Bijitâ Q (2001)

Een aangesloten stroom van taboes, maar vooral leuk vanwege de lichte benadering die een maf effect heeft en het gebruik van dat eerder genoemde omgekeerde Teorema-verhaal. Daardoor op een bepaalde manier heel speels en slim. En dat geeft weer een heel leuk contrast met wat er eigenlijk in beeld is. Niet hele hoge verwachtingen van, maar viel me behoorlijk mee eigenlijk.

3.5*

Een zieke doch vermakelijke film gevuld met taboes als: incest, poepseks, necrofilie enz..
Maar het wordt op zo een absurdistische wijze gebracht dat het enigszins toch grappig is.

Met name van de moeder schrok ik erg, hoe zij melk uit haar borsten spoot. Ze leek net een volleerd (fetish)actrice. En dan ook nog de bezoeker die er met een paraplu bij zit en ervan geniet.
Om de vader moest ik meer lachen om de gekke situaties waarin hij zich bevond, met gevallen als: het necrofiliemoment en hoe hij op het eind samen met zijn vrouw de jongeren te lijf gaat.
Met als hoogtepunt natuurlijk de eindscène waarin de vader aan zijn vrouw's borst zuigt en dochterlief eraan deelneemt. Het enige wat nog ontbrak was de zoon.

3,5 Sterren.

Aan deze film zal ik altijd positieve herinneringen houden om een nogal vreemde reden. Ik heb ooit het CAE examen gedaan voor Engelse taalvaardigheid, waarbij de schrijfopdracht inhield dat ik een recensie over een film naar keuze moest schrijven. Ik had tijdens dat examen moeite met het beslissen over welke film ik zou schrijven, en op een gegeven moment besloot ik toch over Visitor Q te schrijven. Ik weet niet meer precies wat ik heb geschreven, maar de korte samenvatting was: Enorm ziek, maar op zo'n droge manier gebracht dat het bijzonder grappig wordt. Na afloop ging ik weg met de gedachte: waarom heb ik in godsnaam over deze film geschreven?

Een maand later kreeg ik de uitslag, en tot mijn verrassing bleek ik uitgerekend voor schrijfvaardigheid het hoogst gescoord te hebben, en wel dusdanig hoog dat ik voor het gehele examen slaagde met een A! Nu is mijn Engels verre van geweldig, maar blijkbaar had ik bij de Britse corrector een gevoelige snaar geraakt met mijn recensie. Toch een goede keuze dus!

Gisteren weer eens gezien en dit blijft een film waarin de combinatie humor en ziekheid tot een ongekend hoogtepunt wordt gestuwd. Een korte vergelijking met een andere film: Waar een Borat mij de eerste keer en ook nog wel de tweede keer buikpijn van het lachen opleverde, was dit zeker niet meer het geval bij de derde keer. Gezien mijn twee vorige berichten hier moet het minstens de derde keer zijn dat ik Visitor Q heb gezien, en enigszins tot mijn verbazing bleek ik ook nu nog helemaal slap te liggen van het lachen. De herkijkwaarde is dus groot, en dat vind ik een grote kwaliteit voor een film die mikt op humor.

De 4,5* blijven dus ruimschoots staan voor dit zieke, maar o zo geestige product.

Soms lijkt het erop dat als je veel gekkigheid en onzin in je films stopt (wat op zich natuurlijk geen kunst is) daar vanzelf wel een publiek voor is en datzelfde publiek dat al snel apprecieert. Onzin is goed, lijkt soms het devies. Ik houd heel erg van onzin, maar niet zondermeer. Het leuke is dat het wat verrassender en anders is dan je al gewend bent. En daar slaagt Miike meestal in. Soms grandioos, soms deels. Dit geval valt wat mij betreft absoluut in de eerste categorie.

