Dellamorte Dellamore (1994)

Dellamorte Dellamore, naar de Roman van Tiziano Sclavi, is een unieke horrorfilm die menig filmliefhebber met verstomming zal doen staan. Zelden werden verschillende genres zo mooi gecombineerd en tot één solide geheel versmolten. Komedie, romantiek en horror zijn de basisingrediënten voor dit fabelachtige sprookje dat bol staat van symboliek, betoverende beelden, knotsgekke personages en een flinke dosis gore.

Francesco Dellamorte, gespeeld door Rupert Everett (later te zien in My Best Friend’s Wedding), is de opzichter van Buffalora Cemetery, een begraafplaats waar vreemde dingen gebeuren. Enkele dagen na hun dood komen lijken tot leven en wanneer Francesco verliefd wordt op een weduwe die haar overleden man komt bezoeken, verliest hij de controle over deze bizarre situatie. Voor hem het einde van z’n zorgeloze leventje, maar voor de kijker het begin van een bovennatuurlijke rollercoaster vol absurde wendingen.

Het leuke aan Dellamorte Dellamore is dat deze film van de hak op de tak springt zonder dat dit storend werkt of zonder hiermee af te wijken van het essentiële verhaal. De ene moment lopen horden rottende zombies door beeld en de andere moment zien we Francesco Dellamore verwikkeld in een hevige vrijpartij met zijn muze, op het graf van haar overleden echtgenoot nota bene!.Als Dellamore’s dolle hulpje Gnaghi dan nog eens verliefd wordt op het afgehakte hoofd van de dochter van de burgemeester, denk je dat het niet gekker kan. Klinkt luguber allemaal, maar al deze onzin wordt met zulk verfijnd gevoel voor esthetiek in beeld gebracht waardoor van begin tot einde een mystiek sfeertje door de film waait.

En Dellamorte Dellamore verbaast nog meer als blijkt dat deze film heeft wat de meeste horrorfilms niet hebben: diepgang en een vaag, doch schitterend einde dat de kijker uitnodigt tot een tweede kijkbeurt. Het blijft toch een pluspunt om aan het eind te ontdekken dat alles wat je net gezien hebt een diepere betekenis heeft, die je graag te weten wil komen door bij de eerste de beste gelegenheid dit kunstwerkje nog eens boven te halen.

Vreemde, maar sfeervolle horrorkomedie die bijna genekt wordt door het soms overdreven theatraal acteren van sommige bijrollen.

Het einde is echter wel schitterend.

Hele leuke film.Een goede mix van Horror en hele absurde humor.Weer een prima voorbeeld van een beetje vreemd maar erg lekker.

4*

Dellamorte Dellamore is wat mij betreft de Citizen Kane van de horrorfilms (en daar wordt ook voldoende op gestuurd). Eigenlijk is de horror een kapstok voor de intens grimmige en deprimerende levensvisie die deze film uitstraalt. De uit het hoofdpersonage voortkomende waanzin wordt ook in filmtaal omgezet waardoor we een vertwist symbolische film krijgen die een enorm vreemde smaak achterlaat. De smaak wordt echter op een geweldig bord gepresenteerd en de niets minder dan sublieme vormgeving zal menig filmfan direct doen watertanden. Nadeel hiervan is dat er bij het begin een verkeerde indruk kan worden gewekt waardoor er een enorme flexibiliteit van de kijker wordt verwacht. Wanneer je hierin echter meegaat heb je een unieke en zeer bijzondere kijkervaring achter de rug, Dellamorte Dellamore is een geniale film en een absolute aanrader.

Totaal unieke zombiefilm. De omschrijving Horror/komedie klopt misschien wel, maar het is zo mooi mysterieus in beeld gebracht dat die omschrijving de film eigenlijk te kort doet. Visueel is het overdonderd met prachtige beelden en sfeervolle locaties. Rupert Everett speelt een glansrol als de grafdelver die z'n realiteitszin verliest, wat inderdaad bijna Lynchiaans aan doet. De humor is niet eens subtiel, maar werkt door deze esthetische setting wonderwel uitstekend.

Éen van de beste zombiefilms die ik tot nu toe gezien heb, al is Dellamorte Dellamore eigenlijk niet te vergelijken met enig ander werk.

4.5*

In mijn herinnering was dit een uniek werkje dus was het weer eens tijd voor een herziening. Deliria vond ik niet zo indrukwekkend, dan gaat mijn voorkeur eerder uit naar Dellamorte Dellamore waar Soavi op geniale wijze horror, komedie en romantiek combineert met een sprookjesachtige sfeer. Het kerkhof waar het bizarre verhaal zich voor een groot deel afspeelt kent schitterende plaatjes die een en al sfeer uitstralen. Erg fijne soundtrack ook dat goed aansluit bij de diverse krankzinnige situaties.

