Yo, También (2009)

Toch er vandoor gegaan met de IFFR publieksprijs, terwijl het gros van de bezoekers (die klakkeloos een 5 scheurden) niet eens door hadden dat ze zelf bezig waren een verkeerd beeld in zichzelf te schetsen van mensen met het Down syndroom. Uitspraken als 'hij was zo schattig' staat geheel in strijd met de boodschap van de film. Mensen met het syndroom zijn ook gewoon mensen en willen ook zo gezien en behandeld worden in de omgang.

De boodschap wordt er behoorlijk ingepompt, maar uit vele reacties na de film bleek al dat velen niet veranderd zijn. Wordt ongetwijfeld een groot succes in de filmhuizen onder de noemer 'zielig en schattig', terwijl de film dat juist niet wil zijn, maar toch onbedoeld is. Toch te vooruitstrevend? Is de boodschap onacceptabel?

Ik vond het sterk, m.u.v. het liefdes-bij-verhaal van twee mensen met het Down syndroom. Screen-koppel Pineda en Dueñas is daarentegen uitzonderlijk goed, tenminste, als ze samen zijn. De vele geforceerde huilbuien van Pineda zijn een mooi staaltje van over-acting.

Zou inderdaad (zie reactie hiervoor) jammer zijn als het succes van de film komt door het "schattige" karakter van Pablo Pineda.

Wat ik vooral goed vond aan de film was het thema van stigmatisering en de invloed die dat heeft op mensen met het Down syndroom.

Doordat de moeder van Daniel hem stug aan heeft gesproken op zijn intelligentie is hij verder gekomen dan andere mensen met Down die hun hele leven als kind behandeld worden. En vervolgens dan weer de tragiek dat deze hogere mate van kennis en zelfreflectie hem uiteindelijk ook minder gelukkig zal maken dan andere mensen met Down.

Ook het subplot rondom de verstoorde relatie van Laura met haar vader (seksueel misbruik?) en de uiteindelijke manier waarop haar schoonzus aangeeft dat haar vader voor hij in coma raakte om vergiffenis vroeg is hartverscheurend. Een veel bijzonderdere film dan ik verwacht had.

Die scene in de lift, dat Daniel met zijn tong uit z'n mond op z'n hoofd begint te slaan . In deze film wisselt drama bijna perfect met humor en dat is erg knap gedaan, en ook het acteerwerk (vooral Lola Dueñas) is erg goed. Wel jammer dat de drama-gedeelten soms wat saai zijn.

3.5*

De Telegraaf zit er weer eens pijnlijk naast met hun recensie

Op de eerste plaats; wanneer stopt de filmindustrie met klungelig handheld cameravoering! Ik vind het bespottelijk dat je bij een film die meer dan een paar miljoen kost genoegen moet nemen met een schuddend beeld. Gebruik handeheld met kunde of gebruik het niet! Ik zeg: zonde, vooral ook omdat de fotografie vooral in het eerste deel van de film bij vlagen geniaal is.

En daar hebben we de brug naar het volgende pijnpunt in de film. Het verschil tussen het eerste en het tweede deel. Tijdens het eerste deel betrapte ik mezelf op de gedachte dat de spanjaarden op dit moment cultureel en artistiek kilometers voorop lopen in vergelijking met de rest van europa. In het eerste deel van de film is de toon waarop de ontluikende liefdesgeschiedenis tussen Laura en Daniel vertelt wordt oorspronkelijk, vriendelijk en leuk om te volgen. Er is veel zogenoemde herkenning (veel meer dan in Alles is Liefde, om maar eens een open deur in te trappen..) en dat geeft de aangename gedachte dat we allemaal mensen zijn die het moeten doen met de beschikbare riemen.

Maar dan de tweede helft; na driekwart film moet personage Laura wegens persoonlijke omstandigheden naar een andere stad. Vanaf het moment dat ze weg is wordt je als kijker niet meer geïnformeerd over de status van de relatie tussen de hoofdpersonen. Is het uit? Is er een tijdelijke onderbreking in de relatie zodat Laura haar shit uit het verleden kan opruimen? De onduidelijkheid wordt niet opgehelderd. Waar we in het begin te maken hebben met een helder en transparant verhaal worden we nu verdronken in een modderpoel die het cliché niet schuwt. David mag Laura in de andere stad vergezellen (Madrid) als ze haar ouderlijk huis verkoopt(?). Daarna zien we (het is god betere het ook nog oudjaar ook) het stel geluksmomenten beleven op de kerstkermis en op een nieuwjaarsfeest waar een eerst kusje gegeven wordt. Wat volgt is een hotelkamerscene waarop Laura aan David toestemming geeft om het 1 x met haar te doen (en absoluut niet vaker!). En daarmee mept de verteller in een klap z'n eigen verhaal kapot omdat de vooroordelen ten opzichte van mensen met het syndroom van Down toch nog bevestigd worden. Seks en/of een relatie met Daniel is toch taboe.

