Copie Conforme (2010)

Het zou best eens kunnen zijn dat zij geen getrouwd stel vormen , maar dat zij een minnares van James is . Een ' kopie ' van zijn echtgenote . ( Dit heb overigens ik niet zelf bedacht , maar van een andere filmsite overgenomen ) . Althans , dat verklaart voor mij waarom hij niet op de foto wilde .

Vroege films van Kiarostami hebben vooral neorealistische karakteristieke trekjes . Zijn werk van de jaren '70 - '90 doet me heel erg denken aan de films van Rossellini . Maar deze film is typisch " Bressonian " .

Copie Conforme (2010) is een minimalistisch meesterwerk !

Inmiddels ook op dvd, helaas met eng subs

http://www.amazon.fr/dp/B00...

Artificial Eye gaat deze film op DVD en Blu-ray uitgeven, de release staat op 17 januari gepland.

En vanaf 4 januari in de videotheek.

Ik vond deze film echt stomvervelend worden. En ben er na een uur ermee gekapt.

Het filosofische uitgangspunt is wel aardig, maar wat een geneuzel, suffe dialogen......

Juliette Binoche doet heel erg haar best , maar kan de film niet redden in haar eentje. William Shimell weet geen moment te boeien, en maakt de indruk een laatste kopie te zijn als de toner bijna op is, zo flets is zijn optreden en zo nep voelt de film.

Een te intellectuele exercitie zonder veel gevoel.

Was inderdaad een oersaaie vervelende film ....

Uitgeven op DVD lijkt me een totale geldverkwisting ! Helaas !

1*

Lang geleden dat ik zo in inspiratieloze film heb gezien dit is letterlijk een drama..

Inspiratieloos!?

Ik begrijp ook absoluut niets van de vele negatieve commentaren over deze film. Het is heel lang geleden dat ik nog zo overdonderd was door een film. Copie Conforme is blijkbaar helemaal geen film voor de massa en ik kan er dan ook nog inkomen dat deze film met veel dialoog en weinig echte handelingen door velen als 'saai' wordt bestempeld. Maar als er dan ook nog gegooid wordt met termen als 'inspiratieloos', mag er toch best wel wat meer argumentatie gebruikt worden.

Copie Conforme vraagt inderdaad veel van de kijker. De dialogen over de (on)zin van echte originele kunst zijn op zich al interessant maar reflecteren op die manier ook het medium film an sich en deze film in het bijzonder. "In hoeverre is film kunst? En is het een origineel medium? Als een conclusie bereikt is: maakt dit uit om ervan kunnen te genieten?" Zeker in deze tijden van remakes en sequals zijn deze vragen actueel en gegrond en valt het net toe te juichen dat er nog regisseurs als Kiarostami bestaan die dergelijke existentiële vraagstukken in een film durven te verweven. Op het moment dat het verhaal een twist krijgt, blijkt plots dat de film niet alleen abstracte kunst aan de tand voelt maar ook het mens-zijn en de daarbij horende (intieme) relaties. De vragen met betrekking tot de kunst zouden nu ook zomaar kunnen worden toegepast op de menselijke relaties. "Zijn het niet allemaal kopieën van elkaar of wordt hun bestaansrecht net ontleent aan hun specifieke karakteristieken?" De meertaligheid suggereert op die manier zowel universaliteit als culturele diversiteit en draagt bij aan het ambigue karakter van de film.

Kiarostami vertrouwt de kijker dan ook heel wat vrijheid toe en ook ik ben er nog steeds niet uit wat zich nu wél en niét echt heeft afgespeeld. Een logische parallel valt te trekken met het intellectuele werk van Alain Resnais maar ook met de relatiedrama's van Eric Rohmer. De reden waarom de film mij zo raakt is dan ook een rechtstreeks gevolg van voorgenoemde elementen. Copie Conforme prikkelt zowel intellectueel als esthetisch en is daardoor in één kijkbeurt nogal moeilijk te bevatten. Benieuwd of die oorspronkelijke impact behouden blijft bij een herkijk maar ik heb er alvast het volste vertrouwen in. Zeker als je daar ook nog eens het prachtige poëtische einde en het expressieve camerawerk aan toevoegt.

P.S. Het valt mij op dat bepaalde regisseurs eerst naar het Westen moeten trekken vooraleer ze hun (in mijn ogen en voorlopige) beste film afleveren. Dit was namelijk ook het geval met Hsiao-hsien Hou (Le Voyage du Ballon Rouge) en nu ook met Kiarostami. Niet toevallig speelt Juliette Binoche in beiden de hoofdrol en tilt zij met prachtprestaties de film naar een hoger niveau.

5 sterren voor dit meesterwerk en een (voorlopige) plaats in mijn top-10.

Ik gooi er ook een vier tegen aan. Prachtige film, zeg maar het niet-romantische Before sunrise. Voor het eerst weet Kiarostami me te overtuigen. Dat kan trouwens deels op het conto worden geschreven van Juliette Binoche, toch wel op dit moment mijn favoriete actrice. Wat is ze weer goed zeg, ze behoort tot de weinigen die een film door het acteerniveau echt beter kunnen maken.