Everett is erg goed gecast als grafdelver die langzaam zijn grip op de realiteit verliest. Deed me soms een beetje denken aan Campbell in Evil Dead, ook Everett vuurt voortdurend op droge wijze de ene hilarische oneliner na de andere af, wat de boel lekker fris houdt. Hij heeft ook een fijne stem om naar te luisteren wat er voor zorgt dat de voice over momenten boeiend blijven. Het is niet moeilijk om Lazaro als de klungelige Gnaghi te kunnen waarderen. De onschuld waarmee hij over het scherm waggelt en de loyaliteit naar Francesco maken hem aandoenlijk. De bloedmooie Falchi zorgde voor een portie romantiek dat af en toe ook best erotisch was. Geweldige chemie tussen de twee lovers. De diverse genres lijken zo verschillend, maar zijn hier op voortreffelijke wijze aan elkaar genaaid. Meerdere gedachtes passeren dan ook de revue. Goor, hilarisch, zoetsappig, geil, vaag en weer hilarisch.

Vaag omdat het tegen het einde soms een beetje lastig te volgen is en er meerdere interpretaties mogelijk zijn. Desalniettemin is de hele feel van de film uniek. Het voelt meer als een romantisch sprookje dan een zombie horror. Toch moeten fans van zombieflicks en mensen die een uniek cultfilmpje wel kunnen waarderen deze beslist checken.

Sfeervol macaber!

Een prima poëtische/licht erotische griezelfilm. Zelden vertoond, zo `n combinatie!

Tot voor kort had ik nog nooit van deze film gehoord, maar nadat hij zo goed scoorde bij de laatste Horror knock - out ben ik er gauw achteraan gegaan.

Een kerkhof is natuurlijk een fraai decor voor een horrorfilm. Daar wordt hier ook goed op ingespeeld, dankzij een leuk concept dat weliswaar niet nieuw is, maar vaak wel creatief is vormgegeven. Al het zombievolk zorgt voor genoeg vers slachtmateriaal en amusement. En de scene waar er na veel lawaai ineens een zombiemotorcrosser tevoorschijn komt en over de begraafplaats heen raast is briljant.

Het grootste pluspunt van deze film zijn echter de prachtige muziek, de mooie dames en het mysterie wat de hoofdpersoon nou eigenlijk behelst om een kerkhof te runnen. Geld en onderdak zullen toch zeker niet zijn enige drijfveren zijn?! Wat heeft hij met vrouwen?

Het camerawerk is trouwens ook best mooi bij momenten, net zoals de muziek dus. Ik meende zelfs even muziek uit A Clockwork Orange te horen, tijdens de indrukwekkende, surrealistische(?) nachtscene in de stad. Eigenlijk ben ik heel positief verrast en zou ik met gemak 4* uit moeten delen. Ware het niet dat één hinderlijk personage de poëtische, wat melancholieke sfeer soms komt verstieren: Gnaghi. Wat heb ik mij soms aan dat vieze mannetje lopen ergeren. De regisseur had er beter aan gedaan om niet van dit soort bedenkelijke humor in zijn film te stoppen.

Vandaar slechts een dikke 3,5*

Wat een absurde maar geniale film. Op een groot scherm gezien dus dat is wel erg leuk, want het is een erg donkere en duistere film. Maar om nou te zeggen dat het eng is? Nee absoluut niet, ik zie het ook niet echt als horror maar meer enkel als een komedie. Het slaat af en toe helemaal nergens op. En het is super low budget allemaal, maar dat heeft wel weer z'n charme. De muziek was wel erg lekker moet ik zeggen, al was het bijna elke keer hetzelfde deuntje. Redelijke cast ook verder, en typerend natuurlijk een paar mooie dames.

4*

Gisteren deze in cinema 301 mogen aanschouwen en ik ben best teleurgesteld. Dellamorte Dellamore ben ik, toegegeven, met verkeerde verwachtingen aangegaan en ik heb mij daardoor veel lopen storen aan de te grote focus op het filosofische aspect, dat ik op momenten erg misplaatst vond. Bovendien mistte ik typische Soavi trekjes, zoals een meer aanwezige score en scènes die eruit springen. Dellamorte Dellamore is meer een geheel en dat is denk ik niet wat mij zo aantrekt in de Italiaanse horror. Ooit zal die herziening komen en kans is groot dat ik met de juiste verwachtingen deze film meer kan gaan waarderen. Voor nu een gemiddelde 3*.

Hoewel ik een groot liefhebber van het horrorgenre ben scoren zombiefilms bij mij doorgaans erg laag, enkele uitzonderingen zoals Zombi 2 en Zombieland daargelaten. Ook deze film behoort voor mij tot dat rijtje zombiefilms die het helaas zal moeten stellen met een dikke onvoldoende. Het begin vond ik nog wel goed maar op een gegeven moment werd deze film voor mij strontvervelend, ik had dat kerkhof en de bewoners daarvan op een gegeven moment wel genoeg gezien. Lijk komt uit de grond en Francesco doet "Pang", lijkt komt van onder de steen vandaan en Francesco doet weer "Pang" en vervolgens nog eens "Pang Pang Pang". In het ziekenhuis; nurse komt en Francesco doet opnieuw "Pang", dokter komt en opnieuw "Pang" en daarna nog eens "Pang Pang Pang". Nou, zo kan die wel weer. Het is allemaal van hetzelfde. De vraag is of het voor mij nog wel de moeite waard is om nog meer zombiefilms te gaan bekijken. In dat genre zijn er eigenlijk al veel te veel films gemaakt en heeft daarom voor mij ook niets nieuws meer te bieden. Een duidelijk voorbeeld van "Overdaad schaadt" in dit geval. Maar genoeg gezegd hierover. Ik ga morgen maar weer eens een film van Argento bekijken. Zijn soort horror is voor mij tig keer interessanter en beter. Argento verveelt mij namelijk nooit.

