Yo, También (2009)

Toch er vandoor gegaan met de IFFR publieksprijs, terwijl het gros van de bezoekers (die klakkeloos een 5 scheurden) niet eens door hadden dat ze zelf bezig waren een verkeerd beeld in zichzelf te schetsen van mensen met het Down syndroom. Uitspraken als 'hij was zo schattig' staat geheel in strijd met de boodschap van de film. Mensen met het syndroom zijn ook gewoon mensen en willen ook zo gezien en behandeld worden in de omgang.

De boodschap wordt er behoorlijk ingepompt, maar uit vele reacties na de film bleek al dat velen niet veranderd zijn. Wordt ongetwijfeld een groot succes in de filmhuizen onder de noemer 'zielig en schattig', terwijl de film dat juist niet wil zijn, maar toch onbedoeld is. Toch te vooruitstrevend? Is de boodschap onacceptabel?

Ik vond het sterk, m.u.v. het liefdes-bij-verhaal van twee mensen met het Down syndroom. Screen-koppel Pineda en Dueñas is daarentegen uitzonderlijk goed, tenminste, als ze samen zijn. De vele geforceerde huilbuien van Pineda zijn een mooi staaltje van over-acting.

Zou inderdaad (zie reactie hiervoor) jammer zijn als het succes van de film komt door het "schattige" karakter van Pablo Pineda.

Wat ik vooral goed vond aan de film was het thema van stigmatisering en de invloed die dat heeft op mensen met het Down syndroom.

Doordat de moeder van Daniel hem stug aan heeft gesproken op zijn intelligentie is hij verder gekomen dan andere mensen met Down die hun hele leven als kind behandeld worden. En vervolgens dan weer de tragiek dat deze hogere mate van kennis en zelfreflectie hem uiteindelijk ook minder gelukkig zal maken dan andere mensen met Down.

Ook het subplot rondom de verstoorde relatie van Laura met haar vader (seksueel misbruik?) en de uiteindelijke manier waarop haar schoonzus aangeeft dat haar vader voor hij in coma raakte om vergiffenis vroeg is hartverscheurend. Een veel bijzonderdere film dan ik verwacht had.

Yo, también is een goede film, die vooral confronteert met je eigen beeldvorming en omgang met Downsyndroom-patiënten. De gedachte aan Idioterne van Lars von Trier kwam onherroepelijk op, als een soort experiment met de kijker over de positie die gehandicapten (of 'idioten') in de maatschappij innemen. Een mongool met buitengewone sociale én intellectuele intelligentie (hij is in staat om beschouwend te praten over zijn eigen handicap), krijgt een verhouding met een 'gewone' vrouw. Terwijl de apartheid van die situatie in hun omgeving het onderwerp is van de film, werd ik zelf met name heen en weer geslingerd tussen gevoelens van lachen om zijn rare blikken en genante situaties, en vervolgens een gevoel van frustratie over deze manier van kijken: constant speelde in mijn hoofd de vraag wat hier een 'juist' oordeel zou zijn, en dat terwijl het verder een doodnormale, af en toe ontroerende film is.

Achteraf overheerst echter toch enigszins de frustratie, vanwege onduidelijkheid en onzekerheid over de juistheid van dit experiment. De acteur is namelijk zelf ook een zeer intelligente man met het syndroom van Down (anders had hij dit ook niet kunnen spelen), maar ik heb me laten vertellen dat dit hoogst uitzonderlijk is. De film doet het echter voorkomen alsof Down enkel fysieke verschijnselen kent. Het blijft dan natuurlijk een mooie film, over een zeer uniek probleem, en misschien wil ik er wel teveel in zien, maar de confrontatie met het publiek over de eigen beeldvorming is niet helemaal op zijn plaats als dit zo uniek is. Dit is lastig onder woorden te brengen, maar het voelt alsof het niet helemaal klopt. Maar wellicht val ik zelf daarom ook onder de doelgroep, omdat we maar al te graag die duidelijkheid willen, en bijna wensen dat iemand die zo afwijkend is zich daar ook naar gedraagt

Hoe dan ook blijft het natuurlijk bijzonder, en er zitten genoeg memorabele scenes in die ook wel echte problematiek aankaarten en tegelijk hilarisch zijn (in de lift en vooral de geweldige bananenscene). Zeker aan te raden.