Voorwaarde is dat de gekkigheid goed bedacht is en wat toevoegt aan het geheel. En dat is hier zeker zo, hoewel je ook kan beargumenteren dat het geheel gekkigheid is. Het is in elk geval een compleet absurde en zeer zwarte familiekomedie geworden van het meest ontwrichte gezin ooit (in filmbegrippen toch in elk geval). Wat dat betreft gaat Miike nog een paar stappen verder dan een Solondz. De combinatie van afschuw en een grote glimlach die ik ervoer is redelijk uniek in mijn kijkervaring.
Nog nooit zag ik zo grappig en schrijnend tegelijk zaken als necrofilie, prostitutie, incest, martelingen en sadomasochisme (dat niet iedereen hier mee kan omgaan zit haast in die samenvatting opgesloten) terug in een film. Veel scenes zijn kleine kunststukjes op zich. Erg gelachen om de paraplu bij de melk scène, de vader die een docu maakt over zijn zoon die in elkaar geslagen wordt en zijn manier om daar mee om te gaan, de necrofilie scene (ranzige onzin ten top) de hele rol van die vreemdeling met zijn stenen, het oplossen van het pesten van de zoon en het aan stukken zagen van de slachtoffers, de kast netjes ingericht voor marteltuig en eigenlijk te veel om op te noemen. Er zullen vast mensen zijn die het al ziek vinden dat iemand daar om kan lachen, maar het is vooral de manier waarop Miike het brengt. Juist omdat hij geen grenzen aanbrengt in zijn (en in elk geval dit) werk en het duidelijk is dat hij ook de humor in kan zien van de zieke kant van de mens, waarvan we allemaal weten dat die er is. Waarom zou je de zieke kant van de geest alleen maar voorzichtig, veroordelend en/of serieus mogen benaderen? Wat mij betreft kan je overal grappen over maken. Dat Miike dat dan doet over zaken die andere niet durven of er überhaupt niet opgekomen waren, is w.m.b. alleen maar te prijzen. Vooral omdat hij dat doet op een uiterst creatieve wijze binnen een speelveld waar geen regels zijn.

Volgens mij las ik een tijdje terug hier (zal het zo eens rustig nalezen) dat de film er amateuristisch en lelijk uitziet zelfs van hoogstemmers. Vond ik (overwegend) helemaal niet. Prachtig kleurgebruik en artdirection voor de binnen scènes. De buiten scènes zien er wel wat minder uit. Ook jammer van de gecensureerde geslachtsdelen (wat de reden dan ook is) en van wat technische knulligheden zoals een cameraman en microfoon in de spiegel. Het zijn details voor geniale waanzin. 4,5 sterren.

Als je de plot zo leest lijkt de film redelijk logisch, als je de film kijkt zonder die plot sta je wel even voor de vraag: waar gaat dit over? Dat wordt langzaamaan wel duidelijk in de film, maar het is vooral de grootte van de absurditeit die ik niet kon hebben.

Om met een seksscène van ruim 12 minuten te beginnen getuigt van lef, temeer dit redelijk statisch is gefotografeerd, in, dat moet gezegd, wel mooi mooie kleuren en met een fijne belichting. Maar dat is dan veruit de beste scène van de hele film waarin ook redelijk wordt geacteerd en een wat nerveuze doch sterke spanning hangt. Naargelang de film dan vordert wordt alles maar vreemder en vreemder, dat soms dan wel degelijk heel grappig is, maar soms ook gewoon smakeloos of zo absurd dat voor mij de humor daarmee verdwijnt. Jammer, want zeker het eerste halfuur belooft veel. Het laatste deel is dan maar plichtmatig uitzitten naar rare nare scènes en dat doet het geheel geen goed. 2,5*.

-5* ! Minus 5 dus, want ziekelijk. Daarmee is alles gezegd.

Door m'n nieuwsgierigheid moest ik em toch een keer zien.

Met stip de meest bizarre film die ik ooit gezien heb.

Er zaten een paar hele grappige momenten in, ondanks dat over het algemeen die gestoorde Japanse humor mij niets doet. Dat was hier, los van die paar momenten, eigenlijk ook het geval.

Die 'verborgen camera' beeldkwaliteit droeg natuurlijk ook niet echt bij aan een fijne kijkervaring.

Toch maar besloten om mijn tweede Miike af te kijken, vooral omdat het net genoeg om handen had om interessant te blijven.

Absurd en daarom dus tot bepaalde hoogte intrigerend. Helaas als je verder kijkt is het niet meer dan die absurditeit die indruk maakt. Er zitten wel wat grappige dingen in verwerkt, maar achteraf heb ik geen flauw benul waar het over ging en waar ik naar heb zitten kijken. Jammer, had best wat leuks kunnen worden. Ik ben bang dat Miike niet mijn soort regisseur is, al had ik anders gehoopt. 2,5*

“Yes, you’re wet! You got wet! You’re dead, but you’re all wet! The mysteries of life are amazing! Even a corpse can get wet!”

Mocht bovenstaand citaat wat vreemd ogen, vanaf de eerste scène is het gelijk raak met een quote over seks met je vader. En daar blijft het niet bij. Dat is misschien maar goed ook, want dan verliezen de makkelijk geschokte kijkers geen onnodige tijd. Bizar genoeg is het tevens pas mijn derde Miike, na Sukiyaki Western Django en uiteraard Ôdishon, die ik toch zeker een keer of vier, vijf heb gezien. Ichi The Killer heb ik al jaren in de kast heb staan, maar het is er nooit van gekomen, net als The Bird People in China en 13 Assassins. Was hoog tijd dus.