1,0*

Nogal een verrassende film, op veel gebieden. Ik had niet echt bijzondere verwachtingen hiervan moet ik toegeven. Ik had me zelfs nauwelijks georiënteerd op wat het was en me gewoon op de lijst van de Pakketservice gezet. Eenmaal in de post bleek het een zombiefilm te zijn, geen favoriet genre van mij. En dan zet je de film aan en krijg je... iets anders.

Ja, het is een soort zombiefilm, maar wel een bijzonder afwijkende. De filmstijl is bijna cartoonesk. De hoofdrolspeler spuwt constant negatieve en zware filosofie uit en citeert gedichten. Er is geen spoor te bekennen van een conventionele verhaallijn of opbouw, noch van enig horrorcliché, buiten dat het donker oogt en er smerige dingen gebeuren. Eng zou ik het dan ook allemaal niet willen noemen, maar het is bijzonder fascinerend. Toegegeven, ik had erg veel moeite met de hak-op-de-tak-manier van waarop het verhaal verteld wordt en ook dat het de behoefte voelt om ieder kwartier van richting te veranderen, maar ik kan me onmogelijk voorstellen dat iemand dit ooit saai vind worden (noot: Wibro blijkt het volgens zijn recensie saai te vinden, maar het verbaast me dat hij het slechts ziet als een film waarin een man zombies en mensen neerschiet; de context van al die "pangen" gemist?). Dit is een van die zeldzame films die het in zijn hoofd gehaald lijkt te hebben dat iedere seconde iets nieuws moet bieden: een bizar shot, een maffe quote, een grap, noem maar op. De grappen zijn overigens vaak niet eens zozeer grappig als wel leuk gevonden. Al met al is het een wilde rit, waarin een lijk dat met motor en al uit zijn graf rijdt nauwelijks nog verbazingwekkend is.

Ik vond het in ieder geval ontzettend vermakelijk om het aan me voorbij te zien trekken, maar Soavi lijkt meer aan zijn hoofd te hebben gehad dan lompe onzin. Het verhaal is vaag, de hoofdrolspeler filosofeert een hoop en men is hier ook niet vies van hooggegrepen verwijzingen naar van alles, inclusief beeldcitaten van Citizen Kane en Vertigo. Het is erg leuk om het internet af te zoeken naar wat andere mensen van dit alles maakten, want dit is bij uitstek een film waarin iedereen er iets totaal anders in ziet. Ikzelf dacht dat het erover ging dat mensen door het leven slaapwandelen, waarbij het nauwelijks uitmaakt of ze dood of levend zijn. De meeste van die zombies zijn dan ook niet hersendood, maar behouden hun geheugen en karakter van toen ze levend waren en willen gewoon verder gaan waar ze gebleven waren, met als bonus dat ze ook nog eens op mensenvlees uit zijn. Francesco lijkt het leven ook zo uitzichtloos te bekijken, maar lijkt even verlossing te vinden in de liefde, maar dat loopt geheel in lijn van gotische horror helemaal mis. Zelfs weggaan helpt niet, want er is hier letterlijk geen uitgang van een nihilistisch bestaan, al lijkt Fransesco wat inzicht te krijgen in zijn vriendschap met Gnachi. Er zit echter zoveel in de film dat het moeilijk is om een geheel sluitende verklaring te geven zonder het geheel shot voor shot te analyseren en ik betwijfel of dat de moeite waard zou zijn. Een compleet coherente film leek dit niet bij de eerste kijkbeurt.

Het doet er ook niet veel toe, want Dellamorte Dellamore werkt het beste op het moment en het is vooral de unieke sfeer die pakkend is, gecombineerd met een enorme drang naar creativiteit die op ontploffen lijkt te staan. Je zou voor minder genoegen nemen. Dat de film ergens ontspoort is bijna onvermijdelijk (sterker nog, er zullen ongetwijfeld kijkers zijn die het geheel ontspoort vinden en geef ze eens ongelijk) en wat mij betreft werd het iets minder toen Fransesco mensen begonnen te vermoorden, naast de zombies. Gelukkig was de laatste scène dan wel weer grandioos.

Mijn score is 3,5*, maar dit lijkt me een potentiële groeier. Eerlijk gezegd is het alweer een aantal maanden geleden dat ik voor het laatst een film zag die me zo fascineerde en bezig hield. Een herziening is nodig om misschien werkelijk tot een conclusie te komen over Dellamorte Dellamore, maar het is op zijn minst een zeer aangename verrassing gebleken.

