Miller's Crossing (1990)

De enige die ik nog moest zien van de Coen Brothers en hij viel zeker niet tegen. Met een paar geniale scene's wanneer leo (moet de film zeker nog een keer kijken, want met al die namen was het moielijk te volgen) wordt ingebroken met het doel hem te vermoorden, maar dat hij ze dan allemaal afknalt terwijl achter hem zijn huis affikt. en erg goed acteerwerk was het een zeer gaslaagde film. Na de eerste twee godfather's en goodfellas denk ik de beste gangsterfilm die ik ooit heb gezien. 4* (misscien meer als ik hem nog een keer kijk)

geweldige film. minstens net zo goed als blood simple, fargo of the big lebowski.

prachtige misdaadsfeer, goede acteurs (prachtige bijrolspelers, waaronder weer een aantal stamgasten van de coen's), voortreffelijke zwarte humor.

tom reagan werd om de vijf minuten op zijn bek geramd. op een gegeven moment kwamen we niet meer bij, althans tot de volgende legendarische scene kwam. want daar zat ie vol mee.

op naar barton fink. ik ben benieuwd.

de enige reden dat ik geen 5 sterren geef, is omdat ik niet vind dat ie bij dat illustere rijtje hoort. dus 4,5.

De film ziet er erg prachtig uit en is in feite een parodie op het misdaad / film-noir genre.

De art-direction en de cameravoering is perfect. Mooiste shot vind ik het moment waarop de politie met een hele rij auto's voor een criminele tent geparkeerd staat, en begint te vuren. De camera rijdt dan heel mooi langs de schietende agenten. Een fenomenaal shot. Ik vind het eeuwig zonde dat Barry Sonnenfeld na Misery gestopt is als cameraman. Wel grappig dat hij ooit begonnen is als cameraman bij pornofilms.

De manier waarop Byrne heen en weer pingelt tussen de twee bendes heeft wel iets weg van een soap.

Prachtig om te zien hoe hij steeds als een sluwe vos de gangsterbazen voor zich weet te winnen en hen tegen elkaar uit weet te spelen. Een geweldige rol van Gabriel Byrne!

Normaal gesproken heb ik een hekel aan pokerfaces, maar hier is het op zijn plaats en wordt het vergezeld door een coole ijzige stem.

De film kent uitzonderlijk goeie bijrollen. Op papier zijn het bijrollen, maar ze hebben de grandeur van een hoofdrol. Een fenomenale J.E. Freeman als The Dane. Wat een ubercool personage! Hij deed me trouwens denken aan Bogart.

John Turturro als de jood Bernie Bernbaum is ook zo'n geweldig personage. Ik vind het de beste rol van Turturro die ik tot nu toe zag (Barton Fink op de tweede plek). Zijn smeekbeden zijn hilarisch. Ik heb genoten van de gluiperigheid van zijn personage.

Opmerkelijk trouwens, dat in deze film slechts een vrouw een belangrijke rol heeft. Marcia Gay Harden ziet er als een echte film-noir dame uit.

Als ik de vorige posten doorneem komt mijn mening nog het dichste bij die van Mr. Rogers en The One Ring. Zeker geen slechte film maar voor een Coen film toch een beetje een lichte teleurstelling.

De film mist de echte bijzondere personages uit de vorige films van de broertjes Coen die ik heb gezien ( met uitzondering van Intolerable Cruelty, die ik helemaal niet zo bijzonder vond). Er wordt zonder meer goed geacteerd maar het blijft in Miller's Crossing toch wat meer de archetypische italiaanse/ierse, New York in de jaren '30 gangster die ten tonele verschijnt. Jammer want hierdoor zijn de personages in mijn ogen toch wat vlakker. Zo mist de film ook de typische humor die de andere films juist zo aangenaam maakt.

Daarbij komt het wat traag op gang komend verhaal, erg veel personages worden voorgesteld in het eerste half uur maar er gebeurt verder bar weinig. Daarna blijft het verhaal vaak ook erg verwarrend, was soms echt het spoor bijster met wie Tom Reagan nu weer een deal aan het sluiten was. Uiteindelijk komt het wel mooi samen dus dat spreekt dan ook voor het goed uitgedachte script van de broertjes. Neemt niet weg dat ik soms maar met moeite mijn aandacht erbij kon houden.