De winnaar van de publieksprijs op het IFFR en dat mag geen verrassing heten aangezien Yo, También een echte crowdpleaser is. Toch heeft de film één kolossaal minpunt. De film slaagt totaal niet in zijn opzet. Daar waar Yo, También overduidelijk poogt om de boodschap over te brengen dat mensen met het syndroom van down ook normale mensen zijn, doet de film juist onbedoeld het tegenovergestelde. Het zet de hoofdrolspeler bijna consequent als schattig neer waardoor over grote delen van de film een beeld van medelijden blijft hangen. Daarnaast werkt ook het gebruik van de handheld camera maar matigjes waardoor de minpunten achteraf toch overheersen. En dat is bijzonder jammer, want het puike acteerwerk had meer verdiend.

2,5*

Pablo Pineda in Yo, También is geweldig en laat goed zien dat mensen met het syndroom van down ook recht hebben om verliefd te worden en als het niet zou lukken zeker ook recht hebben om liefdes verdriet te hebben , Lola Dueñas heeft voor me zelf iets zeer sexy's over zich en is eigenlijk de ster van de film.

Jongeman met Syndroom van Down wordt verliefd op collega

De film begint aardig maar naarmate de film vordert wordt deze toch een beetje langdradig. Het einde is weer wat beter zodat ik toch een goed gevoel over hou aan deze film.

Wel leuk hoe drama wordt afgewisseld met "down" komedie.

3 sterren

Charmante film over de vriendschap/liefde tussen een man met het Down-syndroom en een 'normale' vrouw. En deze vriendschap/liefde komt oprecht over zonder neerbuigend of belachelijk te worden, en daar scoort de film dus zeker punten. Een vrij vlotte montage, waarbij vooral het begin wat onder te leiden heeft. Zo had er wel wat meer tijd besteed mogen worden aan de ontmoeting tussen de twee. Verder een aantal goeie scenes, zoals de scene in de lift en ook het einde is pakkend.

Aardig drama over de ontmaagding van iemand (Daniel in dit geval) met het syndroom van Down want zo eindigt de film min of meer ! Het eerste gedeelte van de film was best goed en de relatie die ontstond tussen Daniel en Laura (mooie vrouw trouwens) was mooi. Maar halverwege de film verandert het verhaal van romantisch en vrolijk na dramatisch en wordt het zoals iemand hierboven ook al zegt een beetje langdradig. Het einde leek best naar een goed einde af te stevenen maar persoonlijk vond ik het toch een beetje een anti-climax want Laura liet de tot zijn oren verliefde Daniel toch maar mooi zitten. Hij mocht slechts één keer de liefde bedrijven met haar en dat was het dan. Maar ja misschien is dat ook de wel de charme van de film en de realiteit want eerlijk gezegd was het best een realistische film. De film had ook wel iets weg van "(500) Days of Summer"

Pablo Pineda en Lola Dueñas deden het overigens best goed in deze film en de rest van de cast eigenlijk ook.

Ik miste eigenlijk wel een liedje als dit bij deze film
Life goes on

Een redelijke (Spanje) dramafilm...

Zeker aangrijpend verhaal...

Dat weet je hoe omgaan met het syndroom van Down...

Verliefd op een collega...

Maar niet zo mooie film...

Mooie en ontroerende film over een ongewone vriendschap. Het acteerwerk was uitstekend. Vooral Lola Dueñas was zeer goed. In dit genre is het een van de betere films.

Bijzonder concept, mooi uitgewerkt ook. Spaanse, Europese manier van filmen bevalt me zoals altijd weer prima. Geen talloze overbodige shots, terwijl er wel gewoon het maximale eruit wordt gehaald. Ik vond het interessant om personen met het Syndroom van Down te zien acteren en ik vond Pablo Pineda eigenlijk nog redelijk 'normaal' overkomen. Hij had geen rare trekjes of onvoorspelbaar gedrag, waardoor je hem toch stiekem wat meer als een echt mens gaat beschouwen. Lola ziet er leuk uit en speelt foutloos. Ik had wel verwacht het geen complete happy-end zou worden. Dat zou een beetje te optimistisch zijn, aangezien je Laura veel ziet twijfelen en nadenken in plaats van gewoon te genieten. De scène op bed had van mij nog wel iets langer mogen duren. Het was fascinerend om twee totaal verschillende personages te zien die elkaar aan zitten te staren.