Herzien na een jaar of vijftien. Charmante surrealistische horrorfilm, niet echt een zombiefilm of een eind-van-de-wereld film, maar wel met elementen daarvan. Rupert Everett is perfect gecast in de onderkoelde hoofdrol; sidekick Gnaghi (wiens hele vocabulaire bestaat uit variaties op '"Gna!") is ook geweldig. De bloederige toestanden zijn heerlijk over de top, kracht bijgezet door leuk camerawerk dat duidelijk beïnvloed is door de Evil Dead-films van Sam Raimi. Zoals bij de meeste italiaanse films is ook hier de nasynchronisatie behoorlijk belabberd, waardoor het akteerwerk van vrijwel de hele supporting cast als te dik aangezet overkomt, maar ach, het hoort allemaal bij de charme van de film. Naar het einde toe wordt alles steeds meer bizar en surrealistisch, resulterend in een fraaie poëtische climax.

Dat shot vanuit de mond van de Burgermeester's dochter Daar doe ik het voor! Soort Europese 90's opvolger van Evil Dead, al neemt het nog veel meer op z'n bord. Qua sfeer aan het begin veelal vergelijkbaar met de grauwe, kale Non Si Deve Profanare il Sonno dei Morti (1974) maar Dellamorte Dellamore is zoveel meer. Een unieke film met een surreële feeling die niet alleen door beeld maar ook door opvallende 'eigen' humor tot stand komt. Heb de 'Red Edition' dvd (Duitse release), geen idee hoe die zich houdt t.o.v latere releases. Voor herhaling vatbaar.

Laconieke liefde.

Met de nonchalance van een Bruce Campbell in 'Army of Darkness' ontdoet Rupert Everett zich van de ondoden. Er zit dan ook een flinke dosis humor in deze semi-Italiaanse horrorfilm over een begrafenisondernemer die knotsgekke avonturen beleeft wanneer hij verliefd wordt op een zombie. Mooi gefilmd ook.

Zeer goed.

Zeker niet slecht, maar mijn eerste kijkbeurt resulteert niet in zo'n hoge waardering als die vele anderen hier geven. Het mG dan tongue in cheeck zijn, het acteerwerk, onsamenhangende verhaallijn en soms matige special effects verhinderen een hoger cijfer.

Origineel is hij wat mij betreft wel, het camerawerk is grotendeels zeker de moeite waard en Everett is inderdaad leuk in de hoofdrol, hoewel de bijrol van Gnachi soms compleet de show steelt. Verhoging bij herziening is zeker mogelijk.

Wat heb ik hiervan genoten zeg! Soavi vermengt een hoop verschillende genre elementen in deze film. Zo bevat de film veel humor en het soort humor dat ik wel kan waarderen. Zo kan ik wel (glim)lachen om de meeste scenes met de aandoenlijke assistent Gnaghi (ster 'geacteerd' door François Hadji-Lazaro). Geweldig verzonnen van Soavi om hem uiteindelijk verliefd te laten worden op een meisje die gereduceerd wordt tot een ondood hoofd. Gekkigheid die ik wel kan waarderen.
Verder word er op effectieve wijze gebruik gemaakt van de beperkte setting en doet het hier en daar zelfs wat aan Return of the Living Dead denken.
Ook de filosofische laatste helft van de film kon ik goed waarderen en het einde waarbij blijkt dat de rest van de wereld niet bestaat vind ik echt geweldig gevonden.
Hier en daar ook nog eens lekker wat gore en je hebt zo'n beetje alle ingrediënten om mij wel mee te vermaken.
Een geweldig stukje Italo cinema.

Onverwachtse voltreffer.

Soavi plukt hier een hoop ingrediënten uit diverse subgenres, en mikt ze in de blender. Het resultaat dat eruit voortvloeit is ronduit ludiek te noemen. Een macabere klucht, een soort opgepoetste Evil Dead, maar dan wél leuk.

En masse wordt er met wederkerende lijken van bil gegaan, ontplooien er liefdesverhoudingen met afgehakte lichaamsdelen, en zo manifesteren zich nog wel meer van zulk soort onchristelijke taferelen in dit rariteitenkabinet. Met een zeer 'tongue in cheek' aanpak welteverstaan, waardoor het nergens zwaar op de maag ligt. De film staat bol van de gortdroge situaties, waarvan de meeste er absoluut mogen wezen. Het inderdaad vrij geweldige einde is hiervan een uitgelezen voorbeeld. Everett is ook van grote meerwaarde; met zijn droge mimiek en one-liners was hij zeker verantwoordelijk voor een paar lachstuipjes. De meeste bijrollen waren niet veel soeps, maar ach.

Daarnaast visueel beter dan verwacht; aantal sfeervol belichte scenes en wat snedig camerawerk (shot vanuit mond bijv.). De soundtrack is lekker sleazy en sluit naadloos aan bij het lugubere sfeertje. Plotgewijs gaat het dikwijls van de hak op de tak; daar moet je een beetje tegen kunnen, maar voor mij deerde het geenszins.

Even getwijfeld tussen een ruime 3,5* en een kleine 4,0*, maar het hilarische einde geeft uiteindelijk de doorslag om tóch voor de tweede optie te gaan. Heerlijke film, 4,0*. Één van de betere zombiefilms, al is dit geen typische in het genre.

Bonte mix van van alles en nog wat. Een verhaaltje over sommige doden die besluiten terug te keren luidt een zombiefilm in, maar het spat al snel alle kanten op. Voordat je het weet zit je in een stomende romance, die met de ronde sidekick is iets zieker en zo vliegt de zwarte en morbide humor in het rond. Een meisje bepaalt immers zelf wel door wie ze wordt opgegeten, terwijl onze grafdelver er met een droge toon op los filosofeert. De camera doet ook vrolijk mee.