Maar ook los daarvan is Copie Conforme een intrigerende film. Natuurlijk allereerst vanwege de diepgaande dialogen en de schijnbare switch van het onderwerp. Bij vlagen wat geconstrueerd, maar dat stond me niet tegen, vind het zelfs een goeie toevoeging van Kiarostami aan zijn vroegere, strikte realisme. Daarnaast vond ik de cinematografie erg mooi, redelijk sober nog steeds, maar met veel diepte, perfecte kadrering, afwisselende perspectieven en fraaie belichting. Zo heb ik het nog niet eerder bij deze regisseur gezien. Twee kleine stijlbreukjes dus (minder realisme en meer aandacht voor de vorm), als je het mij vraagt. En tenslotte is er nog alles wat tussen inhoud en stijl heen en weer beweegt, zoals de meertaligheid en de in beeld gebrachte kunst.

Dat alles maakt van Copie Conforme hoogwaardige cinema; een film die vanaf het begin boeit, blijft verrassen en soms ineens ontroert (de close-ups van Binoche die worstelt met haar emoties met name). Daar kan ik wel vier sterren aan kwijt.

Dus de vraag of een film origineel of een kopie is, is een existentiële vraag?

Ja ik ben ook blij dat de naar het Westen getrokken Iraniër zich niet bezighoudt met politiek geëngageerde pijnlijke films, maar zich met intellectuele arthouse bezighoudt, of in ieder geval die pretentie wekt.

Dit is toch ook wel een pijnlijke film hoor, en helemaal niet zo kil intellectueel als jij voordoet. Je zou zelfs kunnen zeggen dat Copie Conforme onder meer gaat over het conflict tussen intellectualiteit en gevoel (de man en de vrouw), tussen arthouse en sentiment (het beeld op het plein).

Misschien een foute woordkeuze maar lijkt me verder wel duidelijk wat ik bedoel. Existentieel als ontdaan van zijn menselijke connotatie en verwijzend naar vraagstukken omtrent identiteit en zingeving.

Verder beschrijft eRCee hierboven reeds de aanwezige dualiteit. Dat er gevoel aanwezig is, komt vooral naar voren in de rol van de vrouw. Zij tracht de man namelijk te overtuigen dat er meer is in het leven dan zijn intellectuele perspectief. Opnieuw een duidelijke parallel met bijvoorbeeld L'Année Dernière à Marienbad, waar de rollen omgekeerd zijn. Ik zie CC dan ook niet als een kille, afstandelijke film. Onder de intellectuele oppervlakte bruist het namelijk van de (onderdrukte) emoties. Dat je daarvoor wat dieper moet graven dan bij de gemiddelde film, vind ik net een pluspunt.

Klinkt als uit een schoolboek, maar je brengt het in verband met de vraag of een film origineel of een remake is. Die logica ontgaat me.

Schoolboek? Een foute zin inderdaad. De bedoeling was het eerder in verband te brengen met de zin of onzin van kunst in het algemeen en in hoeverre iets bestaansrecht heeft als 'kunst'. Met het stukje over remakes/sequels doel ik gewoon op het feit dat ik het toejuich dat er nog regisseurs zijn die gaan voor een 'originelere' benadering gaan ipv het louter mikken op commercie en zoveel mogelijk winsten. Had dus beiden aspecten niet in één zin moeten vervatten, op die manier ontstond er een foute analogie.

Met Juliette Binoche in de hoofdrol kiest hij juist wel voor het commerciële succes. De 55+ vrouwen komen sowieso wel op deze film af en vinden het briljant, alhoewel ze na het tweede glas witte wijn achteraf de film alweer volkomen vergeten zijn.

Er zitten hier toch overduidelijk gradaties in en er bevindt zich nog steeds een enorme kloof vergeleken met de zoveelste Hollywood-remake.

Verder is de vraag of het überhaupt mogelijk is om met een volledig origineel product te komen. Ik geef zelf al aan invloeden te herkennen van Resnais, Rohmer en misschien zelfs Linklater (vandaar dat 'origineel' in mijn vorige post tussen aanhalingstekens staat). De film handelt net over dit soort vragen. Maakt dit uit om ervan te kunnen genieten? Wat mij betreft niet... Dat ik dan deze film beter vind dan de Hollywood-remake staat daar verder los van en heeft te maken met de uitwerking. Al kan je wel stellen dat ik de inhoud van deze film interessant vind, als een soort van reflectie op (film)kunst en daarna op menselijke relaties. Dat jij dat niet vindt, is ondertussen wel duidelijk.

Of hij kiest ervoor om te werken met een van de beste actrices op dit moment.

Verder gaat het 'origineel vs. kopie'-thema over de vraag of een kopie perse slechter is dan het origineel. Bestaat er uberhaupt een origineel, of is alle kunst een kopie van de werkelijkheid. En is het niet veel belangrijker hoe mooi je iets vind dan de vraag of het origineel is?