Goed.

Heel heel mooi.

Het komt weinig voor dat zo'n romantisch verhaaltje me weet te pakken, maar deze film had echt een onwijs groot hart. Bevatte sentimentaliteit, maar in zo'n Spaans jasje komt dat alles behalve geforceerd over. Dit was natuurlijk, romantisch en hartelijk. Echt een film waar je hart vol van stroomt, maar ook je op je tenen trapt. Hoewel deze relatie tussen Laura en Daniel aardig bijzonder is, gaat het natuurlijk ook over de communicatie tussen ''normale'' en ''down'' mensen. Een film met een hart.

Wat allereerst opvalt, en ook gelijk de eerste 30 minuten steelt om in te komen, is het erg donkere sfeertje qua beelden. Ik weet niet wat ze hebben gedaan, maar het ziet er allemaal erg donker uit en dat moet wel even wennen. Ik ben wel een voorstander van handheld camera's, juist omdat je dan zoveel kleine details vlug kunt aanschouwen, maar door de donkere filter of effect was het af en toe wel een beetje lastig. Pas na een half uur begon ik eraan te wennen. Echter is het alles behalve lelijk, beetje opmerkelijk. Over nagedacht qua design.

Wat ik zo bijzonder aan de film vind, is dat er ook geen medelijden qua productie kant voor de ''down'' mensen komt. Je merkt vaak in zulke films dat er dan zo'n kleffe boodschap op komt van ''ze zijn ook maar mensen, ze zijn normaal enz.'' een beetje gaap. Deze film had wellicht dezelfde boodschap, maar filmde Daniel als normale. Het was juist Lola, Laura, die in ieder geval bij mij thuis de harten stool. Geen geslijm met gehandicapten, gewoon waar en warm. Lola steelt de show. Erg mooie vrouw ook om te zien, mooi gezicht met veel persoonlijkheid.

Oprecht mooie film, erg warmhartig maar ook wel diepzinnig op een menselijke, emotionele manier. Geen film over ontmaagding[/spoiler[, een film over het leven van twee bijzondere, maar normale mensen. 4 sterren.

Al eerder gezien maar had nog niet gestemd, en nu herzien.

"Yo, Tambien" is een hele mooie film. Pablo Pineda als Daniel speelt eigenlijk zichzelf aangezien hij iemand is die mét zijn down-syndroom toch functioneert als een "normaal"persoon, oftewel heeft hij, met uitzondering van zijn uiterlijk, weinig last van zijn extra chromosoom.

Afgezien van het vraagstuk of het moreel juist is om een persoon met down zo intensief te trainen zodat zijn intelligentie wordt geprikkeld en daarmee dus intelligenter wordt dan zijn "soortgenoten" (Daarmee staat hij niet met hen op één lijn, maar ook niet op dezelfde lijn met "normale" mensen.), is het ook gewoon een heerlijke feelgoodfilm.

Lola Dueñas, Laura in de film, heeft een prachtige glimlach, en ik kan me goed voorstellen dat Daniël haar aanwezigheid erg op prijs stelde. De vrolijkheid die ze uitstraalde was erg aanstekelijk. Voeg daarbij het aandoenlijke lachje van Daniël toe en als toeschouwer kun je compleet wegsmelten als je de twee bij elkaar ziet.

Blijft redelijk uit de valkuil van sentimentalisme, mede door het dicht-op-de-huid-Dardenne-broertjes-achtige camerawerk.

En acteur met Down-syndroom in de hoofdrol werkt nu eenmaal een stuk beter dan acteur die een beetje grimassen trekt.

Echt heel meeslepend wordt het dan net weer niet, maar roept wel wat vragen op over het voorkomen van mensen met het Down-syndroom dmv voortijdige zwangerschap-afbreking ..vroeger woonde er bijna in iedere straat wel iemand met Down (Mongooltjes noemden we ze toen nog)....misschien toch al die jaren iets te snel weggezet als beperkt qua intelligentie-niveau.

