Yo, También (2009)

Pablo Pineda in Yo, También is geweldig en laat goed zien dat mensen met het syndroom van down ook recht hebben om verliefd te worden en als het niet zou lukken zeker ook recht hebben om liefdes verdriet te hebben , Lola Dueñas heeft voor me zelf iets zeer sexy's over zich en is eigenlijk de ster van de film.

Jongeman met Syndroom van Down wordt verliefd op collega

De film begint aardig maar naarmate de film vordert wordt deze toch een beetje langdradig. Het einde is weer wat beter zodat ik toch een goed gevoel over hou aan deze film.

Wel leuk hoe drama wordt afgewisseld met "down" komedie.

3 sterren

Prachtige film. Camerawerk is even wennen. Soms doet het wat documentaire-achtig aan, met name in het begin van de film. Ook erg goed in het verhaal de relatie tussen de twee anderen met Down syndroom en hoe die met de situatie omgaan.

Charmante film over de vriendschap/liefde tussen een man met het Down-syndroom en een 'normale' vrouw. En deze vriendschap/liefde komt oprecht over zonder neerbuigend of belachelijk te worden, en daar scoort de film dus zeker punten. Een vrij vlotte montage, waarbij vooral het begin wat onder te leiden heeft. Zo had er wel wat meer tijd besteed mogen worden aan de ontmoeting tussen de twee. Verder een aantal goeie scenes, zoals de scene in de lift en ook het einde is pakkend.

Aardig drama over de ontmaagding van iemand (Daniel in dit geval) met het syndroom van Down want zo eindigt de film min of meer ! Het eerste gedeelte van de film was best goed en de relatie die ontstond tussen Daniel en Laura (mooie vrouw trouwens) was mooi. Maar halverwege de film verandert het verhaal van romantisch en vrolijk na dramatisch en wordt het zoals iemand hierboven ook al zegt een beetje langdradig. Het einde leek best naar een goed einde af te stevenen maar persoonlijk vond ik het toch een beetje een anti-climax want Laura liet de tot zijn oren verliefde Daniel toch maar mooi zitten. Hij mocht slechts één keer de liefde bedrijven met haar en dat was het dan. Maar ja misschien is dat ook de wel de charme van de film en de realiteit want eerlijk gezegd was het best een realistische film. De film had ook wel iets weg van "(500) Days of Summer"

Pablo Pineda en Lola Dueñas deden het overigens best goed in deze film en de rest van de cast eigenlijk ook.

Ik miste eigenlijk wel een liedje als dit bij deze film
Life goes on

Mooi verteld drama dat gemakkelijk voortkabbelt zonder dat t mij echt raakt.

Het mooiste van de film vond ik dat je het innerlijk dilemma van Duenas echt op haar gezicht af kon lezen. Kan ik dit maken of niet?

tegenvaller waarin ik het idee heb dat er delen missen, verhalen en situaties worden niet afgemaakt en komt gehaast en van de hak op de tak over. de vriendschap is wel mooi in beeld gebracht maar het was het toch allemaal net niet.

Een redelijke (Spanje) dramafilm...

Zeker aangrijpend verhaal...

Dat weet je hoe omgaan met het syndroom van Down...

Verliefd op een collega...

Maar niet zo mooie film...

het is wel een film die 4 punten verdiend, maar het karakter van Daniel begon me op een moment flink te vervelen en het deel over dat verliefde stelletje vond ik maar raar.

Mooie en ontroerende film over een ongewone vriendschap. Het acteerwerk was uitstekend. Vooral Lola Dueñas was zeer goed. In dit genre is het een van de betere films.

Het verhaal sprak me niet zo aan omdat ik moeite heb met mongolen. Door de hoge score toch maar gaan kijken. Aan het einde geef ik de film toch een 3,5, en daarmee zeg ik eigenlijk alles. Vooral de hoofdrol-speelster (Lola) blinkt uit.

Knap gedaan, deze film en het verhaal.

Bijzonder concept, mooi uitgewerkt ook. Spaanse, Europese manier van filmen bevalt me zoals altijd weer prima. Geen talloze overbodige shots, terwijl er wel gewoon het maximale eruit wordt gehaald. Ik vond het interessant om personen met het Syndroom van Down te zien acteren en ik vond Pablo Pineda eigenlijk nog redelijk 'normaal' overkomen. Hij had geen rare trekjes of onvoorspelbaar gedrag, waardoor je hem toch stiekem wat meer als een echt mens gaat beschouwen. Lola ziet er leuk uit en speelt foutloos. Ik had wel verwacht het geen complete happy-end zou worden. Dat zou een beetje te optimistisch zijn, aangezien je Laura veel ziet twijfelen en nadenken in plaats van gewoon te genieten. De scène op bed had van mij nog wel iets langer mogen duren. Het was fascinerend om twee totaal verschillende personages te zien die elkaar aan zitten te staren.