Zo is het ook wel eens op een zuiver visueel grapje te betrappen. Everett staat op deadpan, wat dan weer leuk contrasteert met dat theatrale dat hier en daar de kop opsteekt. Die Italiaanse snit heeft het wel. Als Francesco wordt gesommeerd op eens te stoppen met het doden van de doden, neemt de film nog maar eens een bocht met nog meer onzin en, warempel, een vlijmscherp slot. Bruisend en als het niet uniek is, dan toch zeker een bijzonder filmpje.

Fantastische film! Een mix van droge humor en horror. De dode komen volgens het verhaal naar zeven dagen weer terug en Dellamorte is degene die ze weer terug moet sturen. Everett is bijzonder goed gecast. Kortom het is een surrealistische horror met een behoorlijke dosis zwarte komedie waarvan ik heb gesmuld, zo vlak voordat ik mijn bed in ga duiken.

Bijzondere film die constant alle kanten op gaat. Wat in eerste instantie een zombiefilm lijkt blijkt veel meer te zijn. Vooral een film met vreemde karakters die niet in een hokje geplaatst kan worden. Als rode draad speelt er een romance die de boel een beetje aan mekaar houdt, maar veelal is het een mix van vreemde scenes, gore, sex, humor en zombies. Mooi gefilmd en een verrassende climax.

Na een aantal jaren onder het juk van grootmeester Dario Argento te hebben gewerkt kreeg Michelle Soavi door het succes van La Setta (waar hij voor het eerst wat vrijheden had) de kans om zijn eigen film te maken. Die film werd de cult-horror-komedie Dellamorte Dellamore.

Op een begraafplaats in een Italiaans gehucht komen de doden na enkele dagen weer tot leven. Aan grafdelver Francesco de taak om ze weer terug in de grond te stoppen. Dan komt er een mooie vrouw naar de begraafplaats en wordt hij verliefd, helaas komt haar echtgenoot weer tot leven...

De invloeden van Peter Jackson's Braindead zijn duidelijk aanwezig. Al heeft de film wel een heel ander soort droge humor als die film. Qua verhaal was de film toch vrij mager, sprake van een echte rode draad was er ook niet. Wel zaten er een aantal behoorlijk komische momenten in de film, met name de zombies en Francesco's assistent zorgen voor de nodige lol.

De film is mooi en sfeervol geschoten en de special effect's zagen er goed uit. De film mag dan uit 1994 komen, het heeft een typische 80s uitstraling.

Al met al een vermakelijke film van Soavi en ik zie makkelijk dat dit een cult-klassieker is geworden. Echter had ik door alle positieve kritieken mischien iets te hoge verwachtingen.

Erg lauw.

Een film die ik al vaak voorbij heb zien komen en toch wel met enige verwachtingen keek. Humor in horrorfilms van ik vaak wel waarderen en deze wordt ook regelmatig geprezen om z'n mooie look, iets wat mij normaal wel aanspreekt.

Het enige wat ik uit de reacties herken is de weirdness, jammer genoeg betreft het hier film en geen boek. Als je alles op een rijtje zet klinkt het best maf en uitzinnig, maar tijdens het kijken zelf kreeg ik nooit dat gevoel. Soavi faalt dan ook op alle vlakken.

Visueel oogt het goedkoop en amateuristisch. Soavi probeert wel. Hij loopt af en toe met z'n camera rond z'n personages, maar duidelijk met de camera in de hand. Zo schuddert het lekker en zijn volgens mij de cirkeltjes ook niet meteen perfect rond. De gore oogt fake, de zombies zien er ook niet uit en als er dan als eens want anders gebeurd dan een kogel door het hoofd (zoals de busramp) is het zo slecht geëdit dat het vooral irriteerde.

Nog erger is het acteerwerk, dat echt helemaal nergens op slaat. Everett straalt niks uit, de rest van de cast kan nog niet eens een tekstje dialoog overtuigend uitspreken. Het resultaat is dat ook de humor tenenkrommend is.

Een poor man's Braindead. Soavi is gewoon niet goed als regisseur. Enkel de setting van het kerkhof geeft de film nog een beetje sfeer, de rest oogt cheap en amateuristisch.

1.5*

De setting bevalt. Een boomrijk kerkhof met crypten, praalgraven en levende doden. Met de spookachtige sfeer zit het wel goed. De score sluit goed aan. Dreigende klanken onder sfeervolle beelden.

Het verhaal is op zich ook nog wel ok want bestaat uit intrigerende sinistere gebeurtenissen die worden doorspekt met in beginsel wat bescheiden en ingetogen humor. Best leuk.

Terwijl het verhaal na verloop van tijd wat slepend en vermoeiend wordt, gaat het met de humor de andere kant op. Die schiet volledig door. Veel humor is visueel en is gebaseerd op de sfx. Die zien er niet overtuigend uit, waardoor de humor al snel een uitbundige en slapstickachtige vorm aaneemt, die slecht werkt binnen het tamme verhaaltje en vooral niet past binnen de sfeervolle omlijsting van de film. Die duistere sfeer vraagt toch echt om een meer sobere vorm van humor. Of misschien (achteraf beschouwd): geen humor.

