Copie Conforme (2010)

Ik sluit mij in dat geval aan bij het negatieve kamp, hoewel ik deze film niet op de Filmbeurs maar afgelopen avond in Lux gezien heb. Deze film kon mij dus absoluut niet bekoren en ik was niet de enigste. Maar liefst 10 mensen verlieten tijdens de voorstelling na pakweg een uur de zaal. Ook ik had vroegtijdig de zaal willen verlaten want de film duurde voor mijn gevoel wel een eeuwigheid. Al dat intellectueel geklets over kunst etc. door Binoche en Shimelle begon mij op den duur vreselijk de keel uit te hangen. Ook na de plotwending na pakweg een uur wist de film mij maar niet te boeien. Ik kon mij gewoon niet inleven in de twee hoofdrolspelers. Zij kwamen mij veel te onsympathiek over. Hun problemen of wat er voor door mag gaan lieten mij daarom ook siberisch koud. Eenmaal wist de film mijn aandacht wél te trekken en dat was toen - tijdens het gewauwel van Binoche en Shimelle over de kwaliteit van de wijn - op de achtergrond in de tuin van het restaurant gasten tijdens een wedding party dansten en keuvelden terwijl iemand met een accordeon vrolijke Toscaanse muziek speelde. Tja, waarom moeilijk doen als het ook makkelijk kan.

Verder ben ik er van overtuigd dat de meeste mensen die deze film bezochten dit volgens mij hoofdzakelijk deden om Juliette Binoche. Gezien het feit dat veel bezoekers vroegtijdig teleurgesteld de zaal verlieten hadden die dus duidelijk een andere film verwacht..

2,0*

Kiarostami is met zijn eerste Europese film erg dicht bij zichzelf gebleven. Vaste Kiarostami-thema's komen weer terug. Echt vs. onecht bijvoorbeeld. Stijlmiddelen ook, een lange autorit zit er ook weer in,. Ditmaal in een Europese setting en met een Europeser gevoel dan andere flms die ik van 'm zag. Niet meteen een heel verrassende film binnen zijn oeuvre. .

Een film waar je zo diep in kunt graven als je zelf wil. Het plot an sich is wel te verklaren Binoche en Schimmel trachten de momenten uit hun prille relatie te herbeleven en vallen ergens uit hun rol. Ten minste dat maakte ik er in grote lijnen van, maar Copie Conforme is niet een film met één waarheid, maar een constructie met een heleboel waarheden. Bedoelde en onbedoelde interpretaties.

Bovenalles ook gewoon een ontzettend vermakelijke film. Geen moment saai, fijne acteurs, mooie dialogen (en dat is best prettig, de film zit er vol mee) en soms zelfs grappig (bijvoorbeeld dat stukje met Binoches zoontje in het begin, duidelijk eeen zeer slimme manipulatieve beginnende puber). Fijne film.

3.5*

Prachtige film. Men zou het kunnen zien als een werk dat onder de moderne Franse relatiedrama's valt, maar dan met diepere lagen over kunst en originaliteit. Punt is namelijk dat Kiarostami al vrij snel laat doorschemeren dat hij hier een verband legt tussen relaties en kunst, wanneer de man in zijn lezing aan het begin spreekt over de etymologische connectie tussen de mens en een kunstwerk: 'origine' verwijst naar geboorte. 'We are only the dna-replica's of our ancestors'.

En zo kunnen beschouwingen over de essentie van kunst en de perceptie ervan ineens uitmonden in een relatiedrama waarin niet geheel duidelijk is of de man en de vrouw nu werkelijk een koppel vormen of niet. Na een autorit door een schitterend Toscaans landschap worden ze in het dorpje (minstens zo mooi) gepresenteerd als een stel, dat overal kopieën van zichzelf tegenkomt in andere jong- en wat oudergetrouwden, en dit levert prachtige scenes met boeiende dialogen op. Of ze nu in werkelijkheid een koppel vormen is dan niet meer belangrijk, dat precieze aspect is wat mij betreft vooral 'spielerij' van Kiarostami en het creëren van bewustwording bij de kijker van zijn eigen perceptie.

Inhoudelijk is het daarom vooral een boeiend gedachte-experiment, maar dit is in een erg fijne vorm gegoten. Hoewel het visueel allemaal tamelijk conventioneel is (met uitzondering van enkele prachtige point-of-view close-ups), zijn de beelden schitterend. Sommige scenes zijn in het bijzonder genietbaar, als die in het café, waar Binoche over haar relatieperikelen spreekt met zo'n oude Italiaanse caféhoudster. Prachtig.