Wel even schrikken hoe dit eruit ziet, na Audition. Cinematografisch valt er weinig te halen. Visitor Q is in 2001 straight-to-video uitgebracht, in drie dagen opgenomen, en was het zesde en laatste deel uit een serie die bedoeld was als low-budget experiment om de voordelen van het schieten op digital video uit te proberen. Het ziet er daardoor wellicht wat documentaire-achtig uit, maar mooier is het er niet op geworden. De inhoud dan, dus? Nu ja, je moet ervan houden. Bizita Q (Visitor Q) - blog - onderhond.com Onderhond legt het beter uit dan ik het ooit zou kunnen, maar dat mag ook wel als je 74 films van een regisseur hebt gezien; kom ik aan met mijn drie filmpjes.

Het verhaal is niet heel belangrijk, en het plot zal niet hetgeen zijn dat mensen voor de film zal winnen. Maar voor wie iets bizars en mogelijk zorgwekkends wil zien, is Visitor Q een aanrader. De humor moet je dan vermoedelijk wel liggen, en dat had ik niet de hele film. Maar in het laatste half uur heb ik alsnog lopen proesten, terwijl Miike een spervuur aan wtf-momenten op me afvuurde. Horror vond ik overigens niet, maar dat label heeft hij ook alleen op IMDb, en het ontbreekt hier mijns inziens terecht. Wat een lol moet Ken'ichi Endô hebben gehad… Het laatste half uur haalt de film voor mij van twee naar drie sterren.

3*

Ik wist al wat van de reputatie van Visitor Q, maar zelfs met dat in het achterhoofd en natuurlijk de regie van Miike, stond ik toch wel te kijken wat voor een extreme zaken hier getoond werden. Vaak niet zo heel expliciet, maar met een matter-of-factness waar de meest bizarre dingen behandeld worden alsof het compleet normaal is. Ik zal niet teveel spoileren, maar we beginnen gelijk al met vader die seks heeft met zijn dochter, die bijhobby't als hoertje, terwijl ze uitgebreid elkaar filmen en fotograferen. En binnen pak 'm beet een half uur zien we ook mensen die uit het niets met een steen op hun hoofd worden geslagen, zoontje dat moeder flinke klappen geeft, moeder die heroine gebruikt, zoontje dat in elkaar geslagen wordt door wat pestkoppen terwijl vader het vrolijk staat te filmen. En ga zo nog maar een uur door. Deze dysfunctionaliteit wordt ook nog eens als de normaalste zaak van de wereld beschouwd door de andere familieleden.

Visitor Q is een soort van absurd portret van een Japanse familie, waar heel veel mis mee is. Wellicht als uitvergroting van wat Miike ziet als wat er mis is met de typische Japanse familie, wellicht is het ook simpelweg Miike's gevoel voor humor, wellicht een combinatie. Het tweede lijkt me ook niet onwaarschijnlijk, aangezien Gozu (mijn favoriete Miike tot zover) wel wat humor in dezelfde richting heeft, maar dan minder extreem gaat. Hoe dan ook, vrijwel uit het niets komt (nou ja, nadat hij vader met een grote steen op z'n hoofd heeft geslagen) er een familiegast, wiens aanwezigheid de gebruikelijke familiedynamica verstoort (maar nou ook weer niet op een goede manier - misschien katalyseert hij meer, en eigenlijk doet hij vrolijk mee met de ellende) en die uiteindelijk weer met de noorderzon verdwijnt. Het zal niet verbazen dat de film er na het eerste half uur niet tammer op wordt. Maar wat ik hier nu echt mee moet weet ik ook niet. Bizar, extreem, over the top, soms ontzettend grappige zwarte humor al gaat het vaak wel heel ver, sommige momenten kon ik dan weer niet zoveel mee, en ik heb me in ieder geval niet hoeven te vervelen. Er werden grenzen verlegd, nee, compleet weggevaagd (qua zaken die er gebeuren - gore is er eigenlijk niet), en als er een grens is die Miike hier niet slecht, dan is dat waarschijnlijk omdat hij er bij het maken even niet aan gedacht had - anders was die er ook aangegaan. Die scenes zo rond het uur, WTF? Maar eind goed, al goed, dankzij onze bezoeker is het gezin na een zee van incest, moord en mishandeling dichterbij elkaar dan ooit. Hartverwarmend!

Na zo'n twaalf jaar eens herzien en het heeft werkelijk niets van zijn kracht ingeboet. Ik weet nog wel dat ik de eerste keer dat ik Visitor Q zag heb genoten van elke seconde, maar mezelf tegelijkertijd afvroeg of ik wel helemaal goed bij mijn verstand ben. Wanneer je wordt gevraagd waar de film over gaat en je hebt niet meer tijd en ruimte om twee zinnen te maken, doe vooral geen moeite, want de kans dat je voor een perverseling wordt aangezien is bijzonder groot. Ik heb net de plot op Wikipedia nog even snel nagelezen en je lacht je kapot wanneer je beseft dat zo ongeveer elke geschreven zin totaal van de pot gerukt is. Deze film is niet uit te leggen, maar moet je ervaren.

