Miller's Crossing (1990)

Zeer aardige en onderhoudende misdaadfilm van de Coen broers. Hier en daar wat absurdere scenes, maar het plot stak toch aardig in elkaar. Soms een beetje lastig te volgen door de vele namen. Byrne acteert uitstekend en zet een erg boeiend personage neer. De vlotte dialogen zorgen ervoor dat de film geen moment verveelt.

Erg leuke mafiafilm van Joel Coen, en dan ook weer lekker volledig op de Coen style uiteraard waardoor de film soms aanvoelt als een parodie. Dit keer dus een heerlijk verhaaltje dat zich plaatsvind in de drooglegging en waar de typische maffia methodes een leuke draai krijgen. Ook de cast is weer verschrikkelijk goed, Gabriel Byrne is perfect als groentje Tom Reegan, en dan ook vooral Albert Finney als meedogenloze oude maffiabaas die toch wel de leukste dialogen en trucjes heeft in deze film. Verder ook geinig om John Torturro te zien als Jood.

Verder is het plot vrij standaard maar zoals gezegd: de Coen bros geven er weer een leuke draai aan. De film bevat gewoon weer tussen al het botte geweld een dosis aan zwarte en droge humor en vele scenes worden ook weer zo typisch neergezet. De actiescenes zijn ook helemaal absurd, (bv die Tommygun-scene, echt om de ballen uit je broek te lachen) en de settings zijn ook weer mooi.

Lekker gangsterfilmpje. Bij het "look in your heart" moest ik meteen denken aan een aflevering van Johnny Bravo.

4,0*

Nogal gemiddeld over de hele lijn.

Het duurde een hele tijd voor ik in de film zat. Dat komt omdat de film eigenlijk volledig steunt op het verhaal en het pas interessant begint te worden als de verschillende pionnen op hun plaats zijn gemanoeuvreerd. Eens dat is gebeurd zit het plot wel leuk in elkaar, wat helaas nog beter naar voor had gekomen mocht er iets beter geacteerd zijn geweest. Van Torturro ben ik wel fan, maar Byrne en Finney konden me niet echt bekoren. Visueel zijn een paar shots wel mooi (de scène in het bos, de brand in het huis), maar verder is het allemaal vrij standaard. Soundtrack is wel goed en zorgt nog voor wat sfeer.

Typisch zo'n filmpje dat wel vlot wegkijkt, maar waar weinig van blijft hangen. 2.5*

Variant op het noir-genre van de Coen brothers levert een mindere film op dan ik van ze gewend ben. Het verhaal is net niet interessant genoeg- de hoeveelheid twists en turns werden op een gegeven moment wat saai- en het maakte me ook weinig uit wie wie nou precies vermoord had.

De humor werkte soms wel maar niet altijd (de onbetrouwbare burgemeester en politiecommisaris, de te aanwezige Polito, de kluchtige shootouts), een serieuzere toon had niet misstaan.

Grootste minpunt vond ik Marcia Gay Harden, bepaald geen femme fatale en de scenes tussen haar en Byrne waren passieloos en ronduit vervelend.

Pluspunten: de verveelde wisecracks van Byrne, de mooie shots en stijlvolle aankleding.

Heerlijke Coen film ten tijde van de drooglegging, waar machtsstrijd en het plegen van een moord centraal staan. Wanneer we kennis hebben gemaakt met allerlei vage en onduidelijke typetjes en het verhaal een beetje vorm krijgt, is het eigenlijk best een geslaagde misdaad klassieker. De setting en de stijl van de dialogen zijn zeer smaakvol en de humor lekker conventioneel.

Miller's Crossing is bepaald geen duidelijke film met een duidelijk plot. Zo horen we veel namen, zonder dat ze geïntroduceerd zijn. Wie is wie en wat hoort bij wat. Wellicht is het handig wat voorwerk te doen. IMBd even bekijken wie Mink nu precies is en de andere spelers. Opvallend voor een film als deze is dat er maar 14 doden te betreuren vallen.