Voor wie niet echt geïnteresseerd is in kunstbeschouwingen of lange dialogen over relaties zal dit een erg droge (en wellicht pretentieuze) film zijn, maar anders ligt er een schitterende, intense beleving te wachten.

Ik vond deze film echt stomvervelend worden. En ben er na een uur ermee gekapt.

Het filosofische uitgangspunt is wel aardig, maar wat een geneuzel, suffe dialogen......

Juliette Binoche doet heel erg haar best , maar kan de film niet redden in haar eentje. William Shimell weet geen moment te boeien, en maakt de indruk een laatste kopie te zijn als de toner bijna op is, zo flets is zijn optreden en zo nep voelt de film.

Een te intellectuele exercitie zonder veel gevoel.

Lang geleden dat ik zo in inspiratieloze film heb gezien dit is letterlijk een drama..

Ik begrijp ook absoluut niets van de vele negatieve commentaren over deze film. Het is heel lang geleden dat ik nog zo overdonderd was door een film. Copie Conforme is blijkbaar helemaal geen film voor de massa en ik kan er dan ook nog inkomen dat deze film met veel dialoog en weinig echte handelingen door velen als 'saai' wordt bestempeld. Maar als er dan ook nog gegooid wordt met termen als 'inspiratieloos', mag er toch best wel wat meer argumentatie gebruikt worden.

Copie Conforme vraagt inderdaad veel van de kijker. De dialogen over de (on)zin van echte originele kunst zijn op zich al interessant maar reflecteren op die manier ook het medium film an sich en deze film in het bijzonder. "In hoeverre is film kunst? En is het een origineel medium? Als een conclusie bereikt is: maakt dit uit om ervan kunnen te genieten?" Zeker in deze tijden van remakes en sequals zijn deze vragen actueel en gegrond en valt het net toe te juichen dat er nog regisseurs als Kiarostami bestaan die dergelijke existentiële vraagstukken in een film durven te verweven. Op het moment dat het verhaal een twist krijgt, blijkt plots dat de film niet alleen abstracte kunst aan de tand voelt maar ook het mens-zijn en de daarbij horende (intieme) relaties. De vragen met betrekking tot de kunst zouden nu ook zomaar kunnen worden toegepast op de menselijke relaties. "Zijn het niet allemaal kopieën van elkaar of wordt hun bestaansrecht net ontleent aan hun specifieke karakteristieken?" De meertaligheid suggereert op die manier zowel universaliteit als culturele diversiteit en draagt bij aan het ambigue karakter van de film.

Kiarostami vertrouwt de kijker dan ook heel wat vrijheid toe en ook ik ben er nog steeds niet uit wat zich nu wél en niét echt heeft afgespeeld. Een logische parallel valt te trekken met het intellectuele werk van Alain Resnais maar ook met de relatiedrama's van Eric Rohmer. De reden waarom de film mij zo raakt is dan ook een rechtstreeks gevolg van voorgenoemde elementen. Copie Conforme prikkelt zowel intellectueel als esthetisch en is daardoor in één kijkbeurt nogal moeilijk te bevatten. Benieuwd of die oorspronkelijke impact behouden blijft bij een herkijk maar ik heb er alvast het volste vertrouwen in. Zeker als je daar ook nog eens het prachtige poëtische einde en het expressieve camerawerk aan toevoegt.

P.S. Het valt mij op dat bepaalde regisseurs eerst naar het Westen moeten trekken vooraleer ze hun (in mijn ogen en voorlopige) beste film afleveren. Dit was namelijk ook het geval met Hsiao-hsien Hou (Le Voyage du Ballon Rouge) en nu ook met Kiarostami. Niet toevallig speelt Juliette Binoche in beiden de hoofdrol en tilt zij met prachtprestaties de film naar een hoger niveau.

5 sterren voor dit meesterwerk en een (voorlopige) plaats in mijn top-10.

Ik gooi er ook een vier tegen aan. Prachtige film, zeg maar het niet-romantische Before sunrise. Voor het eerst weet Kiarostami me te overtuigen. Dat kan trouwens deels op het conto worden geschreven van Juliette Binoche, toch wel op dit moment mijn favoriete actrice. Wat is ze weer goed zeg, ze behoort tot de weinigen die een film door het acteerniveau echt beter kunnen maken.