Tot slot; de cast van "Yo, También" is subliem. En Lola Dueñas en Pablo Pineda zijn bijzonder prettig om naar te kijken. De film is onderhoudend. Wanneer het einde wat beter uitgedacht was, had het verhaal zich wat mij betreft kunnen meten met films als "Turks Fruit" en "Betty Blue" (om maar eens twee liefdesgeschiedenissen te noemen).

3.5*

Overtuigend liefdesdrama dat op de juiste momenten wordt gerelativeerd. Het enige wat niet past in de film is het gegeven dat Laura ook een syndroom heeft namelijk van ouderlijk misbruik. . Dan dreigt het even de Almodobar-kant uit te gaan. Gelukig niet overheersend storend.
4*

wat een super film!

lachen wordt afgewisseling met een traantje. en dat binnen een minuut, dat doen niet veel films hem na

hij is echt geweldig!echt een aanrader. ik vond het een superfilm. ik ga er niets over verklappen, gewoon gaan.

Yo, también is een goede film, die vooral confronteert met je eigen beeldvorming en omgang met Downsyndroom-patiënten. De gedachte aan Idioterne van Lars von Trier kwam onherroepelijk op, als een soort experiment met de kijker over de positie die gehandicapten (of 'idioten') in de maatschappij innemen. Een mongool met buitengewone sociale én intellectuele intelligentie (hij is in staat om beschouwend te praten over zijn eigen handicap), krijgt een verhouding met een 'gewone' vrouw. Terwijl de apartheid van die situatie in hun omgeving het onderwerp is van de film, werd ik zelf met name heen en weer geslingerd tussen gevoelens van lachen om zijn rare blikken en genante situaties, en vervolgens een gevoel van frustratie over deze manier van kijken: constant speelde in mijn hoofd de vraag wat hier een 'juist' oordeel zou zijn, en dat terwijl het verder een doodnormale, af en toe ontroerende film is.

Achteraf overheerst echter toch enigszins de frustratie, vanwege onduidelijkheid en onzekerheid over de juistheid van dit experiment. De acteur is namelijk zelf ook een zeer intelligente man met het syndroom van Down (anders had hij dit ook niet kunnen spelen), maar ik heb me laten vertellen dat dit hoogst uitzonderlijk is. De film doet het echter voorkomen alsof Down enkel fysieke verschijnselen kent. Het blijft dan natuurlijk een mooie film, over een zeer uniek probleem, en misschien wil ik er wel teveel in zien, maar de confrontatie met het publiek over de eigen beeldvorming is niet helemaal op zijn plaats als dit zo uniek is. Dit is lastig onder woorden te brengen, maar het voelt alsof het niet helemaal klopt. Maar wellicht val ik zelf daarom ook onder de doelgroep, omdat we maar al te graag die duidelijkheid willen, en bijna wensen dat iemand die zo afwijkend is zich daar ook naar gedraagt

Hoe dan ook blijft het natuurlijk bijzonder, en er zitten genoeg memorabele scenes in die ook wel echte problematiek aankaarten en tegelijk hilarisch zijn (in de lift en vooral de geweldige bananenscene). Zeker aan te raden.

Vond het een erg mooie film.

Naast de nodige humoristische momenten ook genoeg serieuze momenten die je over de zaken na laat denken.

Dan heb je niet goed opgelet. Want op verschillende momenten wordt aangegeven dat hij een zeer grote uitzondering is en er wordt zelfs wat, niet veel, achtergrond informatie over gegeven (mozaïcisme wordt zelfs genoemd).

Dat zou kunnen, heb wel vaag zoiets meegekregen nu je het zegt. Kennelijk was het niet overtuigend genoeg. Mijn belangrijkste punt is echter dat ik twijfels had bij een film over zo'n uitzonderlijke situatie, zonder expliciet hier melding van te maken. Gelukkig is er overigens wel een fijne inhoudsrijke film van gemaakt.

1 van de films die ik tijdens afgelopen IFFR heb moeten missen door te vol schema. Maar gelukkig zojuist alsnog bekeken....

Na de vele verhalen die ik had gehoord en gelezen over de film, is het altijd lastig om er "blanco" naar te kijken omdat je toch een bepaald verwachtingspatroon hebt. Gelukkig viel het alles behalve tegen. En da kwam vooral omdat de film vele ingredienten bevat, die het aangenaam maken om naar te kijken en tot het eind blijft boeien.

Ja, het is een kleine filmhuis film met een lach een traan, maar vooral met een boodschap die "MUG al eerder aangaf : "Mensen met het syndroom zijn ook gewoon mensen en willen ook zo gezien en behandeld worden in de omgang." Daar is niks zieligs aan maar gewoon hoe het zou moeten zijn.

Ontroerend, grappig, warm, pittig onderwerp en toch luchtig gebracht. Op enkele iets minder geslaagde passages na een fijne filmhuisfilm.

Geweldige film! Neemt wat mij betreft veel vooroordelen met betrekking tot mensen met het downsyndroom weg. En zeer mooi en spontaan geacteerd door de 2 hoofdpersonen.

Wel jammer dat ze uiteindelijk toch geen relatie krijgen, maar misschien was dat ook iets te voor de hand liggend geweest.

