Copie Conforme (2010)

Bij Abbas Kiarostami:

In the spring Binoche will make a film with the Iranian minimalist Abbas Kiarostami, best known in this country for Ten.

“A film comes from a connection,” Binoche explains. “It doesn’t only come out of the imagination, it comes from communication, and feeling some kind of need to tell a story together.

“I went to spend time with Abbas in Tehran, and he told me a story that had happened to him. Then at the end he said: ‘Do you believe me?’ I said: ‘Every word’. And he said: ‘Well, it’s not true’. I laughed so much, then I giggled the whole afternoon. This guy is crazy! And after seeing that he fooled me and that I laughed so much he decided it must be a good story, so we are doing it together.”

Home Page – The TLS - entertainment.timesonline.co.uk

Juliette Binoche is niet bepaald mijn favoriete actrice. Maar ik ben i.i.g. tevreden dat ergens in 2008 een nieuwe film uitkomt van Abbas Kiarostami.

En de titel van zijn volgende film is Roonevesht barabar asl ast (Copie conforme) !

Copie conforme (2010) - IMDb - us.imdb.com

http://img94.imageshack.us/img94/4614/19248588.jpg

http://img708.imageshack.us/img708/5173/19248587.jpg

http://img704.imageshack.us/img704/4849/thecertifiedcopy.jpg

De close-ups zien er interessant uit , doen me een beetje aan Public Enemies denken . Waar ik het meest naar uit kijk : de handheld cinematografie en digitale fotografie Kiarostami-style ! Ben benieuwd of Copie Conforme een cinéma vérité-style film à la Rossellini / Cassavetes / Michael Mann is .

Iranian director Abbas Kiarostami's French/Italian co-production The Certified Copy could be selected out of competition (the fact that its star Juliette Binoche appears on the Cannes 2010 poster seems incompatible with a competition screening.

Dat zou uitermate jammer zijn maar ben überhaupt blij dat de film eindelijk af is.

Vind de bovenstaande plaatjes trouwens weinig bijzonder.

Zit dus toch IN competitie!

Nog meer plaatjes , verwacht spoedig een trailer :

Copie Conforme - Galleria del film - PRIMISSIMA

Eerste beelden :

YouTube - Copie Conforme Teaser

"Over één film lijkt iedereen het vooraf, ook ongezien, wel al geheel eens; die van de eerdere Gouden Palm-winnaar Abbas Kiarostami (1997, voor Taste of Cherry). Zijn eerste buiten Iran opgenomen speelfilm, The Certified Copy, met de Franse actrice Juliette Binoche, moet volgens alle buzz een onvervalst meesterwerk zijn."

Filmfestival begint als altijd met een hoop tamtam - Kunst - de Volkskrant

Als er maar een film is die Public Enemies ( of Mann ) van plaats 1 kan stoten , dan is het wel er een nieuwe van Kiarostami ...

At some point Robert De Niro was in negotiation for the role, but eventually it was landed by William Shimell, a baritone opera singer who had never acted in a film before.

Kiarostami, used to making films with amateur actors and almost no budget, claimed to have no problem in making the transition to European cinema: "This was the simplest film for me to work on - even more simple than the work I've done on my shorts, because I was working with a professional team both in front of and behind the camera." He also noted how he for once felt free to express whatever he wanted in the film.

Woorden kunnen m'n verwachtingen niet beschrijven!

Copie Conforme is een kruising tussen Zire Darakhatan Zeyton en Viaggio in Italia van Rossellini . ( beide films staan in m'n top 10 ! )

"Comme le maître du néoréalisme, il cherche à sa manière à traquer le réel dans un cadre de fiction. Il y a d'ailleurs du "Voyage en Italie" croisé avec "Au travers des Oliviers" dans cette "Copie Conforme""

Le voyage en Italie d'Abbas Kiarostami

Ik houd van YouTube :

Trailer #2

Clip #1

Clip #2

Clip #3

Tja smaken zijn toch wel vreemd.

Ik vond het basisidee best goed, maar de uitwerking vond ik toch vrij belabberd.

Ik heb hem uit respect helemaal uitgekeken en vond hem naar het einde toe iets beter worden. Maar ver van overtuigend.