Maar ook los daarvan is Copie Conforme een intrigerende film. Natuurlijk allereerst vanwege de diepgaande dialogen en de schijnbare switch van het onderwerp. Bij vlagen wat geconstrueerd, maar dat stond me niet tegen, vind het zelfs een goeie toevoeging van Kiarostami aan zijn vroegere, strikte realisme. Daarnaast vond ik de cinematografie erg mooi, redelijk sober nog steeds, maar met veel diepte, perfecte kadrering, afwisselende perspectieven en fraaie belichting. Zo heb ik het nog niet eerder bij deze regisseur gezien. Twee kleine stijlbreukjes dus (minder realisme en meer aandacht voor de vorm), als je het mij vraagt. En tenslotte is er nog alles wat tussen inhoud en stijl heen en weer beweegt, zoals de meertaligheid en de in beeld gebrachte kunst.

Dat alles maakt van Copie Conforme hoogwaardige cinema; een film die vanaf het begin boeit, blijft verrassen en soms ineens ontroert (de close-ups van Binoche die worstelt met haar emoties met name). Daar kan ik wel vier sterren aan kwijt.

"Artistiek geëngageerde dialoog tussen twee geliefden. Of ongeloofwaardige l 'art pour l 'art prietpraat met een al met al conservatieve man-vrouw-gezin- ondertoon" in de samenvatting van Redlop. Welke van de twee van toepassing is? Ik vind ze beiden volledig kloppen.

Prachtige beelden, Binoche die prima speelt, af en toe interessante dialoog, maar wel over de rand van overgeintellectualiseerd. Daardoor komt dit op mij toch meer over als gepruts dan als meesterwerk. Leuk om gezien te hebben, maar niet bijzonder genoeg om lang te onthouden.

Wat me opvalt aan Copie Conforme is dat zelfs de negatieve uitlatingen enigszins suggereren dat we hier met een 'meesterwerk' te maken hebben. Is kritiek als 'ontoegankelijk', 'pretentieus' en 'droog academisch' soms zelfs geen bevestiging van de echte kwaliteit van een film? Daarom wens ik de kritiek over een heel andere boeg te slaan, door te stellen dat Copie Conforme inhoudelijk gewoon ronduit banaal is.

De film propageert nl. een uiterst simplistische, epicuristische (het speelt zich natuurlijk in Toscane af) levensvisie: de waarheid komt uit een kindermond, het zijn de kleine dingen die tellen in het leven en 'free spirits' zijn de gelukkigste mensen op deze aardkloot. Theorie en inzicht, wat heb je eraan? Het leven draait toch om 'gevoel'? De personages lijken dan ook beurtelings de rol van archetypische verbitterde intellectueel aan te nemen, om te demonstreren hoe het dus niet moet. De stelling rond het centrale thema lijkt daarboven te zijn dat kunst per definitie een inferieure kopie is, aangezien het toch slechts om een weerspiegeling van de werkelijkheid gaat. Don't bite the hand that feeds you, Kiarostami!

De relationele twist en het constant in vraag stellen van de 'realiteit' zijn nog enigszins interessant te noemen en ook de haarscherpe, stralende cinematografie is indrukwekkend. De film kent daarnaast een aangename meanderende stijl, alleen spijtig dus dat het op inhoudelijk vlak grotendeels onuitstaanbaar is.

Ik vond een redelijk dramafilm...

Kan geen goede verhaal volgen...

Redelijk acteerwerk...

Bekende actrice Juliette Binoche speelt wel goed...

Geen prachtige film, wel mooi HD kwaliteit...

Wel goede muziek (Dolby Digital)...

Geen aanrader...

Mooie film. Het is klein gehouden en daardoor mooi in zijn simpelheid. De beelden van het mooie Italie zijn ook een tractatie. Soms kon ik er moeilijk in mee komen hoe ver de twee in hun verhaal gingen. Het ging me soms net iets te ver waar het bij mijn inlevingsvermogen ophield.

Soms kabbelt het verhaal ook behoorlijk. Sommige dialogen zijn behoorlijk saai. En toch wordt je ook wel weer getracteerd op een paar schitterende scène's zoals die ene waarin Binoche op de foto wilde met het bruidspaar bij de gouden geluksboom. Bij de scène in het museum waarin Binoche de uitleg van de gids vertaald is heel sterk. De onderlinge spanning spat van het scherm af.