Het acteerwerk is gruwelijk slecht. Nog een reden waarom de komedie niet werkt. Een paar rare gebeurtenissen en wat bloederig gooi- en smijtwerk helpen helaas niet om de slechte acteerprestaties te verhullen. Het acteerwerk heeft een behoorlijk aandeel in de neerwaartse spiraal waarin de film terecht komt.

De slotscènes zijn dan wel weer aardig en het laatste shot heeft ongetwijfeld een verdiepende symbolische betekenis, maar aan overpeinzingen daaromtrent had ik geen behoefte meer. Ik was er wel klaar mee.

Absoluut een trashy en over the top film. Ik had geen idee dat het een film met humor was en op dat vlak was het zeker een aangename verrassing. Ik kon de combinatie van droge comedy en horror helemaal smaken. Echt spannend wordt het nooit maar dat maakt me niet uit in het entertainende geheel.

Hoewel het dus een trashy film is qua concept en scenario vind ik het wel allemaal mooi in beeld - soms over the top - gebracht. Sfeervolle belichting op de begraafplaats, zelfs een Hitchockiaans shot op het einde van de film, wanneer Fransesco de inspecteur - nog zo'n running gag - ontmoet op de trappen in het ziekenhuis.

Verder meen ik dat de film ook een verwijzing bevat naar A Clockwork Orange. de electronische muziek van Wendy Carlos wordt dan toch onder de droomsekwens van Francesco gezet. Niet toevallig een scene waarin hij ultragewelddadig tekeer gaat.

Aanrader voor liefhebbers van cultfilms en horror met een vette knipoog!

Een tikkie saai.

Het verhaal klonk al niet bepaald als muziek in mijn oren, maar gelukkig viel de uitwerking nog best mee. Maar die poster was in ieder geval zeer lelijk, en meestal zegt dat weleens wat over de kwaliteit van de film, maar ook gelukkig dat viel mee.

Er zitten wel enkele geslaagde momenten in Dellamorte Dellamore. Vooral op het vlak van komedie en de horror die daar dan bij gaat mengen zorgen weleens voor wat droge momenten. Die momenten zijn de stukjes die de film overeind blijven houden.

Maar uiteindelijk kan de film niet meer verhullen dat het wat saai werd, ondanks nog enkele beste pogingen om het nog interessant te houden. Soms neigt het iets te traag te worden, en de beelden van het kerkhof overdag zijn veel lelijker dan de nachtelijke beelden van het kerkhof.

Als er wat horror komt kijken, die vrijwel altijd mengt met komedie, is de film erg hapbaar. Als de horror er niet is, is de film wat saai. Ik wachtte voortdurend voordat de horror weer zou gaan beginnen. De film mist ook wel wat over-the-top horror hier en daar maar het gaat wel qua lompheid nog een klein stapje verder dan de algemene film. Scenes als het busincident en het neerschieten van ziekenhuispersoneel zijn moeilijk te vergeten.

Maar de romance werkt niet bepaald en rekt de film vooral uit. Daarmee gaat het tempo ook voornamelijk teniet en daarmee is de film soms wel vermoeiend. Maar als de horror dan weer wederkeert, is de film in ieder geval weer hapbaar genoeg.

Zit precies in een trash sfeertje...na Swamp Thing ( 1982 ) en Lifeforce (1985 ), nu de beurt aan dit zeer merkwaardig filmpje dat mij ook het gevoel gaf van een film uit de jaren 80. Ik vraag me eigenlijk ook af wat ik nu heb gezien. Een duidelijke verhaallijn zit er niet in, de regisseur heeft meer oog voor wisselende komische horrormomenten. De horror is niet echt aanwezig omdat het allemaal heel luchtig wordt gebracht met wat zwarte humor. Je ziet heel wat bloederige scènes, maar door de aanpak overheerst het slapstickachtige boven de horror. Dat maakt dat er ook totaal geen spanning te beleven valt. De locatie heeft een donker, gepast sfeertje wat je eigenlijk wel verwacht van een kerkhof. Het eerste deel van het verhaal is sterker dan het tweede omdat er nog enig verhaallijn in zit, maar dat verandert gaandeweg waarbij je als kijker de weg volledig kwijt geraakt. Het is het moment dat de protagonist niet alleen op de doden maar ook op de levenden schiet. Maar is dat ook zo of speelt dit in zijn hoofd allemaal af? Je komt dan in het psychologische aspect van de film waar ik geen duiding aan kan geven. Dit aspect wordt helemaal duidelijk naar het einde toe wanneer Francesco Dellamorte en zijn assistent Gnaghi uit hun wereldje willen ontsnappen en tot een zeer rare vaststelling komen. Mooi eindshot overigens. Het acteerwerk is degelijk. Rupert Everett en vooral François Hadji-Lazaro speelt een leuke rol. De femme fatale van dienst is hier de mooie rondborstige Anna Falchi. Je moet van dit soort werkjes echt houden en begrijp ook wel dat deze film een soort cultstatus heeft, maar ik had er meer van verwacht. Gezien de positieve elementen beschouw ik deze film toch iets boven de gemiddelde film. 7/10

Toch wel een aparte zombiefilm die ik qua toon en qua plot niet verwachtte. Zombies en humor, het is vaak een moeilijke combinatie, vaak over the top, maar hier is de humor eerder subtiel en situatiegebonden. Geen Zombieland (2009) dus. Ook het plot is anders dan ik verwachtte: geen apocalyptische doemscenario's. De zombies blijven rustig ronddolen rond het kerkhof en daar neemt iedereen wel vrede mee, grafdelver Francesco niet in het minst. Alsof ze er gewoon bijhoren.