Vandaar uit komen de personages op de vraag wat belangrijk in het leven is; waarom niet kiezen voor een leven waarvan je geniet van simpele dingen? Dat is dus uiteindelijk wel een existentiele vraag ja.

Als je niet voor het commercieel succes gaat hoef je niet voor 1 vd de bekendste Franse actrices te kiezen. Copie Confirme is een commerciële film verpakt als Arthouse. Prima hoor, is niet de eerste.

*hier stond een overbodige flauwe ironische comment*

Dat mag allemaal waar zijn, het Binoche-argument blijft onzinnig, onbewijsbaar en als enkele reden onvoldoende voor de conclusie die Redlop trekt.

Ik vind het prima (wbt Binoche en commercie), alhoewel ik denk redelijk te weten wat voor soort types naar dit soort films gaan. Maar goed.

De kern van mijn kritiek is dat al die artistieke intellectuele theorieën niet per definitie ook een interessante film opleveren . Daarvan is deze film voor mij het grote bewijs.

Ja, maar jij draait het om, alsof Kiarostami daarvoor ook Binoche gecast heeft. Volgens jou zou hij mikken op een publiek van dames van 55+ die de film verder niet begrijpen. Dat lijkt mij nogal onwaarschijnlijk. Veel logischer is dat Kiarostami voor Binoche koos vanwege haar acteerkwaliteiten (in combinatie met haar talenbeheersing misschien). Ik kan me dan ook goed voorstellen dat de film bij mij lager was uitgekomen als het vrouwelijke hoofdpersonage niet zo goed was neergezet.

(Tenslotte vallen de mensen die de film hier hoog beoordelen volgens mij niet in jouw eerder omschreven categorie van mensen die op deze film afkomen. Voor wat het waard is.)

Maar daarmee benader je de film erg eenzijdig. Het is wel degelijk een film vol emoties, op sommige momenten zelfs een gevecht tegen intellectuele theorieen, of een soort ontmaskering daarvan. De sympathie ligt dan ook bij de vrouw die snakt naar een arm op haar schouder, niet bij de man die het vertikt zich te scheren op zijn trouwdag.

Mijn opmerking over Binoche komt vooral voort uit de opmerking van Finisterra die zegt dat Kiorestami niet kiest voor de commercie. Maar hij kiest wel voor Frankrijk's grootste Hollywoodactrice.

Daarbij doe ik niks af aan haar acteerkwaliteiten, ik ben een grote fan van Binoche.

En door die intellectuele theorieën kwam de interactie tussen man en vrouw te gemaakt over.

"Artistiek geëngageerde dialoog tussen twee geliefden. Of ongeloofwaardige l 'art pour l 'art prietpraat met een al met al conservatieve man-vrouw-gezin- ondertoon" in de samenvatting van Redlop. Welke van de twee van toepassing is? Ik vind ze beiden volledig kloppen.

Prachtige beelden, Binoche die prima speelt, af en toe interessante dialoog, maar wel over de rand van overgeintellectualiseerd. Daardoor komt dit op mij toch meer over als gepruts dan als meesterwerk. Leuk om gezien te hebben, maar niet bijzonder genoeg om lang te onthouden.

Pretentieuze film, meer geschikt voor "filmwetenschappers" dan voor het "gewone" publiek. Ik kon niet genieten van het "of je jezelf kent" thema en de bijna kunstzinnige en ambivalente relatie. In feite interesseerde me het geen barst.

Mijn vrouw en ik vonden het een heerlijke film!

Maar we houden erg van kunst dus dat scheelt misschien. En we zijn niet bang van romantiek.

4.5 ster

Wat me opvalt aan Copie Conforme is dat zelfs de negatieve uitlatingen enigszins suggereren dat we hier met een 'meesterwerk' te maken hebben. Is kritiek als 'ontoegankelijk', 'pretentieus' en 'droog academisch' soms zelfs geen bevestiging van de echte kwaliteit van een film? Daarom wens ik de kritiek over een heel andere boeg te slaan, door te stellen dat Copie Conforme inhoudelijk gewoon ronduit banaal is.

De film propageert nl. een uiterst simplistische, epicuristische (het speelt zich natuurlijk in Toscane af) levensvisie: de waarheid komt uit een kindermond, het zijn de kleine dingen die tellen in het leven en 'free spirits' zijn de gelukkigste mensen op deze aardkloot. Theorie en inzicht, wat heb je eraan? Het leven draait toch om 'gevoel'? De personages lijken dan ook beurtelings de rol van archetypische verbitterde intellectueel aan te nemen, om te demonstreren hoe het dus niet moet. De stelling rond het centrale thema lijkt daarboven te zijn dat kunst per definitie een inferieure kopie is, aangezien het toch slechts om een weerspiegeling van de werkelijkheid gaat. Don't bite the hand that feeds you, Kiarostami!

De relationele twist en het constant in vraag stellen van de 'realiteit' zijn nog enigszins interessant te noemen en ook de haarscherpe, stralende cinematografie is indrukwekkend. De film kent daarnaast een aangename meanderende stijl, alleen spijtig dus dat het op inhoudelijk vlak grotendeels onuitstaanbaar is.