Goed teken dat meningen verdeeld zijn . Personen die zijn jaren '90 meesterwerken niet waarderen , vinden ook deze film niet goed . Dit houdt in dat er weinig ( / geen ) verschil is tussen deze film en zijn andere films . En daar ben ik heel erg blij mee !

Zijn films zijn zeker niet voor het mainstreamfilmpubliek ...

' Wauw ' ,

Narratief zit de film ingewikkelder in elkaar dan het poëtische proza , ( ritmisch puzzelmeesterwerk ) Bad Ma Ra Khahad Bord ( 1999 ) .

Copie Conforme behoort tot het lyrische realisme !

***** / ***** , a masterclass by Kiarostami .

Over Certified Copy waren de meningen behoorlijk verdeeld op de filmbeurs. Het negatieve kamp kwam als argument aanzetten dat de film te intelligent was. Maar wat is dat nu voor een argument?

Uiteraard alweer een zeer intelligente film die zoals bij elke film van Abbas Kiarostami er heel simpel uitziet. Certified Copy is misschien wel zijn meest complexe tot nu toe. Vooral de plot-twist in het midden van de film is er eentje die de film opeens een veel diepere laag meegeeft. Uiteraard niet de eerste keer dat Abbas Kiarostami dat doet maar ook nu weer zag ik het totaal niet aankomen. En moest ik het geen wat ik ervoor zag plots in een heel ander daglicht plaatsen. Een herkijk is nu al op zijn plaats...

Na de plot-twist is de film niet alleen een reflectie op kunst. Wat is kunst? Mag je kunst kopiëren? Het waarderen van kunst? Maar opeens word Certified Copy ook een reflectie op de mens. Abbas Kiarostami daagt de kijker uit om positie in te nemen van het rollenspel van de twee hoofdrolspelers. Deze reflectie moet je op momenten letterlijk en symbolische interpreteren. Symbolische in de zin van dat de camera veel observeert/registreert doormiddel van (zij)spiegels, ruiten, fotolijstjes op de muur en bijvoorbeeld een vooruit van een auto. Indirect camerawerk?

En letterlijk vanuit typische Abbas Kiarostami point of view shots. Denk aan de spiegel op het einde van de film waar Juliette Binoche zichzelf opmaakt en William Shimell in de spiegel kijkt en geconfronteerd wordt met zijn zondes. Iets wat we ook al eerder zagen in The Wind Will Carry Us. Dat soort momenten in de films van Abbas Kiarostami zijn essentieel en kun je ook wel sleutelmomenten noemen. Uiteindelijk draait het bij filosoof en humanist Abbas Kiarostami altijd om de positieve verandering in de mens zelf.

(De aftiteling in de film krijgt ook een interessante plek.)

Saai, er gebeurt niks, alleen maar dialoog. Niks bijzonders, iedereen die een relatie heeft (gehad) herkent dit, niet iets om naar terug te verlangen en al helemaal niet om voor naar de bios te gaan haha!

Sommige actrices trekken sowieso een bepaald publiek naar de "arthouse". Catherine Deneuve, Isabelle Huppert en ook Juliette Binoche is daar een van. Ik heb het idee dat er films om hen heen worden geschreven. Maak een verhaal waarin relaties centraal staan, het verleden opduikt, artistiek milieu en situeer het in een schilderachtige omgeving. Liefst Parijs maar het mag ook Toscane zijn.

De film is een lange dialoog van 106 minuten. Als je houdt van langdurige gesprekken over kunst, de perceptie van kunst, de psychologie van de perceptie van kunst mag je deze film niet laten schieten.

Wat is het verschil tussen het origineel en de kopie? Beter een goede kopie dan een slecht origineel. Daar valt best wel iets voor te zeggen, maar dat geldt ook voor de tegenovergestelde mening.

Maar vooral... wat heeft dit uiteindelijk met het verhaal te maken?

Achter al deze artistieke waarnemingen lijkt het alsof er ook een zeer conservatief beeld van de man en de vrouw wordt geschetst. Of ik heb het verkeerd begrepen maar de regisseur lijkt te vertellen dat de man bepalend is voor de vrouw. Hij moet hard werken en zijn gezin niet verlaten. Maar misschien heb ik het wel mis.