Verder vielen de mooie beelden me wel op. Soavi deed er alles aan om de montage en de camerastandpunten te verruimen, soms te pas en te onpas, maar bij momenten enkele mooie originele shots van onder of boven of vanop een bepaalde inventieve positie. Qua sfeer vond ik de film ook goed, zeker 's nachts met de vele mistbanken en optorende grafzerken in het maanlicht.

Het acteren was niet geweldig en het verdere plotverloop op zich ook niet. Ook niet Anna Falchi, erg mooie dame, deed me wat denken aan Denise Richards. Verder bouwend op de reacties hierboven dan niettegenstaande toch eerder afknappend op haar borsten. Maar een pluspunt voor de film was ze wel. De vrijscène op het kerkhof had visueel wel iets. Best wel eens fijn om gezien te hebben, deze Dellamorte Dellamore!

Deze Italiaanse Horror / Komedie film lag al twee jaar bij mij op de plank en leek me nu geschikt om te kijken tijdens de "Horrorfilm Challenge" en dat mede omdat ik eigenlijk geen andere horrorfilms meer op de plank heb liggen.

Francesco Dellamorte (Rupert Everett) is de bewaker van de Italiaanse begraafplaats in een vreemd en klein stadje genaamd "Buffalora", waar de levende doden na zeven dagen hongerig uit hun graven opstaan. Geholpen door zijn kinderlijke, stomme en sullige assistent Gnaghi (Francois Hadji-Lazaro), beschermt Francesco de stad tegen deze "terugkeerders", waarbij hij hun schedels aan stukken schiet met zijn pistool. Het is een saaie dagelijkse sleur die Francesco lusteloos uitvoert, totdat hij een wellustige en bloedmooie jonge weduwe (Anna Falchi) ontmoet. Wanneer zij sterft, is het de vraag hoe ver zijn liefde gaat.

"Dellamorte Dellamore" is vooral een mooi in beeld gebrachte surrealistische horrorfilm, met een aantal leuke en grappige scènes en dat inclusief wat pikante grafseks scènes. Het is ook een behoorlijke maffe film en naarmate het einde van de film naderde, snapte ik er niet meer veel van. Zeker nadat Francesco ontdekt dat hij is misleid door een ​​studente die prostituee is geworden en die hij daarna in bed in brand steekt, gevolgd door ziekenhuismoorden (een non, een arts en twee verpleegsters) m.b.t. Francesco's vriend Franco (Anton Alexander) die op hem lijkt en moordenaar is en een einde waarbij de rollen van Francesco en Gnaghi opeens omgekeerd zijn als ze samen per auto het stadje "Buffalora" verlaten en de weg opeens stopt.

De scène m.b.t. de studente (die Laura heet) was wel komisch, want ze heeft ook een vriendin, te weten Magda (Barbara Cupisti), en als Francesco dan naar beneden gaat (na gevreeën te hebben met Laura) om wijn te halen en hij dan Laura tegenkomt, wordt er gezegd:

Francesco: I just wanted to get some wine.
Magda: Sit down, I'II get you some.
Magda: Did Laura teII you you can pay me ?
Francesco: Pay you ?
Magda: SchooI's expensive, my friend.
Francesco: I have to pay you ?
Magda: We don't have a schoIarship. Besides, it's onIy 100,000 Iira.
Francesco: She toId me she Ioved me.
Magda: That's 150,000.
Francesco: She wants me to stay the night.
Magda: 200.000.
Francesco: Is a cheque aII right ?

Het vrijen met Laura was ook mooi (omdat je dan de borsten van Anna Falchi weer ziet) en komisch en dan wordt er gezegd na het vrijen:

Laura: Let's rest a bit.
Francesco: Why ?
Laura: You've come three times aIready.
Francesco: Twice. The third one was faked.

Die studente / prostituee is overigens de mooie Anna Falchi die in de film vooral "She" wordt genoemd en zij komt in Francesco's leven in vijf verschillende en mysterieuze gedaanten, namelijk als weduwe, als dode die weer tot leven komt, als bovennatuurlijke femme fatale (dan wordt Francesco ook gebeten), als secretaresse van de burgemeester en dus als studente /prostituee. En ieder tragisch rendez-vous met haar, doet hem nadenken over de aard van het bestaan en hij begint ook zijn verstand te verliezen en begint dan levens te nemen (o.a. van een groepje jongeren in het stadje die hem vaak plaagde) die hij niet zou moeten nemen. Bij een aantal van die scènes zien we Anna Falchi ook naakt (waarbij we wel alleen haar borsten zien) en vrijt / neukt ze ook als weduwe met Francesco op het graf (dan zien we ook op fraaie wijze op haar rug de vleugels van het beeld van een engel) van haar oudere man Augusto Martin (Renato Donis), die dan weer tot leven komt en haar bijt, waarna Francesco hem doodt met een grafkruis. Zij gaat daarna overigens niet dood door de bijt, maar door het vrijen / neuken met Francesco.