Ja de hoofdpersonen speelden geweldig, mag ook nog wel eventjes gezegd worden! En wat je zegt over het einde, maar goed dat het afliep zoals het afliep, anders krijg je weer het zoveelste dertien in een dozijn einde..

In ons ilmhuis de VF is deze film ook al weer weg!

Dus dan morgen maar naar PF. Daar draait deze film nog wel. Morgenavond kan ik pas mijn mening geven over deze film.

VF, PF? Je mag die woorden best voluit schrijven, zo snappen weinig mensen hier waar je het over hebt.

Hele mooie film! Mooi verhaal en ook vaak grappig.

Deze film zondag gezien in Plaza Futura in Eindhoven omdat hij in de Verkadefabriek in Den Bosch al niet meer draait.
Prachtige film! Het zou idd te voor de hand liggend zijn geweest als Laura en Daniel en relatie zouden krijgen.
Verder: Gewoon gaan kijken, zou ik zeggen. Erg mooi!

wat een bijzondere film!!!! Het confronteert jezelf met hoe je zelf tegen deze mensen aankijkt. Mijn beeld is na deze film TOTAAL veranderd.

Vond deze film tegenvallen.

Vooral de clichématige opbouw was tenenkrommend. Binnen een minuut kon je al in grote lijnen raden hoe de film zou gaan lopen. Daarom vond ik het ook jammer dat er geen cliché einde aan de film zat. Had beter gepast in dit geval.cliché is niet persé noodzakelijk, maar ik hou wel van een goed einde en dat was hier niet echt het geval

Het is me duidelijk geworden dat ik liever kijk naar mooie acteurs of actrices dan naar gehandicapten.

Verder is een van de twee hoofdpersonages Laura wel goed gecast. Ze is niet erg aantrekkelijk, maar haar uiterlijk past perfect bij de rol die ze speelt.

ik vond dit een film van echte kwaliteit

ik moest lachen en een minuut later rolde er een traan over mijn gezicht.. er zijn niet veel films die dat in zich hebben, en ga hem zeker nog een keer kijken.

Binnenkort voor het eerst naar het filmhuis hier in de buurt, ben echt héél erg benieuwd wat ik ervan ga vinden.

Gisteravond gezien in het filmhuis in Venlo. Mooie, ontroerende en tegelijkertijd ook humoristische film. Ik wist niet dat mensen met het Down syndroom toch ook zo intelligent konden zijn. De acteur die Daniel speelt heeft ook echt het syndroom van Down en - als ik het goed heb begrepen - is hij zelfs onderwijskundige.

Ja het verhaal gaat in principe over hem, heel mooi (:

Gisteravond naar een openluchtvoorstelling van deze film geweest. Wat was dit wennen in het begin zeg, vooral omdat ik nog nooit eerder een Spaanse film had gezien. Ook de personages zelf werden niet gelijk geaccepteerd door mij, omdat ik wat vooroordelen had over mensen met het down syndroom. Maar na een niet al te lange tijd wordt deze film erg aangenaam. Echt een film die het brengt zoals het is, met een flinke dosis humor. Wel struikelde ik over de clichés die er toch vaak in zitten. Maar toch verliet ik de 'bioscoop' met een goed gevoel.

Lola Dueñas lijkt hier op de poster sprekend op Valeria Bruni Tedeschi!

Afgelopen week door mijn moeder meegenomen, die zelf spaans studeert en daarom graag naar spaanstalige films gaat.

Ik ben verrast door deze film. Ik ben, zoals gezegd door mijn moeder, redelijk op de hoogte van spaanse films en meestal kunnen mij deze films niet geheel bekoren, in tegenstelling tot films uit italiaanse stal bijvoorbeeld.

Het thema is er één die niet in veel films besproken wordt, doch waar duidelijk bepaalde vooroordelen over bestaan, die blijkbaar, als je bepaalde recensies leest, nog steeds van toepassing zijn. Die slaan dan vaak ook de plank helemaal mist (zie begin deze thread).

De verhouding tussen beide hoofdpersonen, maar ook die tussen familie en beide hoofdpersonen zijn zeer goed uitgewerkt. Daarnaast gaan fictie en werkelijkheid vrijwel naadloos in elkaar over en zou, wanneer de film als docu uitgebracht worden, niet heel gek overkomen.

De winnaar van de publieksprijs op het IFFR en dat mag geen verrassing heten aangezien Yo, También een echte crowdpleaser is. Toch heeft de film één kolossaal minpunt. De film slaagt totaal niet in zijn opzet. Daar waar Yo, También overduidelijk poogt om de boodschap over te brengen dat mensen met het syndroom van down ook normale mensen zijn, doet de film juist onbedoeld het tegenovergestelde. Het zet de hoofdrolspeler bijna consequent als schattig neer waardoor over grote delen van de film een beeld van medelijden blijft hangen. Daarnaast werkt ook het gebruik van de handheld camera maar matigjes waardoor de minpunten achteraf toch overheersen. En dat is bijzonder jammer, want het puike acteerwerk had meer verdiend.

2,5*