Goed.

Heel heel mooi.

Het komt weinig voor dat zo'n romantisch verhaaltje me weet te pakken, maar deze film had echt een onwijs groot hart. Bevatte sentimentaliteit, maar in zo'n Spaans jasje komt dat alles behalve geforceerd over. Dit was natuurlijk, romantisch en hartelijk. Echt een film waar je hart vol van stroomt, maar ook je op je tenen trapt. Hoewel deze relatie tussen Laura en Daniel aardig bijzonder is, gaat het natuurlijk ook over de communicatie tussen ''normale'' en ''down'' mensen. Een film met een hart.

Wat allereerst opvalt, en ook gelijk de eerste 30 minuten steelt om in te komen, is het erg donkere sfeertje qua beelden. Ik weet niet wat ze hebben gedaan, maar het ziet er allemaal erg donker uit en dat moet wel even wennen. Ik ben wel een voorstander van handheld camera's, juist omdat je dan zoveel kleine details vlug kunt aanschouwen, maar door de donkere filter of effect was het af en toe wel een beetje lastig. Pas na een half uur begon ik eraan te wennen. Echter is het alles behalve lelijk, beetje opmerkelijk. Over nagedacht qua design.

Wat ik zo bijzonder aan de film vind, is dat er ook geen medelijden qua productie kant voor de ''down'' mensen komt. Je merkt vaak in zulke films dat er dan zo'n kleffe boodschap op komt van ''ze zijn ook maar mensen, ze zijn normaal enz.'' een beetje gaap. Deze film had wellicht dezelfde boodschap, maar filmde Daniel als normale. Het was juist Lola, Laura, die in ieder geval bij mij thuis de harten stool. Geen geslijm met gehandicapten, gewoon waar en warm. Lola steelt de show. Erg mooie vrouw ook om te zien, mooi gezicht met veel persoonlijkheid.

Oprecht mooie film, erg warmhartig maar ook wel diepzinnig op een menselijke, emotionele manier. Geen film over ontmaagding[/spoiler[, een film over het leven van twee bijzondere, maar normale mensen. 4 sterren.

Mooi verhaal, leuk acteerwerk (met name de gehandicapten.) Alleen had veel smeuïger gekund. Het kon mijn hart niet verwarmen, dit melo-drama. Jammer...

*3

Ik vond deze film wel oké. NIet slecht, maar ik vond het ook geen hoogvlieger. Ik lees op de dvd dat deze acteur afgestudeerd is aan de universiteit? Dat lijkt me een beetje vreemd met het syndroom van down. Ik werk zelf met mensen met een verstandelijke beperking en begrijp dat stukje niet. Ik vind wel dat ze goed met deze man omgaan.

Pablo Pineda is dan ook een uitzondering.

Hier een interview met hem.

Geweldige drama over syndroom van down. Vooroordelen, Drama, humor en liefde! Geweldige hoofdrolspeler (met het syndroom). Leuk verhaal! 4 voor de verrassing...

Pakkende film met een mooie,sexy Lola die via haar gezichtsexpressie alle gevoelens,blijdschap,afkeer,twijfel,woede etc. moeiteloos naar buiten brengt ipv veel woorden te gebruiken. Dat iemand met het down syndroom een universiteitstitlel heeft is uitgesloten.,want daar heb je een i.q. van minimaal 125 voor nodig. Wat ontbreekt in de recencies hierboven is dat er veel scenes zijn waarin Lola echt de slappe lach krijgt, en zodoende de film echt boeiend maakt.De echte boodschap van de film ontgaat mij echter....ik denk dat het deze is; een jongeman met het down-syndroom wordt zich er pijnlijk van bewust dat het down-syndroom, zelfs met universiteitstitel,een 'normale manier van leven in de weg staat....hij mag overal 'meespelen' maar niet echt 'meedoen.....en hij is weer terug bij af.

Pablo Pineda - Wikipedia - nl.wikipedia.org

Voordat ik dit schrijf heb ik eerst nog het interview gelezen met Pablo Pineda. (bedankt Barfly)

Yo Tambien is dus een autobiografische film over Pablo Pineda. Een documentaire met een fictief verhaal. Ik wist niet dat dit genre ook bestond. Maar het is dus wel een heel bijzondere film geworden. Het verhaal bouwt mooi op en er wordt ook prima geacteerd. Al zal Pablo waarschijnlijk niet veel moeite gehad hebben om zich in te leven in de rol van Daniel.

Al eerder gezien maar had nog niet gestemd, en nu herzien.

"Yo, Tambien" is een hele mooie film. Pablo Pineda als Daniel speelt eigenlijk zichzelf aangezien hij iemand is die mét zijn down-syndroom toch functioneert als een "normaal"persoon, oftewel heeft hij, met uitzondering van zijn uiterlijk, weinig last van zijn extra chromosoom.