Niet het onderwerp van de film overigens want dat gaat meer over de opbloeiende liefde tussen Daniel en Laura.

Niet onaardig, deze Europese Hollywood-film. Het is Hollywood, en het is het ook weer niet. Dat laatste zie je bijvoorbeeld bij de bijna pijnlijk lange scene aan het einde als Daniel en Laura naast elkaar op bed zitten. Maar voor het overgrote gedeelte is Yo, Tambien een weinig-aan-de-hand romantische film, waarin het geliefde clichéverhaal over een onmogelijke liefde nog maar eens naar het witte doek wordt gebracht. Zelfs scènes waarin de romantische liefde als het enige waardevolle in het leven wordt neergezet ontbreken niet. Toch is het verhaal, naast enigszins voorspelbaar en sentimenteel, wel overtuigend en in zekere zin ontroerend. Lola Dueñas speelt een erg goeie rol, maar Pablo Pineda is als personage minder uitgewerkt; hij heeft Down en humor, dat is het wel zo'n beetje. Daarnaast vind ik de persoonlijke overtuiging van Pineda dat het niveau van functioneren van mensen met trisomie 21 grotendeels afhangt van opvoeding en onderwijs, iets wat ook in de film wordt geventileerd, nogal kort door de bocht en zelfs enigszins schofferend tegenover alle ouders van deze kinderen die niet zo ver komen. Het hand-held camerawerk tenslotte past prima bij een semi-realistisch drama als dit, de film heeft zelfs wel een Dogme-sfeertje over zich, ware het niet dat er met extra-diegetische muziek wordt gewerkt. Vermakelijke film dus, Yo, Tambien, maar ontegenzeggelijk erg braafjes. Kleine drie sterren.

Geen onaardige kleine film, wel vond ik het behoorlijk langdradig. Vooral het eerste uur, waarin zowat alle vooroordelen richting mensen met het down-syndroom voorbij komen. Pas daarna toont de film mensen met het syndroom meer als 'normaal'.

Quasi-documentaire met enkele sterke scenes, maar een tikkeltje vermoeiend qua opbouw wat mij betreft. Net geen drie sterren.

Mooi, subtiel aangrijpend en vaak erg grappig romantisch drama over een universitair geschoolde jonge man met het syndroom van Down, die verliefd wordt op een vrouwelijke collega, met alle gevolgen van dien. Geweldig akteerwerk van de twee hoofdrolspelers maakt dit een lust voor het oog, al stelt de film op visueel gebied verder bar weinig voor en wordt je soms zeeziek van het schokkerige camerawerk. Het directe en vooral eerlijke script maakt gelukkig veel goed.

Na de nodige teleurstelling op het vlak van Spaanse Cinema nu eindelijk één die wel aankomt en binnenkomt.

Een bijzonder verhaal met bizarre tegenstelling wordt je gebracht in deze film, tegenstellingen en vooroordelen waar je jezelf in eerste instantie ook op zou vergalopperen, maar verpersoonlijkt door Daniel en diens scherpte, komt er toch een schoorvoetende herziening. Wat zijn we goed in vooroordelen en betuttelen terwijl Daniel en de zijne een stuk reiner van gedachten en goed van bedoeling zijn dan 'normale' mensen met hun platte gedrag. Ik focus me dan ook niet zo zeer op de gehandicapten en wat zij niet mogen, maar eerder op de molensteen die Laura bijvoorbeeld meesleept en die zich in een kromme hang naar fysieke afleiding, liefde is het niet, zo'n beetje aan de voeten gooit van ieder gespuis dat ze tegenkomt. En daar is ze toch echt te goed voor...de oorzaak is even logisch als onontkoombaar, de twee keer lijkt trouwens wel bijna een verkrachting. Behalve Laura's rugzak is het wat mij betreft tevens een subtiele aanklacht tegen de gemakkelijke en vluchtige contacten van deze tijd. Oppervlakkigheid troef, bindingsangst en bang om alleen te zijn in een wereld waar van echt contact maken en elkaar leren kennen geen sprake meer is, althans voor veel mensen. Vooroordelen ook te over maar wanneer Pepe zijn kans kan grijpen is hij er ook als de kippen bij, lekker gemakkelijk natuurlijk. Gelukkig is men daarentegen wel heel goed in het vertellen dat de gehandicapten hun gevoelens maar moeten onderdrukken en vooral niet iets moeten willen hebben met een 'normaal' iemand. Echter, dat normale persoon, Laura, is wel zo'n beetje de enige die normaal tegen Daniel doet. Dat zij hem dan ook laat zitten halverwege is niet een afwijzing voor hoe hij is maar de angst voor diepgaande intimiteit, geen oppervlakkige seks maar een diepere relatie. In die zin is het tussen Laura en Daniel de omgekeerde wereld van het is de gehandicapte die juist de beschadigde accepteert, weliswaar met horten en stoten. De discussies zijn dan ook interessant te noemen vooral tussen Daniel en zijn broer. De volwassen lijken stuurloos en vooral bezig met betutteling, terwijl de gehandicapten juist heel goed weten wat ze willen, liefde en leven.