Zoals gezegd vond ik het plot niet erg duidelijk. Kop, romp en staart kon ik niet echt vinden al zullen sommigen hier daar anders over denken. Natuurlijk wanneer je deze film helemaal hebt bekeken is misschien wel de belangrijkste figuur Verna. Ik had haar graag wat meer gezien in deze film. Opvallend is dat zij nooit gezien wordt met haar broer. Ook niet wat zijn rol nu precies is. Dat geldt feitelijk ook voor Mink. Er zitten sowieso onduidelijkheden in deze film. Vage figuren. De film heeft trouwens een mix van misdaad, komedie en maffiapraktijken. Maar blinkt daar nergens in uit of heeft hierin geen duidelijke boventoon. Daar zijn de gebroeders Coen wel een beetje bekend om.

Wat maakt deze film dan toch tot een voldoende? Sfeer, muziek, camerawerk! De film heeft iets. De belichting en camerawerk is subliem. Daar heb ik dan ook heel erg van genoten. Het broeierige sfeertje vond ik perfect weergegeven. Karakters.

Ik vind hem zeker niet onderhoudend en zeker niet spannend. Het plot is daarvoor te mager en te weinig uitgediept. Desondanks ziet de film er voortreffelijk uit en vond ik de muziek erg mooi.

Met de wetenschap in mijn achterhoofd zal ik hem zeker nog eens een keer bekijken en dan zullen bepaalde puzzelstukjes wellicht tevoorschijn komen.

Mooi van stijl en aankleding, mijn persoonlijk Coen Brothers favoriet. Als ik meer tijd had zou ik hem nog eens herbekijken. Maar er zijn nog zoveel potentieel goede films die ik nog nooit gezien heb ...

Het is wel een uitdagend project: de Coens zijn meesters in het neerzetten van personages die nèt niet helemaal realistisch zijn maar ook nèt niet karikaturaal of over-the-top, ergens er precies tussenin zodat je je als kijker zeker steeds zou afvragen of je bij de neus wordt genomen als je niet zo in beslag werd genomen door de intrigerende plots en de bijna literaire dialogen (die zelf ook weer tegen het gekunstelde aan zitten, maar daar door de naturelle vertolkingen van de altijd uitstekende acteurs voor behoed worden). Fargo is daar in mijn ogen nog altijd het perfecte voorbeeld van, maar in Miller's Crossing begeven de broers zich nog veel meer op glad ijs door hun gemaniëreerde personages en breedsprakige dialogen te plaatsen binnen de ultieme macho-wereld van de Amerikaanse gangsters uit de jaren 30. De zwetende Jon Polito die de mond vol heeft van "ethics", Gabriel Byrne's "If I'd known we were gonna cast our feelings into words, I'd've memorized the Song of Solomon", Bernie Birnbaums wanhopige "Look in your heart!" – het klopt allemaal en het kan allemaal, maar in een andere film met een andere regisseur en andere acteurs zou het bijna zéker niet passen, "onrealistisch" en geaffecteerd aandoen. Dat gezegd hebbende is het leuk dat dit bij MovieMeter de op drie na hoogst gewaardeerde film van de Coens is, ná hun drie bekendste titels Fargo, The big Lebowski en No country for old men. De herinnering aan John Turturro's heart-wrenching monoloog op de titelplek draag ik al vijfentwintig jaar met me mee; dat hij Gabriel Byrne later weer opzoekt om hem te chanteren met het redden van zijn leven was ik al weer vergeten en viel me bij de herziening koud op mijn dak, prachtig. De tijd is vriendelijk geweest voor deze film.

Complexe film van de Coens die op een net te onvoorzichtige manier drama, misdaad en komedie met elkaar verweeft. Zo staan het serieuze onderwerp en de vaak flagrante gewelduitbarstingen in schril contrast met een idioot personage en een malle dialoog hier en daar. De 115 minuten slepen iets te lang aan, maar het verhaal valt in een tot de verbeelding sprekende plooi: hoe het plan van het hoofdpersonage uiteindelijk slaagt, is meesterlijk.