Kortom: af en toe dut de film behoorlijk in maar je krijgt ook een aantal zeer mooie scène's voor je kiezen. Het is het zeker wel waard om deze film te bekijken.

De eerste film die ik van Kiarostami zie (zijn films zijn nog al slecht beschikbaar in Nederland, lijkt het) en een aangename kennismaking. Het is het type film dat vragen oproept waarop het bewust geen antwoord geeft. Dus of het een verhaal is over twee onbekenden die doen alsof ze een lang getrouwd koppel zijn of andersom wordt in het midden gelaten en je kunt het als beiden interpreteren. In zekere zin zou je zelfs kunnen stellen dat ze aan het begin onbekend zijn en aan het einde lang getrouwd. Waarom ook niet? Niettemin ben ik geneigd om te denken dat het allemaal een spel is, al is het maar omdat dit beter aansluit bij het idee dat kopieën soms net zo'n indruk kunnen maken als het echte, iets wat hier geopperd wordt. Het stel doet alsof ze getrouwd zijn, maar doordat ze zich er in gaan inleven worden de emoties echt. Zoiets gebeurt bij film kijken soms ook: je weet dat het nep is, maar als je je laat meevoeren raak je nog ontroerd. En zo maakt hij bij kunst ook vaak niet uit of het origineel is of niet, als de kopie ook een exacte kopie is. Het effect zal immers waarschijnlijk hetzelfde blijven. Best een aansprekende thematiek zo en mooi uitgewerkt.

Ik kan me aan de andere kant ook wel voorstellen dat voor sommige mensen dit wat al te droog is. Zelf vond ik de personages en de dialogen, evenals de thema's die ze aansneden bijzonder boeiend, wat het voor mij gemakkelijk bekijkbaar maakte, maar ik kan me even goed voorstellen dat het sommigen geen barst kan schelen. Het enige wat ik misschien op Copie Conforme tegen heb is dat het me wat te steriel is, iets wat ik ook vaak bij Haneke heb. Alsof je naar een film zit te kijken met een intellectueel concept en het concept gaat overheersen over dingen als sfeer, toon, emotie, karakter of gewoon de algehele filmische mogelijkheden. Een idee op een onpersoonlijke en onemotionele manier uitwerken, zodat het ook echt een idee blijft. Dat spreekt me niet altijd aan, maar Copie Conforme is goed genoeg om dat niet al te storend te maken. En Kiarostami heeft ook geluk met de twee hoofdrolspelers die er wat meer bezieling aan weten te geven. Vooral Binoche kan veel redden.
3,5*

Hm.. zeker wel een aparte film die zowaar met intelligente dialogen op de proppen komt wat toch altijd wel een soort van verademing is in de filmwereld.

Echter, na de best aardige eerste helft van de film met aardige visies op kunst en de perceptie er van etc. wordt het in de tweede helft opeens na dat blijkt dat ze getrouwd zijn, of toch niet enzo een nogal vervelende film.

Buiten dit volstrekt vervelende quasi-intelligente scripttrucje worden de gesprekken ook opeens nogal vervelend en veranderen de personages in mensen die je weinig tot niks meer doen. Jammer.

Wat sneller overgestapt van Kiarostami's Iraanse oeuvre naar zijn Europese debuut maar kon het niet laten. Erg intrigerende film die zeer interessante thema's en discussies aanhaalt maar de 'waarheid' totaal in het midden laat. Shimell weeet als geen ander door zijn intrigerende stemgeluid de kijker te intrigeren en Binoche kan het zelfde met haar voorkomen.

De twist halverwege kwam onverwachts en kon er in het begin ook niet echt aan wennen of me daar overheen zetten maar net als Shimell en Binoche groeide ik mee met het concept. Erg sterk hoe dit de eerder aangehaaldet hema's zo versterkt. Het slot is dan een mooi slot stuk met mooifilmerij. Na het te laten bezinken is mijn waarderingtoch wel erg gegroeid. Lijkt me ook heel geschikt voor een herziening.

Abbas Kiarostami heeft altijd wel leuke ideeën, die hij weet toe te passen in zijn films, en deze Copie Conforme is daar ook een prima voorbeeld van.