Miller's Crossing heeft visueel voldoende moois te bieden maar schiet mijns inziens een beetje tekort door de combinatie van ietwat vlakke personages en een vaak net iets te verwarrend verhaal. Uiteindelijk is deze Coen zeker nog wel goed voor 3,5*.

Schitterende misdaadfilm vol boeiende personages, briljante dialogen en prachtige muziek. Byrne is erg goed in deze eerste echte klassieker van de Coens.

4*.

Miller's Crossing, een beetje een raar gevoel heb ik na het zien van de film. Hij was erg goed maar het was alsof het iets niet had, iets dat ik gemist heb ofzoiets.

Ik vond het plot ten eerste erg goed geschreven. Heel apart en de wendingen zijn erg leuk. Soms was het verhaal voor mij alleen niet meer te volgen. De vele personage's waar ik de namen en hoofden soms niet van kende. Erg verwarrend.

Met het acteren was ook niets mis. Vooral Gabriel Byrne vond ik leuk en goed acteren. Leuk hoe zijn personage iedereen om zich heen tegen elkaar kan opzetten. Heerlijk! Ook John Turturro vond ik leuk acteren alhoewel de smeek scene in het bos heel houterig op mij overkwam. Ook Albert Finney vond ik leuk acteren.

Visueel vind ik de film ook prachtig! The Miller's Crossing is een prachtige locatie. Het begin van de film, waar je de toppen van de bomen ziet is verrukkelijk. De wandelingen door het bos zijn ook prachtig. De stad vond ik ook mooi in beeld gebracht. Om bij weg te dromen.

De soundtrack is misschien nog wel het allermooiste van de film. Heerlijke muziek die prachtig past bij de beelden. Ik vind het een beetje te vergelijken met de muziek van Ennio Morricone. Als ik de muziek terug hoor denk ik aan de prachtige plaatjes in het bos met bijna vlinders in mijn buik.

Alleen kon ik de zwarte humor in de film niet echt terug vinden. Naar horen en zeggen zijn de film's van de Coen broeders vooral sterk vanwege de komedie. Ik heb moeten zoeken om dat te vinden. Er zaten leuke stukjes tussen maar hilarisch waren die niet!

Ik ben wel erg benieuwd naar andere werken van de Coen brothers. Morgen O Brother, Where Art Thou? maar kijken en kijken of ik de humor daar wel in vind. Hele sterke film en misschien gaat mijn stem nog omhoog na herziening
Voor nu 4 sterren

Nu de nieuwe Coen film uit is, het ideale moment om hun oudere films finaal bij te benen.

Miller's Crossing had ik ooit al gezien. Niet bewust, wist de titel ook niet, maar herkende de film wel. Bleek ook de film die bij mij het hele mafia/gangster genre een imago heeft gegeven.

Binnen dat genre vind ik Miller's Crossing duidelijk de leukste film. Visueel vooral in het begin interessant, aardig verhaaltje en een waardig einde waar het plannetje gewoon lukt!.

Toch spreekt het geheel mij niet geweldig aan. Klassiek in opbouw, in die zin dat het begin visueel moet trekken en daarna het verhaaltje de kijker dient te bedienen op hun verdere filmwensen. Visueel wordt het naar het einde toe dan ook steeds saaier, vind ik dan weer jammer. Verhaaltje zelf was redelijk voorspelbaar (in z'n algemeenheid), personages vond ik redelijk mak (niet sappig genoeg als zwaar over-the-top cliché).

Film laat mij dan ook redelijk ongeïnteresseerd achter, jammer gezien het toch wel aangename begin, een vlot verder verloop en een leuk einde. Ook de scene met het overdreven vuurgevecht is leuk. Maar zulke momenten zijn gewoon te schaars.

Eigenlijk dus gewoon weer typisch Coen. Hopen potentieel dat steeds halverwege onbenut blijft. Wel beter dan zijn concullegas binnen het genre, en gewoon weer een degelijke (Coen) film. 3*

Alleen de broertjes hadden deze ode/parodie op de film noir kunnen maken. Een van mijn favorieten van hun werk.