Geschiedenis over maffiagekonkel, leugen, bedrog, corruptie en moord.

De Coens hebben er een knap visueel filmwerk van gemaakt, wat mocht verwacht worden, en zijn er zelfs in geslaagd de gangsters naast hun hartloos optreden, vooral via hun dialogen, een zekere potsierlijkheid aan te meten.

Wel interessant om het gedoe van die schoften gade te slaan, maar eigenlijk, laat maar...

Toch een woordje over de acteurs. Vond ze allen overtuigen in hun rol. Marcy Gay Harden vind ik toch weer uitblnken. Een actrice die alle rollen aankan, gaande van de arme, zich uitslovende huisvrouw tot de femme fatale.

Films van de Coen broers zijn volgens mij altijd goed. Tenminste ik kan me niet heugen dat ik er één gezien heb die mijn niet beviel. En zo dan ook deze. En oké in het gangster-genre zijn er misschien betere gemaakt maar deze houd zich makkelijk staande in de sub-top. Gabriel Byrne speelt Tom Reagan die middenin een machtsstrijd belandt tussen wat gangsters. Die machtsstrijd is net als schaken vooruit denken en dat is wat we dan ook zien. Een plot dat steeds net even anders zit dan we dachten. Iets wat de Coens als geen ander kunnen. Aankledingen en dialogen zijn daarnaast heerlijk. De actie is zo geschoten dat die ook voor een komische noot zorgt. Er is verder gewoonweg niet veel op deze film aan te merken.

Miller's Crossing is een aardige gangsterfilm met toch wel erg veel dialoog. Hier en daar wat langdradig misschien net daardoor, ook al vond ik dat het soms wat moeilijker te volgen was, vooral omdat ik de namen moeilijk kon onthouden van bijvoorbeeld wie Rug en wie Mink waren. Sommige dialogen zijn echt prachtig. Zeker een film die ik nog wel is wil kijken. Voorlopig een 3.5*

Bij herziening verhoogd. De Coen-films zijn voor mij net als de Tarantino-films. Een eigen stijl, maar soms voelt het wat geforceerd aan en lijkt het wel of je al hun films goed MOET vinden. En dat is bij vooral hun recentere werken niet altijd het geval. Miller's Crossing is één van de betere Coen-films. Een ode aan de gangster/film-noir films met de nodige humor zonder dat het een parodie wordt. Hier en daar lekker hard en enkele over de top scènes die het geheel nog extra kruiden. Jon Polito en John Turturro zijn niet bepaald mijn favoriete acteurs en doen de film meer kwaad dan goed. Al zullen anderen hier vooral Turturro veel liever bezig zien.

Deze film is ook mooier om zien met betere muziek dan we gewoonlijk zien bij de Coen-broers. Voor mij dus één van de betere films van hun palmares.

Ontzettend leuke film. Het thema is goed en kwaad: zelfs de gangsters willen het goede doen, ‘ethisch’ handelen en vrienden met iedereen zijn (want ze beseffen dat dat ook hun eigen overlevingskansen vergroot), maar hun egoïsme, wantrouwen en corruptie voert hen toch onvermijdelijk de dood in. De film is een pastiche op de film noir en houdt het midden tussen The Godfather en Sin City en is minstens zo leuk als die films. De gangsters en andere figuren zijn karikaturaal maar vermakelijk; de film is intelligent en geestig.

Nothing more foolish than a man chasin' his hat

De Coen broertjes, ik weet nooit goed wat ik bij hen moet verwachten. Ze hebben een aantal heerlijke films gemaakt, ze hebben een aantal films gemaakt waar ik niets aan vind en ze hebben een aantal films gemaakt die daartussenin liggen. De balans neigt op moment van schrijven (gelukkig) nog het meest naar de eerste categorie waardoor ik wel eens wou gaan zitten voor deze Miller's Crossing. Een Coen film die me eerlijk gezegd altijd wat ontgaan is, maar het verkoopspraatje van Mathias Sercu tijdens Cinema Canvas maakte me wel erg benieuwd.

