Yo, También (2009)

Mooi, subtiel aangrijpend en vaak erg grappig romantisch drama over een universitair geschoolde jonge man met het syndroom van Down, die verliefd wordt op een vrouwelijke collega, met alle gevolgen van dien. Geweldig akteerwerk van de twee hoofdrolspelers maakt dit een lust voor het oog, al stelt de film op visueel gebied verder bar weinig voor en wordt je soms zeeziek van het schokkerige camerawerk. Het directe en vooral eerlijke script maakt gelukkig veel goed.

Ongeloofwaardige film!!!!!!

Waarom dan?

Na de nodige teleurstelling op het vlak van Spaanse Cinema nu eindelijk één die wel aankomt en binnenkomt.

Een bijzonder verhaal met bizarre tegenstelling wordt je gebracht in deze film, tegenstellingen en vooroordelen waar je jezelf in eerste instantie ook op zou vergalopperen, maar verpersoonlijkt door Daniel en diens scherpte, komt er toch een schoorvoetende herziening. Wat zijn we goed in vooroordelen en betuttelen terwijl Daniel en de zijne een stuk reiner van gedachten en goed van bedoeling zijn dan 'normale' mensen met hun platte gedrag. Ik focus me dan ook niet zo zeer op de gehandicapten en wat zij niet mogen, maar eerder op de molensteen die Laura bijvoorbeeld meesleept en die zich in een kromme hang naar fysieke afleiding, liefde is het niet, zo'n beetje aan de voeten gooit van ieder gespuis dat ze tegenkomt. En daar is ze toch echt te goed voor...de oorzaak is even logisch als onontkoombaar, de twee keer lijkt trouwens wel bijna een verkrachting. Behalve Laura's rugzak is het wat mij betreft tevens een subtiele aanklacht tegen de gemakkelijke en vluchtige contacten van deze tijd. Oppervlakkigheid troef, bindingsangst en bang om alleen te zijn in een wereld waar van echt contact maken en elkaar leren kennen geen sprake meer is, althans voor veel mensen. Vooroordelen ook te over maar wanneer Pepe zijn kans kan grijpen is hij er ook als de kippen bij, lekker gemakkelijk natuurlijk. Gelukkig is men daarentegen wel heel goed in het vertellen dat de gehandicapten hun gevoelens maar moeten onderdrukken en vooral niet iets moeten willen hebben met een 'normaal' iemand. Echter, dat normale persoon, Laura, is wel zo'n beetje de enige die normaal tegen Daniel doet. Dat zij hem dan ook laat zitten halverwege is niet een afwijzing voor hoe hij is maar de angst voor diepgaande intimiteit, geen oppervlakkige seks maar een diepere relatie. In die zin is het tussen Laura en Daniel de omgekeerde wereld van het is de gehandicapte die juist de beschadigde accepteert, weliswaar met horten en stoten. De discussies zijn dan ook interessant te noemen vooral tussen Daniel en zijn broer. De volwassen lijken stuurloos en vooral bezig met betutteling, terwijl de gehandicapten juist heel goed weten wat ze willen, liefde en leven.

Aandoenlijk, dat hartje van zonnebrand, bijzonder geestig, de ruzie in de lift en de seksuele voorlichtingen maar ook die blik en gezichtsuitdrukking van Daniel zelf is geniaal. Daarnaast is de film een stuk toegankelijker dan verschillende andere Spaanse producties die ik de afgelopen tijd gezien heb en de Engelstalige muziek doet ook goed.

Fijne en mooie film, komisch en ontroerend tegelijk. Het laat je toch weer even in de spiegel kijken betreffende vooroordelen maar vooral relativeren wat nu daadwerkelijk problemen zijn.

Een mooie melodramatische film over het leven van een man met Downsyndroom. Pineda is inderdaad universitair geschoold, maar wel een uitzondering. Tot op zekere hoogte is de film realistisch. Een tijd terug zag ik een 'gewone' jongen met een meisje met Downsyndroom. Ik dacht eerst dat het zijn zus was, maar die mening moest ik bijstellen toen ze elkaar hartstochtelijk op de mond zoenden. Toch blijf ik van mening dat het hebben van een relatie met iemand die fysieke beperkingen heeft niet vergelijkbaar is met iemand die aangeboren mentale beperkingen heeft en dat heeft niets met vooroordelen te maken. Feit is dat de mentale, geestelijke en persoonlijke ontwikkeling van iemand met Downsyndroom niet volledig synchroon loopt met iemand die dat niet heeft. Dus zal de bijdrage aan de relatie vrijwel nooit gelijkwaardig kunnen zijn, de ene zal toch altijd meer 'begeleider van' zijn. Maar neemt niet weg dat het een mooie en eerlijk overkomende film is. Goed gespeeld door beide hoofdrolspelers!

Een prachtige film waarin goed gespeeld wordt in een mooi verhaal dat ook nog eens in onze "ruwe" samenleving gebeurd is. Het kan wel dus maar wel met de juiste sturing op mentaal gebied kom je een heel eind. Tegenwoordig merk je dat ook, bv in de winkel. Kassa valt uit en 1,34 + 3,86 kunnen de meesten niet meer zonder machine uitrekenen. Over kennis gesproken.

De film is redelijk rustig van opbouw en puur actieliefhebbers zullen er niet veel aanvinden. Toch een eyeopener voor veel onder ons, ook wij zijn bevooroordeeld. TIjdens de film zat ook ik te denken hoe ik zou reageren op de verhouding van mijn dochter met iemand die het syndroom van Down heeft. Gemakkelijk om te zeggen dat je ermee accoord gaat maar zouden de woorden in de realiteit uitkomen?

Daniël kwam heerlijk als persoon over, dat zou de mening moeten vormen, hij is grappig, inteligent, spitsvondig en practisch als persoon in zijn gedrag. Een fijne persoon om om je heen te hebben.

Nog één punt over het acteerspel: de scène in de lift vormde voor ons het hoogtepunt, liet ook heel goed zien hoe uitstekend en fijn de vriendschap tussen deze twee is!!!

Een film die je achterlaat met een prettig gevoel en hopelijk iets minder bevooroordeeld.

Van ons krijgt hij een 8!