Hij is ook zo’n typische regisseur, die niet veel actie in het beeld nodig heeft, om je toch geboeid te laten kijken. Visueel ziet Copie Conforme er dan ook niet verkeerd uit. Een paar erg mooi geschoten scenes en daarna krijg je er gewoon zin in, om weer een keer naar Italië te gaan, al had ik dat overigens bij Woody Allens From Rome with Love ook al. Copie Conforme is overigens geen gemakkelijke film. Je moet er duidelijk even voor gaan zitten en bereid zijn, om de ideeën die de regisseur heeft, op je in te laten werken. Wel grappig, dat de interpretatie hier duidelijk meerdere kanten op kan. Voor mij zijn Binoche en Shimell duidelijk twee onbekenden, die net doen alsof ze wat met elkaar hebben, maar voor het omgekeerde valt ook best wat te zeggen.

Ook is het altijd fijn om Binoche te zien acteren. Een fijne vrouw, die altijd sterke rollen speelt, zo ook hier. De dialogen hier zijn best goed, maar het enige probleem hier is, dat Copie Conforme mij nooit echt wist te raken. Het is een erg droog schouwspel, dat je als het ware van een afstand bekijkt, maar ik kreeg er helaas nooit echt een gevoel bij. Dat is overigens het enige echte minpunt voor mij. Verder is dit prima cinema, met een erg leuk concept dat mooi uitgewerkt wordt en je toch ook nog wel even aan het nadenken zet.

3,5*

Bweuh, niet een heel briljante film uiteindelijk. De kijker volgt gesprekken op hoog intellectueel niveau tussen James Shimell en Juliette Binoche. Tussen hen zit chemie en af en toe (maar zeker niet altijd) is het ook best interessant wat ze elkaar te melden hebben. Zeker als er een vreemde verwarrende twist optreedt in de film, best geinig. Maar heel boeiend vond ik het geheel weer niet. De film zelf ziet door de plaatjes van Italië er nog wel leuk uit.

Bij de meeste films is het gemakkelijk. Die vind je goed of slecht. Of matig, gemiddeld, redelijk goed of wat dan ook. Je weet in elk geval precies wat je er van vindt. In zo'n 1% van de gevallen weet ik eigenlijk niet zo goed wat ik vond van de film.

In dit geval betekent het dat ik eigenlijk niet weet of ik het nu heel interessant of eigenlijk nogal saai vond. Een combinatie klopt niet echt. Vond ik hem net even te quasi kunstzinnig of vond ik hem stiekem erg intelligent? Zit er meer in de film of is de parallel van wat echt en nep is nogal flauw en niet zo goed gevonden als op eerste oog lijkt. Biedt Kiarostami nieuwe inzichten of herkauwt hij ze? Ik weet het niet zo goed.

Op zich is het allemaal erg aangenaam. Best een lekker sfeertje, fijne setting, goed geacteerd. Een film over kunst is op zich al gauw interessant. Maar slaan we echt aan het beoordelen durf ik er niet zo goed mijn handen aan te branden. Durf ik voor mezelf niet toe te geven dat ik hem niet zo goed vond als ik hoopte, zit er meer in de film dat pas bij herziening mijn ogen geopend zullen worden of is er iets anders aan de hand? Ik wil en niet kortzichtig zijn en de film afserveren als pretentieuze troep omdat IK het niet weet. Tegelijk wil ik de film niet omarmen, omdat ik een vaag idee heb dat er meer inzit dan ik eruit heb gehaald. Kortom; Ik weet het niet. 3 sterren. Geloof ik.

"Copie conforme"..."Voor eensluidend afschrfit" heette het (vroeger) in administatieve diensten en over dit fenomeen buigt zich de film in filosofische redeneringen, ver weg van enig realisme, zoals hoofdrolspeelster ervaart met haar youngster.

Dit voor wat het eerste gedelte van de film betreft want het tweede gedeelte, wanneer "het spel" wordt gespeeld, ontploft in een spetterend vuurwerk van dialogen, vaak komisch maar het levend rakend, maar die in alle simpliciteit de charme van deze film bepalen.

Juliette Binoche is weergaloos.

Film om zich rustig aan te verkneukelen.