Lange tijd leek het er op dat dit wel eens de beste film van de broertjes zou gaan worden die ik tot nu toe had gezien. Die openingsscène is niet minder dan geniaal (hoe de naam Bernie Bernbaum wordt uitgespuwd door Johnny Caspar en Leo, heerlijk gewoon) maar de film weet nooit dat niveau te behouden. In de kleine twee uur die daarop volgt zakt het plot verder en verder weg in een ietwat ingenieus plot dat vooral draait om het feit dat Tom van iedereen een pak slaag krijgt. Het blijft boeien, de dialogen blijven leuk en toch is die aantrekkingskracht van het pakweg eerste halfuur jammerlijk genoeg verdwenen. Heel dat kat- en muisspel tussen Tom en Verna zorgt er dan ook nog eens voor dat de film langdradig wordt en het is pas wanneer het plan van Tom in werking treedt, dat de film wat van zijn vroegere elan terug vindt. Beetje jammer alleen dat het pas dan gebeurt, anders had er wel een hogere score in kunnen zitten.

Qua cast wisselt dit trouwens ook wel wat qua niveau. Gabriel Byrne is op dreef als de spilfiguur in het geheel, maar vervalt op den duur wat in een karikatuur van zichzelf. De Coen broertjes trekken volop de film noir kaart en dat voel je in elke beweging van Byrne, maar dat heb je na een tijdje wel gehad. Marcia Gay Harden speelt de femme fatale in het geheel en is compleet verwaarloosbaar, maar gelukkig is er nog John Turturro (Bernie Bernbaum), Jon Polito (Johnny Caspar) en Albert Finney (Leo) om de boel nog recht te trekken. Alledrie spelen ze een personage dat geen katje is om zonder handschoenen aan te nemen en ze stralen alledrie iets gevaarlijks uit. Fijn klein bijrolletje ook nog van Steve Buscemi, zo'n acteur die op een paar minuten een film compleet naar zich kan trekken en dat hier ook zonder al te problemen doet.

Degelijke film, zoveel is duidelijk. Het is iets dat wel van de meeste Coen films kan gezegd worden, maar het echt geniale ontgaat me eerlijk gezegd. Ik krijg ook de indruk dat ik het recentere werk van de broertjes beter kan waarderen, zo vind ik Blood Simple het zwakste dat ik tot nu toe van hen heb gezien, maar om nu te zeggen dat Miller's Crossing een slechte film is? Neen, ik heb me er zeker mee geamuseerd

3.5*

Misdaad van de bovenste plank. Ijzersterke vertolkingen, een clevere plot (met twist uiteraard), en perfect ondersteunende achtergrondmuziek (inclusief "theme song") met scènes die je af en toe doen huiveren. Uitstekend werk en dito aanrader van een van de bekende Coen broers! 4*

Degelijk en goed, zijn de eerste worden die er te binnen schieten. Niet helemaal wat ik in eerste instantie verwachte want ik vond de echte problematiek tussen Leo en Tom erg lang op zich wachten en zo mistte ik ook de wat kenmerkende humor die gebruikelijk is voor de Coen Brothers.

Desondanks is het verre van een vervelende film en staat de film garant voor een goed misdaad drama, prima acteerprestaties en meer dan behoorlijke sfeer. Het aardige maar ook voorspelbare aan het plot is hoe Tom eigenlijk het vuile werk voor Leo opknapt, had alleen wel verwacht dat de laatste er van op de hoogte/plotje was. Nu lijkt het een geslaagde poging van Tom zich weer naar binnen te werken.

Miller's Crossing kenmerkt zich vooral als een traag maar redelijk sfeervol drama waar niemand te vertrouwen is, een paar aardige momenten van stevig geweld, en de gebruikelijke Coen gang voorbij komt met Tuturro, Buscemi en Mcdormand. Erg aardig voor een keer en wellicht zit er bij herziening een cijfer verhoging in.