De 3* verdient de film alleen door het aanstekelijke acteerwerk van Juliette Binoche. Kennelijk hoor ik zelf ook tot de doelgroep van hierboven.

Ik sluit mij in dat geval aan bij het negatieve kamp, hoewel ik deze film niet op de Filmbeurs maar afgelopen avond in Lux gezien heb. Deze film kon mij dus absoluut niet bekoren en ik was niet de enigste. Maar liefst 10 mensen verlieten tijdens de voorstelling na pakweg een uur de zaal. Ook ik had vroegtijdig de zaal willen verlaten want de film duurde voor mijn gevoel wel een eeuwigheid. Al dat intellectueel geklets over kunst etc. door Binoche en Shimelle begon mij op den duur vreselijk de keel uit te hangen. Ook na de plotwending na pakweg een uur wist de film mij maar niet te boeien. Ik kon mij gewoon niet inleven in de twee hoofdrolspelers. Zij kwamen mij veel te onsympathiek over. Hun problemen of wat er voor door mag gaan lieten mij daarom ook siberisch koud. Eenmaal wist de film mijn aandacht wél te trekken en dat was toen - tijdens het gewauwel van Binoche en Shimelle over de kwaliteit van de wijn - op de achtergrond in de tuin van het restaurant gasten tijdens een wedding party dansten en keuvelden terwijl iemand met een accordeon vrolijke Toscaanse muziek speelde. Tja, waarom moeilijk doen als het ook makkelijk kan.

Verder ben ik er van overtuigd dat de meeste mensen die deze film bezochten dit volgens mij hoofdzakelijk deden om Juliette Binoche. Gezien het feit dat veel bezoekers vroegtijdig teleurgesteld de zaal verlieten hadden die dus duidelijk een andere film verwacht..

2,0*

...en daarna keuvelen met een gezellig wijntje en een recensie van NRC-recensente Dana linssen onder de arm met het idee dat ze cultureel bezig waren met iets artistiek verantwoord waar ze eigenlijk totaal geen grip op kregen. Iets belangrijks geloof ik over de pure existentiële intensiteit ...

Hahaha, omg. Lux-volk dus. .

Artistiek geëngageerde dialoog tussen twee geliefden. Of ongeloofwaardige l 'art pour l 'art prietpraat met een al met al conservatieve man-vrouw-gezin- ondertoon. Dat is nog het meest hilarische. Maar goed, de doelgroep gaat voor Binoche met Dana Linssen als NRC-alibi. Ik haal er een * af.

Ik durf te wedden dat de laagstemmers dit meesterwerk niet begrijpen .

Een doelgroep , welke doelgroep ? Ik heb de film gezien omdat ie van KIAROSTAMI is ! En over doelgroepen gesproken , als je geen fan bent van Robert Bresson ( Pickpocket ) , Alain Resnais ( Providence ) , e.a. raad ik je ten zeerste aan Copie Conforme te mijden als de pest .

Bovendien verschilt de film niet eens zo veel van de jaren '90 output van de cineast . Als je Zire Darakhatan Zeyton (1994) en Bad Ma Ra Khahad Bord (1999) gezien hebt , dan weet je ongeveer wat je mag verwachten . Ook deze film bestaat namelijk uit verschillende lagen of verschillende ' facetten van de realiteit ' die door elkaar zijn vervlochten , à la Pickpocket (1959) .

Gisteren heb ik dit meesterwerk voor de 3de keer gezien in de bios ( hier in Amsterdam ) en ik snap het nog steeds niet helemaal , wat een ' mindfuck ' , zeg ! De film zit ingewikkelder in elkaar dan de lastigste film van Lynch , en ik overdrijf niet ...

Nogmaals : Copie Conforme behoort tot het lyrische realisme !

Wat is dat voor een denigrerende OPMERKING...

Ik heb Pickpocket van Bresson gezien en daar kon ik werkelijk niets mee. Maar misschien kun ons even (onder)wijzen op de overeenkomsten van Pickpocket en Copie Conforme? Want dat zie ik namelijk niet.