Na 2 en een half jaar weer gezien en nu valt het voor het eerst echt op zijn plaats. De film was grappiger dan ik me ooit besefte. Tijdens vorige kijkbeurten richtte ik me denk ik te veel op het volgen van het verhaal en miste ik de vele details en lette ik denk ik niet op hoe sterk de dialogen zijn. Dialogen zijn sowieso denk ik het sterkste punt van de Coens, in combinatie met de casting. Let op hoe ze voor ieder personage met totaal uiteenlopende achtergrond bijna een eigen taal, of in ieder geval vocabulaire, weten neer te schrijven. Fantastisch.

Het plot is blijft ook gewoon leuk, maar ik hou ook wel van films over personages die verschillende partijen tegen elkaar uitspelen. Schijnbaar is Hammett daar meester in, want de Coens baseerden Miller's Crossing op zijn boeken. Hammett schreef ook The Maltese Falcon en Red Harvest, die verfilmd is als Yojimbo en A Fistful of Dollars. Allemaal films dus over een man die verschillende partijen tegen elkaar uitspeelt. Altijd leuk. Gevolg is ook dat dit nog altijd de enige film is van de Coens waarin de hoofdfiguur eens geen idioot of op zijn minst domme vent is.

Vanaf nu behoort Miller's Crossing in ieder geval tot mij favoriete Coens, wat sowieso een lange lijst is.

4,5*

Leuke film van de Coen broertjes, maar niet de topper waar ik op gehoopt had. Al zegt dit in eerste instantie niet zoveel, want bijna alle films van de Coens worden wat mij betreft beter na herziening. Miller's Crossing ziet er visueel erg mooi uit en zit qua verhaal ook goed in elkaar. Toch kreeg ik niet zoveel feeling met de personages als in andere films van ze. Gabriel Byrne zet op zich een prima rol neer als sneaky gangster die twee partijen tegen elkaar uitspeelt. Toch maakt hij lang niet zoveel indruk als John Turturro, die echt een zeer sterke ietwat gluiperige rol neerzet als Joodse crimineel met de smeekbede in het bos als absoluut hoogtepunt.
De leukste scene van de film was de zeer overdreven ,maar daardoor niet minder geweldige shoot-out tussen een paar gangsters en zowat het hele politiekorps. Het blijft daarom zeker een aangename film, maar voor een Coen toch ietwat magertjes, omdat de personages in deze film ietwat oppervlakkig blijven en het daadoor toch wat minder genieten is dan bij andere films van ze.

Toch nog makkelijk 3,5*

Nothing is what it seems at Miller's Crossing.

Deze vind ik persoonlijk een mindere van de Coen's.

Toen ik hem de eerste maal zag heb ik de film na een uur uitgezet omdat ik hem vreselijk saai vond en hij maar niet op gang kwam.

Nu voor de 2de maal gezien en nu had ik niet echt last van dat trage tempo, het is een leuke maffia thriller maar ik vind hem niet leuk gebracht. De film zit vol met dialogen die ik niet nuttig vind en ik wist gewoon niet over wie ze het hadden omdat het nogal verwarrend overkwam. De acteurs doen het verder prima, en de film is ook mooi in beeld gebracht natuurlijk. Al ben ik verder nog wel benieuwd naar de andere films van de Coen's.

Vandaag gezien en met moeite afgekeken.

Begon al heel zwaar voor mij (veel te traag op gang) en de momenten dat eruitspringt zijn te weinig om op noemen.

Zeer goed acteerwerk van Gabriel Byrne die een mindfuck aan iedereen geeft.

Had heel lang niet door wie-wie was maar even op IMDB gekeken werd het een pak simpeler (al die namen die circuleerden)

Zeer goede rol van John Torturro, spijtig dat die pas heel laat op gang kwam.

De scéne in Miller's Crossing (hetgeen hierboven staat afgebeeld) is wel fenomenaal en bracht me, spijtig genoeg, als enigste moment van mijn stuk.