Goeie film over de rechterhand van een gangster die een relatie heeft met de vriendin van zijn baas. De film komt soms verrassend uit de hoek door met de conventies van het gangstergenre te spelen. Een paar goed opgebouwde scenes met ook goeie dialogen. De cast doet het uitstekend. Net geen 4.0 sterren omdat het plot redelijk ingewikkeld is en niet overal even boeiend.

Degelijke misdaadfilm over een aantal clans die de machtigste willen zijn in de stad. De één heeft de macht en acht zich onaantastbaar. De ander is opgroeiend en komend en denkt dat zijn macht de ander kan overtreffen. Dat dit moet eindigen in wantrouwen en tenslotte in een bloedend schouwspel, dat in de sterren geschreven.

Centraal in dit alles in het personage van Tom Reagan, vertolkt door Gabriel Byrne. Vrij eigenaardig personage waarvan ik geen hoogte krijg. Koelbloedig en sterk zou ik hem alvast niet noemen. De klappen die hij incasseert doorheen de film zijn niet te tellen. Toch slaagt hij erin op slangachtige opportunistische wijze derden voor zijn kar te spannen.

Ondanks de prima sfeersetting toch bij momenten een weinig gebalanceerde film. Er wordt veel gepraat door en vooral over personages. Die laatsten komen niet tot nauwelijks fysiek in het stuk voor waardoor er niet altijd lijn in de film komt. De film wordt bij momenten ook makkelijk te snel afgehaspeld. Ondanks de vele dialogen had ik ook het gevoel dat er toch te weinig tijd werd genomen om het plot te vertellen waardoor er te veel vlakke personages de revue passeerden. Het potentieel kwam hierdoor te weinig tot uiting. Geen slechte film, maar binnen het genre is er veel beters te vinden.

Nog een Coen.

Uit de carrière van deze twee moet ik uit de oudere periode wat meer films zien. Dat erken ik al voor een langere periode, maar iets eraan doen deed ik niet. Toen ik plots Miller's Crossing op schoot geworpen kreeg had ik eindelijk een excuus om een stapje voorwaarts te zetten, al vond ik het resultaat niet briljant.

Wat mij betreft is dit een film die in z'n geheel niet denderend is, maar kan profiteren van wat enorm sterke scenes tussendoor. Steeds stopt Coen er tussendoor een scene in die goed werkt en de aandacht optimaal versterkt, maar alles wat ertussen zit juist niet. Dat heeft ermee te maken dat ik Byrne saai vond, en de andere personages ook. Miller's Crossing voelt erg correct en serieus aan, maar de omgeving hier kon juist wat zwier gebruiken.

Gelukkig zorgen dus wat lekkere scenes tussendoor voor wat leven in de brouwerij, maar ik vraag me ten zeerste af waarom de andere Coen er hier niet bijzat. Had misschien dat duwtje in de goede richting kunnen geven, want nu heb je een film die kan profiteren van wat geweldige momenten tussendoor en niet veel meer. Zowel het verhaal als de personages trokken me namelijk totaal niet, en visueel misschien enkele omgevingen wat eigenzinnigheid.

Veel meer hoef ik er niet over kwijt. Ik vond het een aardige film, maar het zal niet een film zijn die ik snel of binnenkort nog een keer zal zien. Misschien als ik ouder wordt en mijn interessevlak wat draait dat ik het nog een kans geef, voor nu vond ik het echter een duffe maar competente bedoening. Ik weet dat de gebroeders Coen in staat zijn tot mooie dingen, maar dit vond ik toch wat achterblijven. Jammer.

Nee, deed het niet voor mij, de verhaallijn is niet erg interessant en alle beweegredenen zijn soms moeilijk te volgen. Verder behoorlijk wat onnodig dik aangezette stereotypes.
En dan... als bewijs van loyaliteit iemand buiten het eigen blikveld een moord laten plegen, om vervolgens maar voetstoots aan te nemen dat dat dan inderdaad gebeurd is... vreemd, vond ik écht niet kunnen.