Pickpocket (1959) = Fyodor Mikhaylovich Dostoyevsky + PLATO !

Wat snap je dan niet? Misschien kan ik je helpen.

Volgens mij kent Copie Conforme niet één protagonist.

De beoogde bezoekers van deze film. Ik onderstreep de stelling van Wibro dat mensen vooral voor Julliette Binoche komen.

Ik wou het in dit topic liever over Copie Confirme hebben.

Het zou goed kunnen dat ik deze film niet begrepen heb, maar ik geloof niet dat jij de aangewezen persoon bent om mij daarop te wijzen...

Kiarostami is met zijn eerste Europese film erg dicht bij zichzelf gebleven. Vaste Kiarostami-thema's komen weer terug. Echt vs. onecht bijvoorbeeld. Stijlmiddelen ook, een lange autorit zit er ook weer in,. Ditmaal in een Europese setting en met een Europeser gevoel dan andere flms die ik van 'm zag. Niet meteen een heel verrassende film binnen zijn oeuvre. .

Een film waar je zo diep in kunt graven als je zelf wil. Het plot an sich is wel te verklaren Binoche en Schimmel trachten de momenten uit hun prille relatie te herbeleven en vallen ergens uit hun rol. Ten minste dat maakte ik er in grote lijnen van, maar Copie Conforme is niet een film met één waarheid, maar een constructie met een heleboel waarheden. Bedoelde en onbedoelde interpretaties.

Bovenalles ook gewoon een ontzettend vermakelijke film. Geen moment saai, fijne acteurs, mooie dialogen (en dat is best prettig, de film zit er vol mee) en soms zelfs grappig (bijvoorbeeld dat stukje met Binoches zoontje in het begin, duidelijk eeen zeer slimme manipulatieve beginnende puber). Fijne film.

3.5*

Heerlijke hyper-zelfbewuste Kiarostami weer. Deze film heeft van al zijn films het meeste indruk op mij gemaakt. Dat zal deels komen doordat dit zijn eerste werk is dat ik op het grote scherm zag. Reflectie volgt waarschijnlijk nog wel...

snap na het zien van deze film éindelijk de tineke shouten / c1000 bioscoop reclame

Prachtige film. Men zou het kunnen zien als een werk dat onder de moderne Franse relatiedrama's valt, maar dan met diepere lagen over kunst en originaliteit. Punt is namelijk dat Kiarostami al vrij snel laat doorschemeren dat hij hier een verband legt tussen relaties en kunst, wanneer de man in zijn lezing aan het begin spreekt over de etymologische connectie tussen de mens en een kunstwerk: 'origine' verwijst naar geboorte. 'We are only the dna-replica's of our ancestors'.

En zo kunnen beschouwingen over de essentie van kunst en de perceptie ervan ineens uitmonden in een relatiedrama waarin niet geheel duidelijk is of de man en de vrouw nu werkelijk een koppel vormen of niet. Na een autorit door een schitterend Toscaans landschap worden ze in het dorpje (minstens zo mooi) gepresenteerd als een stel, dat overal kopieën van zichzelf tegenkomt in andere jong- en wat oudergetrouwden, en dit levert prachtige scenes met boeiende dialogen op. Of ze nu in werkelijkheid een koppel vormen is dan niet meer belangrijk, dat precieze aspect is wat mij betreft vooral 'spielerij' van Kiarostami en het creëren van bewustwording bij de kijker van zijn eigen perceptie.

Inhoudelijk is het daarom vooral een boeiend gedachte-experiment, maar dit is in een erg fijne vorm gegoten. Hoewel het visueel allemaal tamelijk conventioneel is (met uitzondering van enkele prachtige point-of-view close-ups), zijn de beelden schitterend. Sommige scenes zijn in het bijzonder genietbaar, als die in het café, waar Binoche over haar relatieperikelen spreekt met zo'n oude Italiaanse caféhoudster. Prachtig.

Voor wie niet echt geïnteresseerd is in kunstbeschouwingen of lange dialogen over relaties zal dit een erg droge (en wellicht pretentieuze) film zijn, maar anders ligt er een schitterende, intense beleving te wachten.