Over het algemeen vond ik de film saai,nja, je kunt niet altijd geluk hebben maar door de acteerprestaties van Byrne en Torturro en toch 'momenten' in de film brengen het tot een verdiende 3,0*

3/5*

Ik kan niet zeggen dat ik compleet voldaan was toen de aftiteling tevoorschijn kwam. Ik had er toch een tikkeltje meer van verwacht.

Dat tikkeltje mocht misschien ietsje meer zwarte humor zijn al moet ik wel zeggen dat er een paar leuke scènes bijzaten. Dan doel ik vooral op die kerel bij Albert Finney thuis die nog even zijn tommy gun volledig leegschiet of de scène met John Turturro op Miller's Crossing. Al had ik misschien een beetje de verkeerde verwachtingen op dat vlak omdat Coen de man achter deze film was. Maar deze film toch eerder een gangsterdrama blijkt te zijn dan een zwarte komedie, al blinken de dialogen wel uit.

Maar het verhaal werkt wel hoor. Met een geweldige Gabriel Byrne (Ook mijn complimenten naar John Turturro toe.) op kop. Z'n personage bevat zeker genoeg charisma om de film te dragen. Maar toch, van mij mocht het allemaal nog iets meer zijn.

3,5*

Moet zeggen dat de tijd voorbijvloog, vooral omdat ik me aardig kon bezighouden met de snelle dialogen en alle personen die de revue passeerden. En op een of andere manier kunnen de Coens goed een ode brengen aan een genre mét een vette knipoog, maar zonder dat het neerbuigend wordt.

Ik bedoel, machinegeweren met ronde munitiekamers die finaal leeg worden geschoten, of een shoot out met nog geen tien meter ruimte ertussen.
Zoiets vind ik vaak irritant overdreven in films die zich te serieus nemen, maar hier draagt het bij aan dat oldschool maffiasfeertje en maakt het wat luchtiger, 'gepast cartoonesk'.

Vooral de scene dat Leo zijn belager en de auto aan gort schiet is opvallend, omdat het volgt op een serieus stukje waarin de killers zijn kamer naderen:
goede spanningsopbouw door gebruik te maken van stilte in plaats van muziek, iets wat in Blood Simple en No Country For Old Men ook zo geslaagd is.

De goede belichting en decors dragen er ook sterk aan bij dat het niet vervalt in een vlugge parodie of een standaard misdaadfilmpje. Mooie kamers en appartementen, rustig gefilmd. Goede cast ook trouwens, niets op aan te merken.

Toch vind ik het verhaal net te mager om er een hogere score aan te geven. En hoewel de film leuk balanceert tussen serieusheid en lichte humor, blinkt het daar niet echt in uit zoals Fargo dat wel perfect doet in mijn ogen.

Desondanks prima vermaakt, al had ik wat meer bij de tijd passende muziek willen horen.
3,5 - 4,0*

Wederom een goede Coen-film, maar niet zo goed als ik gehoopt had. Daarvoor is het eerste half uur te onduidelijk qua verhaal en personages. Pas daarna pikte ik de verhaallijn beter op en toen kon ik ook echt genieten van de grappige scènes.

Gelukkig wordt alles gespeeld door buitengewoon goede acteurs en is het weer heerlijk in beeld gebracht (iets waar de Coens sowieso in uitblinken over het algemeen).

3.5*, maar dit zou bij een herziening wel eens wat hoger kunnen zijn.

Deze Coen kent een paar leuke momenten. Ik denk aan de scènes in het bos (De laatste wandeling van Leo en Tom was geweldig, jammer dat hij niet in één shot is opgenomen), de mislukte moordpoging op Leo en hoe hij met een Thompson 100 kogels afvuurt op een wagen en zijn belagers. (Coen-humor?)

Ondanks het feit dat er af en toe een mooi staaltje regie aan te pas kwam, miste ik toch de persoonlijke toets die eigen is aan de broertjes. Er zitten hier en daar wat cryptische raadsels in verwerkt, (de droom) maar over het algemeen blijft dit een doodgewoon gangsterfilmpje.

Ik moet er wel bijzeggen dat dit het vroegste Coen-product is dat ik te zien krijg. Het toevoegen van 'karakter' aan een film is misschien iets dat pas later is gekomen.