Aandoenlijk, dat hartje van zonnebrand, bijzonder geestig, de ruzie in de lift en de seksuele voorlichtingen maar ook die blik en gezichtsuitdrukking van Daniel zelf is geniaal. Daarnaast is de film een stuk toegankelijker dan verschillende andere Spaanse producties die ik de afgelopen tijd gezien heb en de Engelstalige muziek doet ook goed.

Fijne en mooie film, komisch en ontroerend tegelijk. Het laat je toch weer even in de spiegel kijken betreffende vooroordelen maar vooral relativeren wat nu daadwerkelijk problemen zijn.

Een mooie melodramatische film over het leven van een man met Downsyndroom. Pineda is inderdaad universitair geschoold, maar wel een uitzondering. Tot op zekere hoogte is de film realistisch. Een tijd terug zag ik een 'gewone' jongen met een meisje met Downsyndroom. Ik dacht eerst dat het zijn zus was, maar die mening moest ik bijstellen toen ze elkaar hartstochtelijk op de mond zoenden. Toch blijf ik van mening dat het hebben van een relatie met iemand die fysieke beperkingen heeft niet vergelijkbaar is met iemand die aangeboren mentale beperkingen heeft en dat heeft niets met vooroordelen te maken. Feit is dat de mentale, geestelijke en persoonlijke ontwikkeling van iemand met Downsyndroom niet volledig synchroon loopt met iemand die dat niet heeft. Dus zal de bijdrage aan de relatie vrijwel nooit gelijkwaardig kunnen zijn, de ene zal toch altijd meer 'begeleider van' zijn. Maar neemt niet weg dat het een mooie en eerlijk overkomende film is. Goed gespeeld door beide hoofdrolspelers!

Een prachtige film waarin goed gespeeld wordt in een mooi verhaal dat ook nog eens in onze "ruwe" samenleving gebeurd is. Het kan wel dus maar wel met de juiste sturing op mentaal gebied kom je een heel eind. Tegenwoordig merk je dat ook, bv in de winkel. Kassa valt uit en 1,34 + 3,86 kunnen de meesten niet meer zonder machine uitrekenen. Over kennis gesproken.

De film is redelijk rustig van opbouw en puur actieliefhebbers zullen er niet veel aanvinden. Toch een eyeopener voor veel onder ons, ook wij zijn bevooroordeeld. TIjdens de film zat ook ik te denken hoe ik zou reageren op de verhouding van mijn dochter met iemand die het syndroom van Down heeft. Gemakkelijk om te zeggen dat je ermee accoord gaat maar zouden de woorden in de realiteit uitkomen?

Daniël kwam heerlijk als persoon over, dat zou de mening moeten vormen, hij is grappig, inteligent, spitsvondig en practisch als persoon in zijn gedrag. Een fijne persoon om om je heen te hebben.

Nog één punt over het acteerspel: de scène in de lift vormde voor ons het hoogtepunt, liet ook heel goed zien hoe uitstekend en fijn de vriendschap tussen deze twee is!!!

Een film die je achterlaat met een prettig gevoel en hopelijk iets minder bevooroordeeld.

Van ons krijgt hij een 8!