste driekwartier dus een uurtje later gedaan.
Laatste halfuur is wel een stukje leuker dan de rest, maar erg boeiend wordt het alsnog niet. Zal in Japan wel allemaal mega shockerend zijn ofzo, eigenlijk is het vooral een erg genante, trapperige en zielige vertoning. Grappig is het maar heel zelden (enige leuke scene vond ik dat plotseling die schoolkinderen geslacht werden). Het is allemaal bijzonder provocerend bedoeld, maar zonder enige kapstok, buiten dan wat zielige 'preutsheiddoorbrekend' gedoe. Film doet dan ook sterk denken aan A Hole in My Heart. Dat was niks, dit ook niet.

1.5*, voor een enkele glimlach.

Bizar

Maar Miike, wat ben je briljant. M'n 6e van de beste man en alweer een fantastische ervaring. Wat kan die man toch geweldige combinaties maken tussen totaal uiteenlopende onderwerpen/situaties en ze tot een waanzinnig ziek/komisch geheel maken. Waar ik bij Ichi al bij mezelf dacht: 'volgens mij zit er een steekje los bij die vent' word dat bij Visitor Q echt bevestigd.

Een gek genie is het, de combinatie van (pik)zwarte humor en zeer schokkende onderwerpen (Incest, necrofilie, poepseks en weet ik veel wat nog meer..) is briljant. Ondanks dat hetgeen dat zich afspeelt niet normaal is, echt te ziek voor woorden en voor mij ongezien..is het zo absurd/sadistisch en op een (voor zover ik weet) typische Miike manier gebracht dat ik er regelmatig hard om heb moeten lachen.

De film moet even op gang komen maar de hele absurde gang van zaken houdt alles gelukkig zeer fraai. De film gaat van gek naar gekker, tot het punt waarop het eigenlijk niet meer gekker kan. En dan overdrijf ik echt niet. Ik heb zelden zin om het hele euvre van een regiseur te gaan aanschouwen, die van Miike is iets te groot om dat te doen maar damn wat ga ik m'n best doen meer van hem te zien.

Wat deze man met beperkte tijd/middelen voor elkaar krijgt is bewonderingswaardig en voor mij ongekend. Met Visitor Q heeft hij iig het meest bizarre werkje ooit afgeleverd die, ondanks het zéér lage budget (zie je er ook van af, is niet per sé een slecht iets), misschien wel z'n beste is. Blij om zo'n dvd in m'n collectie te hebben.

4.5*

Apart filmpje. En niet echt wat ik 'zoek' in een film. Na Ôdishon had ik weer goede hoop voor Miike, maar met deze film slaat-ie (weer) finaal de plank mis. Aparte gast.

Ik weet niet of er ook een versie van deze film is waar we niet van die ''vage vlakken'' in beeld krijgen om een geslachtsdeel o.i.d. te bedekken, maar dat vond ik hier weer een minpunt. Doe het dan helemaal goed. De film kent best een schaars grappig moment, zoals die gast met z'n dikke steen en nog een paar scénes, maar voor de rest vond ik dit maar een zielige bedoening. Ik kon hier echt helemaal niks mee.

Lijken neuken die hun laatste schijt ondertussen nog even lozen, lekker moedermelk spuiten, een jongen pesten en hem gedwongen laten schijten, je dochter neuken, je moeder verrot slaan. Tsjah, het is maar wat je grappig vindt. Oké, eerlijk is eerlijk; heb om het laatstgenoemde één keer om een scéne kunnen lachen en ook de reactie van die vent met dat schijt in z'n hand was een (kleine) glimlach waard, maar tegelijkertijd vond ik het maar totaal belachelijk. Nergens shockerend, maar gewoon, tsjah... dom.

Meh, niet mijn ding dit dus. Ik hou best van wat bizarre, gestoorde of maffe dingen in films, maar dan liever op bijv. ''de Lynch manier'', ofzo. Dit is gewoon sneu.

Moeilijk te beoordelen!

Een erg gedrufd geval dit. Soms iets erover maar toch een film met ballen. Ik vraag me af waar Miike de acteurs heeft mee kunnen overhalen. Want het zijn echt zieke personages

Zoontje dat eventjes zijn frustraties uitwerkt op zijn moeder met een zweep, dochter die graag betaald wordt door de mannen, moeder aan de drugs & vader... daar is zoveel mee.