Aan de muziek heb ik me echt doodgeërgerd, veel te melig en te..banaal.

Wel goed waren de acteerprestaties. Er werden maffiosi neergezet op een overtuigende manier en nergens werd de film ongeloofwaardig door toedoen van een slecht acteur.

Helaas waren 115 minuten veel te veel van het goede en verloor ik al gauw mijn aandacht. Maar iets zegt me dat, zelfs als de film maar anderhalf uur duurde, het me nog niet zou aanspreken.

Ik wou zo graag iets alternatief zien. Een parodie op misdaad/gangsterfilms, met niveau.

Spijtig.

Mindere film van de Coen-broertjes. Het had leuke scenes en de protagonist Gabriel Byrne wist mijn hart wel te veroveren, maar het had ook een redelijk lastig te volgen verhaal. Jammer de bammer!

Wat blijft dit toch een afgrijselijk goede prent. Na TBL zonder twijfel mijn favoriet van de Coens. De dialogen, personages, plot en setting: op eigen wijze maken de broers een naadloos geheel van moeilijk verenigbare componenten. Noir, gangster en komedie smelten samen door hun regie, maar ook door hun acteurs. De serieuze Byrne houdt zich met verve staande tegen de belachelijke personages van Turturro en Polito. Tot botsing komen de ernst en de lach niet.

Het machtspel van Byrne, waarin hij als poppenspeler de overige personages dirigeert, is de grootste troef. Zijn personage is bijna larger than life, maar helemaal onaantastbaar is hij niet. Alle stompen, vuistslagen en trappen die hij moet incasseren zijn absoluut hilarisch. De typische gangster-shootouts zijn daarnaast onvergetelijk. Finney met zijn Thompson behoort tot één van de coolste filmscènes ooit.

Als ik vervolgens Polito weer in discussie zie met The Dane, of met die knullige burgemeester en politiechef, dan volgt het schuddebuiken. Waarschijnlijk worden dit nog wel eens 5 sterren.

Vond dit toch een lichte tegenvaller.

De sterke dialogen die zo kenmerkend zijn voor de Coens komen hier niet echt uit de verf. Idem voor wat de humor betreft. Voeg daarbij een totaal oninteressant personage als Tom Reagan, gespeeld door de al even zoutloze Gabriel Byrne en dan krijg je dit. Gelukkig zijn er nog beide maffia-bazen en John Turturro die dan weer wel de Coen-stempel dragen zodat het niet een geheel fiasco dreigt te worden.

Verder geen klagen over de setting en over de cameravoering. Allemaal tiptop in orde. Verhaal zelf is een beetje bij het haar getrokken, maar is interessant genoeg.

Krappe voldoende.

Wederom een aangename Coen, maar ook weer niet de uitschieter naast The Big Lebowski waar ik op blijf hopen.

Vooral de dialogen die ik hier erg sterk vond, erg ad-rem en direct allemaal. Niet buitensporig grappig maar zeker wel met humoristische vlagen. Leuke personages ook, vooral de zijpersonages die het goed doen. Daarnaast een sterk script, en je hebt een degelijke en sterke film. Jammer genoeg komt het ook nergens echt boven uit, en is het een gemiddelde film van de broers, maar dat is nog altijd wel genietbaar.

3.5*

Wel, Miller's Crossing is dan ook geen parodie, en als je dat niet inziet, zou dat wel eens kunnen tegenvallen.

Dane : Jesus, I open my mouth, the world turns smart

Eén van de vele rake zinnen die van Miller's Crossing een eigenwijze misdaadfilm maken. Misschien niet de beste dialoog, maar wel één van deze die me bijgebleven zijn. Ieder filmliefhebber zal dit wel smaken, het zit er vol van.

Eigenwijs dankzij de Coens ook, die elk cliché uit de misdaadfilm van de jaren '30 en '40 bestudeerd hebben en die hier gebruiken in hun eigen verhaal. Een verhaal dat steeds complexer wordt, en gebruik maakt van enkele zijplots die niet altijd even belangrijk zijn zoals de moord op Rug Daniels en het verdwijnen van zijn toupet, een vraag die meermaals door Tom Reagan gesteld wordt. .