Afgezien van het vraagstuk of het moreel juist is om een persoon met down zo intensief te trainen zodat zijn intelligentie wordt geprikkeld en daarmee dus intelligenter wordt dan zijn "soortgenoten" (Daarmee staat hij niet met hen op één lijn, maar ook niet op dezelfde lijn met "normale" mensen.), is het ook gewoon een heerlijke feelgoodfilm.

Lola Dueñas, Laura in de film, heeft een prachtige glimlach, en ik kan me goed voorstellen dat Daniël haar aanwezigheid erg op prijs stelde. De vrolijkheid die ze uitstraalde was erg aanstekelijk. Voeg daarbij het aandoenlijke lachje van Daniël toe en als toeschouwer kun je compleet wegsmelten als je de twee bij elkaar ziet.

Blijft redelijk uit de valkuil van sentimentalisme, mede door het dicht-op-de-huid-Dardenne-broertjes-achtige camerawerk.

En acteur met Down-syndroom in de hoofdrol werkt nu eenmaal een stuk beter dan acteur die een beetje grimassen trekt.

Echt heel meeslepend wordt het dan net weer niet, maar roept wel wat vragen op over het voorkomen van mensen met het Down-syndroom dmv voortijdige zwangerschap-afbreking ..vroeger woonde er bijna in iedere straat wel iemand met Down (Mongooltjes noemden we ze toen nog)....misschien toch al die jaren iets te snel weggezet als beperkt qua intelligentie-niveau.

Niet het onderwerp van de film overigens want dat gaat meer over de opbloeiende liefde tussen Daniel en Laura.

Mooie film heel mooie film.

Wow wat een ontzetend mooie film!!! en ook nog eens over een heel reeel onderwerp! Ook de acteerprestaties waren erg sterk, en je leeft ook gewoon met de film mee, en heb ook een aantal keren echt kunnen lachen.

dikke aanrader

4*

Niet onaardig, deze Europese Hollywood-film. Het is Hollywood, en het is het ook weer niet. Dat laatste zie je bijvoorbeeld bij de bijna pijnlijk lange scene aan het einde als Daniel en Laura naast elkaar op bed zitten. Maar voor het overgrote gedeelte is Yo, Tambien een weinig-aan-de-hand romantische film, waarin het geliefde clichéverhaal over een onmogelijke liefde nog maar eens naar het witte doek wordt gebracht. Zelfs scènes waarin de romantische liefde als het enige waardevolle in het leven wordt neergezet ontbreken niet. Toch is het verhaal, naast enigszins voorspelbaar en sentimenteel, wel overtuigend en in zekere zin ontroerend. Lola Dueñas speelt een erg goeie rol, maar Pablo Pineda is als personage minder uitgewerkt; hij heeft Down en humor, dat is het wel zo'n beetje. Daarnaast vind ik de persoonlijke overtuiging van Pineda dat het niveau van functioneren van mensen met trisomie 21 grotendeels afhangt van opvoeding en onderwijs, iets wat ook in de film wordt geventileerd, nogal kort door de bocht en zelfs enigszins schofferend tegenover alle ouders van deze kinderen die niet zo ver komen. Het hand-held camerawerk tenslotte past prima bij een semi-realistisch drama als dit, de film heeft zelfs wel een Dogme-sfeertje over zich, ware het niet dat er met extra-diegetische muziek wordt gewerkt. Vermakelijke film dus, Yo, Tambien, maar ontegenzeggelijk erg braafjes. Kleine drie sterren.

Politiek correcte film die (mede) daarom hoge punten scoort.

Ik vond het goed dat niet helemaal op de romantische toer overgegaan is, door ook andere 'minder intelligente' mensen met down-syndroom in de film te laten spelen.

Goed dat er met een andere kijk naar mensen met down syndroom gekeken wordt en dit in een film laat zien die ook nog eens veel bekeken is.

Echter de film an sich vond ik geen meesterwerk. De film mist gevoel en geeft (sorry dat ik het aanhaal) een Hollywoodachtige smaak (klef en sentimenteel, op prijzen belust bij de oscaruitreiking voor beste buitenlandse film).

Geen onaardige kleine film, wel vond ik het behoorlijk langdradig. Vooral het eerste uur, waarin zowat alle vooroordelen richting mensen met het down-syndroom voorbij komen. Pas daarna toont de film mensen met het syndroom meer als 'normaal'.

Quasi-documentaire met enkele sterke scenes, maar een tikkeltje vermoeiend qua opbouw wat mij betreft. Net geen drie sterren.

Mensen laten zich niet zo makkelijk vangen in gemiddelden, dus er zullen altijd mensen doorheen glippen die misschien niet helemaal 100% voldoen aan de verwachte eisen. En dan heb ik het nu alleen nog maar over de alumni zonder down-syndroom.

Hij heeft ècht een universitaire graad: Pablo Pineda.