Ik kon soms toch wel lachen met deze film, maarja de Jappaner hebben zo ie zo een vreemd gevoel voor humor. En in deze film kun je dat zeker opmerken.

Vele bizarre gebeurtenissen, conterversiële beelden, vreemde humor & een raar verhaaltje. Je moet ervoor zijn!

Ik hou het bij 3*.

Japanse ranzigheid.

Had tot nog toe alleen een paar van Miike's horror werken gezien en daar vond ik zijn bizarre plot elementen goed uitpakken. Zodoende was ik ook wel eens benieuwd naar iets anders, maar hier slaat Miike toch volledig de plank mis. Wat een zeldzame verzameling vunzige idioterieën krijg je als kijker door Visitor Q voorgeschoteld!

De film moet voor zwarte komedie doorgaan, al heb ik daar niets van gemerkt. Gelachen heb ik geen moment, wel gewalgd. Opnieuw krijgen we een disfunctionele familie voorgeschoteld à la Little Miss Sunshine of The Royal Tenenbaums (wanneer houdt het eens een keertje op ). Maar waar deze Amerikaanse tegenhangers nog enige waardigheid aan hun personages meegeven en ook niet ontaarden in poep en piesjes humor, gaan bij Visitor Q werkelijk alle remmen los. De film eindigt in een orgie van seks, geweld en treurigheid, die ik eerder om te huilen, dan om te lachen vond.

Mooie scenes heb ik ook niet kunnen ontdekken; vond het vaak bijzonder goedkoop overkomen. Tijdens de tweede scene aan de eettafel hing er zelfs minutenlang een microfoon in beeld. Slecht teken als je hier als kijker op gaat letten. Ik kon me verder ook niet in de karakters inleven; zulke hufters wens je alleen het slechtste toe. De symboliek dan maar? Neuh, ook niet echt. Gezellig moedermelk drinken en gezamelijk lijken neuken/in stukken hakken is alles behalve diepzinnig. Eerder oppervlakkig, grof en dom. Er zijn genoeg mooiere manieren om een familie weer bij elkaar te brengen.

Eigenlijk best treurig dat zo'n film voor humor door moet gaan; ben benieuwd wat zich binnen de huishoudens van de liefhebbers afspeelt. Voor wat bloot en de hier en daar originele vondsten: 1,5*

Leuk!

Bijita Q, heerlijk overdreven, donkere humor. Heb me af en toe echt het lazerus gelachen. Daar zit ik dan, als een uitgemolken tiet naar het toetsenbord te staren, wat moet ik hier nu mee. Schaterlach, bandeloos. Sterke film van Takashi Miike, verfrissende genialiteit sloopt zonder pardon het nog verse slaap uit mijn ooghoeken.

Klaarwakker en strontmelig, wat nu. Nog maar een keer kijken dan.

Oei, dit is een héél speciaal filmpje geworden die zeker niet iedereen zal bekoren!

De film begint dan ook heel opvallend, nl. met een scène die zo uit een of andere pornofilm is geplukt. 'k vreesde haast dat 'k de verkeerde film had gekozen, maar gelukkig kwam er toch nog iets anders in beeld.

De film bevat erg speciale personages die wel allemaal een vijs los hebben en zo komen heel wat bijzondere thema's aan bod: incest, necrofilie, SM, drugs, prostitutie, ... Het klinkt nu precies een erg zieke film, maar het is wel grappig bedoelt. 'k heb wel een aantal keren moeten lachen, maar dan vooral na het eerste uur, want dan gaat de film veel meer over-the-top.

Tja, een aanrader zou 'k het niet noemen, eerder een bijzondere film die niet voor iedereen is weggelegd.

10 jaar na datum, maar nog steeds geen film tegengekomen die gekker, gestoorder en grappiger is dan Visitor Q. En toch, achteraf met een beetje nadenken zit er toch ook nog steeds een leuk concept achter de film.

Geen film voor mensen die snel offended zijn, ook geen film voor mensen die weinig hebben met absurde en zwarte humor. Visueel is het ook al brak, dus daar hoef je je hoop ook niet op te zetten. Je moet er uiteindelijk vooral de humor en absurditeit van inzien, dan is Visitor Q gewoon het beste in z'n soort.

Verder nog hulde aan de acteurs. Dappere rollen, maar het is voor Kenichi Endo die zich compleet onsterfelijk gemaakt heeft als de vader van het gezelschap. Heerlijke rol.

5.0* en een uitgebreide review.