Miller's Crossing had meer weg van een hommage aan het genre dan een parodie. Ik had veel bewondering voor de stijl, en dat maakte wel de film voor mij. Iemand die in een zetel zit met het hoofd in de schaduw gehuld, de absurd lange schietscènes, Eddie Dane en Reagan die praten met elkaar in een auto maar mekaar nooit aankijken, enzovoorts. Stijl in overvloed, maar die bruine ouderwetse decors, die vele rustieke houten kantoorruimtes vond ik wel lelijk, en veel scènes speelden zich in zo'n omgevingen af. De film gaf hierdoor een wat povere indruk op mij. Maar het heeft zeker de pret niet bedorven.

Een van de betere Coens die ik heb gezien. Dat valt vooral te danken aan het fantastisch slim geschreven script en de zeer goede vertolking van de cast, met name van Gabriel Byrne die fantastische dialogen uit de mouwen schudt. De sfeervolle setting, de stijlvolle muziek(vooral de shoot-out bij Leo zijn huis was fantastisch) en een slim verloop van d film maken dit toch een zeer fijn filmpje om te kijken.

Niet alles valt in 1x te snappen, daarvoor zit er toch teveel dubbele bodems in en is het spelletje wat Tom speelt echt geniepig. Aan de andere kant verhoogt dit de herzieningswaarde en heb ik eigenlijk weer zin om deze film te kijken.

4*

Gisteravond gezien en na het voor mij enigzins tegenvallende The Hudsucker Proxy van de 'Coen brothers' was ik aangenaam verrast

Over de gehele film hangt een heerlijk 50's mafia sfeertje met uiteraard de bijbehordende 'Tommy-guns' uit die tijd

De dialogen zijn van een goed niveau en bevatten vaak een lekker humoristisch gehalte.

Alle personages zijn prima neergezet en Gabriel Byrne heeft mij als hoofdpersoon echt volledig verbaasd. Ik herriner de man uit geen enkele film maar desondanks kwam hij op mij over als een Robert de Niro of Al Pacino. Een topprestatie van deze man dus!

Het old-skool maffiasfeertje en de humor wisselen zich prima af in deze film en het vroege talent van de 'Coen-brothers' komt goed uit de veren.

Godzijdank neemt de film zichzelf nergens 'te' serieus, visueel is het prima in orde en zoals gezegd zijn de acteerprestaties van de cast dik in orde.

Een film die niet verveeld en die ik binnenkort zeker weer in de DVD-speler zal drukken.

4,0*

Net gezien en moet zeggen dat hij me flink is tegengevallen. Ik ben gek op maffia-films en door de hoge score hier moest ik deze dan ook zeker thuis hebben. De film begint wel erg mooi met de muziek en de hoge bomen. Ook prettig dat ze meteen met de deur in huis vallen en laten zien dat er oorlog zal komen tussen Leo en Caspar. Toch kan een scene als deze niet tippen aan de bureau-scènes uit The Godfather. Jammer dat ik The Godfather heb gezien eigenlijk, want er komt geen enkele film in de buurt van dit meesterwerk. Onbewust of bewust vergelijk ik elke maffia-film met The Godfather. Zonde, want vrees dat alles nu zal tegenvallen.

Zowel Leo als Caspar vind ik absoluut geen bazen. Ging geen schrik vanuit. Zo'n figuur als Bernie gespeeld door Turturro word ik juist wel bang van. Onberekenbaar, een kat in het nauw die vreemde sprongen kan maken. Is voor mij dan ook de beste acteur uit deze film.(sowieso speelt hij altijd erg goed). Byrne moest overkomen als sluw en kil, maar hier wist hij de juiste snaar niet te raken. Het werd te veel een karikatuur van zichzelf. Wat wil hij nou eigenlijk?
Uiteindelijk heeft hij alle vijanden uit de weg (laten) ruimen, omdat hij denk ik toch wel een zwak voor Leo had. Maar goed, dat was het dan? Voelde allemaal als lucht aan.

Overall overstijgt het niet het niveau van The Untouchables en dat is geen compliment. Heel vaak dezelfde locaties die je na 2 keer allemaal wel hebt gezien.