Visitor Q gaat over een vervreemd gezin dat wordt opgeschrikt door een mysterieuze bezoeker. De vader, schitterend vertolkt door Endo, is een aan lager wal geraakte televisiemaker en besluit op de hoop op een comeback zijn gezinsleven vast te leggen. Dat is op zijn zachtst gezegd spectaculaire televisie, want hoewel het begint bij het filmen van hoe zijn zoontje wordt gepest door klasgenoten gaat het al snel over in huiselijk geweld, drugsgebruik, moord, verkrachting, necrofilie en spuitende tieten. Zware onderwerpen, maar Miike weet dit weer met zoveel spot te brengen dat een grote glimlach altijd op de loer ligt. De mate waarop de moeder door het huis wordt gesmeten is best naar, maar dat tegelijkertijd de rest van het gezin door eet alsof er niks gebeurt zorgt onmiddellijk voor een hilarisch contrast. En zo geldt dat voor heel veel scenes.

Ik wil verder niet teveel op de scenes ingaan, aangezien er teveel eigenaardigheden in zitten om ze allemaal te benoemen. Er zit zowaar ook nog een achterliggende gedachte achter het geheel. De boodschap is duidelijk, maar de no-holds-barred-manier van Miike zal niet iedereen in dank afnemen. Nu ik Miike beter ken ben ik wel blij dat hij destijds niet teveel heeft gespeeld met CGI of gekke filters waardoor de film een rustige uitstraling heeft. Een cult-klassieker van jewelste!

Er zijn van die films waar de motivatie om er iets over te schrijven zo laag ligt dat je er maar een snelle krabbel over schrijft, of helemaal niets uiteraard. Visitor Q is daarin een ideaal voorbeeld aangezien het een film is die zover buiten mijn smaak ligt dat een ultiem laag cijfer onvermijdelijk is. Als je je vervolgens het volgende afvraagt: "Maar Shadowed, waarom kijk je de film dan?", dan kan ik je vertellen dat dit niet mijn keuze was. Werd me als grap opgedragen tijdens een filmevenement om te kijken omdat die jokers heel goed wisten wat ik ervan zou vinden.

Om mijn review maar even kort te houden: belachelijke humor, bloedirritante personages, vreselijke look, abominabel op visueel niveau en ronduit ongemakkelijk. De laatste is uiteraard de bedoeling, maar ik vind het een kinderachtige oplossing om met weinig geld veel publiek te trekken. Dankzij een nog aardige flow kon ik in ieder geval iets waarderen, maar ik werd er verder volkomen miserabel van. Niet omdat het me zo erg had gechoqueerd, maar omdat dit gewoon totaal niet mijn soort film is. Sommigen noemen het een hilarische komedie. Ik noem het smerige bagger. Zou ook graag het gemiddelde willen zien als de naam van Miike er niet opstond.

In een naarstige zoektocht naar de meest shockerende films kwam ik deze tegen.

Ik heb er helemaal niks van begrepen , slechte Japanse film met een paar matig heftige scènes.

Oei, wat was me dat. Ik ben compleet blank de film ingestapt. De film is op één of andere manier in een MM-toplijst van Film Pegasus gesukkeld, wellicht door wat hoge stemmen van wat enkelingen. Ik kon hem bekijken via Archive.org. De schaamstreek mocht dan wel geblurd zijn, het liet echter weinig tot de verbeelding over...

Vrij expliciete film vol gestoorde acties van een uitermate disfunctioneel gezin. Niet voor gevoelige zieltjes deze perversiteiten van gestoorde geesten. Verkrachting, mishandeling, necrofilie en ga zo maar door.

Geen idee waar de regisseur heen wou. Inhoudelijk weinig soeps. We krijgen gewoon een inkijk van wat schokkende

gebeurtenissen. Niet voor tere zieltjes...

Wel. Wat een bizarre film. Een soort zwarte komedie al is de humor niet echt mijn ding. Shockerend is het zeker. Het moet ook gezien worden in de tijdsgeest van enkele decennia terug waar reality tv al was wat de klok sloeg. Achteraf gezien bleek die reality tv een voorloper van de social media die ons nadien op het internet zouden overspoelen. De link is dus rap gemaakt en zo blijft deze film toch ook nog actueel in zijn zieke sensatiezucht. Hier komen scenes in die ik nooit elders in een mainstream movie gezien heb. Tenzij dit niet tot de mainstream behoort, kan ik niet goed inschatten bij de Japanners