Intrigerende film in een heerlijk rust en ritme geschoten en fijne omgevingsgeluiden gemixt - het ding kijkt echt lang heerlijk weg- maar waar ik toch niet helemaal in mee kon gaan. Het begint al met die quasi-wijsheden in het begin die niet verder komen dan het observeren en zelfs dat vind ik maar wat geneuzel in de marge, maar vooral vanaf halverwege gaat de film een kant uit die weliswaar interessant is, maar die niet helemaal overtuigt. Of de twee nu getrouwd zijn of niet, ik had sowieso constant het idee naar een act te kijken zonder dat dit een act moest zijn (en allicht was dit wel een act, maar helemaal helder uitleggen lukt het me niet). Allicht komt dat door Binoche die langzaamaan steeds theatraler wordt en daardoor niet meer geloofwaardig, of het nu een act is of niet. Shimell doet het wat dat betreft een stuk beter. Wel 3,0*.

Vooral dankzij de innemende en sterk acterende Binoche ontsnapt deze film over de dunne scheidslijnen tussen kunst, spel en werkelijkheid aan de valkuilen der pretentie. Binoche speelt de rol van Elle, een Franse vrouw die in Toscane woont en daar een vrij droge lezing bezoekt van de Britse schrijver James Miller [William Shimell]. Ze klampt James na afloop aan als een fan en biedt aan hem wegwijs te maken in het Italiaanse stadje. Wat volgt zijn persoonlijke gesprekken met een pittoreske, zonovergoten Italiaanse stad als decor. Dankzij de contrasterende persoonlijkheden (en acteerstijlen) is dat redelijk onderhoudend. Het wordt interessanter wanneer de eigenares van een café denkt dat Elle en James een echtpaar zijn en Elle haar bewust in die waan laat. Dan verandert de dynamiek tussen de twee op amusante wijze, maar verwacht geen nieuwe levensinzichten.

Had hier een beetje hetzelfde gevoel als bij Koreeda's Verité. Op de Frans-universele toer in warempel een soort Before Midnight, nog steeds vintage Kiarostami in regie, maar het was wat mij betreft helemaal niet nodig? Binoche leidde me eerder af dan dat het nieuwe inzichten bracht en tijdens een specifieke scène in een kapelletje lijkt Kiarostami het cynisme van Shimell's auteur (die met de minuut vervelender en zelfgenoegzamer wordt, tot het oordeel aan toe) op curieuze wijze te bevestigen. Dan vond ik ''Like Someone in Love'' in het land van Koreeda toch een stuk geslaagder uitstapje.

Een film die soms aanvankelijk wat moeilijk te plaatsen en te duiden is. Vrij documentair gefilmd en met pittoreske plaatjes, alsof je zelf in Italië bent beland als toerist.
De theoretische / filosofische en culturele bespiegelingen van de schrijver zijn wel interessant maar ook een beetje meer van hetzelfde en vergen veel concentratie van de kijker.
Prachtige rol van Juliette Binoche. Zij weet goed raad met zo'n intuitieve rol.
Op een gegeven moment wordt een welkome omslag in het verhaal gemaakt. Kijken we hier nu naar een echtpaar of niet, of is het slechts een rol die ze voor de gelegenheid spelen na die opmerking van de koffievrouw.
Dan wordt de film wat mij betreft twee keer zo interessant, door dat ambigue.
Sommige ingedutte echtparen doen rollenspellen. Dus ook bijv. dat ze net doen alsof ze elkaar voor het eerst ontmoeten. Het maakt mij ook niet uit of dat nou gespeeld is of niet. Het lijkt zo oprecht.
Die schrijver begon me op een gegeven moment wel tegen te staan. Gevoel voor humor had hij alvast niet, erg stijf en ultraserieus voorkomen.

Beetje een tegenvaller geworden. Juliette Binoche moet wel goed zitten, dacht ik. En op zich was dat ook niet het probleem. Ik vond de film nogal zwaarwichtig of ... nietszeggend. Kwestie van hoe je ernaar kijkt. Heel wat geneuzel passeert vervolgens de revue. Wat is een origineel en waarom zijn er kopieën? Wat is de waarde van een kopie en wat zegt dat over een origineel? Om dan vervolgens de lijn door te trekken naar fictie en realiteit. Kennen ze elkaar nog maar net of net al heel lang?

Kiarostami speelt ermee en zet de kijker voor een intellectuele uitdaging die jammer genoeg niet aan mij besteed was. Het boeide me gewoon niet en had niet zoveel zin om mijn hersenen erover te pijnigen. Bij momenten gewoon verwarrend, zelfs verwaand. Het afwisselend spreken van Engels, Italiaans en Frans deed er ook geen goed aan.

Prima acteerwerk wel van Binoche. De film beterde na een traag begin wel al, maar kon me dus niet meer overtuigen.