Jammer, ik had echt gehoopt dat Byrne hier een koele killer zou spelen. Een onderbaas die iedereen zou afknallen, maar eigenlijk werd hij de hele film in elkaar geramd en hield hier weinig tot niks aan over. Alsof hij van staal was gemaakt. Werd er allemaal niet geloofwaardiger op.

Echt balen als je je verheugt op een film en je wordt zo teleurgesteld. De echte maffia-liefhebber zal hier toch zijn bedenkingen bij moeten hebben. 2,5 sterren dekt de lading wel.

Degelijke maffia (achtige) film waarbij het gaat om de macht en wie de slimste is, en waarbij uiteraard de nodige doden vallen. Prima in z'n genre.

Balancerende knipoog.

Het zijn wederom de typische, snelle en heerlijke dialogen die het belangrijkste Coen-stempel op dit komische misdaadwerk drukken. De naar Noir knipogende film balanceert niet overal evenwichtig tussen de twee genres, maar de acteerprestaties en een aantal heerlijk idiote personages redden de film.

Goed.

Mijn Coen-herzieningsronde gaat door en nu was dus Miller's Crossing aan de beurt. Een zeer degelijke, klassieke film die mij net als bij de eerste kijkbeurt toch weer niet helemaal aan het scherm wist te kluisteren. Echt heel verrassend is deze prent niet in mijn ogen en er zijn net iets te veel twists & turns. Het geheel is wel behoorlijk stijlvol geschoten en Byrne vind ik een fijne acteur.

Ergens tussen 3 en 3,5*.

'k vond het toch de minste die 'k al van de Coen broers heb gezien. Misschien omdat het hele gangstermilieu me niet zo interesseerde, boeide de film niet echt. 'k heb hem uitgekeken, maar een tweede kijkbeurt zal er niet meer inzitten. De cast deed het wel goed.

Tja, het was niet echt m'n ding.

Ja wat een sterke, lekker misleidende misdaadfilm is dit toch weer. Had al zo'n voorgevoel dat een early-Coen mij zou gaan bevallen. Acteerwerk is prima, ze hebben weer een goede cast samengesteld met Byrne, Finney, Polito, Turturro en kleine rolletjes van o.a. Buscemi. Maar een van de sterkste wapenfeiten zijn toch wel de dialogen, heerlijke zwarte, scherpe of droge humor tussen de regels door. Smullen maar.

Tot slot HET moment v/d film:

- De politiechef die bij elke inval rustig tegen zijn wagen aan staat te leunen en te klagen dat hij de minst geinformeerde persoon is in heel de stad

Heerlijke film.

De Coen broers hebben het talent om een verhaal laagje op laagje te construeren, dat je aan het einde bijna vergeet dat het eigenlijk nergens over gaat. Met Miller's Crossing, waarin het met name gaat om wie wie nou een loer aan het draaien is, leveren de Coens een meer dan degelijke gangsterfilm af.

Zonder de machismo-connotatie welteverstaan; nergens neemt de film zichzelf te serieus of wordt de licht satirische ondertoon vergeten. Humor en timing zijn daarbij de belangrijkste wapenfeiten, en de broertjes beheersen het tot in de puntjes, en weten bovendien mooie prestaties aan middelmatige acteurs (Turturro uitgezonderd) te ontlokken. Byrne en Harden zijn perfect op hun plaats en hun onderlinge dynamiek is iedere scene smullen geblazen. Gek genoeg weet Buscemi nog het minst te overtuigen.

De setting (drooglegging) spreekt immer tot de verbeelding, al had daar hier wat mij betreft nog wat meer in gezeten, met name als het gaat om fotografie en soundtrack. Vond de belichting en het camerawerk wat gewoontjes. Het audiovisuele lijkt ook een duidelijke tweede plaats te vervullen, achter het verhaal en dialogen, hetgeen Coen ten voeten uit is.

Maar de film vermaakt moeiteloos gedurende de hele speelduur, met name dankzij de snedige dialogen, het sluwe verhaal en het vlotte tempo. Een van de betere Coen-films. 4,5*