Dat doden van opgestane doden (zoals padvinders) zien we zeer regelmatig in de film en dat al na circa één minuut als een dode man op de deur aanklopt en Francesco hem door zijn hoofd schiet. Het doden van de opgestane doden doet hij vooral met zijn pistool (hij schiet ze dan door hun hoofd), maar ook met andere dingen zoals met een schop en het al eerder genoemde grafkruis. Hij krijgt daarbij ook hulp van zijn assistent Gnaghi, die alleen maar "Gna" zegt.

Die Gnaghi vond ik overigens een leuke verschijning (hij eet o.a. behoorlijk onsmakelijk, heeft een passie voor bladeren en kijkt graag met het bord op schoot naar de televisie) en vooral als hij de liefde vindt met het afgehakte hoofd van de ondode dochter, te weten Valentina (Fabiana Formica), van burgemeester Scanarotti (Stefano Masciarelli). Als hij haar voor het eerst ontmoet op een terras samen met Francesco en haar vader, wordt er gezegd:

Valentina: Daddy, what's this ?
Francesco: This is my assistant, Gnaghi.
Valentina: He's sweet ! WiII you buy him, Daddy ?

Gnaghi is al op het eerste oog verliefd op haar en van opwinding kotst hij ook over haar heen, waar zij naderhand dan over zegt:

"You threw up on me. How sweet !"

Valentina heeft ook een vriendje, te weten Claudio (Alessandro Zamattio), met een motor en als ze daarmee samen met hem omkomt tijdens een ongeluk (crashen namelijk tegen een bus vol met padvinders), wacht hij tot ze weer tot leven komt in haar glazen doodskist en trekt / hakt hij daarna haar hoofd eraf en plaatst hij deze in zijn kapotte televisie (daar heeft Francesco namelijk per ongeluk op geschoten). Het hoofd van Valentina kan natuurlijk praten en dat levert ook een aantal grappige scènes op en vooral als haar vader op de begraafplaats is (hij laat namelijk haar lichaam opgraven i.v.m. zijn burgemeester-campagne) en zij hem roept en hem daarna bijt (werd komisch in beeld gebracht) in de hals. Francesco schiet daarna het hoofd dood (waarbij Gnaghi treurt) en als de gebeten burgemeester weer tot leven komt, wordt ook hij doodgeschoten.

Daarna zien we ook een nieuwe burgemeester, te weten Civardi (Pietro Genuardi), die een secretaresse (Anna Falchi) heeft. Omdat de secretaresse van impotente mannen houdt, besluit Francesco ook om zijn penis operatief te laten verwijderen (dat gebeurt overigens niet, maar hij krijgt er wel een flinke spuit in) om bij haar te kunnen zijn. Nadat ze echter wordt verkracht door de burgemeester, geeft ze aan dat ze alleen nog houdt van penetrerende seks

Claudio wordt overigens samen met zijn motor begraven en daarop komt hij ook weer rijdend uit zijn graf tot leven en daar wacht een andere vriendin (Katja Anton), dus eigenlijk ging Claudio vreemd met Valentina, op hem, die hij achterop neemt op zijn motor en die hij naderhand gaat opeten. Als Francesco dat ziet en hij Claudio wilt doodschieten, zegt zijn vriendin:

"No, stop ! He's onIy eating me !"

In Michele Soavi's barok vormgegeven en surrealistische herfstfantasie, gaan aardedonkere humor en bespiegelingen over eenzaamheid, liefde, vriendschap, leven en dood hand in hand. Hoewel ik me met deze sfeervolle en prachtige visuele film best vermaakt heb, vond ik het ook wat langdradig en soms ook moeilijk om te volgen en dat laatste vooral m.b.t. het einde (dan kan Gnaghi opeens ook praten en zegt Francesco opeens "Gna") als ook met de vele gedaantes van de mooie Anna Falchi, die zeker ook een pluspunt is in deze film en haar borsten (ook al zijn ze niet natuurlijk) vond ik zelfs twee pluspunten

De cast (die uit veel verschillende personages bestaat) deed het ook verdienstelijk en vooral natuurlijk de hoofdrolspelers Rupert Everett en François Hadji-Lazaro (hij is schijnbaar ook een bekende Franse muzikant) en Francesco Dellamorte vond ik daarbij ook enigszins lijken op Bruce Campbell (bekend van o.a. de horrorreeks "The Evil Dead"). Ook verdient Mickey Knox het om benoemd te worden als politierechercheur Straniero, die steeds iemand anders verdenkt dan Francesco, die een acteur, assistent-regisseur en scenarioschrijver was voor Sergio Leone, net zoals Michele Soavi dat was voor Dario Argento, Lucio Fulci en Joe D'Amato.

Al met al is "Dellamorte Dellamore" een stijlvolle, grappige en betoverend mooie in beeld gebrachte horrorfilm, maar wel een ongebruikelijke genrefilm.